အခန်း ၁၀၅၃

အခန်း(၁၀၅၃) အတွင်းအနှစ်သာရလုံးကို စုပ်ယူခြင်း

“ကျွန်တော့်ရဲ့ ရတနာလား” ဟု အိုချီဟွာက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။ “အဲဒါ ဘာများလဲ”

“ဒါကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ချစ်ရတဲ့ သမီး အိုယန်ယွန်းပဲ။ သူမကို ကျွန်တော့်ဆီ လက်ထပ်ပေးလိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြတာပေါ့” ဟု ကျန်းပန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။

အိုချီဟွာမှာ ခဏတာ ကြောင်အသွားသည်။ စကားတွေ အများကြီး ပြောပြီးနောက်တွင် တစ်ဖက်လူက သူ့သမီးကိုပဲ အလိုရှိနေသေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဒီအချက်က သူ့ကို အဆင်သင့်မဖြစ်စေဘဲ ဖြစ်သွားစေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားနေလိုက်သည်။ တစ်ခဏကြာသော် သူက မေးလိုက်သည်၊ “မင်း နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာလား”

“သေချာတာပေါ့” ကျန်းပန်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော်က အိုယန်ယွန်းထက် အသက်ကြီးပြီး သူမ ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ခဲ့ရတာ မှန်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေနိုင်တဲ့ မိန်းကလေးဆိုတာ ရှားပါတယ်။ ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်၊ ဒီနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်ရောက်ပြီး သူမကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့တာပါ။ ကဲ၊ ကြယ်အရှင်သခင် အို၊ ခင်ဗျား ဘယ်လို ထင်လဲ”

အိုချီဟွာမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ကျန်းပန် ပြောပုံအရ သူက တည်ကြည်ပုံရပြီး သူ့အသက်အရွယ်တွင် လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းကို စဉ်းစားသင့်သည့် အချိန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အပေါ် စိတ်ဝင်စားခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သည့် ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း သူ့သမီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူ့သမီး အိုယန်ယွန်းတဲ့လား... အိုချီဟွာ တွေးလိုက်သည်။ သူ့သမီးသည် ကျန်းပန်၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရသည်အထိ သူ သွန်သင်ပေးခဲ့သည့် ကျင့်ကြံခြင်းနှစ်များမှာ အလဟသ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ကျန်းမိသားစုမှာ ဤကြယ်တာရာနယ်မြေအတွင်း နာမည်ကျော် လူမျိုးစုကြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကုဇေကြယ် လေးမှာ သူတို့အတွက် အမှုအရာပင် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ သူ့သမီးက ထိုသို့သော အစွမ်းထက်သည့် မိသားစုအတွင်းသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ မူလဆန္ဒနှင့် ကိုက်ညီသွားမည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် ကျန်းပန်သာ ဤကိစ္စတွင် တည်ကြည်ပါက သူက ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။

“ကောင်းပြီ” အိုချီဟွာက တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သဘောတူတယ်။ အချိန်တန်တဲ့အခါ ယွန်းအာကို မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ပေးမယ်”

ကျန်းပန်က ပြောသည်။ “ကြယ်အရှင်သခင် အိုက တကယ်ပဲ တည့်တည့်ပြောတတ်တဲ့သူပဲ။ ဒီလိုနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်သွားကြပြီပေါ့။ ဒါကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အလွန်ပဲ ချောမွေ့လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ ကိစ္စပြီးသွားတဲ့အခါ အိုယန်ယွန်းကို လက်ထပ်ဖို့ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားပါမယ်”

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ ကိစ္စပြီးသွားရင် ကျွန်တော် ပေးထားတဲ့ ကတိအတိုင်း တည်ကြည်ပါ့မယ်” ဟု အိုချီဟွာက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ သွားခွင့်ပြုပါဦး” ဟု ကျန်းပန်က ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

အိုချီဟွာသည် သူ၏ ပုံရိပ် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေမိသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူသည် အိုယန်ယွန်းကို အစွမ်းထက်သော မိသားစုတစ်ခုသို့ လက်ထပ်ပေးရန် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းပန်က ဦးစွာ ကမ်းလှမ်းလာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဟုတ်တာပေါ့၊ သူ ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထို့အပြင် ဤကိစ္စပြီးနောက် ကုဇေကြယ်၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားမှာ ပိုမိုကြီးမားလာလိမ့်မည်။ ပြီးတော့ ချင်ယွမ်ဖုန်းဆီက ရတနာကောင်းအားလုံးလည်း သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

---

ဤအချိန်တွင်။

နဂါး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့၏ စွမ်းအင်များမှာ လျင်မြန်စွာ အတက်အကျ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အတွင်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ခု ထွက်လာချင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့၏ ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသော အရောင်အဝါတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လှည့်ပတ်တိုင်းတွင် အနည်းငယ် ကျယ်ပြန့်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထိုအရောင်အဝါပေါ်၌ ရိုးရာ ယင်နှင့် ယန်ပုံစံတူ ငွေရောင်အမှတ်အသား နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ နဂါးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “ဒါက အမှန်တကယ်ကို နှစ်ခုတွဲ မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့ပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ ထီပေါက်ပြီ” ဟု အော်လိုက်မိသည်။

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

နဂါးက ရှင်းပြသည်၊ “မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့က ပုံမှန်အားဖြင့် အနှစ်သာရ အချက်အချာ တစ်ခုပဲ ရှိတတ်တာ။ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှသာ အနှစ်သာရ အချက်အချာ နှစ်ခု ဖြစ်လာတာကို နှစ်ခုတွဲ မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီအချက်အချာ နှစ်ခုက ယင်နဲ့ ယန်ဂုဏ်သတ္တိတွေ ရှိပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဖြည့်စွက်ပေးနေတာပေါ့”

