အခန်း ၁၀၄၁

အခန်း(၁၀၄၁)

ဖန်ယွမ်အတွက်ဆိုလျှင် ယခုအချိန်သည် အခက်ခဲဆုံးသော ကာလ ဖြစ်တန်ရာပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမအား ထိုနေရာတွင် ကြာမြင့်စွာ မနေစေခဲ့ချေ။

သူသည် အိုယန်ယွန်းကို ခေါ်၍ သူမအား နေစရာအခန်းသို့ ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

သားရဲတိုက်ပွဲရုံရှိ ဤအစေခံမိန်းကလေးများတွင် ကိုယ်ပိုင်အခန်းများ ရှိကြပြီး ကြည့်ကောင်းလှသည် မဟုတ်သော်လည်း အပြင်ဘက်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အတော်အတန် လျောက်ပတ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖန်ယွမ် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လဲကျကာ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မတတ်သာဘဲ ပြန်ထွက်ခဲ့ကြသည်။

သားရဲတိုက်ပွဲရုံတွင် လည်ပတ်စရာနေရာများစွာ ရှိသေးသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုနေရာတွင် ကြာကြာမနေချင်တော့သဖြင့် အိုယန်ယွန်းကို "ပြန်ကြရအောင်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အခုအချိန်က တော်တော် နောက်ကျနေပြီ"

"ကောင်းပါပြီ" ဟု အိုယန်ယွန်းက ပြန်ပြောသည်။

သူတို့ အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်မှာ တစ်နေ့နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ပြန်ချိန်တန်ပေပြီ။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး ပြန်ခါနီးအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အိုယန်ယွန်းကို လက်မှဆွဲ၍ အလျင်အမြန်ပင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နောက်သို့ ပုန်းလိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်း အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် အိုချန်ဂီသည် သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ဘေးတွင် လူငယ်သခင်လေးများစွာ ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ကုဇေကြယ်ပေါ်ရှိ ကျော်ကြားသော မိသားစုများမှ ဆင်းသက်လာသူများ ဖြစ်ကြပြီး အိုချန်ဂီနှင့် နေ့စဉ်လိုလို ပျော်ပါးနေကြသည်မှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းကား အဘယ်ကြောင့် သူတို့ကို ရှောင်တိမ်းချင်နေသည်ကို မသိလိုက်ရပေ။

သူတို့ ရယ်မောစကားပြောကာ ဖြတ်သွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အိုယန်ယွန်းကို ကြည့်ကာ "မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောနေတုန်းက ဖန်ယွမ်အကြောင်း ပြောလိုက်သလိုပဲ မဟုတ်လား" ဟု မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်" ဟု အိုယန်ယွန်းက ပြောသည် "ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဒီနေရာကို လာတာက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပျော်ပါးဖို့လည်း ပါသလို ဖန်ယွမ်အတွက်လည်း ပါတယ်၊ သူတို့ သူမအကြောင်း ပြောနေကြတာ သဘာဝပါပဲ"

"အင်း" ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ မိသားစု၏ ကိစ္စဖြစ်ရာ သူဝင်ပါစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဖန်ယွမ်၏ ဘဝမှာ ဤလောကတွင် အတော်လေး အားကိုးရာမဲ့ပြီး သနားစရာကောင်းနေသော်လည်း သူဝင်ပါရန် မလိုအပ်သေးဟု ထင်သည်။ မဟုတ်လျှင် အိုချန်ဂီနှင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် အဝတ်အစား ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော သခင်လေး နှစ်ဦး တံခါးဝမှ ဝင်လာကြပြီး ရယ်မောကာ ပြောနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုကြီးက နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီ ကောင်မလေးကို အရေးယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"

"ဟဲဟဲ ငါသိသားပဲ၊ အစ်ကိုကြီးအို က ဒီလောကမှာ စစ်မှန်တဲ့ အချစ်ဆိုတာ ရှိသေးတယ်လို့ ယုံကြည်နေတာ တုံးအလိုက်တာ၊ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နှာခေါင်းကို အကိုင်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒီတစ်ခါ အဲဒီမိန်းမသာ ခေါင်းမငြိမ့်ဘူးဆိုရင် အစ်ကိုကြီးက အသက်ရှင်လျက်နဲ့ နောင်တရအောင် လုပ်မယ်လို့ ပြောထားတယ်"

