အခန်း ၁၀၄၃

အခန်း(၁၀၄၃)

မီးလျှံနဂါး၏ နိုးကြားခြင်း

အိုယန်ယွန်းသည် သူမ၏ စကားလုံးများကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။ " တျန်ယွမ်ကြယ်က ဒီနေရာနဲ့ အရမ်းဝေးတယ်၊ ပြီးတော့ တျန်ယွမ်ကြယ်ကို တိုက်ရိုက်သွားနိုင်တဲ့ နေရာပြောင်းအစီအရင်လည်း မရှိဘူး။ အကယ်၍ မှော်ရတနာနဲ့ သွားမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ လအတော်ကြာလိမ့်မယ်၊ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်မှာလည်း မသိနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေ အများကြီးရှိနေတာ။ လမ်းမှာ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ" ဟု အိုယန်ယွန်းက ပြောလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "တကယ်ပဲ ဒီနေရာနဲ့ အတော်လေး ဝေးပုံရတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဝိညာဉ်ကျောက်အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဖန်ယွမ်အား ဤသို့ ပြော၏။

"ငါ့ဆီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသန်းရှိတယ်။ မင်းလိုအပ်တဲ့ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ မှော်ရတနာကို ဝယ်ဖို့ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်မယ်လို့ ထင်သလား"

ဖန်ယွမ်က အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးမှ "တကယ်တော့ သာမန်ပျံသန်းနိုင်တဲ့ မှော်ရတနာဆိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ဒါဆိုရင် ကျန်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို လမ်းမှာ မမျှော်လင့်တဲ့ အန္တရာယ်တွေ မဖြစ်ရအောင် မင်းကို လိုက်ပို့ပေးမယ့် ကိုယ်ရံတော်တွေကို ငှားရမ်းဖို့ သုံးလိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အိုယန်ယွန်းက "စိတ်ချရတဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အိုယန်ယွန်းသည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ နတ်ဘုရားအဆောင်လက်ဖွဲ့ အစည်းလိုက်ကို ထုတ်ယူကာ ဖန်ယွမ်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး " ဒီနတ်ဘုရားအဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကို ကျွန်မအဖေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် ပေးထားတာပါ။ ကျွန်မလည်း ပုံမှန်ဆို အသုံးမလိုဘူး၊ ဒါကြောင့် လမ်းခရီးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် ယူသွားလိုက်ပါ" ဟု ပြောသည်။

ဖန်ယွမ်သည် ထိုနှစ်ဦးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိပြီး ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "ကျေးဇူးတင်ရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး" ဟု စကားလုံးများ တိုင်ပတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်စကားတွေ ပြောမနေပါနဲ့။လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ ရောက်သွားရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ" ဟု အိုယန်ယွန်းက ပြောလေသည်။

"အချိန်မရှိတော့ဘူး။ အိုချန်ဂီ လာပြီး ပြဿနာရှာတာမျိုး မဖြစ်အောင် ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူနှင့် အိုယန်ယွန်းတို့သည် ဖန်ယွမ်ကို ထိုနေရာမှ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

ဖန်ယွမ်ကို လမ်းခွဲပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အိုချန်ဂီကို စော်ကားလိုက်မိမှန်း သိသော်လည်း သူသည် တစ်ဖက်လူကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် အိုချန်ဂီ၏ လုပ်ရပ်များက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

သူ၏ တည်းခိုရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကိုနဂါးက ခုံတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်။ ထို့နောက် ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် လျန်ဟွာကို ကြည့်ကာ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လျန်ဟွာက အမြန်ပင် တောင်းပန်ပြီး "ချင်သခင်လေး၊ ဒါက ကျွန်မ အကိုနဂါးကို ဂရုတစိုက် မပြုစုမိလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် သူ နည်းနည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာပါ" ဟု ပြောသည်။

အကိုနဂါးက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး "သူမ အမှားမဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ဘက်ကပဲ အနည်းငယ် စိတ်ထိန်းမနိုင် ဖြစ်သွားတာပါ" ဟု ဆိုသည်။

စိတ်ထိန်းမနိုင် ဖြစ်သွားသလား။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ့အား အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဤကောင်က သူ့၏ သားရဲသဘာဝကို ထိန်းချုပ်မနိုင် ဖြစ်သွားတာများလား။ သူသည် နတ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည့်အတွက် ထိန်းချုပ်မှု လျော့နည်းသွားခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း လျန်ဟွာက သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျန်ဟွာကို ကြည့်ကာ အားမလိုအားမရ ပြုံးပြလိုက်ပြီး "မင်း အရင်သွားနှင့်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အကိုနဂါးကို ကြည့်ကာ "အကိုနဂါး၊ မင်းမှာ ချစ်သူ မရှိဖူးဘူးလား" ဟု မေးသည်။

အကိုနဂါးက ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး "ဒီကိစ္စမှာတော့ ငါ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "မိန်းကလေးတွေကို ဆက်ဆံတဲ့အခါမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ရတယ်။ ပြီးတော့ နောင်အခါ မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူရှိနေရင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသလို စိတ်တိုင်းကျ လုပ်လို့ မရဘူး။ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ မလုပ်နဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ သဘောထားကို လေးစားရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ညီအစ်ကို၊ မင်း စကားပြောတာ မြန်လွန်းနေတယ်။ မင်း ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ငါ နည်းနည်း ဝေဝါးနေတယ်" ဟု အကိုနဂါးက အမ်းအမ်းဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းရာချီ နေထိုင်ခဲ့သည့် သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ဤကိစ္စတွင်မူ လုံးဝ အတွေ့အကြုံ မရှိချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်ရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မိန်းကလေးများကို ချဉ်းကပ်သည့် သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပြီး အကိုနဂါးဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကာ "မင်းဟာမင်း သေချာလေ့လာကြည့်လိုက်" ဟု ပြောသည်။

