အခန်း ၂၉၀

အခန်း (၂၉၀) အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာလား…

သက်ရှည်ကျောင်းတော်၏ ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌။

မိုဝန်ထျန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ၏ နဂါးကျောရိုးကို ဖွင့်ဟလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နဂါးဟောက်သံကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားလိုက်ရ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆုံးမရှိသော တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေသည်။

ဤအင်မော်တယ်နယ်မြေအတွင်းရှိ အင်မော်တယ်စွမ်းအင်များကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူမျိုချနေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအင် အတားအဆီးက အရေးပါသော အချိုးအကွေ့တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

မည်သည့် အဟန့်အတားမျှမရှိဘဲ ဖြိုခွင်းနိုင်ခဲ့၏။

ရွှေအမြုတေအဆင့်မှ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပိုမို အစွမ်းထက်သော ခွန်အားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက မျက်လုံးများကို ဖွင့်၍ လေကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ရာ မျက်ဝန်းများက တောက်ပနေ၏။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအားကို ခံစားကြည့်လိုက်ရာ အရင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုမို သန်စွမ်းလာသော်လည်း သူက အောက်လောကမှ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသေးပြီး ထိုအင်မော်တယ်များ၏ အမြင်တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာအောင် လုပ်ရမယ်... ညီမရူဟွာ... အစ်ကို့ကို စောင့်နေပါ..."

မိုဝန်ထျန်း၏ မျက်ဝန်းများက ခိုင်မာ ပြတ်သားနေ၏။

ညီမရူဟွာကို သွားတွေ့ရမည့် လမ်းက မည်မျှပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းနေပါစေ သူက ကျန်းရူဟွာနှင့် သေချာပေါက် သွားတွေ့မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်က သူ၏ ကတိကဝတ် ဖြစ်၏။

လေကို ထပ်မံ၍ ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခိုင်မာသော အကြည့်များက အေးချမ်းမှုနှင့် ယုံကြည်မှုဆီသို့ ပြန်လည် ကူးပြောင်းသွားသည်။

ထို့နောက် မိုဝန်ထျန်းက ဘေးဘက် ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

သူ အပြင်ရောက်ရောက်ချင်းပင် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"စီနီယာယီဟိုင်... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

မိုဝန်ထျန်းက မေးလိုက်၏။

အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်က ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ အပြုံးမှာ အတော်လေး အကျည်းတန်ပြီး အသေးအမွှား ကိစ္စလေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

သူက မိုဝန်ထျန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"ညီလေး... ငါအဘိုးကြီး မင်းကို ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခု ပေးမယ်..."

"ဘာများလဲ..."

အင်မော်တယ်အင်ပါယာယီဟိုင်က တာ့ဖုန်းအင်မော်တယ်လက်စွပ်ကို မိုဝန်ထျန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ဒါက စီနီယာက မင်းဆီကို ယူသွားပေးခိုင်းတဲ့ ပစ္စည်းပဲ... ဒါက မင်းပိုင်တဲ့ ဟာပါ..."

"ကျွန်တော် ပိုင်တဲ့ပစ္စည်း..."

မိုဝန်ထျန်းမှာ ပို၍ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

ဤတာ့ဖုန်း အင်မော်တယ်လက်စွပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အင်မော်တယ် အလင်းတန်းများ စီးဆင်းနေပြီး အလွန် သိမ်မွေ့လှပကာ ထွင်းထုထားသော ဖီးနစ်ငှက်မှာလည်း အသက်ဝင်နေပြီး အသက်ရှင်နေသော ဖီးနစ်ဝိညာဉ် တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေ၏။

အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းညီမရူဟွာက ဟိုကောင်ကျန်းချင်းကနေတစ်ဆင့် မင်းဆီကို ပေးလိုက်တာ..."

ထို့နောက် အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်က ထပ်၍ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်ကျန်းချင်းက ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းဘူးဆိုတာ ငါအဘိုးကြီး မြင်တယ်... သူက ဒီတာ့ဖုန်း အင်မော်တယ်လက်စွပ်ကို မင်းဆီ ယူလာပေးတာလို့ ပြောပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင် သိမ်းထားချင်နေတာ ဖြစ်မယ်..."

မိုဝန်ထျန်းမှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"စီနီယာယီဟိုင်... ဒါက ညီမရူဟွာက ကျွန်တော့်ဆီ ပေးလိုက်တာလို့ ပြောတာလား..."

"ကျန်းချင်း ပြောတာကတော့ အဲဒီလိုပဲ..."

"တခြားလူတွေရော..."

အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်က ပြုံးလိုက်၏။

"စီနီယာရဲ့ အမိန့်အရ သေခြင်းရှင်ခြင်းနဲ့ အတူယှဉ်တွဲနေတဲ့ ရှည်လျားလှတဲ့ ညတစ်ညဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို အဲဒီကောင် ခံစားသိရှိနိုင်အောင် ငါ လုပ်ပေးနေတယ်..."

