အခန်း ၂၃၂

အခန်း (၂၃၂) - ရှေးဟောင်းကတိသစ္စာ

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရှို့ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှံထွက်လာပြီး လီချိုးထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေသည်။

ဝိညာဉ်ကို လာရောက်ရိုက်ခတ်နေသော ရင်းနှီးသည့် အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များကို ခံစားမိသောအခါ လီချိုးသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အံကို ကြိတ်ပြီး နာကျင်မှုကို သည်းခံလိုက်ရ၏။

သူသည် ရှို့ဝူကို မော့ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲပင် မေးလိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာလဲ... သစ္စာမဆိုရဲဘူးလား..."

ရှို့ဝူက လီချိုးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက လင်အာရဲ့ အသက်နဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့... ငါ မင်းကို မသတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ လီချိုး၏ မျက်လုံးများမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပုံရ၏။ သူသည် ရှို့ဝူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က ဘယ်တုန်းက ပြန်ကောင်းသွားတာလဲ..."

ရှို့ဝူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မမေးသင့်တဲ့ အရာတွေကို မမေးနဲ့... ငါ့မေးခွန်းကိုပဲ ဖြေစမ်း... ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ သဘောတူလား မတူဘူးလား..."

လီချိုးသည် မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။

‘အခု မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရဲ့ ကျင့်စဉ်က ပြန်ကောင်းနေပြီပဲ... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိစွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...’

‘ပြီး‌တော့ ငါ့ဝိညာဉ်ပေါ်က ချိပ်ပိတ်ထားတာကို ဖယ်ရှားဖို့ သူ့ကို လိုအပ်သေးတယ်... မဟုတ်ရင် ငါ ဒီကမ္ဘာကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...’

‘ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ် ပြန်ကောင်းလာတဲ့အထိ စောင့်ရမယ်... အဲဒီကျမှ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်...'

ဤသို့ တွေးတောပြီးနောက် သူသည် ရှို့ဝူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ မင်းကို သံသရာကျောက်တုံးအကြောင်း စုံစမ်းဖို့ ကူညီပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ကူညီပြီးတဲ့နောက် ချိပ်ပိတ်ထားတာကို ဖယ်ရှားပေးမယ်လို့ မင်း သစ္စာဆိုရမယ်..."

ရှို့ဝူက သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ညှိုးထိပ်ကို ကိုက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ရှို့ဝူသည် သူ၏ သွေးကို အသုံးပြုကာ လေထုထဲ၌ ရှေးဟောင်းကတိသစ္စာတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်၏။

ရှေးဟောင်းကတိသစ္စာ ရေးဆွဲပြီးစီးသွားသောအခါ သူသည် လက်ကွက်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နဂါးနတ်ဘုရား လီချိုးက ရွှမ်းနဲ့ ဟော်ယန့်တို့ ဒီကမ္ဘာမှာ လူသားတွေအဖြစ် ဘယ်လို ပြန်လည်မွေးဖွားလာလဲဆိုတာကို ကူညီစုံစမ်းပေးပြီးတဲ့နောက်... ငါက နဂါးနတ်ဘုရား လီချိုးရဲ့ ဝိညာဉ်ပေါ်က ချိပ်ပိတ်ထားတာကို ဖယ်ရှားပေးမယ်..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရှေးဟောင်းကတိသစ္စာမှာ စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာလေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ကွဲထွက်သွားကာ အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှို့ဝူနှင့် လီချိုးတို့၏ နဖူးဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။ ရှေးဟောင်းကတိသစ္စာပြုပြီးပြီးနောက် ရှို့ဝူက လီချိုးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အခု မင်း စိတ်ကျေနပ်ပြီလား..."

လီချိုးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မင်း လုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်ပဲ... မင်း ငါ့ကို ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀၀၀ကျော် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာ... အခု ငါ မင်းနဲ့ အသေအလဲ မတိုက်ခိုက်တာကိုပဲ မင်း ဝမ်းသာသင့်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရှို့ဝူက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသာ လင်ကျန်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါ့ဇနီးကို လုယူဖို့ မကြိုးစားခဲ့ရင်... ငါ မင်းကို ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ မင်းကို မသတ်ဘဲ ဒီကမ္ဘာမှာပဲ ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့တာ မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီချိုးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်... မဟုတ်မမှန် ကောလာဟလတွေကို မလျှောက်ပြောတာ ကောင်းလိမ့်မယ်... ငါက ဘယ်တုန်းက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မင်းဇနီးကို လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့လို့လဲ...”