"ငါ့အမြင်မှာတော့ အဲဒီမိန်းမက လုံးဝ ခေါင်းငြိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မြန်မြန်သွားကြရအောင်၊ မဟုတ်ရင် အလန်းစားတွေ လွဲကုန်မယ်၊ ဖန်ယွမ်ဆိုတဲ့ အဲဒီကောင်မလေးကို ငါကြာကြာကတည်းက စိတ်ဝင်စားနေတာ"

သူတို့နှစ်ဦး အလျင်စလို ပြောဆိုရင်း ဖြတ်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသော ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အိုယန်ယွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး "ဒါ မကောင်းတော့ဘူး၊ ဖန်ယွမ်က ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးကို အချိန်အတော်ကြာ လှည့်စားထားတာ၊ သူ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက အဆုံးစွန်ထိ ရောက်သွားပြီ၊ ဒီနေ့ညတော့ သူ သူမကို တစ်ခုခု လုပ်တော့မှာပဲ" ဟု ပြောသည်။

"သူမကို မင်း ဂရုစိုက်တာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးသည်။

အိုယန်ယွန်းမှာ မျက်ခုံးများ ပုဆုံကာ "သူမက ကျွန်မ တွေ့ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတွေထဲမှာ ရှားရှားပါးပါး လူတစ်ယောက်ပါ၊ များသောအားဖြင့် ကျွန်မ အစ်ကိုကြီး စိတ်ဝင်စားတဲ့ မိန်းကလေးဆိုရင် ပိုက်ဆံနဲ့ အာဏာကိုပဲ မျှော်ကိုးပြီး ချက်ချင်းလိုလို သူ့ဆီ ပစ်လဲကျလာကြတာချည်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဖန်ယွမ်မှာ အဲဒီလို အတွေးမျိုး မရှိဘူး၊ သူမက အရမ်း ရိုးသားပုံရတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "လူတစ်ယောက်က ပိုရိုးသားလေလေ အခြေအနေက ပိုခက်ခဲလေပဲ၊ သွားကြည့်ရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

" အစ်ကိုကြီးကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိမှာ မကြောက်ဘူးလား" အိုယန်ယွန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ငါက ကြောက်တတ်ပြီး အရှုပ်တော်ပုံကို ရှောင်တတ်တဲ့ လူမျိုးနဲ့ တူနေလို့လား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အလျင်စလို ဖြတ်သွားသော သခင်လေးနှစ်ဦးနောက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လိုက်သွားကြသည်။

---

ထိုအချိန်တွင် ဖန်ယွမ်၏ အခန်းထဲတွင် သူမသည် အရက်ပြေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူမအခန်းထဲသို့ အတင်းဝင်လာသော အိုချန်ဂီကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် အိုချန်ဂီသည် သူမအခန်းထဲသို့ ဤကဲ့သို့ အတင်းအကျပ် မဝင်ခဲ့ဖူးသည့်အပြင် သူနှင့်အတူ လူအုပ်စုကိုပါ ခေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘဇောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့မှာ သူမအား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စိုက်ကြည့်နေကြကာ သူမအား ပွင့်လင်းမြင်သာသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုလို သဘောထားနေကြသည်။

"ဖန်ယွမ်၊ ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက အဆုံးထိ ရောက်သွားပြီ၊ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မေးမယ်၊ မင်း ငါ့နဲ့ အတူတူ နေမှာလား၊ မနေဘူးလား" အိုချန်ဂီက တည်ကြည်သော အသံဖြင့် မေးသည်။

ဖန်ယွမ် ခေါင်းခါကာ "သခင်လေး၊ အခုဟာက ပထမဆုံးအကြိမ် ကျွန်မ ပြန်ဖြေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သခင်လေးရဲ့ ဘဝက ကျွန်မနဲ့ မအပ်စပ်သလို သခင်လေးကလည်း ကျွန်မ ကြိုက်တဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသလိုမျိုး နေကြရအောင်" ဟု ပြောသည်။

