အခန်း (၃၈၃-၃၈၄)

အခန်း ၃၈၃။ ကြွက်ဖမ်းတပ်ဖွဲ့ ပေါင်းစည်းခြင်း၊ အကောင်းဆုံး ရှေးဟောင်းလက်ဖက်ရည် များကို လှော်ကြော်ခြင်း

"လာ... ဆန်းပြောင်... ကြောင်စာချောင်း စားရအောင်..."

ရွှီယန်က လက်ထဲတွင် ကြောင်စာချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ကြောင်စင်းကျားလေးကို ခေါ်လိုက်သည်။

ဆန်းပြောင်က ချက်ချင်းပင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလာပြီး ၎င်း၏ ရပိုင်ခွင့် ဖြစ်သော အရသာရှိသည့် အစားအစာကို ခံစားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းက ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေချိန်တွင် ရွှီယန်က ၎င်းကို ရုတ်တရက် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးနှင့် လက်မကြားတွင် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ညှပ်ကာ ၎င်း၏ လည်ချောင်း အနက်ပိုင်းသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီးနောက် လည်ချောင်းကို တစ်ချက် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ဆန်းပြောင်က မျိုချလိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို တိုက်ရိုက်ပင် စားသုံးလိုက်တော့သည်။

၎င်းက ဘာဖြစ်သွားမှန်းကိုပင် သတိမထားလိုက်မိချေ။

၎င်းက အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရွှီယန်က ကြောင်စာချောင်းကို ၎င်း၏ အရှေ့တွင် ထပ်မံ ချပေးလိုက်ပြန်သည်။

ဆန်းပြောင်က ကြောင်စာချောင်း၏ အနံ့ကို ရသောအခါ ထပ်မံ၍ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေတော့သည်။

'ကြောင် တစ်ကောင်ပါပဲလေ...'

ရွှီယန်က ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဆေးတိုက်သည့် ကိစ္စကို သူက အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အိမ်တွင် တိရစ္ဆာန်များ များပြားသဖြင့် မဖြစ်မနေ တိုက်ရမည့် ဆေးများ အများအပြား ရှိလေသည်။

သို့သော် ဤကောင်လေးများက တစ်ကောင်ချင်းစီ အလွန် ပါးနပ်ကြပြီး အသားထဲတွင် ဖွက်ထားသော ဆေးကိုပင် ပြန်လည် ထုတ်ယူနိုင်ကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီယန်က ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ဆေးတိုက်တတ်ရန် သင်ယူထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကြောင်စင်းကျားလေး မှာ အနည်းငယ်မျှပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ဝန်ခံရမည် ဆိုလျှင် မနေ့ညက ၎င်းဖမ်းမိခဲ့သော ကြွက်မှာ တကယ်ကို ကြီးမားလှပေသည်။

အရက်အိုးကို ကိုက်ဖောက်နိုင်သည် ကလည်း အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ချေ။

လယ်ယာခြံဝင်း၏ 'ကြွက်ဘုရင်' ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ၎င်းက လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့တော့ဘဲ အသေအချာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ရွှီယန်က ၎င်းကို အိတ်ထဲထည့်၍ အမှိုက်သိမ်းကားပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြွက် ဆိုသည်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ အကယ်၍ မျိုးပွားရန် သင့်တော်သော အခြေအနေမျိုး ရှိနေပါက အချိန်တို အတွင်း အကောင်ပေါင်း များစွာကို မျိုးပွားနိုင်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီယန်က သူ၏ လယ်ယာခြံဝင်းရှိ ကြွက်ဖမ်းတပ်ဖွဲ့ ကို အနည်းငယ် တိုးချဲ့သင့်ပြီဟု တွေးတောနေမိသည်။

ယခုအခါ ကြောင်စင်းကျားလေး အပြင် မြေခွေး အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။

"ဆန်းပြောင်... မင်းမှာ တပည့်တွေ ရှိလား... လယ်ယာခြံဝင်းက ဒီလောက် ကျယ်တာ တပည့်တွေ နည်းနည်း ခေါ်လာခဲ့ပါလား..."

"ကြွက်ဖမ်းနိုင်သရွေ့ ဒီနေရာမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာလှုပ်ရှားလို့ ရတယ်..."

"အခု မြေကွက်တွေလည်း များလာပြီဆိုတော့ ရာသီဥတုကလည်း နွေးလာပြီလေ... မြေကွက်တွေထဲမှာ ကြွက်တွေ တော်တော် များနေတယ်..."

"တပည့်တွေ နည်းနည်း ခေါ်လာခဲ့ပါ..."

ရွှီယန်က ဆန်းပြောင်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကြောင်များက အလွန် ဉာဏ်ကောင်းကြပြီး လူစကားကို နားလည်ကြသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ စရိုက်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းတတ်လေသည်။

ဆန်းပြောင်က ရွှီယန်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သော်လည်း အပေါ်ယံတွင်တော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် မြေကွက်များထဲရှိ ကြွက်များကို အဓိကအားဖြင့် မြေခွေးများ ကသာ ဖမ်းဆီးပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြား တိရစ္ဆာန်များ က ဂရုမစိုက်ကြချေ။

ကြွက်ဖမ်းတပ်ဖွဲ့ တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းသင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန်က အမှတ်တမဲ့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယနေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် လယ်ယာခြံဝင်း အတွင်း၌ ရွာကြောင် အသစ် နှစ်ကောင် ပေါ်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ကောင်က နွားနို့ကြောင် ဟုခေါ်သော အဖြူအမည်း အရောင်စပ် ကြောင်လေး ဖြစ်ပြီး မျက်လုံး တစ်ဝိုက်တွင် အမည်းရောင် ရှိကာ နှာတံနှင့် ပါးစပ် တစ်ဝိုက်တွင် အဖြူရောင် ရှိသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေသည်။

နောက်ထပ် တစ်ကောင် ကတော့ ကြောင်စင်းကျားလေး တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ဆန်းပြောင် နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူလေသည်။

၎င်းတို့ နှစ်ကောင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီယန် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ကြောင် အသစ်တွေ ရောက်လာတာလား..."

