အခန်း ၁၀၆၃

အခန်း(၁၀၆၃)

ထူးဆန်းစွာပင် အချိန်အတော်အတန် ကြာပြီးနောက် ဒဏ်ရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကင်းသွားကာ ပွင့်လင်းမြင်သာသလောက် ရှိသော အသားအရေနှင့် အရိုးများ ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာသည်။ ယင်းမှာ မရဏ ဝိညာဉ် ရေခဲစိမ်း၏ အစွမ်းသတ္တိပင်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျန်းပန်၏ လက်ချောင်းပေါ်ရှိ လက်စွပ်တစ်ခုမှ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျန်းပန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုက ဒီနေရာကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး" ကျန်းပန်က သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်မှ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာပြီး ကုဇေကြယ်၏ နယ်မြေပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်ကာ ပင်မမြို့တော်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။

ဤဝတ်ရုံဖြူနှင့် အမျိုးသားမှာ ကျန်းပန် ပြောဆိုနေသော စီနီယာအစ်ကို ကျန်းယန်ပင် ဖြစ်သည်။

---

ထိုအချိန်တွင်။

အိုချီဟွာသည် တရားကျင့်ရန် မိမိ၏ မသေမျိုး လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး စိတ်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝ စိတ်မငြိမ်နိုင်ပေ။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ကျန်းပန်တို့၏ တိုက်ပွဲကိုသာ တွေးမိနေသည်။

ဤကိစ္စမှာ ဖြေရှင်းရ လွယ်ကူသင့်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စွမ်းအားကို လျှော့တွက်မိခြင်းနှင့်အတူ သမီးဖြစ်သူ၏ ဟန့်တားမှုကြောင့် သူ တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလျင်အမြန် မတိုက်ခိုက်ခဲ့မိရာမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း လွတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုအချိန်က သူ ပို၍ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှိခဲ့ပြီး တိုက်ရိုက်သာ လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အိုချီဟွာသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး "အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်။ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လုံးဝ လွှတ်မပေးတော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

အိုယန်ယွန်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ အိုချီဟွာ၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ သူမသည် ပြင်ပလောကနှင့် ဆက်သွယ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ထိုအချိန်က ဖြစ်ရပ်ကို သူမအား ပြောပြရမည့် အချိန်တန်ပြီ။ ဤအချက်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ အိုချီဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ မသေမျိုး လိုဏ်ဂူ၏ အဝင်ဝတွင် ပေါ်လာပြီး နှစ်ဖက်စလုံး၌ ရပ်နေသော အစောင့်များကို "သွားပြီး သမီးငယ်လေးကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အိုယန်ယွန်း ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိုယန်ယွန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ကျင့်ကြံနေသည့် နေရာမှ ပြန်ရောက်လာသည်မှာ နှစ်ရက် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရဲရင့်စွာ သည်းခံနိုင်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်မှာ သူမ၏ စိတ်ထဲမှ မထွက်သွားဘဲ ရှိနေသည်။ မိသားစုမှလွဲ၍ သူမသည် အခြား အမျိုးသားများနှင့် အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်လေ့ မရှိပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သူမနှင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိတွေ့ခဲ့ရသည့် ပထမဆုံး အမျိုးသား ဖြစ်သည်။

ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာတော့မည် ဆိုသည့် သတင်းကို ကြားရသောအခါ သူမသည် အမြဲတမ်း စိတ်မလိုမလား ဖြစ်ကာ အထီးကျန်ဆန်နေခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မြင်ချင်နေမိသည်။ သူသာ ဤနေရာမှာ ဆက်နေနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးပင်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ နေအိမ်၌ အစွမ်းထက်သော ချီစွမ်းအင်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် အပြင်ဘက်မှ အစောင့်များ "ဒါက သခင်မငယ်လေးရဲ့ အခန်းပါ။ အမိန့်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်ဖို့ တားမြစ်ထားတယ်" ဟု ပြောသံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါတို့က ကြယ်အရှင်သခင်ရဲ့ အမိန့်အရ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ လာတာ" အိုချီဟွာ၏ အစောင့်နှစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် သူ့၏ သက်သေခံတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ရှေ့မှ လူအား ပေးလိုက်သည်။

