အခန်း ၁၀၄၂

အခန်း(၁၀၄၂)

အိုချန်ဂီသည် စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်နှင့် သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် တွန်းလှဲလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး အသံမြည်လျက် အဝတ်အစားများကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူသည် ကိုယ်ဗလာဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် အကြုံ့သားဖြစ်နေသော ဖန်ယွမ်ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ဘန်း။

ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးမှာ အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရ၏။

ဘယ်သူလဲ။ အခန်းထဲရှိသူများမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး တံခါးဘက်သို့ အမြန်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် မိုက်ရိုင်းစွာ ပြုမူနေသော အိုချန်ဂီမှာမူ ယင်းကို ဂရုမစိုက်ချေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ အဖေသာ လာရောက်ပါက သူ့ကို တားဆီးပိုင်ခွင့် ရှိလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကုဇေကြယ်တစ်ခုလုံးတွင် သူ့ကို ဟန့်တားရဲသူ ဘယ်သူရှိပါမည်နည်း။

ဖန်ယွမ်အပေါ် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အပြုအမူများမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း ဆိုးရွားစွာ အစုတ်ပြဲနေပြီး ဖြူဖွေးသော အသားအရေများကို ပေါ်လွင်စေလျက် ရှိ၏။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည့် အိုယန်ယွန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို အုပ်ကာ အော်ပြောလိုက်၏။ အစ်ကိုကြီး။ ညီမတော့ ယုံတောင် မယုံနိုင်ဘူး၊ အစ်ကိုက ဒီလိုလူစားမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့လေ။

ဖန်ယွမ်ကို ဖိထားပြီး သူ၏ ဒေါသကို အလိုပြည့်စေရန် ပြင်ဆင်နေသည့် အိုချန်ဂီသည် အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုန်ယင်သွားသည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ အမြန်ထလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အဝတ်အစားများကို ဆွဲထုတ်ကာ အမြန်ဆုံး ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

သူသည် အပြင်ဘက်တွင် မည်မျှပင် စည်းကမ်းမဲ့နေပါစေ၊ မိသားစုရှေ့တွင်မူ လူကြီးလူကောင်း ပုံစံကို ထိန်းထားရပေမည်။

အဆုံးစွန်၌ သူသည် မိသားစု၏ ပညာပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုသို့သော ယုတ်မာသော အပြုအမူမျိုး မလုပ်သင့်ပေ။ မဟုတ်ပါက ညီမဖြစ်သူက ဖခင်အား တိုင်ကြားပါက ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခံရမည်မှာ အမှန်ပင်။

အိုချန်ဂီသည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ညီမဖြစ်သူက ဤကိစ္စကို မြင်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားမိပေ။

သို့သော် သူသည် တံခါးဝဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး ပိုမို ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

သူသည် အမြန်ပင် ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေးချင်၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ"

သူနှင့်အတူ ပါလာသော သူငယ်ချင်းအဖွဲ့မှာမူ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မေးခွန်းထုတ်စရာ အချက်အလက်များစွာ ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဒီသခင်လေးချင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ အိုချန်ဂီက သူ့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထိတ်လန့်သွားရတာလဲ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် အကြုံ့သားဖြစ်နေသော ဖန်ယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ချောင်ချောင်ချိချိ အဝတ်စတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခြုံပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အိုချန်ဂီဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး၊ ခင်ဗျားရဲ့ အရသာကလည်း ထူးခြားတာပဲနော်"

ဟီးဟီး၊ အိုချန်ဂီသည် အဆင်မပြေစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးချင်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ နားမထောင်တဲ့ မိန်းမသားတွေကိုတော့ ကောင်းကောင်း သင်ခန်းစာပေးရမှာပေါ့။ ခင်ဗျားကို ရယ်စရာ ဖြစ်သွားပြီ။"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဘာမှ မငဲ့ကွက်ဘဲ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ ပေါင်ကြားသို့ ဒူးဖြင့် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် ချက်ချင်းပင် အသက်ရှူကြပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပန်းပွင့်ကဲ့သို့ ရှုံ့တွသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသို့သော အပြုအမူမျိုးကို အလွန်ရွံရှာသည်။ ထိုသို့သော အာဏာရှိသည်ဟု ဆိုသူများ၏ မိုက်ရိုင်းမှုများကြောင့်သာ အောက်ခြေလူတန်းစားများမှာ ငရဲတွင် နေထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒီကောင်က သခင်လေးအိုချန်ဂီကို ထိရဲတယ်ပေါ့။ ညီအစ်ကိုတို့၊ သူ့ကို ခြေလက်ဖြတ်ပစ်ကြ။"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်သောအခါ အိုချန်ဂီ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ အိုချန်ဂီ၏ အကြိုက်ကို ဆောင်လိုသောကြောင့် အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာကြသည်။

သူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဝိုင်းရံကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာပင် အိုယန်ယွန်းသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ ဓားရောင်ခြည်က ထိုအသုံးမကျသူများကို ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။

သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ဘယ်သူက လှုပ်ရှားရဲလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။" ထိုလူများသည် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ အကြောင်းမှာ အိုယန်ယွန်း၏ စကားများမှာ အလကား ပြောခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ဤမျိုးဆက်သစ် ပညာရှင်၏ စွမ်းအားမှာ ကုဇေကြယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားသည်။ သူမကို ယှဉ်နိုင်သူ မည်သူမျှ မရှိဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

"ဒါဆို သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းနေတဲ့ စားဖားကောင်ပဲ။"ထိုလူအုပ်စုက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ မနာလိုစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အိုချန်ဂီသည်လည်း ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမှ သက်သာလာပြီး အောက်ပိုင်းမှာ ထုံကျဉ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူ ကလေးမရနိုင်တော့ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ မင်း သေချင်နေတာလား။ ငါ့ကိုတောင် ထိရဲတယ်ပေါ့။"

"ထိရင် ဘာဖြစ်မလဲ။" ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျစ်လျူရှုစွာ ပြောလိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်းက ဘေးမှနေ၍ ပြော၏။" အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ အကြံပေးချင်တာကတော့ သခင်လေးချင်ကို မစော်ကားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

"ငါ..." အိုချန်ဂီသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုသော်လည်း...

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာမှာ စကားအပိုတွေ ပြောနေစရာ မလိုဘူး။ ကုဇေကြယ် အရှင်သခင်ရဲ့ မျက်နှာကိုသာ ထောက်ထားလို့ မဟုတ်ရင် မင်းကို အခုချက်ချင်း ခြေလက်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီ"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး နတ်ဘုရားနယ်ပယ်၏ စွမ်းအားက အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ထိုလူများသည် ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ မျက်နှာများ နီရဲလာကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဘဲ ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အိုချန်ဂီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ စော်ကားမိသလဲဆိုတာ မသိသေးသောကြောင့် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့ကို သတိပေးလိုက်၏။ "အဆင့်အတန်းနဲ့ စွမ်းအားကို အားကိုးပြီး အားနည်းသူတွေကို ဒုက္ခပေးတာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့ရင်တော့ မင်းကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်။"

အိုချန်ဂီ အသက်ရှူကြပ်သွားသည်။

'"သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒီလိုအဆင့်အတန်းမျိုးရှိတာက အခြားသူတွေထက် သာလွန်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီချင်ယွမ်ဖုန်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

ပုရွက်ဆိတ်လို အောက်ခြေလူတန်းစားတွေကို သနားနေတာက တကယ်ကို နားမလည်နိုင်စရာပင်။

သို့သော် ဤရန်ငြိုးမှာ ဒီနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားပြီဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မနေရဲတော့ဘဲ တံခါးပြင်ပသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူနှင့်အတူ ပါလာသော သူငယ်ချင်းအဖွဲ့မှာလည်း ပို၍ပင် အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

အိုချန်ဂီ ထွက်သွားသည်ကို မြင်လျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်နေသော ဖန်ယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သူ မင်းကို ကြောက်အောင် လုပ်လိုက်တာလား။"

ဖန်ယွမ်၏ မျက်နှာတွင် ယခုအခါ ပြတ်သားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ငါအခုတော့ ထုံကျဉ်သွားပါပြီ။"

ခဏအကြာတွင် သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြန်ကြည့်ကာ မေးပြန်သည်။" သခင်လေးချင်၊ နင်က တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောသည်။ "မင်းက ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။'

ဒါပေမဲ့ ဒါက နင့်ကိုပါ ဆွဲထည့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ။ အိုချန်ဂီက ငါ့ကိုရော နင့်ကိုပါ ပြန်ပြီး လက်စားချေလိမ့်မယ်။ ဖန်ယွမ်က တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါရှိနေသရွေ့၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အားနည်းချက်ကို ငါလက်ထဲမှာ ကိုင်ထားသရွေ့ သူ ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။" အိုယန်ယွန်းက ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ယွမ်သည် မတတ်နိုင်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြော၏။ ညီမလေး၊ ညီမက ငယ်သေးတယ်။ အစ်ကိုကြီးက ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးပါ့မလား။

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

အိုယန်ယွန်းသည် သူမ၏ အကြံအစည်များမှာ အနည်းငယ် နုံအလွန်းနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဘေးမှနေ၍ ပြောလိုက်၏။" အခု အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းချက်ကတော့ မင်းဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတာပါပဲ။ တခြားနေရာ ရောက်သွားရင် အိုချန်ဂီရဲ့ လက်လှမ်းမီနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ဖန်ယွမ်က မတတ်နိုင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဒီကနေ ထွက်သွားချင်တာက ဘယ်လောက်တောင် လွယ်ကူပါ့မလဲ။"

"မင်းထွက်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ဖန်ယွမ် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြန်တွေးမိသည်မှာ "ငါ့ရဲ့ အဖေကွယ်လွန်သွားတဲ့အခါ ငါ့မှာ အဒေါ်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သူ တျန်ယွမ်ကြယ်မှာ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ကို သွားရှာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့..."