အခန်း ၁၀၅၀

အခန်း(၁၀၅၀)

"မသေမျိုးဓားတစ်လက်ပါလား" အစေခံအိုကြီး၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ကျန်းပန်ပင် မနေနိုင်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက မသေမျိုးဓားကို သုံးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ကုဇေကြယ်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားများမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး မသေမျိုးဓားများမှာ ပို၍ပင်ရှားပါးကြောင်း သိထားရမည်ဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာရှင်အများစုမှာ ဝိညာဉ်ဓားများကိုသာ အသုံးပြုကြပြီး ၎င်းတို့ထုတ်လွှတ်နိုင်သော စွမ်းအားမှာလည်း ကန့်သတ်ချက်ရှိသည်။ သို့သော် မသေမျိုးဓား၏ စွမ်းအားမှာမူ ထူးခြားလှပေသည်။

ဤမသေမျိုးဓားက ထုတ်လွှတ်လိုက်သော စွမ်းအားမှာ အစတွင် သေးငယ်သယောင် ရှိသော်လည်း အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးလိုက်သောအခါ မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့၏ ကြီးမားလှသော မိုးကြိုးကြိတ်ချေခြင်း စွမ်းအားကို တားဆီးနိုင်ရုံသာမက ၎င်း၏တန်ခိုးကို အပိုင်းပိုင်းဖြိုခွဲလျက် အားနည်းသွားစေနိုင်ပေသည်။

ကျန်းပန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့ ရှုံးနိမ့်တော့မည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

ဘေးနားမှ အစေခံအိုကြီးက မျက်လုံးတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ "သခင်လေး၊ ဒီကောင်ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးလို့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့အတွက် အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းပန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း အတွေးနက်ကာ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

---

မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့က မိုးကြိုးကြိတ်ချေခြင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်စဉ် မိုးကြိုးကြိတ်ချေခြင်း၏ စွမ်းအားမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် မသေမျိုးဓားကို ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏချင်းမှာပင် ၎င်း၏စိတ်ထဲ ဗလာဖြစ်သွားကာ "ဒီတစ်ခါတော့ သေပြီ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဒုန်း။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ထိုက်ရွှီဓားသိုင်းနှင့် ထိုက်ရွှီဓားတို့ ပေါင်းစပ်ထုတ်လွှတ်လိုက်သောအခါ မိုးကြိုးကြိတ်ချေခြင်း၏ စွမ်းအားမှာလည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

စွမ်းအားမှာ တိုက်ရိုက်ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့ထံ ပြန်လည်သက်ရောက်သွားသည်။ ဝူးဝူး ဟူသော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့မှာ တန်ပြန်ရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ဒဏ်ရာရသွားခြင်းဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ"

မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် မိုးကြိုးကြိတ်ချေခြင်း၏ စွမ်းအားမှာ လုံးဝကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး မရဏ အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ စတင်လာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ကွဲထွက်တော့မတတ် နာကျင်နေသည်။ မရဏ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဝှီးခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာပြီး ၎င်း၏ဘေးတွင် မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း ဒုန်းခနဲ ပြုတ်ကျလာသည်။ မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ပစ်ချခံလိုက်ရသဖြင့် ထရန်ခက်ခဲနေပြီး အနည်းငယ် မူးဝေနေသည်။

အေးစက်စက် အလင်းတန်းတစ်ခုက ၎င်း၏ခေါင်းပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်လာသည်။ ထို့နောက် မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်၍ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့" မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့မှာ မိမိ၏အဆုံးသတ် နီးကပ်လာပြီကို သိလိုက်ပြီး အသက်ရှင်လိုသည့် တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒသာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ၎င်းကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် "မင်းရဲ့ မောက်မာရိုင်းစိုင်းမှုတွေကို ငါ အစောကတည်းက မြင်ပြီးပြီ။ အခုတော့ ဒူးထောက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်တာပဲ တတ်နိုင်တော့တာလား။ ဟဲဟဲ၊ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် အဖိုးအခကို ပေးဆပ်လိုက်ပါဦး"

စကားပြောပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲမှ ဓားမှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့၊ အကုန်လုံး ပြောပြမယ်၊ သားရဲတိုက်ပွဲရုံရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ငါသိတယ်၊ တခြားလူတွေက ငါ့ကို အသုံးချခဲ့တာပါ၊ အား" မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့မှာ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ထိတ်လန့်တကြား တောင်းပန်ပြီး အသက်ရှင်ရန်အတွက် သားရဲတိုက်ပွဲရုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကိုပင် ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။ ဓားတစ်ချက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ဓားချီမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်းစီးဝင်ကာ သွေးကြောများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းက အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ကျန်တော့သော မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ "မင်းပြောမယ့်စကားတွေက ငါ့အတွက် ဘာမှ စိတ်ဝင်စားစရာ မရှိဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးနောက် သူက လက်ဖဝါးကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဦးချိုကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်ထုတ်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏အမြူတေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကောင်းကင်မိုးကြိုးအမြူတေကို လက်ထဲရောက်သည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ၎င်းအတွင်းမှ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအမြူတေထဲတွင် အလွန်အားကောင်းသော စွမ်းအားများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့က ၎င်းကို ကျင့်ကြံရန်သာ သိပြီး အတွင်းမှစွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးရန် မသိခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ ၎င်း၏နယ်ပယ် မလုံလောက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင်လျှင် ၎င်း၏လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်မိုးကြိုးအမြူတေ၏ စွမ်းအားကို ခံစားရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