"ဆန်းပြောင်... မင်းမှာ တကယ်ကြီး တပည့်တွေ ရှိနေတာပဲ..."

ရွာထဲရှိ ကြောင်ခေါင်းဆောင် တစ်ကောင် အနေဖြင့် ဆန်းပြောင် ၏ ရာထူး အဆင့်အတန်း က သေချာပေါက် နိမ့်ကျမည် မဟုတ်ချေ။

ယခင်က ရွှီယန်က လယ်ယာခြံဝင်း အတွင်းသို့ အခြား ကြောင်များကို အဝင်မခံချင်ဘူးဟု ၎င်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် အခြား တောကြောင်များကို အဝင်မခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ရွှီယန်က ခွင့်ပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ကြောင်များ ကလည်း ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

၎င်းတို့က လယ်ကွင်းများ အတွင်းသို့ အလျင်စလို ပြေးသွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် စတင် အလုပ်လုပ်ကြတော့သည်။

ထို့အပြင် တိုက်ပွဲ ရလဒ် ကလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ဤသည် ကလည်း ကောင်းမွန်သော ကိစ္စ တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်း က ပို၍ စည်ကားလာသလို ခံစားရလေသည်။

အသစ် ရောက်လာသော ရွာကြောင်များ အားလုံး အထူး ပျော်ရွှင်နေကြပြီး မြက်ခင်းပြင်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပြေးလွှား ခုန်ပေါက်နေကြလေသည်။

၎င်းတို့က တစ်ခါတစ်ရံ ဆန်းပြောင် ၏ မျက်နှာရိပ် မျက်နှာကဲ ကိုလည်း ကြည့်တတ်ကြသေးသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနေရာသို့ ဆန်းပြောင် က ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

ရွာကြောင်များ အတွက်တော့ လယ်ယာခြံဝင်း က သာယာလှပသော နိဗ္ဗာန်ဘုံ တစ်ခုနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန် က အလွန် ကျေနပ်သွားလေသည်။ ကြောင်များ ရှိလာပြီ... မြေခွေးများ ရှိလာပြီ ဆိုတော့ ကြွက်ဖမ်းတပ်ဖွဲ့ က တရားဝင် ဖွဲ့စည်းပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ ရှိနေသဖြင့် လယ်ယာခြံဝင်း အတွင်းရှိ ကြွက်များ အနေဖြင့် အသက်ရှင် နေထိုင်ရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်တော့ချေ။

လယ်ယာခြံဝင်း၏ ဘဝက အမြဲတမ်း စည်ကားနေဆဲပင်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရွှီယန်က ရှေးဟောင်း လက်ဖက်ပင် ကြီး၏ အနားသို့ သွားရောက်ကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှေးဟောင်း လက်ဖက်ပင်ကြီး က အလွန် စိမ်းလန်းစိုပြေနေပြီ ဖြစ်ပြီး အရွက်များက အလွန် ထူထပ် များပြားနေလေသည်။

အထူးသဖြင့် အပေါ်ဆုံးရှိ အရွက်များ က ပို၍ ကြီးမားကာ နုဖတ်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးသော ရှေးဟောင်း လက်ဖက်ရည် ဖြစ်ပြီး ထွက်ရှိလာသော လက်ဖက်ရည်၏ အရသာက အနည်းငယ်မျှပင် မညံ့ဖျင်းချေ။

ခူးဆွတ်သည့် နည်းလမ်း ကလည်း ရိုးရှင်းလှပြီး သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ကာ အပေါ်ဆုံးရှိ အရွက်များကို ခူးယူရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

မကြာခင်မှာပင် ရွှီယန်က ခြင်းတောင်း တစ်လုံး အပြည့် ခူးယူလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူက သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် ဟက်စကီ နှင့် တုံးအသော တောသမင်လေး တို့က အတူတကွ ခေါင်းစောင်းကာ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအူကြောင်ကြောင် နှစ်ကောင် က ပုံမှန်ဆိုလျှင် ပေါ်မလာတတ်သော်လည်း ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှီယန်က ၎င်းတို့၏ မျက်နှာကြီးများကို သွားရောက် ညှစ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ကြလေသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် သရဲလို တစ္ဆေလို ပေါ်လာရတာလဲ..."

"အသံလေး ဘာလေးတော့ ပေးပါဦး..."