ထိုသူသည် တံဆိပ်ပြားကို ယူကြည့်လိုက်ရာ ကြယ်အရှင်သခင်၏ အမိန့်တံဆိပ် အမှန်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမိသားစုတွင် သခင်မလေး၏ အဆင့်အတန်းမှာ မနိမ့်ကျသော်လည်း ကြယ်အရှင်သခင်မှာ အာဏာကို အမှန်တကယ် ကိုင်တွယ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

သူ့၏ တံဆိပ်ကို မြင်ရခြင်းမှာ မသေမျိုး ဆရာသခင်ကို မြင်ရသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အိုယန်ယွန်း၏ အစောင့်များက "ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်၊ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်" ဟု ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက် သူသည် အိုယန်ယွန်းကို အကြောင်းကြားရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း ထိုစဉ်မှာပင် အိုယန်ယွန်း၏ ပုံရိပ်မှာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ကို "ငါ ခုနက ပြောသံကြားပါတယ်။ အဖေ ငါ့ကို တွေ့ချင်နေတာဆိုတော့ သွားကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

အိုယန်ယွန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ အမှန်မှာ သူမသည် အိုချီဟွာကို ယခင်က ဆန့်ကျင်ပြီး စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိခဲ့စဉ်ကတည်းက ဖခင်ဖြစ်သူ လာရှာလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"ကြွပါ" အစောင့်နှစ်ဦးက ပြောသည်။

အိုယန်ယွန်းသည် တိုက်ရိုက်ပင် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

အိုယန်ယွန်း၏ ဘေးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့သော အစောင့်အိုကြီးသည် သူမ၏ ထွက်ခွာသွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်နေသည်။ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘေးမှ လူတစ်ဦးက "ဆရာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးသည်။

အစောင့်အိုကြီးက "သခင်မလေးကို ကြယ်အရှင်သခင်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာပါ။ ဒါဟာ သာမန် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သင့်ပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘူး၊ ငါ့ရင်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခု ခံစားနေရတယ်။ ဒါက ဘာကိုများ ကြိုတင်ပြနေတာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကြယ်အရှင်သခင်ကို တကယ်ပဲ စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါတို့ အမှုထမ်းလာခဲ့တဲ့ ကာလတစ်လျှောက်လုံး သူမက ငါတို့ကို ဘယ်တော့မှ မောက်မာစွာ မဆက်ဆံခဲ့ဘူး" ဟု ပြောသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါတို့အားလုံး သခင်မလေးရဲ့ စရိုက်ကို သိပါတယ်။ ငါတို့ မှားယွင်းမှု တစ်ခုခု လုပ်မိရင်တောင် သူမကပဲ တာဝန်ယူပေးမှာပါ..."

" ဒီတစ်ခါသွားတာ တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ။ အခွင့်သာရင်တော့ သခင်လေးချင်ကို အကြောင်းကြားသင့်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေးချင် ဘယ်ကိုသွားမှန်း ငါတို့ မသိဘူး၊ သခင်မလေးပဲ သိတာ"

အစောင့်အိုကြီးမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး "သူ အပြင်ကို ထွက်သွားပုံရတယ်။ သခင်မလေး ပြောတာ ကြားလိုက်ရတာကတော့ သူ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ဖို့လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဟော့လုံက ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်။ ငါတို့ သူ့ကို အခု မရှာနိုင်တော့တာမို့လို့ အကိုနဂါးကိုပဲ အကြောင်းကြားနိုင်တော့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်"

