အခန်း ၁၀၇၀

အခန်း(၁၀၇၀) အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေး

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြသည့် သိုင်းပညာရှင် အပြုံလိုက်သည် ဓားချီများ၏ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လွင့်စင်ထွက်သွားကြချေသည်။ မလှုပ်ရှားရသေးသည့် သိုင်းပညာရှင်များမှာမူ မှင်တက်မိနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။ ထိုသူတို့သည် နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်းအဆင့်ရှိ သခင်ကြီး အနည်းငယ် ဖြစ်ကြသော်လည်း နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ စတင် ဝင်ရောက်ကာစ ဖြစ်သော ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်၌မူ တစ်ကွက်တည်းဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိကာ အရေးနိမ့်သွားကြရချေသည်။

"မဖြစ်ဘူး၊ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ဆုတ်ကြစို့။" ထိုလူများသည် မိမိတို့နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကြားရှိ အဆင့်အတန်းမှာ မတူညီတော့ကြောင်း ချက်ချင်းပင် သိရှိသွားကြပေရာ ရှေ့သို့ ဆက်တိုးခြင်းသည် သေတွင်းသို့ သက်သက် ဆင်းခြင်းသာ ဖြစ်တန်ရာသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း နတ်ဘုရားလိုဏ်ဂူထဲသို့ လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြချေသည်။

---

နတ်ဘုရားလိုဏ်ဂူအတွင်း၌မူ ဟော့လုံသည် ၎င်း၏ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်သို့ အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲခြင်း ခံထားရပြီး ဖြစ်ချေသည်။ သူ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော လှောင်အိမ်ကြီး တစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်ရှိလာခြင်းကို အာရုံခံမိသည့်အလား သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အက်ရှရှ အသံကြီးဖြင့် ဆိုလာချေသည် "ညီအစ်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ မင်း စောစောစီးစီး ရောက်လာတာပဲ။"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "အကိုနဂါး၊ မင်း ဒီလို ဒုက္ခရောက်သွားရတဲ့အတွက် ငါ စိတ်မကောင်းပါဘူး။" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..." ဟု ဟော့လုံက ဆိုသည်။

"သခင်ဟော့လုံ၊ နင်သာ ဝင်မကူညီခဲ့ရင် ငါ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ အရိုအသေပေးမှုကို လက်ခံပါဦး။" အိုယန်ယွန်းသည် ဟော့လုံက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ကို သိရှိထားပေရာ ၎င်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည် မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ကျေးဇူးတင်ရှိသည့် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ် အရိုအသေပြုလိုက်ချေသည်။ ဟော့လုံသည် အတွင်း၌ ပိတ်မိနေသဖြင့် သူမကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ချေသည် "နင်က ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ မိတ်ဆွေပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေလည်း ဖြစ်တာပေါ့။ မိတ်ဆွေအချင်းချင်း ကူညီကြတာ ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ထပါဦး။ ညီအစ်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ငါ့ကို မြန်မြန် အပြင်ထုတ်ပေးပါဦး။"

---

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိုယန်ယွန်းကို တွဲထူလိုက်ပြီးနောက် လှောင်အိမ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ လက်ဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ချေသည်။ ၎င်းအတွင်း၌ အလွန် အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်များ ပါရှိနေပြီး အစီအရင်တစ်ခု လည်ပတ်နေကြောင်း သူ ချက်ချင်းပင် အာရုံခံမိလိုက်သည်။ အင်အားသုံး၍ အတင်းအကျပ် ဖျက်ဆီးရန်မှာမူ လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒါက ရွှေရောင်ဝါလှောင်အိမ်ပဲ၊ ငါ ဒါကို ဘယ်လို ဖျက်ဆီးရမလဲ သိတယ်။" ဟု အိုယန်ယွန်းက ဆိုသည် "အိုချီဟွာက လူတွေကို ပိတ်လှောင်ဖို့ ဒီပစ္စည်းကို သုံးတာ ငါ အရင်က မြင်ဖူးတယ်။ သူ ငါ့ကို ဒါကို ဖွင့်တဲ့ ဂါထာ မသင်ပေးခဲ့ပေမယ့် သူ ဂါထာရွတ်တာကို တစ်ကြိမ် မြင်ဖူးရုံနဲ့ ငါ မှတ်မိနေတာ။"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် အိုယန်ယွန်းသည် သူမ၏ လက်များကို လှုပ်ရှားကာ လွန်စွာ ရှုပ်ထွေးလှသော ဂါထာမန္တန်များကို ဆက်တိုက် ရွတ်ဆိုလိုက်ချေသည်။ ယင်းက အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် ဦးရေပြား ကျဉ်းတက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း အိုယန်ယွန်း ဂါထာရွတ်ဆိုပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် စီးဆင်းနေသော ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် သူမ၏ လက်များထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်ဝါလှောင်အိမ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်သွားချေသည်။