---

ဤအချိန်တွင် ပရိသတ်များထံမှ အားပေးသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အောင်ပွဲမှာ လူများအတွက်၊ အထူးသဖြင့် အပြင်စည်းတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း အနိုင်ရလိမ့်မည်ဟု လောင်းကြေးထပ်ထားသော သိုင်းပညာရှင်များအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အားပေးမှုပင်ဖြစ်သည်။

အချို့လူများမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စွမ်းအားကို အလေးအနက်ထား စတင်ကြည့်ရှုလာကြသည်။ ဤကောင်လေး၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်ပင် လျှော့တွက်၍ မရပေ။

အားပေးသံများကြားတွင် အိုယန်ယွန်းက ဝေးလံသောနေရာတွင် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရပြီး ထိုနေရာကို လက်ညှိုးထိုးကာ "ဟို ယမမင်းမျိုးနွယ်စုက လူပြေးသွားပြီ" ဟု ဆိုသည်။

"ဘယ် ယမမင်းမျိုးနွယ်စုလဲ" အိုချန်ဂီက မေးလိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်းက "အစ်ကိုချင်ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ယမမင်းမျိုးနွယ်စုဝင်ပဲ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

အိုချန်ဂီမှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် အထေ့အငေါ့ ပြုံးကာ "သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ။ သခင်လေးချင်ရဲ့ စွမ်းအားကို မြင်ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် အားနည်းတယ်ဆိုတာ သိသွားလို့ ထွက်ပြေးသွားတာ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒီလိုလူမျိုးက ငါတို့ကို ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးနိုင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်းက အိုချီဟွာရဲ့ အထူးဧည့်သည် ဖြစ်လာတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်သာ အဲဒီလောက် စွမ်းအားရှိရင်လည်း ဒီလိုမျိုးပဲ အလေးပြုခံရမှာ" ဟု တစ်ယောက်က မနာလိုစွာ ပြောဆိုနေသည်။

"ဒါကို မပြောနဲ့တော့၊ ဒီလောက်စွမ်းအားမျိုးဆိုရင် ကြယ်အရှင်သခင်တောင် ထိန်းချုပ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ သခင်လေးချင်ရဲ့ နောက်ကွယ်က အင်အားစုက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

လူတိုင်းမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ပရိသတ်များထံမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းအပေါ် ချီးကျူးသံများမှာ တသွင်သွင် စီးဆင်းနေသော မြစ်ရေကဲ့သို့ မပြတ်မတောင်း ရှိနေသည်။ သူက ကျင့်ကြံသူငယ်လေးများအတွက် စံပြဖြစ်လာပြီး မိန်းကလေးအချို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မင်းသားလေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့သော ပြင်းထန်သည့်စွမ်းအားကို ကြည့်ပြီး မလေးစားဘဲ မနေနိုင်၊ အချို့မှာ မနာလိုပင် ဖြစ်မိကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သားရဲတိုက်ပွဲရုံထဲမှ ထွက်လာသောအခါ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ခက်ခက်ခဲခဲ ဖြတ်လျှောက်ပြီးနောက်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိုယန်ယွန်းကို ခေါ်၍ သူတို့၏ တည်းခိုရာသို့ ပြန်သွားသည်။

"ချင်အစ်ကို၊ တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့က ဒီလောက်အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ အစ်ကို့ကိုတောင် စင်ပေါ်တက်ဖို့ တိုက်တွန်းမိလို့ အသေနီးကပ်သွားခဲ့တယ်" နှစ်ယောက်သား လူခြေတိတ်သည့် နေရာသို့ ရောက်သောအခါ အိုယန်ယွန်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တောင်းပန်သည့်မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် "ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်မလဲ။ ငါ့အတွက် ဒါက အတွေ့အကြုံယူတာပဲ။ နောက်ပြီးတော့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ အန္တရာယ်တွေနဲ့ အကျပ်အတည်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ။ အတိုက်အခိုက်တွေ ကြုံရနိုင်တာမို့ အတွေ့အကြုံတွေပဲ စုဆောင်းနိုင်မှာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

"အစ်ကို့ကို တကယ်ပဲ မနာလိုဖြစ်မိတယ်။ ကျွန်မသာ အစ်ကို့လို တစ်နေ့နေ့ဖြစ်လာရင် ကောင်းမှာပဲ။ ကံဆိုးတာက ဖေဖေက အပြင်ထွက်ပြီး အတွေ့အကြုံယူဖို့ ခွင့်မပြုဘူး" အိုယန်ယွန်းက နောင်တရစွာ ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "နင်က အခုမှ ငယ်သေးတာပဲ၊ အပြင်လောကက နင်ထင်ထားသလောက်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းပါဘူး။ နင် နည်းနည်းကြီးလာရင် နားလည်လာမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောရင်း တည်းခိုရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤအချိန်တွင် ဟော့လုံနှင့် လျန်ဟွာတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်ရောက်လာသောအခါ ထိုနှစ်ယောက်မှာ ခြံဝင်းထဲတွင် ရယ်မောပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျန်ဟွာမှာ ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ လျှောက်လာပြီး "သခင်လေးချင်၊ ပြန်ရောက်လာပြီလားရှင်" ဟု နှုတ်ဆက်သည်။