ရွှီယန်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေး နှစ်ကောင် ကတော့ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ ရွှီယန် လည်း ၎င်းတို့ကို ဆက်ပြီး အဖက်မလုပ်တော့ချေ။

လက်ဖက်ရွက်များကို ခူးဆွတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း မည်သို့ လှော်ကြော်ရမည် ကတော့ ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ဤကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်း လက်ဖက်ပင်ကြီးမှ လက်ဖက်ရွက်များကို လှော်ကြော်သည့် အဆင့်များကို ဖြတ်သန်းပြီးမှသာ မွှေးပျံ့သော ရေနွေးကြမ်း အဖြစ် သောက်သုံးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သစ်ပင် တစ်ပင်လုံး အပြည့် ရှိနေသော လက်ဖက်ရွက်များကို ကြည့်ရသလောက် အချိန်တန်ပါက လှော်ကြော် ထွက်ရှိလာမည့် ပမာဏ ကလည်း မနည်းလှချေ။

ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးသော ရှေးဟောင်း လက်ဖက်ရည် ဖြစ်ပြီး နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဤမျှသာ ထွက်ရှိမည် ဖြစ်ရာ ရွှီယန်က သိမ်းဆည်းထားရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး ဤသည် ကလည်း သူ၏ အခြေခံ အုတ်မြစ် တစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်း နာမည်ကြီးလာပါက ရောင်းချရန် ဖြစ်စေ၊ လက်ဆောင် ပေးရန် ဖြစ်စေ အလွန် ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှီယန်တွင် လက်ဖက်ခြောက် လှော်သည့် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသဖြင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူက ရွှီဟုန်ရှန်း ကို မေးမြန်းကြည့်လိုက်ရာ ရွှီဟုန်ရှန်း က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လက်ဖက်ခြောက် လှော်မလို့လား... ရွာထဲမှာ တတ်တဲ့သူ ရှိတယ်လေ..."

"အဘိုးအိုလီ ပေါ့... သူက နှစ်တိုင်း လှော်နေကျ... နောက်ဘက် တောင်ကုန်းမှာ လက်ဖက်ပင် တစ်ပင် ရှိတယ်... နှစ်တိုင်း လက်ဖက်ရွက် မှည့်ပြီ ဆိုရင် သူက လှော်ပြီး သောက်လေ့ ရှိတယ်..."

"အဲဒီ လက်ဖက်ရွက်တွေက ဈေးမရလို့ ဘယ်သူမှ မခူးကြဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ လှော်တာက အကောင်းဆုံးပဲ... လှော်လိုက်တဲ့ လက်ဖက်ခြောက် အရသာက မွှေးနေတာပဲ... ဝယ်တဲ့သူတောင် တော်တော် များတယ်..."

"မင်း လက်ဖက်ခြောက် လှော်ချင်ရင် သူ့ကို သွားရှာလိုက်..."

ရွှီဟုန်ရှန်း ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရွှီယန် က ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားတော့သည်။

တတ်ကျွမ်းသူ ရှိနေလျှင် ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူက သေချာစွာ မေးမြန်းကြည့်လိုက်သောအခါမှသာ အဘိုးအိုလီ က ဤကဲ့သို့ လက်ဖက်ခြောက် လှော်လာခဲ့သည်မှာ အနှစ် နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်ခန့် ရှိပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ အခြား တောတောင်ရှာဖွေသူ များကဲ့သို့ပင် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သတ်မှတ်ထားသော ရာသီချိန် ရောက်ပါက တောင်ထဲသို့ သွားရောက်ကာ တောထွက်ပစ္စည်း အချို့ကို ရှာဖွေတတ်ကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တောင်ထဲရှိ အရာများက တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ရွှီယန်က အဘိုးအိုလီ ကို မသိသဖြင့် ရွှီဟုန်ရှန်း ကို အတူတကွ လိုက်သွားပေးရန် အကူအညီ တောင်းလိုက်ရသည်။

ရွှီဟုန်ရှန်း က ပြောလိုက်သည်။

"ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး... တစ်ရွာတည်းသားတွေပဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"သူ့အတွက် ပစ္စည်းလေး နည်းနည်း ပြင်သွားပေးလိုက်ရင် ရပြီ... သစ်သီးလေး ဘာလေး ဆိုရင် ရပါပြီ... ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

ရွှီဟုန်ရှန်း ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရွှီယန် လည်း ဘာယူသွားရမှန်း မသိသဖြင့် လယ်ယာခြံဝင်း မှ ဘလူးဘယ်ရီ နှစ်ဖာ ကို ယူသွားလိုက်သည်။

ဤသည် ကလည်း စေတနာ သက်သက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ယောက် က အဘိုးအိုလီ ၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ လက်ဖက်ခြောက် လှော်မည့် ကိစ္စကို သွားရောက် မေးမြန်းကြတော့သည်။

ကျေးလက် အိမ်များတွင် လူရှိနေပါက ပုံမှန်အားဖြင့် တံခါးကို သော့ခတ်ထားလေ့ မရှိဘဲ တံခါး ဖွင့်ထားတတ်ကြလေသည်။

ရွာခွေး တစ်ကောင်က တံခါးဝတွင် ဝပ်နေပြီး လူလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အနောက်သို့ ဆုတ်ပြေးကာ တစ်ဖက်မှလည်း ဝုတ်ဝုတ် ဟု ဟောင်နေလေသည်။

ရွှီယန် နှင့် ရွှီဟုန်ရှန်း တို့က တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရွှီဟုန်ရှန်း က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဘိုးအိုလီ ... အိမ်မှာ ရှိလား..."

စကားသံ အဆုံးတွင် အဘိုးအိုလီ က အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှီယန် နှင့် ရွှီဟုန်ရှန်း တို့ ကလည်း အလိုက်သင့်ပင် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

ထိုရွာခွေး က သခင် ဖြစ်သူ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ဆက်မဟောင်တော့ချေ။

"ဘာကိစ္စလဲ..."

