အခန်း ၁၀၃၃

အခန်း(၁၀၃၃)

ချင်ယွမ်ဖုန်းက “သခင်မလေး အိုယန်ယွန်း၊ နင် အကြောင်းမဲ့ လာမှာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဘာမှ မလိုပါဘူး။” အိုယန်ယွန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီးနောက် “ငါ နင့်ရဲ့ နေထိုင်မှုအခြေအနေကို လာကြည့်တာပါ။ ငါတို့ အိုမိသားစုက စီစဉ်ပေးတာ နင့်အတွက် စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိရဲ့လားလို့ သိချင်ရုံပါ” ဟု ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက “ကျေနပ်တာပေါ့။ နင်တို့ မိသားစုက ငါ့အတွက် ဒီလိုတိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာမျိုး စီစဉ်ပေးထားတော့ ငါ တော်တော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။ ငါ့အဖေက နင့်အတွက် ပွဲတော်တစ်ခု တည်ခင်းဧည့်ခံချင်တယ်လို့ ပြောထားတာ။ နင် အချိန်ရမရ ဒီနေ့ လာကြည့်ပေးဖို့ သူက အထူးမှာလိုက်လို့ပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။

“ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အစေခံတစ်ယောက်ယောက်ကို ခိုင်းလိုက်ရင် မရဘူးလား။ သခင်မလေးကိုယ်တိုင် လာဖို့အထိ ဒုက္ခခံစရာ လိုလို့လား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်း ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ကို ဖုံးကွယ်ကာ “ငါတို့ မိသားစုမှာ စည်းကမ်းတွေ အဲဒီလောက် မများပါဘူး။ ပြီးတော့ ငါက ဒီအိမ်တော်ရဲ့ သခင်မလေးလေ၊ ငါလုပ်ချင်တာ ငါလုပ်တာပဲ။ ငါ့ကို ဘယ်သူ တားနိုင်မှာလဲ။ နင် ပွဲတော်အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား” ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ထရပ်လိုက်ပြီး “ကြယ်အရှင်သခင်က ငါ့ကို ဧည့်ခံဖို့ ပွဲတည်တာလေ၊ မငြင်းသင့်ပါဘူး။ ငါ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါဆို သွားမယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် အိမ်တော်အတွင်းရှိ နန်းဆောင်တစ်ခုဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။ အိုမိသားစု၏ နေအိမ်တွင် အဆောက်အအုံများစွာ ရှိနေသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိထားမိသည်

လူဦးရေက နည်းသော်လည်း အဆောက်အအုံ စုရပ်ကမူ အတော်ပင် များပြားလှသည်။ အိုချီဟွာက သူ၏ ဒေသသည် ကျယ်ဝန်းပြီး လူနေနည်းသည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအမြင်တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ကုဇေကြယ်၏ တောရိုင်းဒေသများတွင် လူတို့၏ လှုပ်ရှားမှု လုံးဝမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ လူအများစုမှာ ဤမြို့တော်ကြီးအတွင်း၌သာ စုပြုံနေထိုင်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ဤမြို့တော်က အလွန်ပင် လုံခြုံသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြို့တော်၏ ဧရိယာက အလွန်ကြီးမားခြင်းမရှိသဖြင့် နေထိုင်သူများမှာ အနည်းငယ် ကြပ်သိပ်နေသယောင် ဖြစ်နေသည်။ နေ့စဉ် လာရောက်ကြသည့် ကုန်သည်များနှင့် ခရီးသွားများကြောင့် ကုဇေကြယ်၏ မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် စည်ကားနေသော်လည်း၊ ဤစည်ကားမှုမှာ သီးခြားနေရာတစ်ခု၌သာ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် အိုချီဟွာသည် အာဏာကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ လူအားလုံးကို စုစည်းထားခြင်းဖြင့် စီမံခန့်ခွဲရာတွင် ပိုမိုလွယ်ကူစေပြီး၊ အာဏာကိုလည်း မိမိလက်ထဲတွင် ပိုမိုခိုင်မာစွာ ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သူသည် တစ်ဦးတည်းသော အာဏာရှင် ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ထက်သာလွန်သည့် အာဏာဟူ၍ မရှိပေ။

