အခန်း ၁၀၆၂

အခန်း(၁၀၆၂) ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ခြင်း

ထို့နောက် အကိုနဂါးက "မင်းတို့ရဲ့ အိုမိသားစုက ချင်အကိုကို ဖိတ်ကြားဖို့ ဒီပွဲကို စီစဉ်ခဲ့တာ သူ့ကို အရေးယူဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိလို့ မဟုတ်ဘူးလား၊ လူတိုင်းက အမိုက်တွေလို့ မထင်လိုက်နဲ့၊ မင်းတို့ထဲမှာ ကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

အိုချန်ဂီက အနည်းငယ် မိန်းမောသွားပြီးနောက် "အကိုနဂါး၊ ကိစ္စက မင်းထင်သလိုမျိုး အဲ့လောက်ထိ မပြင်းထန်ပါဘူး၊ အဖေသာ သခင်လေးချင်ကို အရေးယူချင်ရင် သူက အရင်ကတည်းက လုပ်ဆောင်ပြီးနေမှာပေါ့၊ ဒါ့အပြင် သခင်လေးချင်ကို ငါတို့ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါတို့ အလေးစားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲလေ" ဟု ပြောသည်။

အိုဘီဟဲက သူ့အစ်ကိုကြီး၏ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် "အဓိကကတော့ ဒီနေ့ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ငါတို့ လုံးဝ မသိလိုက်တာပါပဲ၊ အရင်ကတည်းက ကြိုသိခဲ့ရင် သခင်လေးချင်ကို ငါတို့ သေချာပေါက် ကြိုပြောထားမှာပါ၊ ဒီလောက်ထိ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာမျိုး ဖြစ်လာစရာ မလိုတော့ဘူး၊ ငါပြောသမျှ အကုန်လုံးက အမှန်တွေပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်လေးချင်၊ ယုံကြည်ပေးပါ" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် မိမိကိုယ်ကို လမ်းခွဲထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာနေပြီး ဖခင်၏ လုပ်ရပ်များသည် သူတို့၏ ဆန္ဒမဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသလို ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုလည်း ဆက်လက်ဆွဲဆောင်ထားလိုနေကြသည်။

"ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ပြောတာကို ငါမှတ်မိထားပါတယ်၊ စိတ်ချပါ၊ ငါက မိုက်မဲတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း နားလည်ပေးနိုင်သည့်အတွက် ကောင်းသည်ဟု ယူဆကာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကလည်း သူ့နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းထားလိုကြသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူတို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြော၍ မဖြစ်သေးဘဲ ဖခင်သိသွားပါက မည်သို့သော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"သခင်လေးချင်၊ သွားပြီး နားလိုက်ပါဦး၊ ငါတို့လည်း သွားခွင့်ပြုပါဦးမယ်" ဟု ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ပြောဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကြသည်။

ထိုနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အိုယန်ယွန်းသာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အိုယန်ယွန်းသည် ကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူမက ကြားထဲမှာ ညပ်နေရသည့်အတွက် သူမအတွက် အလွန် ခက်ခဲသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမှာ အသေအချာပင်။

"လျန်ဟွာက ဘယ်မှာလဲ" အကိုနဂါးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း လျန်ဟွာကို မမြင်ရပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "လျန်ဟွာက သတိရှိတဲ့သူပါ၊ ခုနက တိုက်ပွဲစဖြစ်တော့ တစ်ခုခုမှားနေမှန်း သူမသိလိုက်တယ်၊ ငါတို့အတွက် သူမက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်ပြီး ထွက်သွားပြီ ထင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်မှာပါ၊ သူမက အရင်ထွက်သွားပြီး ငါ့ကို စောင့်နေတာဖြစ်ဖို့ များတယ်" ဟု အကိုနဂါးက ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သတိထားရမယ်၊ လျန်ဟွာက သာမန်လူတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး ဒီနေရာမှာ အဆင့်အတန်းလည်း မရှိသလောက်ပဲ၊ အိုချီဟွာသာ သူမကို အရေးယူချင်ရင် ငါတို့ သိမှာမဟုတ်သလို သူမလည်း ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောသည်။

အကိုနဂါးသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး လျန်ဟွာကို ရှာဖွေရန် အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

---

"လမ်းလျှောက်သွားကြရအောင်" အကိုနဂါးပါ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းက အိုယန်ယွန်းထံသို့ လာပြီး သူမကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် မြို့ပြင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာလာကြသည်။ ကုဇေကြယ်သည် မသေးလှသော်လည်း တိုက်ကြီးတစ်ခုသာ ရှိပြီး ကျန်တာကတော့ အဆုံးမရှိသော ပင်လယ်ပြင်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် လူသူကင်းမဲ့သော ပင်လယ်ကျွန်းငယ်တစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ဒီနေရာက မဆိုးပါဘူး၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အဲ့လောက် မပြင်းထန်တာပဲ ရှိတာ" ဟု ပြောသည်။

အိုယန်ယွန်းက "ချင်အကို၊ အရင်က အလုပ်မရှိတဲ့အချိန်ဆို ဒီနေရာကို လာရတာ သဘောကျတယ်၊ ဒီနေရာက တိတ်ဆိတ်ပြီး ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်နိုင်ဘူးလို့ ထင်လို့ပါ၊ ဒါကြောင့် ချင်အကို ဒီနေရာမှာ ခဏနားသင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ကောင်းပြီ၊ ဒီနေရာမှာပဲ နားတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီနေရာကနေ မကြာခင် ထွက်သွားဖို့ ရှိတယ်၊ မြို့ထဲကိုလည်း နောက်တစ်ခါ ပြန်ဝင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အိုယန်ယွန်းသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် မိန်းမောသွားပြီး "ချင်အကို ထွက်သွားတော့မှာလား" ဟု မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကြယ်အရှင်သခင် အိုနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဒီလောက်ထိ ဆိုးရွားသွားလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး၊ ပြန်သွားရင် သူက ငါ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ကြောက်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်တော့ ငါအဓိက စိုးရိမ်တာက မင်းအတွက်ပဲ၊ ငါတို့ကြားထဲမှာ မင်းညပ်နေရင် မင်းပဲ အနေရခက်မှာ စိုးလို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ" ဟု ပြောသည်။