“မင်းဇနီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် ငါ မသိဘူး... မင်း ဒီနေ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောတာ ကောင်းလိမ့်မယ်... မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီချိုး၏ ဒေါသထွက်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ ရှို့ဝူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်၏။

'သူက လင်ကျန်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လင်အာကို မလှည့်စားခဲ့ဘူးလား... လင်ကျန်းက လင်အာကို သူ့နဲ့ထိမ်းမြားပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာကို သူ တကယ်ပဲ မသိတာလား... ဒါပေမဲ့ သူ မသိဘူးဆိုရင် ဘာလို့ လင်အာဆီကို အမြဲတမ်း လာတွေ့နေရတာလဲ...'

ရှို့ဝူက သူ့အတွေးနှင့်သူ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ လီချိုးသည် သူ၏ ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေ့ ငါ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြတာ ကောင်းလိမ့်မယ်... မဟုတ်ရင် ရေခဲချီလင်နဲ့ မီးချီလင်တို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ ကိစ္စကို ငါ ကူညီစုံစမ်းပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရှို့ဝူက မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"လင်အာရဲ့ အသက် ၃၀၀၀ ပြည့်မွေးနေ့မတိုင်ခင် သုံးရက်အလိုမှာ... မင်းရဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးက ငါ့ဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်...”

“သူက လင်အာ အရွယ်ရောက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်က မင်းနဲ့ လင်အာကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... မင်း ဒီကိစ္စကို တကယ်ပဲ မသိဘူးလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီချိုးသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူ၏ မျက်လုံးများက မှောင်မိုက်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို မင်းက ငါ့ဇနီးကို တကယ်ပဲ လုယူချင်တာပေါ့... သေချင်နေတာပဲ..."

လီချိုးသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက... မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်း နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မွေးဖွားနှုန်းက အရမ်းနည်းလွန်းတယ်... နှစ်ပေါင်း ၁၀၀၀၀၀ ကျော်မှ နဂါးအသစ်တစ်ကောင် မွေးဖွားလာနိုင်ရင်ကိုပဲ ဒါက အံ့ဖွယ်တစ်ခုပဲ..."

“ဒီလို မွေးဖွားနှုန်းမျိုးနဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုက မျိုးတုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ... သူတို့ရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးအနေနဲ့ ငါ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်...”

“အဲဒါအပြင် စစ်မှန်တဲ့နတ်ဘုရားမ ကျူးလင်က မင်းရဲ့ ဇနီးမှန်း ငါ တကယ်မသိခဲ့ဘူး..."

ရှို့ဝူက သူ့ကို ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ နိမ့်ကျတဲ့ မွေးဖွားနှုန်းက ငါ့ရဲ့ လင်အာကို လက်ထပ်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

လီချိုးသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့၏။

"စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားမ ကျူးလင်က မွေးဖွားကတည်းက အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ..."

“သူမ အရွယ်ရောက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ စွမ်းအားက အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာပြီး သူမရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်တွေကလည်း အသန့်စင်ဆုံး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”

“သူမကို ငါ့ကလေးရဲ့ မိခင်အဖြစ် ထားရှိမယ်ဆိုရင် ငါတို့အတွက် နှစ်ပေါင်း ၁၀၀၀ မှာ ကလေးတစ်ယောက် ရဖို့က အရမ်းလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်...”

“မိစ္ဆာလောကရဲ့ အုပ်စိုးရှင်တစ်ဦးနဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးအနေနဲ့ နောက်ထပ်မျိုးဆက်သစ် ဘုရင်ကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့က ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲ... ဒါကို လုပ်ဖို့ ငါ့မှာ ကလေးတစ်ယောက် လိုအပ်တယ်..."

သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ရှို့ဝူ၏ ဒေါသမှာ ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာလေသည်။ သူက လီချိုးကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ လင်အာကို မင်းတို့ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ သားဖောက်ပေးမယ့်သူတစ်ယောက်လို သဘောထားရဲတယ်ပေါ့... လီချိုး... မင်း တကယ် သေချင်နေတာပဲ..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များမှာ လီချိုးထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားပြီး လီချိုး၏ အောက်ဒန်တျန်ကို ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။ ရှို့ဝူထံမှ ပြင်းထန်သော ဖိအားများကြောင့် လီချိုးကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရရှာ၏။

"အဟွတ်..."

သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ရှို့ဝူကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ရူးနေတာလား... ဘာလို့ ငါ့ကို ရုတ်တရက်ကြီး တိုက်ခိုက်တာလဲ..."

ရှို့ဝူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လီချိုးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်း လုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်ကိုပဲ လုပ်စမ်း... မထိသင့်တဲ့ အရာကိုတော့ လုံးဝ မထိနဲ့... မင်းသာ လင်အာအပေါ် ဒီလို အတွေးမျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်ရှိရဲရင်... ငါ မင်းတို့ နဂါးမျိုးနွယ်စုကို တစ်ခါတည်း မျိုးတုံးသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."