အခန်း ၁၀၅၂

အခန်း(၁၀၅၂) ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းအကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်း

ကျန်းပန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိုချီဟွာမှာ ရယ်မောမိတော့သည်။ "ဟားဟား၊ နောက်တာပါဗျာ၊ ကျွန်တော်က ဒီလိုလုပ်ရက်ပါ့မလား"

"ဟုတ်လို့လား" ကျန်းပန်က မထူးခြားသည့်အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "ဒါဆိုရင် အရင်က ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ ဘယ်သူက အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့တာလဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ပြန်လာဖို့အတွက် ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်လိုက်ရတာလဲ"

"ဒါက..." အိုချီဟွာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ပြောစရာစကား ပျောက်ဆုံးသွားပုံရသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အတိတ်ကအရာတွေက ပြီးသွားပြီ။ အခုမှ ဒါတွေကို ထိုင်ပြောနေတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး" ပြောရင်းဆိုရင်း ကျန်းပန်က ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ကွေးညွတ်သည့်ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ဓား၏ အလင်းရောင်မှာ လခြမ်းကွေးပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ကြည်လင်အေးစက်သော အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေသည်။ "ဒီ မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့ဓားကို နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် အောင်အောင်မြင်မြင် သွန်းလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ မဟုတ်ရင် ဒီနေရာကို ပြန်လာဖို့ တော်တော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

မိမိလက်ထဲရှိ ကွေးညွတ်သည့်ဓားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အိုချီဟွာ၏ ပါးစပ်မှာ တဆတ်ဆတ်တုန်သွားသည်။ ထို့နောက် အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ "ဂုဏ်ယူပါတယ် အစ်ကို။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက နောက်ဆုံးတော့ အကျိုးပေးပြီပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာတွင် နောက်ဆုံးတော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အိုချီဟွာကို ကြည့်ကာ "ကြယ်အရှင်သခင် အို၊ ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ ကုဇေကြယ်က ဒီလောက်အထိ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားတဲ့ မူဝါဒတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေပုံရတယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဒီလိုကိစ္စတွေကို နားမလည်တော့ ဆွေးနွေးမနေတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သားရဲတိုက်ပွဲရုံကတော့ အခုထိ အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နေနိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါဟာ ကြယ်အရှင်သခင် အိုရဲ့ ပံ့ပိုးမှုမပါဘဲ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်မိတယ်" ဟု ပြောသည်။

အိုချီဟွာက "ညီလေး ကျန်းပန်၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောရအောင်။ မင်း ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ မင်းရဲ့ ပါရမီအရ ပြန်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးထားမိတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းပြန်လာမယ့်နေ့ကို ကျွန်တော်လည်း စောင့်နေတာမဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဒီမှာ မင်းချန်ထားခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုလည်း ကျွန်တော် မထိရက်ခဲ့ပါဘူး၊ ခင်ဗျားအစား စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ပဲ ရှာပေးထားတာပါ" ဟု ပြောသည်။

စကားပြောရင်း အိုချီဟွာသည် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲရှိ မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့ဓားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ "အခု ခင်ဗျား ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ အရင်က မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကိုလည်း ဖြေရှင်းသင့်ပြီ မဟုတ်လား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းပန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဖြည်းညှင်းစွာပင် "ကောင်းပြီ၊ ဒီကိစ္စကို အခုပဲ ဖြေရှင်းလိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အိုချီဟွာမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး "ဒါနဲ့ မမှားဘူးဆိုရင် အစ်ကို၊ ခင်ဗျား ဒီကို ဒီကိစ္စအတွက်ပဲ လာတာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ တခြားကိစ္စတွေလည်း ရှိဦးမယ် မဟုတ်လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းပန်၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကြယ်အရှင်သခင် အို၊ ခင်ဗျားကတော့ အခုထိ ထက်မြက်နေတုန်းပဲ။ တကယ်ပြောရရင် ဒီအဖြစ်အပျက်မတိုင်ခင်ကမှ ကျွန်တော် သားရဲတိုက်ပွဲရုံမှာ ရင်းနှီးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မတော်တဆ မြင်လိုက်မိတယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူမက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားလို့ ကျွန်တော်တောင် မနည်းမှတ်မိလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ငယ်ငယ်ကထက်စာရင် သူမက တကယ်ကို ပိုပိုပြီး လှပလာတယ်" ဟု ဆိုသည်။

အိုချီဟွာက "မင်းပြောတာ အိုယန်ယွန်းကို ဆိုလိုတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပန်က ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါပေမဲ့ သူမဘေးမှာ လူငယ်တစ်ယောက် ရှိနေပုံရတယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ ကုဇေကြယ်မှာ သူ့ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုက တဟုန်ထိုး တက်နေတယ်လို့ ကြားမိတယ်" ဟု ပြောသည်။

အိုချီဟွာက ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟားဟား၊ ကျွန်တော် နားလည်ပြီ၊ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်ပဲပေါ့" ဟု ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်" ကျန်းပန်က ဆက်ပြောသည်။ "ဒီ ချင်ယွမ်ဖုန်းက တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အရွယ်မှာ ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ သူ ဒီမှာပဲ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ကျော်ကြားမှုက အဆမတန် တက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူဟာ ကြယ်အရှင်သခင် အိုနဲ့တောင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သွားလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားက ဒီလူကို ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ကို သိမ်းသွင်းနိုင်ရင် ခင်ဗျားအတွက်တော့ အင်မတန် ကောင်းမွန်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြယ်အရှင်သခင် အို၊ ဒီလိုလူမျိုးဟာ ရေကန်ထဲက နဂါးတစ်ကောင်လိုပဲ၊ ထိန်းချုပ်ရ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ခင်ဗျား တွေးဖူးလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ သူ့ရဲ့ တိုးတက်နှုန်းဟာ ခဏလေးအတွင်းမှာတင် ကျွန်တော့်ထက် သာလွန်သွားလိမ့်မယ်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ခင်ဗျားထက်တောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီ ကုဇေကြယ်က အိုမိသားစုပိုင် ဖြစ်ပါဦးမလားဆိုတာ မသေချာတော့ဘူး"

အိုချီဟွာသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး "ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပန်က "ရိုးရိုးလေးပါ။ သူက ထိန်းချုပ်ရ လွယ်တဲ့လူဆိုရင် ခင်ဗျားဘေးမှာ သိမ်းသွင်းထားတာက ခင်ဗျားအတွက် တောင်ပံတပ်ပေးထားတဲ့ ကျားလိုမျိုး ဖြစ်စေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ထိန်းချုပ်ရ မလွယ်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီလူက ဒီနေရာမှာ ဆက်ရှိနေသရွေ့ ခင်ဗျားအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ သူ ဒီကနေ ထွက်သွားရင်လည်း ခင်ဗျားအတွက် အကြီးမားဆုံး နောင်တရစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကလေးကို သိမ်းသွင်းနိုင်ရင် သိမ်းထားလိုက်၊ မသိမ်းသွင်းနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီလောကကြီးထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် တစ်နည်းနည်းနဲ့ လုပ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဘာပဲပြောပြော သူ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ရတနာတွေက ကုဇေကြယ်အတွက် ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိသေးတဲ့ ရတနာသိုက်ကြီး ဖြစ်နေနိုင်တယ်လေ" ဟု ပြောသည်။

အိုချီဟွာ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူသည်လည်း ဤကိစ္စကို စဉ်းစားနေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ကျန်းပန် ရောက်လာပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲရှိသည်ကို ဖတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းပန်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ထွန်းတောက်လာမည့် ကြယ်ပွင့်များ၊ ရှားပါးသည့် ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် ကျန်းပန်က နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို သိရှိထားသူဖြစ်သောကြောင့် ထိန်းချုပ်ရ ပိုမိုလွယ်ကူသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ထိန်းချုပ်ရ ခက်ခဲပြီး သူ့ကို ဒီနေရာကနေ လွတ်ထွက်သွားစေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းပန် ပြောသကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။

အိုချီဟွာသည် မိမိရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသွားသည့်ဟန်ဖြင့် "ညီလေး ကျန်းပန်၊ ခင်ဗျား အကြံပေးတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို ဒီနေရာမှာ အပြီးတိုင် ဆက်ရှိနေအောင် လုပ်လိုက်ကြရင်ကော။ ပြီးရင် သူ့ဆီက ရတနာတွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပန်သည် တစ်ဖက်လူကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားက ဘယ်လို ခွဲဝေသင့်တယ်လို့ ထင်လဲ" ဟု မေးသည်။

အိုချီဟွာမှာ ထိုမေးခွန်းကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပုံရပြီး ချက်ချင်းပင် "ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ဘယ်သူမှ အသာစီးမယူကြဘူးလေ။ ကိစ္စပြီးမြောက်သွားရင် ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တစ်ဝက်စီ ခွဲယူကြတာပေါ့" ဟု အဖြေပေးလိုက်သည်။

ကျန်းပန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

အိုချီဟွာမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး "ဒီခွဲဝေမှုမှာ ပြဿနာရှိလို့လား။ ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အားစိုက်ထုတ်ရမှာဆိုတော့ ရလာတာကိုလည်း တူတူပဲ ခွဲရမှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားက ၄-၆ အချိုးနဲ့ ခွဲချင်တာလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းပန်သည် ခေါင်းခါခြင်းကို ရပ်မသွားသေးပေ။

အိုချီဟွာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် မှိုင်းညို့လာပြီး "ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပန်သည် စိတ်ဆိုးနေပုံရသော တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ကာ ရယ်မောမိတော့သည်။ "ဟဲဟဲ၊ ကြယ်အရှင်သခင်၊ ခင်ဗျား အများကြီး စဉ်းစားနေတာ ဖြစ်မယ်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဖယ်ရှားပြီးရင် သူ့ဆီက ဘာကိုမှ ကျွန်တော် မယူဘူး"

အိုချီဟွာမှာ အံ့သြသွားကာ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား" ဟု ဆိုသည်။

"မနောက်ပါဘူး" ကျန်းပန်က "ချင်ယွမ်ဖုန်းဆီက ရတနာတွေက ကျွန်တော့်အတွက် အရေးမကြီးပါဘူး။ ဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော်တို့ ကျန်းမိသားစုဟာ ဒီကြယ်တာရာနယ်မြေထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တဲ့ ရတနာတွေက အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒီရတနာတွေကို ခင်ဗျားကို ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော်က တစ်ခုပဲ လိုချင်တာ" ဟု ပြောသည်။

အိုချီဟွာသည် တစ်ဖက်လူက ဘယ်တော့မှ အရှုံးပေးမည့် စီးပွားရေးမျိုး လုပ်မှာမဟုတ်သည့်အတွက် ဤတစ်ချက်က အလွန်တန်ဖိုးရှိမှန်း သိရှိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် "ပြောပါ၊ ကျွန်တော် နားထောင်နေပါတယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပန်က ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး "ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကိစ္စပြီးသွားရင် ရတနာတွေအားလုံး ခင်ဗျားယူလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်က ကြယ်အရှင်သခင် အိုဆီကနေ ရတနာ တစ်ခုပဲ လိုချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။