"ညီလေး... သွားကြစို့... အဲဒီကောင် ကျန်းချင်းက သေချင်နေပြီ... အခု မင်း ဆုံးဖြတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက မိုဝန်ထျန်းနှင့်အတူ ထွက်သွားသည်။

သေချာသည်ကတော့ အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်မှာ ချမ်ချန်ကန်းထံမှ အမိန့်ရရှိထားပြီး ဖြစ်၏။

ကျန်းချင်း၏ သေခြင်း ရှင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မိုဝန်ထျန်း အဆုံးအဖြတ်ပေးရန် လုံးဝ လွှဲအပ်ထားသည်။

မိုဝန်ထျန်းက သူ့ကို သတ်ချင်ပါက သတ်လိုက်နိုင်သည်။

သူ့ကို လွှတ်ပေးချင်ပါက လွှတ်ပေးလိုက်နိုင်သည်။

သို့မဟုတ် မိုဝန်ထျန်းက သူ့ကို ဆက်၍ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ချင်သေးလျှင်လည်း ရ၏။

မိုဝန်ထျန်း မည်သို့ တွေးမည်ကို စောင့်ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။

အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်က ချမ်ချန်ကန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို မိုဝန်ထျန်းအား ပြောပြလိုက်သည်။

အတန်ကြာသောအခါ မိုဝန်ထျန်းက ကျန်းချင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ယခုအချိန်၌ ကျန်းချင်း၏ မျက်နှာက အလွန် ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြောက်တရားများ လွှမ်းမိုးနေကာ ဆံပင်များက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေသည်။

ရေတွက်၍ မရနိုင်သော သေခြင်းရှင်ခြင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို ခံစားရပြီးနောက် ကျန်းချင်းမှာ ရူးသွပ်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုက ပို၍ပင် ပြင်းထန်နေခဲ့၏။

"နတ်ဆိုး... မိစ္ဆာကောင်... မင်း... မင်းက မိစ္ဆာကောင်ပဲ..."

"ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါတော့... ငါ့ကို သေခွင့်ပေးပါ..."

ကျန်းချင်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် သနားညှာတာရန် တောင်းပန်နေသည်။

ယခု ကျန်းချင်း၌ ဆန္ဒတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့၏။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ် သေဆုံးခွင့်ရရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးရန် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ၌ သေဆုံးခွင့် ရရန်မှာပင် သူ့အတွက် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"စီနီယာယီဟိုင်... သူက... သူက အဲဒီနေ့တုန်းက ညီမရူဟွာကို ခေါ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအင်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့ ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ပညာရှင်ကြီးလား..."

မိုဝန်ထျန်းမှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွား၏။

ထိုနေ့က ကျန်းချင်းက ကျူးရှိူ့တိုက်ကြီးသို့ ကြီးမား ခံ့ညားလှသော ရုပ်သွင်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ့အပေါ် ကြီးမားသည့် သက်ရောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းလှ၏။

သို့သော် ယခုအချိန်၌ သူက မည်ကဲ့သို့ ဤမျှ သနားစရာကောင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားရသနည်း။ မိုဝန်ထျန်း ဘာပြောရမည်မှန်းပင် မသိတော့ချေ။

ဘေးဘက်တွင်မူ အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်က သက်ရှည်ကျောင်းတော်၏ ခြံဝင်းကို ရိုသေလေးစားစွာ ကြည့်လိုက်၏။

"ညီလေး... မင်းက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ဆီမှာ တပည့်ခံခဲ့တာပဲ..."

"စီနီယာရဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအင်က စကြဝဠာကြီးလို ကျယ်ပြောပြီး ရှေးဟောင်း ချောက်ကမ်းပါးကြီးလို နက်ရှိုင်းတယ်... ဒီကျန်းချင်းက စီနီယာရဲ့လက်ထဲမှာ ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"သူ့အမြင်မှာတော့ ရယ်စရာကောင်းတယ်... ငါတို့က ပုရွက်ဆိတ်တွေပေါ့... ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း စီနီယာ့အမြင်မှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် ဆိုတာကို သူ မသိခဲ့ဘူး..."

အထူးသဖြင့် အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်က ပြိုင်ဘက်ကင်းနယ်မြေ အတွင်း၌ ချမ်ချန်ကန်းက ယာယီပေးသနားထားသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း စွမ်းအားကို ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းက အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်ကို ချမ်ချန်ကန်း၏ စွမ်းအားက ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှကြောင်း ပို၍ ယုံကြည်လာစေခဲ့၏။

စီနီယာက လောကကြီးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူ ဖြစ်သည်။ ထိုကျန်းချင်းက အမှိုက်ကောင်လေး တစ်ကောင်သာဖြစ်၏။

အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေပုံ ရသည်။

"ညီလေး... စီနီယာရဲ့ ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ငါအဘိုးကြီး မင်းကို အခု ချက်ချင်းပြမယ်... ဒီ အင်မော်တယ်သူတော်စင်ဆိုတာက အင်မော်တယ်နယ်မြေမှာ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ပဲဆိုတာ မင်း သိထားရမယ်... ငါအဘိုးကြီးက တစ်နေ့မှာ သူ့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ အချိန်အခါပဲ..."

မိုဝန်ထျန်းမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

ဟွာလုံမြို့ကို ပြန်ရောက်သွားသည့်တိုင်အောင် အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်မှာ လှုပ်ရှား၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရသည်။ အခြားစကားဖြင့် ပြောရလျှင် ဆရာ၏ စွမ်းအားက သူ့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် ဂုဏ်ယူစရာ အချိန်အခါနှင့် ဘာဆိုင်နေသနည်း။

သူက အင်မော်တယ်အင်ပါယာ ယီဟိုင်ကို လှောင်ပြောင်ရန်ပင် အချိန် မရလိုက်ချေ။

အင်မော်တယ်အင်ပါယာယီဟိုင်က တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

အလွန်ကြမ်းတမ်း ပြင်းထန်စွာဖြင့် ကျန်းချင်းကို သေဆုံးသွားအောင် ရိုက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုရားရေ... ဤအရာက ဘာမှ နားမလည်သော မိုဝန်ထျန်းကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်သွားရတာလဲ..."