ထို့ပြင် သူ၏ အိမ်တော်က ဤမျှကျယ်ဝန်းပြီး ဤမျှ ခမ်းနားသည့် အဆောက်အအုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်းက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုမိုမြှင့်တင်ပေးထားသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း သိသည်။

သို့သော် ယမမင်းမျိုးနွယ်စုကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် သူ့ကို ကူညီပေးနိုင်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ဤနေရာ၏ စွမ်းအားမှာ ပေါင်းစည်းညီညွတ်ပြီးသား ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အတွေးများ လည်ပတ်နေစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခမ်းနားသည့် ခန်းမကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှာ ဧည့်ခံရန်အတွက် သီးသန့် ရည်ရွယ်တည်ဆောက်ထားပုံရပြီး၊ ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ ကျယ်ဝန်းကာ လင်းလက်နေပြီး ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ဝင်ရောက်လာသောအခါ အိုချန်ဂီနှင့် အိုဘီဟဲတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က သူ ရောက်လာသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် သွားရောက်လည်ပတ်ပြီးကတည်းက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အဖြေကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဒီလောက် မြန်မြန် အဖြေပေးမည်မဟုတ်ဟု သိထားကြသည့်အတွက် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ထပ်စောင့်ရသည်ကို သူတို့ မမှုပေ။

“သခင်လေးချင်၊ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က တိုးတက်လာပုံရတယ်။ အရှိန်အဝါတောင် တောက်ပနေတာပဲ၊ မင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူပါ” ဟု အိုဘီဟဲက ရှေ့သို့တက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးကာ “အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပြောနေတာပါ” ဟု ဆိုသည်။

“ အိမ်တော်မှာ နေရတာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိရဲ့လား” ဟု အိုချန်ဂီက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ကာ ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်း ပြုံးပြီး “သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပေါ့၊ အရမ်းကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အိုချန်ဂီက သူ ပို့လိုက်သည့် လျန်ဟွာဆိုသည့် မိန်းကလေးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကောင်းကောင်း ဝန်ဆောင်မှု ပေးနိုင်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု တွေးကာ ပီတိဖြစ်သွားသည်။ ဘေးမှ အိုဘီဟဲကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသွားပြီး စိတ်ပူပန်လာရသည်။ သူ ပို့လိုက်သည့် ရတနာများက မိန်းကလေးတစ်ယောက်လောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိတာများ ဖြစ်နေမလား။

ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းရင်း၌ ထိုင်နေသည့် အိုချီဟွာက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားသည်။ သူတို့လူစုကြားတွင် တစ်စုံတစ်ခု လွဲနေမှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိသော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင် သူက အမှန်တကယ် အုပ်စိုးသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ လှုပ်ရှားမှု သေးသေးလေးကအစ သူ၏ မျက်စိအောက်တွင်သာ ရှိနေပြီး၊ သူက ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားပေ။

သူက ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုသာ အကြိမ်အနည်းငယ် ပို၍ ကြည့်နေမိပြီး သူဘာတွေ တွေးနေသလဲဟု စိတ်ဝင်တစား စဉ်းစားနေမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသက်ငယ်သေးပြီး ဤအရွယ်နှင့် နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်သည့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း အိုချီဟွာ သိသည်။ ဤကဲ့သို့သောသူမျိုးကို မိမိဘေးတွင် ထားနိုင်ပြီး အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုပါက နောင်တွင် ကြီးမားသည့် အကူအညီ ဖြစ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။