အဘိုးအိုလီ က ရွှီယန် နှင့် ရွှီဟုန်ရှန်း တို့ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီယန် က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လက်ဖက်ရွက် နည်းနည်း ခူးလာလို့ပါ... အဘိုး က လက်ဖက်ခြောက် လှော်တာ အရမ်း တော်တယ်လို့ ကြားလို့ အကူအညီ လာတောင်းတာပါ..."

"ကျွန်တော် လည်း လိုက်ကြည့်ချင်လို့ပါ..."

အဘိုးအိုလီ က ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဂုဏ်ယူသွားတော့သည်။

သူ၏ ဤကျွမ်းကျင်မှု က တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှပေသည်။

သို့သော် ရွာထဲတွင်တော့ ဤကဲ့သို့သော လက်ဖက်ခြောက် လှော်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုကို မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း တောင်ထွက်ပစ္စည်း ဈေးတန်း သို့ သွားရောက်ကာ မိမိကိုယ်တိုင် လှော်ကြော်ထားသော လက်ဖက်ခြောက်များကို ရောင်းချမှသာ ငွေအနည်းငယ် ရရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"လက်ဖက်ခြောက် လှော်မလို့လား... ပြောရလွယ်ပါတယ်..."

"မင်းလို ခြံရှင်ကြီး က လှော်ထားတဲ့ လက်ဖက်ခြောက်ကို ဒီအတိုင်း ဝယ်သောက်လိုက်ရင် ရနေတာပဲ... ကိုယ်တိုင် လှော်ဖို့ လိုလို့လား..."

အဘိုးအိုလီ က ပြောလိုက်သည်။

ရွှီယန် က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လှော်ရမယ်ဗျ... ကျွန်တော့် လက်ဖက်ခြောက် က သိပ်မတူဘူး... ကိုယ်တိုင် ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ရှာထားတာ..."

"လက်ဖက်ခြောက် လှော်ဖို့ စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ..."

သူတို့ သုံးယောက်က အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ နေရာလွတ် တစ်ခုတွင် မိုးကာ တဲလေး တစ်ခု ထိုးထားပြီး ထိုအောက်တွင် အလွန် မည်းနက်နေသော သံဒယ်အိုးကြီး တစ်လုံး ရှိကာ ဘေးတွင် ထင်းများ စီထားပြီး မီးဖို အောက်တွင် လေမှုတ်စက် တစ်လုံးကို တပ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှီယန်၏ အာရုံစိုက်မှုက သံဒယ်အိုး အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤသံဒယ်အိုး က ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ထူထဲ လေးလံပုံ ရပြီး အပေါ်တွင် လက်ဖက်ရနံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်း မည်မျှ ကြာအောင် လက်ဖက်ခြောက် လှော်ခဲ့သည် မသိသောကြောင့် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည့် အနံ့ပင် ဖြစ်လေသည်။

အဘိုးအိုလီ ကလည်း တောတောင်ရှာဖွေသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူက လက်ဖက်ခြောက် လှော်၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေခြင်း ဖြစ်ကာ သူ လှော်သော လက်ဖက်ခြောက် အရသာ က အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပြီး အခြားသူများက ဤအရသာမျိုး ထွက်အောင် မလှော်နိုင်ကြချေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်း လှော်ကြော်သော လက်ဖက်ခြောက်များကို ဝယ်ယူသူ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်လေသည်။

တောင်ထဲတွင် ပညာရှင်များ ရှိနေတတ်ပြီး ဤလူ ကလည်း ပညာရှင် တစ်ယောက် အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

"ရတယ်... ပြဿနာ မရှိဘူး..."

"မီးမွှေးရုံပဲ ကိစ္စလေ..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်ဖက်ရွက်တွေ က ဘယ်က ရလာတာလဲ... ဒီရွာ ပတ်ဝန်းကျင်က လက်ဖက်ပင် တွေ အကုန်လုံး ကို ငါ သိတယ်... ဘယ်ဘက်က လက်ဖက်ရွက် က မွှေးတယ်... ဘယ်ဘက်က လက်ဖက်ရွက် က ခါးတယ် ဆိုတာကို အကုန်လုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိတယ်..."

"ခါးတဲ့ လက်ဖက်ရွက်တွေ သွားခူးမလာနဲ့နော်... အဲဒါက သောက်လို့ မကောင်းဘူး..."

အဘိုးအိုလီ က တကယ်ကို ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်လှပေသည်။

သူ ထိုသို့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရွှီယန် က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်း နဲ့ ရှာလာတာပါ... တောင်ထဲက ခူးလာတာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီလက်ဖက်ရွက် က တော်တော် ကောင်းတယ်..."

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ... ဒါက ကျွန်တော့် လယ်ယာခြံဝင်း က ဘလူးဘယ်ရီ တွေပါ... တော်တော်လေး လူကြိုက်များတယ်... ကျွန်တော် လည်း လက်ချည်းသက်သက် မလာချင်လို့ ဒီဘလူးဘယ်ရီ တွေကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့မယ်နော်..."