ဂျိန်းခနဲ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ရွှေရောင်ဝါလှောင်အိမ်သည် ချက်ချင်းပင် ပွင့်ထွက်သွားပြီး အတွင်း၌ ပိတ်မိနေသော ဟော့လုံကို ဝန်းရံထားသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ အသွင်သဏ္ဌာန်သည် ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားကာ လူသားအသွင်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အိုယန်ယွန်းတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

သူသည် အိုယန်ယွန်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည် "နင်က တကယ်ပဲ ပါရမီရှင်ပဲ။ ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဂါထာကို တစ်ကြိမ်ပဲ မြင်ဖူးရုံနဲ့ သုံးနိုင်တယ်ပေါ့။"

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ချီးမွမ်းလိုက်သည် "ဒီနှစ်တွေထဲမှာ အိုချီဟွာသာ နင့်ကို ကန့်သတ်မထားခဲ့ရင် နင့်ရဲ့ စွမ်းအားက ဒီထက်မက ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေလောက်ပြီ။"

"ငါ သူ့ကို ငါ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်။" ဟု အိုယန်ယွန်းက ပြောပြီးနောက် ဟော့လုံကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည် "ဟော့လုံက အခုအချိန်မှာ အတော်လေး အားနည်းနေတယ်။ ငါတို့ သူ့ကို ဒဏ်ရာ ကုသဖို့ နေရာတစ်ခု အရင် ရှာကြရအောင်။"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ငါ အရင်က ရှိနေခဲ့တဲ့ နေရာကို သွားကြစို့။ အဲဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ သိပ်မသိကြသလို ဘယ်သူမှလည်း မရောက်ဖူးကြဘူး။" ဟု ဆိုသည်။

အိုယန်ယွန်းကလည်း "ကောင်းပြီ။" ဟု ပြန်ပြောသည်။

---

ထို့နောက် ထိုသူနှစ်ဦးသည် ဟော့လုံကို ချင်ယွမ်ဖုန်း အရင်က သီးသန့်ကျင့်ကြံခဲ့သည့် ကျွန်းငယ်လေးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာ၌ အခြေချပေးလိုက်ကြချေသည်။ ဟော့လုံသည် အရင်က ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး ရွှေရောင်ဝါလှောင်အိမ်အတွင်း ပိတ်မိနေစဉ်အတွင်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ အမြဲတစေ ဖိနှိပ်ခြင်းနှင့် အားနည်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပေရာ ပြန်လည် နာလန်ထူရန်အတွက် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်ပေသည်။ မြို့တော်ကြီးအတွင်း၌ ဒဏ်ရာကုသရန်မှာမူ ဧကန်မုချ လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေရာ သူသည် ဤနေရာ၌သာ ယာယီ ခိုလှုံနေရုံသာ ရှိချေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အိုယန်ယွန်းတို့သည် မြို့တော်ကြီးဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် မြို့တော်ကြီးအတွင်း၌၊ အထူးသဖြင့် သားရဲတိုက်ပွဲရုံအတွင်း၌ မုန်တိုင်းတစ်ခု ဆိုက်ရောက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။ သတင်းများသည် ဤနေရာမှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပေရာ ကုဇေကြယ် မြို့တော်ကြီးရှိ လူတိုင်းနီးပါးသည် ထိုသတင်းကို သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူငယ်အချို့သည် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေး၏ လုပ်ရပ်များကို ကြားဖူးကြသော်လည်း ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးသူမှာမူ မရှိသလောက်ပင် ရှားပါးလှချေသည်။ သို့သော်လည်း အကြီးအကဲအချို့မှာမူ ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ခေတ်ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရဖူးသဖြင့် အမှန်တရားကို သိရှိကြပေသည်။ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးသည် လူသားများကို တကယ်ပင် ဝါးမြိုတတ်ပြီး ၎င်းတို့၏ အနှစ်သာရသွေးနှင့် ဝိညာဉ်များကို အားလုံး စုပ်ယူကာ သန့်စင်ပစ်တတ်ချေသည်။

အထူးသဖြင့် သိုင်းပညာရှင် ပိုမို အစွမ်းထက်လေလေ၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ပိုမို ထိရောက်လေလေ ဖြစ်တန်ရာသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အိုချီဟွာက အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန် ထွက်လာခဲ့ပြီး အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးက တိုက်ခိုက်မှု စတင်နေပြီဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့ ပထမဆုံး တွေးမိသည်မှာ အိုချီဟွာပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ကြယ်အရှင်သခင် ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးက ဧကန်မုချ အရေးနိမ့်ပြီး ပြန်လှည့်သွားရမှာပဲ။"