“ညီလေး ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ စောင့်ခိုင်းထားတာ ကြာသွားပြီ” အိုချီဟွာက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ “လာပါ၊ ထိုင်ပါဦး” ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့ဘေးတွင် နေရာယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် အိုချီဟွာက သူ့ကို ကြည့်ပြီး “ညီလေး ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ မင်း ကုဇေကြယ်ကို ရောက်လာတာ ဘာကိစ္စနဲ့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ကုန်သွယ်ရေးကိစ္စလေးပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့မှ လိမ်ထားသော စကားအတိုင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အို” အိုချီဟွာ၏ နှလုံးသား အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် “မင်းက ကုန်သည်တစ်ယောက်နဲ့ မတူဘဲနဲ့…” ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်သည်။ အိုချီဟွာက မြေခွေးအိုကြီးဖြစ်၍ သူက ကုန်သည်မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိသည်မှာ မထူးဆန်းပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို ဖော်ထုတ်ခြင်းဖြင့် ဘာမျှ အကျိုးမရှိမည်ဖြစ်၍ “ကြယ်အရှင်သခင်က ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုမျိုး ထင်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ကုဇေကြယ်ဆီကို အလည်အပတ် လာရောက်သလိုပဲ ပိုတူနေတယ်” ဟု အိုချီဟွာက ရယ်မောကာ “ဟားဟား၊ ညီလေး ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဘယ်လို မိသားစုကြီးက လာတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အရက်ခွက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော်က သာမန်အရပ်သားထဲကပါ၊ ဘယ်လို မိသားစုကြီးနဲ့ ပြောရပါ့မလဲ။ ကြယ်အရှင်သခင်ကို ကျွန်တော် အားကျပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်” အိုချီဟွာက သူနှင့်အတူ အရက်တစ်ခွက် သောက်လိုက်ပြီး “အရပ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလို အဆင့်မြင့်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်တာဟာ တကယ့်ကို တစ်သောင်းမှာမှ တစ်ယောက်ပါပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက “မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ ပါရမီ အနည်းငယ် ပိုရှိရုံလေးပါ။ ကျွန်တော်ထက် သာသူတွေ အများကြီးရှိပြီး၊ ကောင်းကင်ထက်မှာ ကောင်းကင်တွေ ထပ်ရှိနေသေးတာပဲ။ ကျွန်တော့်ထက် အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ ဒီလောကမှာ အများကြီးပါ။ ဥပမာပြောရရင် ကြယ်အရှင်သခင်ရဲ့ သမီးလေးလိုမျိုးပေါ့” ဟု ပြောသည်။

အိုချီဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အိုယန်ယွန်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်တွင် ချစ်ခင်မှုများ ပိုမို ပါဝင်လာသည်။ ထို့နောက် အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး “သမီးတစ်ယောက်က ကြီးလာရင်တော့ နောက်ဆုံးမှာ အိမ်ကနေ ထွက်သွားမှာပါပဲ။ ငါ့သမီးလေးက ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ပါစေ၊ နောက်ဆုံးတော့ တခြားမိသားစုတစ်ခုကိုပဲ ပေးစားရမှာပါ။ ဟားဟား၊ လာပါ၊ သောက်ကြရအောင်” ဟု သက်ပြင်းချကာ ပြောပြီး အရက်တစ်ခွက် ထပ်သောက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးရှိ သားကြီးနှင့် သားလတ်တို့က အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး “အဖေ၊ ဒီလောက်ထိ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့။ ညီမလေးသာ အိမ်ထောင်ပြုသွားရင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် မရှိတော့ဘူးလား။ ကျွန်တော်တို့က အဖေဘေးမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါ!” ဟု ပြောကြသည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် နှစ်ယောက်လုံးက အရက်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တိုက်လိုက်ကြသည်။ တစ်ခွက်ပြီး တစ်ခွက် သောက်လိုက်ကြရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အရက်သောက်သည်မှာ ရေသောက်နေသကဲ့သို့ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် အနီးတွင်ရှိသော အိုယန်ယွန်းကမူ သဘောမတူပေ။ သူမက အိုချီဟွာကို “အဖေ သမီးက အိမ်ထောင်ပြုဖို့တောင် မတွေးရသေးဘူး၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ” ဟု ပြောသည်။

အိုချီဟွာက သူမကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ “ဟားဟား၊ ငါ့သမီးလေး၊ နင်လည်း အသက်ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး၊ နင် သဘောကျတဲ့သူကလည်း ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာဘူး။ အခုတော့ ဒါဟာ ရှားရှားပါးပါး အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပါပဲ…” ဟု ဆိုသည်။