အဘိုးအိုလီ က ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ်မျှပင် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်းပင် မီးဖိုကို မီးမွှေးကာ ဒယ်အိုးကို အပူပေးပြီး လက်ဖက်ခြောက် လှော်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

သူက လောလောဆယ်တွင် ရွှီယန်၏ လက်ဖက်ရွက်များ ကောင်းမကောင်း ကို မသိနိုင်သေးသော်လည်း ဤလက်ဖက်ရွက်များ က အလွန် လတ်ဆတ်ပြီး နုဖတ်နေကြောင်းကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး သာမန် မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိလေသည်။

ရွှီယန် က ဘေးမှနေ၍ ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် မီးဖိုထဲတွင် မီးများ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

ရွှီယန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သင်ယူလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့်လော၊ သို့မဟုတ် အဘိုးအိုလီ က အချိန်ကြာမြင့်စွာ အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံခဲ့ရသောကြောင့်လော မသိပေ။ သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှု က အလွန် မြင့်မားနေလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူက လက်ဖက်ခြောက် လှော်ရင်း တစ်ဖက်မှလည်း ရှင်းပြနေလေသည်။

အနည်းငယ် ကြွားဝါချင်သည့် သဘော ပါဝင်နေသော်လည်း ရွှီယန် ကတော့ အလွန် သေချာစွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

"လက်ဖက်ခြောက် လှော်တယ် ဆိုတာက တကယ်တော့ အပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်တာပဲ... အပူချိန် နိမ့်ရင် လက်ဖက်ရွက်တွေ က ကျက်အောင် မလှော်နိုင်ဘူး... အရသာ မရှိဘူး... အပူချိန် မြင့်သွားရင်လည်း လက်ဖက်ရွက်တွေ က တူးကုန်ပြီး အရသာ ပျက်သွားမှာပဲ..."

"အဲဒါကြောင့် မီးကို အရမ်း မပြင်းစေရဘူး... လက်ဖဝါး နဲ့ ဒယ်အိုး ဘေးကို စမ်းကြည့်ရမယ်..."

"နည်းနည်း ပူလာပြီ ဆိုတာနဲ့ လက်ဖက်ရွက်တွေကို ထည့်ပြီး စလှော်လို့ ရပြီ..."

"မြန်မြန် လှော်လို့လည်း မရဘူး..."

အဘိုးအိုလီ က တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် အသေးစိတ် ရှင်းပြနေလေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မည်သည့် အချိန်တွင် လက်ဖက်ရွက်များကို လှန်ပေးရမည် စသည်ဖြင့် ဖြစ်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် လက်ဖက်ရွက်၏ အနားသတ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်လာပြီး အနည်းငယ် လိပ်ဝင်လာပါက ဒယ်အိုးထဲမှ ဆယ်ထုတ်ရမည် စသည်ဖြင့် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန် ကလည်း အလွန် သေချာစွာ သင်ယူနေလေသည်။

သူ့ထံတွင် အကောင်းဆုံး ရှေးဟောင်း လက်ဖက်ပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤကျွမ်းကျင်မှုကို တတ်ကျွမ်းထားပါက နောက်ပိုင်းတွင် လက်ဖက်ရည် သောက်ရန် မရှားပါးတော့ချေ။

ထို့အပြင် စုဆောင်းထားပါက ထိုအရာကလည်း မသေးငယ်လှသော စည်းစိမ်ဥစ္စာ တစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ဤရှေးဟောင်း လက်ဖက်ပင်ကြီး ကလည်း လယ်ယာခြံဝင်း ဝင်ငွေ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၃၈၄။ တောင်ပေါ်မှ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု၊ ထပ်မံ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သော ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်

သံဒယ်အိုး ထဲမှ လက်ဖက်ရနံ့များ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

အဘိုးအိုလီ က ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ပြောရမည်သာ ဖြစ်ပြီး ဤလက်ဖက်ခြောက် လှော်သည့် နည်းပညာ က တကယ်ကို အပြစ်ပြောစရာ မရှိချေ။

အဘိုးအိုလီ က လက်ဖက်ရနံ့ကို ရရှိသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

'ဒီလက်ဖက်ရည် က အတော်လေး မွှေးနေပါလား...'

သာမန် လက်ဖက်ရည်များ က ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မျိုးသို့ မရောက်ရှိနိုင်ချေ။

သူ လှော်ဖူးသော လက်ဖက်ခြောက်များ အလွန် များပြားလှပြီး တောင်ထဲရှိ လက်ဖက်ပင် အများစုကိုလည်း သူ ကိုယ်တိုင် ခူးဆွတ်ခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော် ပထဝီဝင် အနေအထား အရ ပြောရမည် ဆိုလျှင် ဟွိုင်နန် တောင်ဘက်တွင် ပေါက်သော လိမ္မော်သီးများ က လိမ္မော်သီး အစစ် ဖြစ်သော်လည်း ဟွိုင်နန် မြောက်ဘက်တွင် ပေါက်သော လိမ္မော်သီးများ ကတော့ အခွံထူ လိမ္မော်သီးများ ဖြစ်သွားတတ်ကြသည်။ ဤဘက်ရှိ လက်ဖက်ပင်များ က တောင်ပိုင်းမှ လက်ဖက်ပင်များနှင့် လုံးဝ ယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။

သို့သော် ရွှီယန်၏ လက်ဖက်ရွက်များ ကတော့ အနည်းငယ် ကွာခြားနေလေသည်။

အလွန် ထူးဆန်းလောက်အောင် မွှေးပျံ့နေလေသည်။

"ခြံရှင်ကြီး ရဲ့ လက်ဖက်ခြောက် တွေက တကယ်ကို မတူတာပဲ..."