“ဒါဆိုရင် စွမ်းအင်ကို ဘယ်လို ထုတ်ယူရမလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးသည်။

နဂါး၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက အချက်အချာ တစ်ခုစီကို နေရာယူပြီး စွမ်းအင်တွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သန့်စင်ရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အချက်အချာ တစ်ခုရဲ့ စွမ်းအင်က မတည်မငြိမ် ဖြစ်ပြီး ဟန်ချက်ပျက်သွားရင် ဒီအနှစ်သာရလုံးက ပေါက်ကွဲပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်ခြင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ကတော့ အနှစ်သာရလုံးရဲ့ စွမ်းအင် တစ်ဝက်ကို ကျွန်တော် စုပ်ယူသွားမှာပဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တစ်ခုခု အရေးကြီးသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှသာ ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီအနှစ်သာရလုံးက အကိုနဂါးအတွက်လည်း အကျိုးရှိမယ်ဆိုရင် ပိုတောင် ကောင်းသေးတာပေါ့။ မဆိုင်းမတွနဲ့ စလိုက်ကြရအောင်”

နဂါးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စရိုက်မှာ အမြဲပင် တည့်တည့်ပြောတတ်မှန်း သိသဖြင့် မတွန့်ဆုတ်တော့ပေ။ သူသည် သားရဲမျိုးနွယ်စုများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သော ဝိညာဉ်ပညာရပ် အချို့ကို ဆက်တိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့၏ အရောင်အဝါဆီသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားကြသည်။ အရောင်အဝါဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသည်။ တစ်ခဏကြာသော် သူတို့သည် အချက်အချာ တစ်ခုစီ၏ အပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရသည်။ အချက်အချာ အချက်အချာအပေါ်ရှိ အရောင်အဝါပေါ်တွင် ရပ်လျက် သူသည် မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အနှစ်သာရလုံး တစ်ခုလုံးမှာ လျှပ်စီးစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဧရာမ ဂြိုဟ်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ဤအချက်အချာပေါ်တွင် ရပ်နေလျှင်ပင် ထိုစွမ်းအင်က ဖိအားပေးနေသည့် ကြီးမားလှသော ဖိအားကို အတိအလင်း ခံစားနိုင်ပေသည်။

“ကျွန်တော် သင်ပေးထားတဲ့ ဝိညာဉ်ပညာရပ်ကို သတိရပါ။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ကြမယ်” ဟု နဂါးက ချင်ယွမ်ဖုန်းဆီသို့ စကားသံ ပေးပို့လိုက်သည်။

လက်ခံရရှိပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းက “ကောင်းပြီ၊ ဘယ်အချိန်မဆို စလို့ရတယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“စမယ်”

ဗုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးဒဏ်ကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အတွင်းအင်္ဂါများမှာ ကွဲထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် နဂါး သင်ပေးထားသည့် သီးသန့် ဝိညာဉ်ပညာရပ်ကို သူ ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းတွင် သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေသည့် စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။

အချိန်များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကိုပင် မသိလိုက်ရပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် နဂါးတို့မှာ အခန်းအတွင်းတွင် တိတ်တဆိတ် ရှိနေကြပြီး သူတို့ ဘာလုပ်နေသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။

“ဘာလဲ၊ ချင်အစ်ကို မထွက်လာသေးဘူးလား” အိုယန်ယွန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် နဂါးတို့၏ ညွှန်ကြားချက်အရ အခန်းကို စောင့်ရှောက်နေပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ဝင်ခွင့်မပြုသော လျန်ဟွာမှာ အိုယန်ယွန်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားမလိုအားမရဖြင့်သာ ပြောနိုင်သည်၊

“သခင်မလေး၊ သူတို့ ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံးတာနဲ့ အခန်းထဲကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်လာပါလိမ့်မယ်။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ပေးပါဦး”

“ချင်အစ်ကိုကို မတွေ့တာ နှစ်လနီးပါး ရှိနေပြီ” ဟု အိုယန်ယွန်းက စိတ်ဆိုးသံဖြင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ “သူက အခန်းထဲ မဝင်ခင် ဘာစကားမှတောင် မပြောခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ခါ ဘယ်တော့ ထွက်လာမလဲ ဆိုတာလည်း ဘယ်သူသိမလဲ။ ကျွန်မ စိတ်ပူနေမယ်ဆိုတာ သူ မသိဘူးလား”

လျန်ဟွာက အားမလိုအားမရဖြင့် ပြောသည်၊ “အစ်ကိုနဂါးလည်း အခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေပါတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ အိုယန်ယွန်းမှာ ပိုမိုသွက်လက်လာပြီး သူမ၏ မိန်းကလေးဆန်သော သဘာဝအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပျော်စရာ တစ်ခုခုကို တွေးမိတိုင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရှာဖွေတတ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အံ့ဩစရာမှာ မကြာခဏဆိုသလို သူမမှာ အဆင်မပြေမှုများနှင့် ကြုံတွေ့နေရခြင်းပင်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ကျင့်ကြံနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူမကို စွန့်ပစ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် အခန်းရှေ့တွင် ချက်ချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး “မသိဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ မသွားဘူး။ အစ်ကို ထွက်လာတာကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေမှာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမနောက်က အခန်းတံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊ “ဘယ်သူကများ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလောက်ထိ လွမ်းနေတာလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး”

“ချင်အစ်ကို”

အိုယန်ယွန်းမှာ ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။