အခန်း ၁၀၄၀

အခန်း(၁၀၄၀)

အိုယန်ယွန်းသည် သူ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပုံရကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူက ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီမိုးကြိုးဦးချိုကြံ့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို လှည့်စားနေတာလေ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်မလေးရယ်၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းပုံစံတွေရဲ့ လည်ပတ်မှုမှာ မသန့်ရှင်းတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိတတ်တာပေါ့။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

အိုယန်ယွန်းမှာမူ ဒေါသ မပြေသေးဘဲ ပြောပြန်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဒီလို လိမ်ညာခွင့် မပေးသင့်ဘူးလေ။ တွေးကြည့်ရင်တင် ကျွန်မ ဒေါသထွက်လာတယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ခံစားချက်ကို လှည့်စားနေတာ။ ကျွန်မက ဟန်ဖုန်းအတွက် စိုးရိမ်နေတာကို။ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ဒီအကြောင်းကို အထေဆီ ပြောပြပြီး သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခိုင်းရမယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောသည်။ "အဲဒီလောက်ထိတော့ လိုမယ် မထင်ပါဘူး။ တွေးကြည့်စမ်းပါ၊ မင်းရဲ့အဖေက အဲဒီလောက် ထက်မြက်တဲ့သူ၊ ဒီလို ပရိယာယ်တွေကို မမြင်နိုင်ဘဲ ရှိမလား။ ဒါ့အပြင် သားရဲတိုက်ပွဲရုံဆိုတာ အဆင့်မြင့်တဲ့ နေရာတစ်ခု၊ ဝင်ကြေးအတွက်တင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများကြီး ကုန်ကျသလို စိန်ခေါ်ခအတွက်လည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများကြီး ပေးရတယ်။ ပိုအရေးကြီးတာက သားရဲတိုက်ပွဲရုံထဲက ဒီလိုဇိမ်ခံဆိုင်တွေက မင်းတို့ရဲ့ ကုဇေကြယ်ဆီကို အခွန်ဘယ်လောက်တောင် ဆောင်နေလဲ။ ဒါကို မင်းအဖေက ကောင်းကောင်းကြီး သိနေမှာပေါ့"

"အာ" ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိုယန်ယွန်းမှာ နှင်းခဲထိထားသော ခရမ်းသီးကဲ့သို့ ချက်ချင်း ငြိုးငယ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သားရဲတိုက်ပွဲရုံ၌ တိုက်ပွဲမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲပင်။ လူတစ်ယောက်နှင့် သားရဲတစ်ကောင်မှာ သူတို့၏ အကောင်းဆုံး ကျွမ်းကျင်မှုများကို အသုံးပြုနေသယောင် အစွမ်းကုန် သရုပ်ဆောင်နေကြသော်လည်း ပရိသတ်ကို လှည့်စားရန်အတွက်သာ အသံဆူညံနေပြီး အမှန်တကယ် အစွမ်းမပြသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

အိုယန်ယွန်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားပုံရကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နားသို့ တိုးကပ်၍ လေသံဖြင့် ပြောသည်။ "ဒါကြောင့်ပဲ အရင်က လူတစ်ယောက်က မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ စိန်ခေါ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ရှုံးသွားတာကို မြင်ခဲ့ရတာပေါ့။ ဒီ 'ဝန်ထမ်း' တွေက ဟန်ဆောင်နေတာကြောင့် မိစ္ဆာသားရဲက သူ့အစွမ်းကို အပြည့်အဝ မထုတ်လိုက်ရတာပဲ။ ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူတဲ့ စိန်ခေါ်သူတွေက သူတို့အစွမ်းကို ဖိနှိပ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ပြီး စိန်ခေါ်လိုက်ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ စိန်ခေါ်ပြီးမှသာ အဲဒီအစွမ်းဆိုတာ သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ အရာမဟုတ်မှန်း သိလိုက်ကြတာပေါ့"

"ဒါကလည်း သားရဲတိုက်ပွဲရုံပိုင်ရှင်ရဲ့ ဉာဏ်ကောင်းမှုပါပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ "နည်းနည်းလောက် ပရိယာယ် မရှိတဲ့ ကုန်သည်ဆိုတာ မရှိပါဘူး"