အဘိုးအိုလီ က လက်ဖက်ခြောက် လှော်ရင်း အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ရွှီယန် က ဤနေရာတွင် လက်ဖက်ခြောက် လှော်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို သေချာစွာ လေ့လာနေပြီး ရွှီဟုန်ရှန်း ကတော့ ဘေးနားတွင် ဝက်အူချောင်း ထုတ်ကာ ခွေးကို အစာကျွေးနေလေသည်။

အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် သတိထားနေသော ရွာခွေးလေး မှာ ဝက်အူချောင်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ပလာပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အလွန် လိုချင်တပ်မက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။

ယခုအခါ ရွှီဟုန်ရှန်း တစ်ယောက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အလွန် အားလပ်နေလေသည်။

မတတ်နိုင်ချေ။ ရွှီယန် က ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကုန်စုံဆိုင်ကိုသာ ကြည့်ရှုပြီး မာကျောက် ကစားကာ တစ်ခါတစ်ရံ လယ်ယာခြံဝင်း သို့ သွားရောက် ကြည့်ရှုလေ့ ရှိလေသည်။

အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ရွှီယန် က အလွန် သေချာစွာ သင်ယူနေပြီး လက်ဖက်ခြောက် တစ်အိုး လှော်ပြီးသွားသောအခါ ရွှီယန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး... တစ်အိုးလောက် ဖျော်ကြည့်ပါလား... အရသာ မြည်းကြည့်ရအောင်... ခဏနေရင် အဘိုး နည်းနည်း ယူထားလိုက်လေ..."

"ဒီလက်ဖက်ခြောက် က တော်တော် ကောင်းတယ်..."

ရွှီယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးအိုလီ ကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ပြောစရာ မလိုအောင်ပင် သူဌေးများ၏ လက်ဖက်ခြောက် က တကယ်ကို ကွာခြားလှပေသည်။

အဘိုးအိုလီ က ရေနွေး တစ်အိုး တည်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ခြောက် ခတ်ကာ ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းလိုက်သည်။

သူက အင်တာနက်မှ ဝယ်ယူထားသော လက်ဖက်ရည် ပန်းကန် အချို့ကို ထုတ်ယူကာ သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီးနောက် ရွှီယန် နှင့် ရွှီဟုန်ရှန်း တို့ကို ဧည့်ခံရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

လက်ဖက်ခြောက် ကောင်းစွာ နှပ်သွားသောအခါ သူတို့ သုံးယောက်က တစ်ယောက် တစ်ခွက်စီ အလှည့်ကျ ငှဲ့လိုက်ကြသည်။

ရွှီယန် က ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခွက်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ လက်ဖက်ရွက်များ က အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာပြီး ရေနွေး ကြောင့် ပျော့ပျောင်းနေကာ အရောင်က စိမ်းဖန့်ဖန့် ဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ် အေးချမ်းသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လက်ဖက်ရည် အရောင် က အဝါနုရောင် သန်းနေပြီး အလွန် မွှေးပျံ့သော ရနံ့ တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ဤအနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် စိတ်နှလုံး ရွှင်လန်းသွားစေသော ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိစေလေသည်။

ယခုခေတ် လူငယ်များ က လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးမှု နည်းပါးလာကြသော်လည်း အသက် အနည်းငယ် ကြီးလာပါက သောက်သင့် သောက်ထိုက်သည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာက တကယ်ကို ပစ္စည်းကောင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခုခေတ် လူငယ်များ က နို့လက်ဖက်ရည် ဆိုင်များမှ လက်ဖက်ရည်ကိုသာ ပို၍ နှစ်သက်ကြပြီး ရေခဲမုန့် ပါဝင်ပါက ပို၍ပင် အရသာ ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ကြလေသည်။

ခေတ်သစ် အပြောင်းအလဲ များပင်။

ရွှီယန် က တစ်ငုံ မြည်းစမ်း ကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် မွှေးပျံ့သော ရနံ့ က ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် လည်ချောင်း အထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထိုပူနွေးသော ခံစားချက် က တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားစေလေသည်။

ရှေးဟောင်း လက်ဖက်ရည် ဖြစ်သဖြင့် ခံစားချက် က တကယ်ကို ကွာခြားလှပေသည်။

အဘိုးအိုလီ ကလည်း တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ တစ်ငုံတည်းဖြင့်ပင် အံ့ဩမှင်တက်သွားသော အကြည့်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

'တကယ့် လက်ဖက်ရည်ကောင်း ပါလား...'

ထို့အပြင် သူ ကိုယ်တိုင် လှော်ထားသော လက်ဖက်ခြောက် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤမျှလောက် ကောင်းမွန်သော လက်ဖက်ခြောက်မျိုး ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

"ဒီလက်ဖက်ခြောက် က တကယ် ကောင်းတယ်... ဗဟုသုတ တိုးသွားပြီ..."

"ဒါ ဘာလက်ဖက်ခြောက် လဲ ခြံရှင်ကြီး..."

အဘိုးအိုလီ က ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တာ့ဟုန်ဖောက် လား မသိဘူး... အရသာက နည်းနည်း ပြင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သောက်ကြည့်ရသလောက်တော့ မဆိုးပါဘူး..."

"ဒီမှာ လက်ဖက်ခြောက် နည်းနည်း ယူထားလိုက်... ဒီလက်ဖက်ခြောက်ကို အဘိုး သိမ်းထားလိုက်ပါ... နောက်ပိုင်း လက်ဖက်ခြောက် လှော်ဖို့ ရှိရင် ကျွန်တော် အဘိုးကို လာရှာမယ်..."

ရွှီယန်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရတယ်... ပြဿနာ မရှိဘူး... မင်းဆီမှာ ဘယ်လောက် ရှိရှိ ငါ အကုန် လှော်ပေးမယ်..."