"ဒီကိစ္စက အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းလို့လား။ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးကို ကြယ်အရှင်သခင်ကိုယ်တိုင် အထူး ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာလို့ ငါ ကြားထားတာ။"

"ဘာလဲ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကြယ်အရှင်သခင်က အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပူးပေါင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လူတိုင်းက ဤသို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု တွေးတောနေကြသော်လည်း ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရခြင်းက ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေချေသည်၊ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့သည် ကြယ်အရှင်သခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုသည်ကို မသိရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အိုချီဟွာက အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးကို တကယ်ပင် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါက ယင်းသည် ကုဇေကြယ် တစ်ခုလုံး၏ ပျက်သုဉ်းခြင်း နိဂုံးပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။

အကယ်၍ ထိုသူနှစ်ဦး ပူးပေါင်းသွားကြပါက မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သားရဲတိုက်ပွဲရုံအတွင်း၌လည်း ထင်ရှားသော မိသားစုများမှ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား စတင် စုရုံးလာကြချေသည်။ ၎င်းတို့သည် ကုဇေကြယ်ပေါ်ရှိ အဓိက မိသားစုကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး စစ်မှန်သော ဩဇာကြီးမားသည့် မျိုးနွယ်စုကြီးများကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ကုဇေကြယ်ပေါ်၌မူ အတိုင်းအဆတစ်ခုအထိ အဆင့်အတန်း ရှိကြပေသည်။ အိုချီဟွာသည် အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးနှင့် ပူးပေါင်းရန် အလွန် အလားအလာ ရှိနေသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားရသောအခါ ၎င်းတို့သည် ကြိုတင် ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ကြရပေမည်။

ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှုများသည် အထူးပင် ပြင်းထန်နေချေသည်။

---

"ချင်အကို၊ ဒီကိစ္စက ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။" ဟု အိုယန်ယွန်းက ဆိုသည် "ငါ ကုဇေကြယ်ရဲ့ မြို့သူမြို့သားတွေ သူ့လက်ချက်နဲ့ ဒုက္ခရောက်ကြရတာကို မမြင်ချင်ဘူး။"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးရဲ့ စွမ်းအားကလည်း အလွန် အစွမ်းထက်တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ ငါတို့ လှုပ်ရှားရင်တောင် သူ့ကို ခုခံနိုင်ချင်မှ ခုခံနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကုဇေကြယ်ကတော့ အပြောင်းအလဲအကြီးကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပဲ။ ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး လုပ်ကြတာပေါ့။" ဟု ဆိုသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ သူ့ကို အောင်မြင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်။" ဟု အိုယန်ယွန်းက သူမ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် ဆိုလိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "အခွင့်အရေး ရှိလာမှာပါ။" ဟု ဆိုသည်။

---

ဤအချိန်တွင် ကုဇေကြယ် မြို့တော်ကြီး၏ အပြင်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်၌ ပိန်ချောင်ချောင် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ဤနေရာဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာချေသည်။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် သူသည် ဝါးလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပိန်လှီနေသော်လည်း သူ လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းမှာမူ နက်နဲဆန်းကြယ်လှပုံ ရပေသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် အိုချီဟွာ၏ ရှေ့မှောက်၌ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

မိမိ၏ သိုင်းပညာရှင် စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ထားသော အိုချီဟွာသည် ထိုနေရာ၌ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်ချေသည်။ အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည် "ညီအစ်ကို အထီးကျန်ကြယ်၊ နေကောင်းတယ် မဟုတ်လား။"

တစ်ဖက်လူက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ပြီး "ကြယ်အရှင်သခင် အို၊ မင်းလည်း အတော်လေး နေကောင်းပုံရသားပဲ။ ပြီးတော့ ငါ့ကို ကြိုဆိုဖို့အတွက် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အစီအရင်ကြီးကို ပြင်ဆင်ထားတာက ငါ့ကို နည်းနည်းတော့ နေရထိုင်ရ ခက်စေတယ်နော်။" ဟု ဆိုသည်။

"ဟားဟားဟား..." အိုချီဟွာက ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းက သာမန်လူမှ မဟုတ်တာပဲ။" ဟု ဆိုသည်။

"ဒီတစ်ခါ မင်း ငါ့ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်တာ၊ ငါ မင်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှု နယ်မြေထဲမှာ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပြီး မင်းရဲ့ မြို့သူမြို့သားတွေ အားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား။" ဟု အထီးကျန်ကြယ် ဘိုးဘေးက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ချေသည်။