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တိုက်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ သူတို့ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဟန်ဖုန်းမှာ နောက်ဆုံး၌ အမှားတစ်ခုကြောင့် ပြိုင်ဘက်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အလွန်နောင်တရစွာဖြင့် ရှုံးနိမ့်သွားလေသည်။ တိုက်ပွဲရုံအတွင်းရှိ ပရိသတ်များပင် အလွန်နှမြောတသ ဖြစ်သွားကြပြီး နောက်တစ်ခါ မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့ ပေါ်လာချိန်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေကြရတော့သည်။

"ဒီမှာ ဆက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး၊ သွားကြရအောင်" အိုယန်ယွန်းက ပြောသည်။ "နောက်တစ်ခါ သူပေါ်လာရင် ချင်အကို စိန်ခေါ်ကြည့်ပါလား။ ဒီသားရဲတိုက်ပွဲရုံကို ကျွန်မတို့ရဲ့ အစွမ်းကို ပြလိုက်ရအောင်။ ကျွန်မအဖေလည်း ဒီထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေမှန်း သိပေမဲ့ ပရိသတ်ကို လူမိုက်လို သဘောထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်ဘူး"

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်၍ ပြောသည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ သခင်မလေးက တာဝန်ပေးလိုက်ပြီဆိုမှတော့ ကျွန်တော် လိုက်နာရမှာပေါ့"

"ချင်အကိုကလည်း စကားများလိုက်တာ" အိုယန်ယွန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မပြန်ချင်သေးဘူး။ ဟန္ဒာပန်းနန်းတော်ကို သွားပြီး သူတို့ချက်ထားတဲ့ ပန်းနီဝတ်ရည်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြမလား"

"အဲဒါ အရက်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ အရသာလည်း တော်တော်ကောင်းတယ်" ဟု အိုယန်ယွန်းက ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုသခင်မလေးက တိတ်တဆိတ် အပြင်မှာ အကြိမ်ကြိမ် သောက်ထားဖူးသည့် အရက်သမားလေး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ပေးပါ"

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြော ရယ်မောရင်း ဟန္ဒာပန်းနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထို့နောက် အိုယန်ယွန်းက အလေ့အကျင့်အတိုင်း ပန်းနီဝတ်ရည် တစ်အိုးနှင့် အသီးအနှံအချို့ကို မှာယူလိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ အသီးများမှာ လတ်ဆတ်ပြီး အရသာမှာ အဆုံးမရှိ ချိုမြိန်ကာ အမှန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စိတ်ပါလက်ပါ သောက်စားနေစဉ်မှာပင် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မိတ်ဆွေတို့၊ ဒီမှာ ကျွန်မ ထိုင်ခွင့်ပြုမလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဤအသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ဘယ်သူဖြစ်မလဲဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ မွှေးပျံ့သည့် ရနံ့တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ ခဏအကြာတွင် အစောပိုင်းက ရှိနေခဲ့သည့် အစေခံမိန်းကလေး ဖန်ယွမ် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထိုင်ချလိုက်သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘယ်နေရာသွားသွား ဘာလို့ နင်နဲ့ပဲ ဆုံနေရတာလဲ" အိုယန်ယွန်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကြောင့်ပေါ့" ဖန်ယွမ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ "ချင်သခင်လေး၊ ဒီရောက်ခါစနဲ့တင် နာမည်ကြီးနေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ အခုဆို လူတော်တော်များများက ရှင့်အကြောင်း သိနေကြပြီ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နားမလည်စွာဖြင့် မေးသည်။ "ကျွန်တော် ဘာလုပ်မိလို့လဲ"

"ရှင်က မရဏနတ်ဘုရား အဆောင်လက်ဖွဲ့ဆိုင်မှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု ဝယ်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းပေါင်းများစွာ သုံးခဲ့တယ်လေ။ အခုဆို လူတိုင်းလိုလို သိနေကြပြီ" ဖန်ယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားမလိုအားမရဖြင့် ပြောသည်။ "သတင်းကောင်းက အဝေးကို မရောက်တတ်ဘူး ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပဲ"

"ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ။ ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို ပိုပြီး လေးစားမိတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ သိလား" ဖန်ယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မော၍ ပြောသည်။ "ဆက်ပြောပြပါဦး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က ပိုရဲရင့်လို့ပါ။ ကျွန်မက ရဲရင့်တဲ့ ယောကျာ်းတွေကို သဘောကျတယ်" ဖန်ယွမ်က ပြောပြီးနောက် အိုယန်ယွန်း၏ ရှေ့မှ ဝိုင်ခွက်ကို ယူလိုက်ကာ သူမအား ပြောသည်။

"သခင်မလေး၊ အရက်ကို လျှော့သောက်ပါ။ မဟုတ်ရင် နင့်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးမှုကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်

ချင်ယွမ်ဖုန်း သောက်လိုက်သည့် ဝိုင်ကိုပင် အန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အိုယန်ယွန်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲထိုးကို ခေါ်ကာ ခွက်အသစ်တစ်ခု ရယူလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "နင် ဘာပဲ ပြောပြောပေါ့၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင်က ငါရဲ့ အနာဂတ် ယောင်းမ​လေးပါပဲ" ပြောပြီးနောက် သူမက တစ်ဖက်လူကို လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဖန်ယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောသည်။ "နင့်အစ်ကိုကို ဝေးဝေးနေဖို့ ဘယ်နှစ်ခါလောက် ပြောရမလဲ။ ငါတို့က တစ်ကမ္ဘာတည်းသားတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့အနားမှာ ရှိနေတာကို ငါ မကြိုက်ဘူး"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖန်ယွမ်မှာ အမှန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမက ဝိုင်တစ်ခွက်ကို တစ်ချက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ခွက်ကို ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့အစ်ကို ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာ ငါမထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ နင် သူနဲ့ မပတ်သက်ချင်ရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလိုက်လေ" အိုယန်ယွန်းက ပြောသည်။

ဖန်ယွမ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ထွက်သွားရမလား။ ပြောဖို့က လွယ်တယ်။ ငါ ဘယ်ကို သွားရမလဲ။ ပြီးတော့ နောက်တစ်နေရာကို သွားဖို့ လမ်းခရီးက ဝေးလွန်းတယ်၊ ကြားထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်တွေ ရှိနေမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ တကယ် ထွက်သွားနိုင်ပါ့မလား။ ဟူး..." သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခါးသီးသော ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ထပ်သောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ် ခွက်များစွာကို ဆက်တိုက် သောက်လိုက်လေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီနေပြီး အနည်းငယ် မူးယစ်နေသည့် အခြေအနေဖြင့် အိုယန်ယွန်းအား ပြောသည်။ "နင့်အစ်ကိုက တကယ်ပဲ ငါ့ကို ကြိုက်ပြီး ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံချင်တယ်ဆိုရင် သူ ငါ့ကို ဒီလောက်ထိ နှောင့်ယှက်မနေသင့်ဘူး"

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဘေးမှနေ၍ စကားမပြောသော်လည်း ဖန်ယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က အောက်ခြေလူတန်းစားများ၏ အားမလိုအားမရ ဖြစ်မှုမျိုးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့၏ ကံကြမ္မာမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြားသူများက သတ်မှတ်ပေးထားသလို ဖြစ်နေပြီး ဘာပဲ လုပ်လုပ် သူတို့မှာ ထိန်းချုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိကြပေ။

"ချင်သခင်လေး၊ ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ" ဖန်ယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမမှာ အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ "မင်း အရက်မူးနေပြီ ထင်တယ်။ ဘယ်မှာ နေလဲ။ငါ ပြန်ပို့ပေးမယ်"

"မလိုဘူး" ဖန်ယွမ်က ငြင်းလိုက်သည်။

" ဒီလို အရက်ဖိုးမပေးဘဲ သောက်ရတာမျိုးက ကြာမှ တစ်ခါပဲ ရှိတာ။ ကျွန်မ မပြီးသေးဘူး" ဟု ပြောရင်း သူမကိုယ်သူမ ဝိုင်တစ်ခွက် ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အားမလိုအားမရဖြင့် လက်နှစ်ဖက် ဖြန့်ပြလိုက်ရတော့သည်။