အခန်း ၁၀၄၄

အခန်း(၁၀၄၄)

ယင်းကဲ့သို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် အနည်းငယ် အားနာသွားစေလောက်သည့် စကားလုံးများကို သူပြောဆိုခဲ့သည်။ သူက 'မဖြစ်ပါဘူး ဒီကအစပဲရှိသေးတာ၊ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အသားကျသွားမှာပါ' ဟု တွေးတောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ပြပြီးနောက် လျန်ဟွာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူမကို အလွန်အမင်း ကြင်နာယုယသည့် အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေသည့် နဂါးကြီးကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ "ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ နင့်ကို ကြောက်သွားအောင် လုပ်မိလိုက်တာလား"

လျန်ဟွာမှာ အနည်းငယ်တွေဝေသွားပြီး တုံ့ပြန်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ကြာသွားသည်။ ထို့နောက် သူမက ခေါင်းခါယမ်းကာ "အကိုနဂါး၊ အကို အများကြီး ဒုက္ခခံလိုက်ရပါပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ အနည်းငယ် အရိုအသေပေးပြီး "သခင်လေးချင်၊ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ သခင်လေးက ကျွန်မကို ပြန်ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျစ်လျူရှုသည့် လေသံဖြင့် "ကောင်းပြီ၊ ပြန်လိုက်သွားတော့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လျန်ဟွာမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ခုခုပြောလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဤမျှ တိုက်ရိုက်ဆန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်စကားတစ်ခွန်းကြောင့် သူမ အလွန်အမင်း တွေးတောနေမိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း လျှောက်လာပြီး "ငါတို့ အတူတူပြန်ကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

"အာ" လျန်ဟွာမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြီး "သခင်လေးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက နည်းနည်း နားမလည်နိုင်စရာပဲ။ သူ ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်နေတာလဲဆိုတာကို ငါလည်း နားလည်ချင်သေးတယ်။ သွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း လိုက်မယ်" ဟု နဂါးကြီးက ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာကာ ပြောလိုက်သည်။

သခင်လေး စေလွှတ်လိုက်သည့် အစေခံမိန်းကလေးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူတို့မှာ သခင်လေး၏ နေအိမ်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြလေပြီ။

---

ထိုအချိန်တွင် အိုချန်ဂီမှာ အဓိကခန်းမအတွင်း မျက်နှာပျက်လျက် ထိုင်နေပြီး ဒေါသတို့ဖြင့် ပွက်လောရိုက်နေသည်။ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ "ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်လာပါပြီ" ဟု သတင်းပို့သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

'ဒုန်း' ဟု အသံမြည်အောင် အိုချန်ဂီက ဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်စားပွဲကို လက်ဖြင့် ထုလိုက်သည်။ 'ဒီချင်ယွမ်ဖုန်းကတော့ တကယ်ပဲ ဘာကကောင်းမှန်းမသိတဲ့ ကောင်ပဲ။ ငါက သူ့နဲ့ ပြန်လှန်လို့မရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်အောင် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ၊ သူက အခုထိတောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာရဲသေးတယ်ပေါ့' ဟု သူ တွေးတောလိုက်သည်။

သို့သော် တံခါးပေါက်မှ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းလာသော အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အိုချန်ဂီမှာ စိုးရိမ်စိတ်တို့ တက်ကြွလာသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး သူ ယှဉ်နိုင်မည့်သူ မဟုတ်သည့်အပြင် အခုဆိုလျှင် အပြစ်မဲ့သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်သည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းလက်ထဲတွင် သူ့အသာစီးရနေသည်။ အကယ်၍သာ ဖခင်ဖြစ်သူ သိသွားပါက သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ချိုးပစ်မည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့တိုင် ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်လာလျှင်ပင် သူ့ကို ကောင်းကောင်း မပြရဟု သူ ခိုင်မာစွာ တွေးတောလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားပြီ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တံခါးပေါက်သို့ ရောက်လာပြီး စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။

သို့သော် အိုချန်ဂီ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် လေးလံသွားသည်။ သူက အတင်းအဓမ္မ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဟားဟား၊ သခင်လေးချင်၊ မင်းကိုယ်တိုင် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ မင်းကို အပြင်ထွက်ပြီး ကြိုဆိုဖို့ မေ့သွားတာအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက "သခင်လေးက ပေးပြီးသားလူကို ပြန်ယူချင်တယ်ဆိုရင်တောင်မှ ကျွန်တော့်ကို အသိမပေးဘဲ နေခဲ့တာဆိုတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ လာရတော့တာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

အိုချန်ဂီ၏ အတုအယောင် အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပုံမှန်ဖြစ်လာသည်။ သူက "သခင်လေးချင်၊ သူက အစေခံမလေးတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူတို့ သွားလိုက်လာလိုက် ဖြစ်နေတာ သဘာဝပါပဲ။ နောက်ပြီး လျန်ဟွာက ကျွန်တော့်နားမှာ ရှိနေတာ ကြာပြီ။ သူ့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတော့ ညဘက်ဆိုရင်တောင် အိပ်မပျော်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် သခင်လေးချင်ကို ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ပဲ ပြန်ပေးဖို့ တောင်းဆိုမိတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ရောက်နေလို့ သခင်လေး ညဘက် အိပ်မပျော်တာ ဖြစ်မှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

အိုချန်ဂီလည်း ပြုံးကာ "နောက်တာပါ၊ သခင်လေးချင်က ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ ဧည့်သည်တော်ကြီးပါ၊ ကျွန်တော်က မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်ပြုရဲပါ့မလဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပြုမိနေပြီလေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျစ်လျူရှုသည့် လေသံဖြင့် "ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်တဲ့ အရာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေကို တခြားသူက လက်တို့တာကို ကျွန်တော် လုံးဝ ခွင့်မပြုဘူး။ ဒါကို နားမလည်ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း"