အကိုနဂါးက ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ဖတ်ကြည့်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး ဖတ်လေလေ ပို၍ သဘာဝကျလေလေ ဖြစ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဖတ်ရှုတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး အကိုနဂါး၏ "အော် ဒါကြောင့်ကိုး" "ဟင် ဒီလိုမျိုးလည်း လုပ်လို့ရတာလား" "သေစမ်း၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်က ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ထွေးနိုင်တာလား" ဟူသော အာမေဋိတ်သံများကို နားထောင်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးသည်နှင့် သူသည် အကိုနဂါးကို ခေါ်လိုက်ကာ ဗဟုသုတသမုဒ္ဒရာထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "မကြာသေးခင်က ဒီနေရာမှာ ငါတို့ ပိုသတိထားဖို့ လိုအပ်တယ်" ဟု ပြောသည်။

အကိုနဂါးက အံ့ဩစွာဖြင့် "ဘာလို့လဲ။ ဒီနေရာက မကောင်းဘူးလား။ မင်း ကြယ်အရှင်သခင်ရဲ့ သမီးနဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးတယ်လို့ ထင်နေတာ" ဟု မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "သူ့သမီးက သူ့သမီးပဲ၊ သူက သူပဲ။ ဒီနှစ်ခုကို ရောထွေးလို့ မရဘူး။ ကုဇေကြယ်ရဲ့ ကြယ်အရှင်သခင်က တကယ်တမ်းမှာ အရမ်းကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတယ်ဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရတယ်" ဟု ပြောသည်။

"တကယ်လား" ဟု အကိုနဂါးက အံ့ဩစွာ မေးပြန်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ သူသာ ဒီလောက် အကွက်ရွှေ့ခြင်း မရှိရင် ဒီနေရာမှာ ဒီလောက်ကြာကြာ ဘယ်လို ရပ်တည်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်မှာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောရင်း အသံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချလိုက်ပြီး "ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါ သူ့ကို အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်ရရင် သူ ငါတို့ကို ကူညီပေးဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေက အလွန်နည်းတယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။

"ဒါဆို ငါတို့က ဘာလို့ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေရတာလဲ" အကိုနဂါးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "နောက်တစ်နေရာကို ပြောင်းကြတာပေါ့။ ဒီမှာ သူနဲ့ ပတ်ပတ်လည် လှည့်ပတ်နေစရာ မလိုဘူး" ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါတို့ ဘယ်ကိုပဲ သွားသွား ဒီနေရာက အုပ်ချုပ်သူတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်က အတူတူပဲ။ သူတို့က သူတို့နယ်မြေမှာပဲ သက်သောင့်သက်သာ နေချင်ကြပြီး ပြဿနာရှောင်ချင်ကြတယ်။ တကယ်လို့ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခု မရောက်လာမချင်းပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကျမှသာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ယုံကြည်ချက်တွေ ပျက်ယွင်းသွားမှာ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ" အကိုနဂါးက နားမလည်စွာ မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း စဉ်းစားနေဆဲတွင် အပြင်ဘက်မှ ရန်ဖြစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ သေချာနားထောင်ကြည့်ရာတွင် လျန်ဟွာ၏ အသံ ဖြစ်နေပြီး အိမ်တော်မှ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် စကားများနေပုံရသည်။

အစေခံမိန်းကလေး၏ အသံမှာ သူစိမ်းဆန်လှသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ကြားလိုက်ရသည်မှာ "ဘာမှ စဉ်းစားမနေနဲ့၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။ သခင်လေးက ဒီကိစ္စကို ချင်ယွမ်ဖုန်းဆီ အစီရင်ခံစရာ မလိုဘူးလို့ ပြောထားတယ်" ဟု ပြောနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေးရဲ့ မူလ ရည်ရွယ်ချက်က..." ဟု လျန်ဟွာက တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြိုးစားသည်။

တစ်ဖက်လူက တိုက်ရိုက်ပင် "လျန်ဟွာ၊ ငါ ဘာပြောချင်တာလဲဆိုတာ မင်း နားမလည်သေးဘူးဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကိုပဲ အပြစ်တင်ရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဘေးတွင်ရှိသော သိုင်းပညာရှင်များကို လျန်ဟွာကို အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားရန် အချက်ပြတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် "ပန်းလေးတစ်ပွင့်လို နုနယ်တဲ့ မိန်းကလေးကို ဒီလောက်ထိ ကြမ်းတမ်းအောင် လုပ်ရဲရတာ မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" ဟူသော ကြမ်းတမ်းသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူပြောပြီးသည်နှင့် မီးလျှံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ လျန်ဟွာကို ဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်နေသည့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားကြသည်။ ပြင်းထန်သော အပူချိန်ကြောင့် သူတို့ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီးနောက် ဝက်များကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် သူ့နဖူးကို သူ ရိုက်လိုက်ကာ "ကောင်းလိုက်တာ၊ အကိုနဂါးက လျန်ဟွာကို ကာကွယ်ပေးရမယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်စပြုလာပြီပဲ" ဟု တွေးတောမိသည်။