"ငါ ချင်အကိုနဲ့အတူ လိုက်လို့ ရမလား" ဟု အိုယန်ယွန်းက မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ဖြင့် မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းခါပြီး "နောက်တော့ ဘယ်ကိုသွားရမလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါ့အပြင် မင်းထွက်သွားရင် ကြယ်အရှင်သခင် အိုက အများကြီး စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်၊ အဲ့အချိန်ကျရင် သူက မင်းကို ရှာခိုင်းဖို့ လူတွေ လွှတ်မှာပဲ၊ မင်းပြန်မသွားရင် မင်းနဲ့ ကြယ်အရှင်သခင် အိုကြားက ပဋိပက္ခတွေ ပိုပြီး ကြီးထွားလာလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

အိုယန်ယွန်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားသည်။

"အရင်ဆုံး ပြန်ကြရအောင်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပြီ၊ ငါ့ကို လမ်းသွားလမ်းလာ လူတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊ အော်၊ ပြီးတော့ မင်းပြန်သွားရင် အကိုနဂါးကို ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ တည်နေရာကို ပြောပြပေးပါ" ဟု ပြောသည်။

အိုယန်ယွန်းသည် လက်ခံရ ခက်ခဲနေသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာတွင် ကြာကြာနေမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ ထွက်သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူမ သိထားသည်။

ဒါကြောင့် သူမသာ အနိုင်နိုင် လက်ခံလိုက်ရပြီး ပြုံးစစဖြင့် "ချင်အကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ ချင်အကို ထွက်သွားရင်လည်း ငါ အများကြီး စဉ်းစားမနေပါဘူး၊ ငါ အခုပဲ ပြန်ပြီး အကိုနဂါးကို ချင်အကိုရဲ့ တည်နေရာကို ပြောပြပေးလိုက်ပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "နောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ" ဟု ပြောသည်။

အိုယန်ယွန်းက "ဂရုစိုက်ပါ့မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဤနေရာတွင် တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ ယခင်က စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုသည် အလွန်များပြားခဲ့သဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်မှတစ်ဆင့်သာ သူ့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျန်းပန်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က သူ့၏ စွမ်းအားမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် မိမိကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်မှာလည်း အဓိက သော့ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုအခါ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား ပုတီးစေ့၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီး အကိုနဂါးနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ အသုံးပြုထားရာ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

သို့သော်လည်း လူနှစ်ယောက် ပေါင်းစပ်ပြီး မိုးကြိုးနတ်ဘုရား ပုတီးစေ့၏ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးမှာ မများလှပေ၊ အမြဲတမ်း တစ်ပါးသူအပေါ် မှီခိုနေ၍ မရနိုင်။ ဒါကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခြား မှော်ရတနာများကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် စနစ်ဆိုင်ရှိ မှော်ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည့် ကျူးရှန်းအမြောက်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား ပုတီးစေ့၏ စွမ်းအားကို ကျည်ဆန်အဖြစ် အသုံးပြုပါက ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန် ပြင်းထန်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အစောပိုင်းက မိုးကြိုးဦးချိုကြံ့၏ မိုးကြိုးကို ရယူပြီး ၎င်း၏ မိုးကြိုးစွမ်းအားကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျူးရှန်းအမြောက်ကို လဲလှယ်ရန်အတွက် လိုအပ်သည့် စျေးနှုန်းမှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့သော ရတနာအတွက် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး သန်းပေါင်း သုံးဆယ် လိုအပ်သောကြောင့်ပင်။

ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု မဖြစ်လာသရွေ့ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး သန်းပေါင်း သုံးဆယ်ကို ရယူဖို့မှာ အတော်ပင် ခက်ခဲသည်။

ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို လက်ရှိတွင် ဘေးဖယ်ထားမှသာ ဖြစ်တော့မည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ့တွင် ထိုက်ရွှီဓား လက်ထဲရှိနေပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာလည်း အတော်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

---

ဤအချိန်တွင် ကျန်းပန်သည် သူ၏ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား ပုတီးစေ့ကြောင့် ရင်ဘတ်တွင် ပွင့်ထွက်သွားသည့် ဒဏ်ရာကြီးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအမျက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ "ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ငါ မင်းကို ဒီအတွက် အဆပ်ခိုင်းရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးနောက် မနီးမဝေးရှိ အေးစက်စက် ရေကန်တစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုထဲတွင် စီးဆင်းနေသည့် အရည်မှာ ရေခဲမှုန့်များနှင့် တူသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ မြင်လိုက်ရပါက အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြလိမ့်မည်၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အလွန် အထောက်အကူပြုသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ အေးစက်သော ဝိညာဉ်ရေခဲများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းပန် ဒဏ်ရာရပြီးနောက် သူ၏ သွေးကြောများကို အလျင်အမြန်ပင် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ အေးစက်သော ဝိညာဉ်ရေခဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပိတ်ဆို့မှုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေလျှော့လိုက်ရာ သူ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော ဝိညာဉ်ရေခဲများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။