အိုချန်ဂီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ သရုပ်ဆောင်နေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းလို လူမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံလျှင် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံရုံသာ ရှိသည်။ သူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှာခေါင်းကို တည့်တည့်ထိုးကာ "ကျေးဇူးကန်းမနေနဲ့။ မင်းက ဘယ်လိုလူစားလဲလို့ ထင်နေတာလဲ။ အခုထိ မင်းရဲ့ အခြေအနေကို မသိသေးဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ကို မယဉ်ကျေးဘူးလို့ မပြောနဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ စကားပြောပြီးသည့်နောက် သူ့နောက်တွင် ပုံရိပ်အချို့ ချက်ချင်း ပေါ်လာကြပြီး သူတို့အားလုံးမှာ အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုက တိုက်ရိုက် ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ 'ဘန်း' ဟု အသံမြည်အောင် ခြေလှမ်းလိုက်သည့်အခါ တစ်အိမ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အခန်းအတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ အလွန်အမင်း မြင့်တက်သွားသည်။

နဂါးကြီးကလည်း မျက်နှာပျက်လျက် "ဘာလဲ၊ တိုက်ချင်တာလား၊ မကြာသေးခင်ကမှ လက်တွေ ယားနေတာ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောနေရင်း လက်ကို ဆန့်လိုက်ရာ မှောင်မည်းနေသော အနီရောင်အလင်းများ စီးဆင်းနေသည့် ဧရာမ ပုဆိန်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နဂါးကြီးကို ခဏ ရပ်တန့်လိုက်စေပြီးနောက် အိုချန်ဂီကို ကြည့်ကာ "သခင်လေး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရှာဖို့ မလိုပါဘူး။ ကုဇေကြယ်မှာ မင်းရဲ့ သြဇာအာဏာက အလွန်ကြီးမားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပေမဲ့ အခုသာ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ဘေးနားက လူတွေကတော့ လက်တစ်ချောင်းစာ အသုံးပြုရုံနဲ့ ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အိုချန်ဂီမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေသည်။ "ဒါဆို ဘာလိုချင်တာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် "သခင်လေးက သူ့ရဲ့ အစေခံမလေးကို ပြန်လိုချင်တယ်၊ ကျွန်တော်ကလည်း မပေးနိုင်ဘူး၊ နှစ်ဦးစလုံးကလည်း ဒီကိစ္စကို ကြီးကျယ်သွားအောင် မလုပ်ချင်ကြဘူးဆိုရင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းကြမလား။ လျန်ဟွာကို ဝယ်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အို" အိုချန်ဂီ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်မှောင်များမှာ ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကဲ့သို့ အစီအစဉ်မျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ၊ သို့သော် သူက မာနကြီးစွာပင် "လျန်ဟွာက ကျွန်တော့်နားက အနှစ်သက်ဆုံး အစေခံမလေး၊ သူ့ရဲ့ အကပညာနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများကြီး ကုန်ခဲ့တယ်။ သခင်လေးချင်က ဘယ်လောက် ပေးနိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းငါးဆယ်"

ဒုန်း။

အိုချန်ဂီမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြိုလဲသွားသည်။

"သခင်လေး... ဘာဖြစ်တာလဲ" ဘေးနားရှိ လူများက အလောတကြီး ရောက်လာကြသည်။

အိုချန်ဂီက ဟိုဟိုဒီဒီ စမ်းသပ်လိုက်ပြီး "ငါ ထိုင်ချင်တယ်၊ ငါ့ ကုလားထိုင် ဘယ်မှာလဲ။ ငါ့ ကုလားထိုင် ဘယ်မှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်၊ သခင်လေးအတွက် ကုလားထိုင် ယူလာခဲ့ကြစမ်း" သူ စကားပြောပြီးသည့်နောက် အိုချန်ဂီအတွက် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရောက်လာပြီး သူက တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် "မင်းတို့ အရူးတွေ၊ ဘာလို့ ငါ့နောက်မှာပဲ လိုက်နေကြတာလဲ။ သခင်လေးချင်အတွက် ကုလားထိုင် တစ်လုံး မြန်မြန် စီစဉ်ပေးလိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့..."

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းငါးဆယ်။ ဤသည်မှာ သေးငယ်သော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။ အိုချန်ဂီမှာ 'ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်တွေကို ငှားရမ်းဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက သန်းဆယ်ကျော်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ အိုမိသားစုက အလွန် ချမ်းသာပေမဲ့ အဲဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားတာ၊ သူပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ နေရာကို မရယူနိုင်သရွေ့တော့ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက် ကြာရင်တောင် ဒီလောက် များများစားစား စုမိမှာ မဟုတ်ဘူး' ဟု တွေးတောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ကြားလိုက်သည့်အခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ခုန်ပေါက်လာပြီး သူ၏ သဘောထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ ပြုံးရွှင်လျက် "သခင်လေးချင်၊ နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းငါးဆယ်လို့ ကြားလိုက်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အစေခံများ စီစဉ်ပေးသည့်အတိုင်း ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အား "ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေး၊ ဒီဈေးနှုန်းက သင့်တော်တယ်လို့ ထင်သလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အရမ်းကို သင့်တော်တာပေါ့။

အိုချန်ဂီမှာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း အပြင်ကိုတော့ မပြောမိပေ၊ အကြောင်းမှာ သူက နောက်ထပ် အကြံအစည်တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဤမျှ ရက်ရောနေသဖြင့် သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ငွေညှစ်လျှင် မကောင်းပေဘူးလား။ သို့သော် သူ ဒီလို တွေးလိုက်သည့်အချိန်မှာပင် သူ၏ အတွေးများကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိမြင်သွားပုံရသည်။