အိုယန်ယွန်းသည် မိသားစုအတွင်း မည်သည့် အင်အားစုကိုမျှ ခိုလှုံခြင်း မရှိသော်လည်း သူမ ရွေးချယ်ထားသော အစေခံများနှင့် အစောင့်များမှာ သူမ မျက်စိကျသည့် သူများသာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူတို့ကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်။ သူတို့ မှားယွင်းမှု တစ်ခုခု လုပ်မိလျှင်ပင် ပြင်ဆင်ဖို့ သိပါက အိုယန်ယွန်းက ခွင့်လွှတ်ပေးတတ်သည်။ ထို့အပြင် အိုယန်ယွန်းသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူတို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးပြီး အခါအားလျော်စွာ အရင်းအမြစ်များကို ဝေမျှပေးတတ်သည်။ အမှန်မှာ သူတို့အတွက် ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်များမှာ ဤနေရာတွင် ရရှိရန် မလွယ်ကူပေ။

အိုယန်ယွန်း၏ နယ်ပယ် တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အရင်းအမြစ် လိုအပ်ချက်မှာ အရင်ကလောက် မများတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ပိုလျှံနေသော အရင်းအမြစ်များကို သူတို့အား ဝေပေးလိုက်သည်။ ဤလူများသည်လည်း သူမ၏ ကျေးဇူးကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားကာ အိုယန်ယွန်းအပေါ် သစ္စာစောင့်သိသော စိတ် ရှိကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အိုယန်ယွန်းသည် အိုချီဟွာ၏ မသေမျိုး လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဤနေရာသို့ ဘယ်သောအခါမျှ မရောက်ဖူးခဲ့ကြောင်း သတိရမိသည်။ အကြောင်းမှာ သာမန်နေ့ရက်များတွင် ဖခင်ဖြစ်သူက သူတို့ကို ဤနေရာသို့ လာခွင့် မပြုသောကြောင့်ပင်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာရသဖြင့် အိုယန်ယွန်းသည် အံ့အားသင့်ကာ ဖခင်က သူမကို ဘာကြောင့် ဤနေရာသို့ ခေါ်ရသနည်းဟု တွေးမိသည်။

သူမ တွေးတောနေစဉ် မသေမျိုး လိုဏ်ဂူတံခါးမှာ တကျွီကျွီ မြည်ကာ ပွင့်သွားပြီး အစောင့်က "ကြယ်အရှင်သခင်၊ သခင်မလေး ရောက်လာပါပြီ" ဟု သတင်းပို့သည်။

"သူ့ကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်၊ မင်းတို့ ပြန်ဆုတ်နိုင်ပြီ"

"ဝင်ခဲ့ပါ"

အိုယန်ယွန်းမှာ အထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားစဉ် ခြေလှမ်းများမှာ လေးလံနေသော်လည်း ဝင်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်သော ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နေရာတိုင်း၌ ပြည့်နှက်နေသော ကြွယ်ဝသည့် ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်မှလွဲ၍ ဤနေရာမှာ ဥယျာဉ်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ ထိုပန်းများသည် သာမန် ပန်းများ မဟုတ်ကြပါ၊ အလွန် ပေါများသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး အမြဲတမ်း ထုတ်လွှတ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်မှာ အသက်ရှူရ ကြပ်လောက်သည့် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေသည်။ အိုယန်ယွန်းသည် ဤနေရာမှာ တရားကျင့်ရန် အကောင်းဆုံးသော နေရာဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် တွေးမိသည်။ သို့သော် ဖခင်တစ်ဦးတည်းသာ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရှိသည်။ အခြား မည်သူမျှ ထိုသို့သော အခွင့်အရေး မရှိပေ။

"ယွန်းအာ၊ အဝင်ဝမှာ ငေးမနေနဲ့၊ အထဲကို ဝင်လာခဲ့" အိုချီဟွာ၏ အသံမှာ အထဲမှ ထွက်လာသည်။ အိုယန်ယွန်းမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။ သူမသည် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ ဖခင်၏ တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ခြေချခြင်းနှင့် တူသည်ဟု ခံစားရသည်။