"ဒီလို လက်ဖက်ခြောက်ကောင်း မျိုး ကို ငါ လှော်မှပဲ အကောင်းဆုံး အရသာ ထွက်မှာ..."

"ငါ ကြွားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး... ဒီပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်မှာ ငါ့လောက် လက်ဖက်ခြောက် လှော်တာ ကောင်းတဲ့သူ လက်ချိုး ရေလို့ ရတယ်..."

အဘိုးအိုလီ က အနည်းငယ် ကြွားဝါချင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာတွင် ဂုဏ်ယူမှု အချို့ ပါဝင်နေလေသည်။

"ဟုတ်ပြီ... ကတိပဲ..."

ရွှီယန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် ရွှီယန်က လှော်ပြီးသား လက်ဖက်ခြောက် အထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကို ဆွဲကာ လယ်ယာခြံဝင်း သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် စဉ်းစားရမည့် ကိစ္စ မှာ လက်ဖက်ခြောက်များကို မည်သို့ သိမ်းဆည်းရမည် ဆိုသည်ကို ဖြစ်ပြီး လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်ကာ ခြောက်သွေ့သော နေရာတွင် ထားသိုရမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လယ်ယာခြံဝင်း တွင် ကိုယ်ပိုင် လက်ဖက်ခြောက် နှင့် အရက်များ ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ထို့အပြင် လက်ဖက်ခြောက် နှင့် အရက်များ အားလုံး က အကောင်းဆုံး အဆင့်များ ဖြစ်ကြရာ ပို၍ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

ထုတ်ကုန်များ က တကယ်ကို ကြွယ်ဝလှပေသည်။

ရွှီယန် က အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လက်ဖက်ရည် ခုံကို ထုတ်ယူကာ လက်ဖက်ရည် တစ်အိုး ဖျော်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖုန်းပေါ်တွင် ခဏမျှ စကားပြောနေလိုက်ရာ ဘဝ က ပို၍ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလာလေသည်။

အသက် လေးဆယ် မတိုင်မီ အငြိမ်းစား ယူလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး ဘဝ၏ လမ်းမှားများစွာကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အားနေပါက လယ်ယာခြံဝင်း ထဲရှိ တိရစ္ဆာန်များကို သွားရောက် ကြည့်ရှုလေ့ ရှိသည်။

သူ၏ ခြံဝင်းထဲတွင် တိရစ္ဆာန် အတော်များများ ရှိနေပြီး မိန်းကွန်းကြောင် နှင့် ရက်ကွန်းလေး တို့က အခြေခံအားဖြင့် ခြံဝင်းထဲတွင်သာ အမြဲတမ်း နေထိုင်လေ့ ရှိပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခဲကြလေသည်။

မွေးမြူရသည်မှာ လည်း အတော်လေး အေးချမ်းလှပေသည်။

ရွှီယန် က အားနေသည်နှင့် အတူတူ စနစ်ကို ဖွင့်ကာ ဒေ့ဗ် ၏ စတိုးဆိုင်ကို ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ယနေ့ ဒေ့ဗ် ၏ စတိုးဆိုင် တွင် အပင် မျိုးစေ့ အသစ်များ ရောင်းချနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[ပိုးလွှင့်ပန်း မျိုးစေ့ အစေ့ ၅၀... တစ်စေ့လျှင် လူကြိုက်များမှု ရမှတ် ၁၀၀၀... ပိုးမွှားများကို နှင်ထုတ်နိုင်ပြီး ပိုးမွှားများ အနားသို့ မကပ်လာအောင် တားဆီးပေးနိုင်သည်]

[နေကြာပန်း မျိုးစေ့ အစေ့ ၅၀၀... တစ်စေ့လျှင် လူကြိုက်များမှု ရမှတ် ၂၀၀... ရွှေဝါရောင် နေကြာပန်း မျိုးစိတ်ကောင်းများကို စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီး ထွက်ရှိလာသော နေကြာစေ့များက အစေ့ ပြည့်ဖြိုးကာ အရသာ ကောင်းမွန်သည်]

ကုန်ပစ္စည်း အသစ်များ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီယန်က အားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဝယ်ယူရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

မျိုးစေ့များ က ပစ္စည်းကောင်းများ ဖြစ်ပြီး သူ တိတိကျကျ လိုအပ်နေသော အရာများ ဖြစ်လေသည်။

'ဘာထပ်စိုက်ရမလဲ လို့ တွေးနေတာ... မျိုးစေ့တွေ ရောက်လာတာပဲ...'

'ပိုးလွှင့် ပန်း တွေကို လူနေထိုင်တဲ့ နေရာတွေမှာ စိုက်လို့ ရတယ်... နေကြာပန်း တွေကိုတော့ နေကြာပန်းခင်း တစ်ခု ထပ်လုပ်လိုက်လို့ ရတယ်...'

'အချိန်တန်လို့ နေကြာစေ့တွေ ထွက်လာရင် လှော်စားစား... ဆားရည်စိမ်ပြီး စားစား အရသာ တော်တော် ကောင်းမှာပဲ...'