"ဟွန်း" အိုချန်ဂီ မပြောရသေးခင်မှာပင် သူ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ "ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရိုးသားဟန်ဆောင်ပြီး ဘယ်သူ့ကို ပြနေတာလဲ၊ အစ်ကိုကြီးအို စိတ်ဝင်စားတဲ့ မိန်းကလေးဆိုရင် ဘယ်သူမဆို သူ့ဆီကို တက်တက်ကြွကြွ လာကြတာပဲ မဟုတ်လား၊ မင်းက အစ်ကိုကြီးအိုကို လှည့်စားပြီးမှ တောင်းဆိုချက်တွေ ထပ်တိုးချင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ရယ်စရာ စကားလုံးများဖြင့် ဆိုသည်။

ဖန်ယွမ်သည် ထိုလူကို စကားမပြောဘဲ ကြည့်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ထိုလူ၏ အသိဉာဏ်မဲ့မှုနှင့် ကျဉ်းမြောင်းသော စိတ်ထားကို လှောင်ပြောင်နေသည့်နှယ် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာကို မြင်သော် သူသည် သူမ၏ အမူအရာမှားနေသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိကာ စော်ကားခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် သူမကို ဆွဲယူရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

သို့သော် ထိုသူမှာ အိုချန်ဂီကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် အိုချန်ဂီသည် ဖန်ယွမ်ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကာ "မင်း ဘာလိုချင်လဲ၊ ငါ ဘယ်အချိန်မဆို ပေးနိုင်တယ်၊ မင်း ဘာပဲ တောင်းဆိုပါစေ ငါ ဘယ်အချိန်မဆို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ကောင်းတာကို မသိဘူး၊ ဒီနေ့လည်း အရင်အတိုင်းပဲ၊ ကောင်းပြီလေ..." ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အိုချန်ဂီသည် ဖန်ယွမ်ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ရုတ်တရက် ပစ်ချလိုက်သည်။

ဖန်ယွမ် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်၊ အကြောင်းမှာ ယင်းသည် ရောင်းချခြင်း စာချုပ်ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သားရဲတိုက်ပွဲရုံမှ အဆင့်မြင့် အရာရှိများက သူမအား အိုချန်ဂီထံသို့ တိုက်ရိုက် ရောင်းစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဖန်ယွမ်၏ အရောင်းစာချုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း အိုချန်ဂီ၏ အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်သွားကာ "ငါ ပြောတယ်မလား၊ ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ ငါ့ဆန္ဒကို မဆန့်ကျင်နိုင်ဘူး၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ကုန်ဆုံးသွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီ၊ နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ဒီလောကကြီးက မင်း ထင်ထားသလို မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ငါ သိအောင် လုပ်ပေးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အိုချန်ဂီသည် သူမကို ဆွဲယူကာ သူ၏ ရှေ့သို့ ခေါ်လာပြီး မျက်နှာတွင် အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် "ဒီအချိန်ကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ ကျွန်ပဲ၊ မင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မထနိုင်အောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်" ဟု ပြောသည်။

ဖန်ယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာကာ "မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့" ဟု တောင်းပန်သည်။

"အခုမှ ပြောနေလို့ ဘာအသုံးဝင်တော့မှာလဲ၊ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ပေမဲ့ မင်းက တန်ဖိုးမထားခဲ့ဘူး၊ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ အဓိက တာဝန်က ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံဖို့ပဲ၊ ပြီးရင် ဒီမှာရှိတဲ့ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေကို ဆက်ဆံရမယ်" ဟု အိုချန်ဂီက ပြောသည်။

"ဟားဟားဟား..." အိုချန်ဂီ ခေါ်လာသော သူငယ်ချင်းအုပ်စုမှာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ဖန်ယွမ်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာကာ သူတို့၏ သားရဲဆန်သော မျက်လုံးများမှာ ဤအချိန်တွင် အကုန်ပေါ်လာတော့သည်။

"အိုချန်ဂီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါ" ဖန်ယွမ် အသည်းအသန် တောင်းပန်သည်။

အိုချန်ဂီက လှောင်ပြောင်ကာ "လွှတ်ပေးရမှာလား၊ ငါမေးမယ်၊ အဲဒီတုန်းက မင်း ငါ့ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့လား၊ ဒီမိန်းမပျက်မ" ဟု ဆိုသည်။