ရွှီယန်က စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေလိုက်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ချက်ချင်းပင် စတင် လုပ်ဆောင်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက အလုပ်သမားများကို ခေါ်ကာ ဤအလုပ်များကို ခွဲဝေ ပေးအပ်လိုက်တော့သည်။

နေကြာပန်းခင်း က အလွန် လှပပြီး နေကြာစေ့ များ ကလည်း စားလို့ ကောင်းသဖြင့် နေကြာပန်း စိုက်ရမည်ဟု ကြားသောအခါ အားလုံးကလည်း အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်း တွင် ဘလူးဘယ်ရီ က အဓိက ဝင်ငွေ ရင်းမြစ် အဖြစ် ရှိနေသဖြင့် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း စိုက်ချင်ရာကို စိတ်တိုင်းကျ စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီး အဓိကအားဖြင့် မိမိ၏ ဆန္ဒအတိုင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်က လမ်းကြုံသည့် အနေဖြင့် လူကြိုက်များမှု ရမှတ်များကိုပါ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လူကြိုက်များမှု ရမှတ် က နောက်ထပ် အနည်းငယ် ဆိုပါက တစ်သန်းခြောက်သိန်း သို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အမြန်ဆုံး အဆင့်မြှင့်တင်ချင်သဖြင့် ရွှီယန်က မနက်ဖြန်တွင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

အချိန်တန်ပါက တောင်တန်း အနက်ပိုင်းသို့ သွားရောက်ကာ ရှောင်ဟွာ ကို ခေါ်ဆောင်၍ မှို နှင့် ဟွားရှူးရုံမှို များကို သွားရောက် ရှာဖွေမည် ဖြစ်သည်။

အခြေခံအားဖြင့် ဤမျှလောက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ချက်ချင်းပင် စတင် လုပ်ဆောင်တော့သည်။

ဒုတိယနေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် ရွှီယန် က တောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ရှောင်ဟွာ ကို အရင်ဆုံး သွားရှာလိုက်ရာ ၎င်းက လုနာ နှင့် အတူ အနားယူနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ရွှီယန်က ၎င်းကို အပြင်ထွက် ကစားရန် ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟွာ က ခြေသွက်လက်သွက်ဖြင့် ပြေးလာပြီး လှုပ်ရှားမှု က အထူး မြန်ဆန်လှပေသည်။

ခြေလှမ်းများ က ပေါ့ပါး သွက်လက်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံ ရလေသည်။

လုနာ ကတော့ အနောက်မှနေ၍ ကြည့်နေပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှောင်ဟွာ ၏ သမီး ဖြစ်သူ နာနာ လည်း ရှိနေလေသည်။

ပြောရမည် ဆိုလျှင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းလှပေသည်။ ကျားသစ်များ က ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ကောင်တည်း နေထိုင်တတ်ကြသော်လည်း ရှောင်ဟွာ တို့ မိသားစု ကတော့ ချွင်းချက် ဖြစ်လေသည်။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ရှောင်ဟွာ နှင့် နာနာ တို့၏ စရိုက်က ကောင်းမွန်ပြီး လုနာ ကလည်း သူတို့နှင့် အတူ နေထိုင်ရသည်မှာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိသဖြင့် အတူတကွ နေထိုင်ဖြစ်သွားကြခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန် က ရှောင်ဟွာ ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အတွင်းပိုင်းသို့ တောက်လျှောက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တောင်တန်း အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသော အခါမှသာ သူက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို စတင်လိုက်သည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု စတင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အင်တာနက်သုံးစွဲသူများ အများအပြား ဝင်ရောက်လာကြသည်။

မြင်ကွင်းထဲရှိ လူနှင့် ကျားသစ် ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

အင်တာနက်သုံးစွဲသူများက အဆက်မပြတ် မှတ်ချက်ပေးနေကြသည်။

"လခွမ်း... အဲဒါ ကျားသစ် လား..."

"ရှောင်ဟွာ မလား... ဒါ လောင်ရွှီ မွေးထားတဲ့ ကျားသစ် လေ..."

"ရှောင်ဟွာ က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြေးလာတာ... အရင်တုန်းက လောင်ရွှီ နဲ့ ရှောင်ဟွာ တို့က သိပ်မရင်းနှီးကြဘူးလေ..."

"ဟားဟားဟား... အဲဒါကို မင်းက ယုံတာလား... လောင်ရွှီ နဲ့ ရှောင်ဟွာ တို့ မရင်းနှီးဘူး ဆိုတာကို ငါ လုံးဝ မယုံဘူး..."

အမျိုးမျိုးသော မှတ်ချက်များ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရွှီယန် က တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ထဲတွင် လူအများအပြား ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ တောင်နက်ကြီး ထဲမှာ တောင်ထွက်ပစ္စည်း လာရှာတာ... ရှောင်ဟွာ နဲ့ တွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်..."

"ကျွန်တော် က ကျားသစ်တွေ နဲ့ မကြာခဏ တွေ့ရတယ် ဆိုပေမဲ့ အဲဒါက သူနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ရင်းနှီးလို့ သူက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြေးလာတာပါ..."

"ပုံမှန် အခြေအနေမျိုး မှာ လူတွေ အနေနဲ့ သစ်တောထဲမှာ ကျားသစ် တွေ့ဖို့ ဆိုတာ အရမ်း ခဲယဉ်းပါတယ်..."

"သူတို့က အရှေ့မြောက်ကျား တွေထက် ပိုပြီး ရှားပါးတယ်... ပုန်းကွယ်နေတာ အရမ်း သေချာလွန်းလို့ တွေ့ဖို့ သိပ်မလွယ်ဘူးလေ..."

ဤအချိန် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ဟွာ က အလွန် သန်စွမ်းသော ကျားသစ်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမှင်များ က ရွှေဝါရောင် ဖြစ်ပြီး အပေါ်တွင် အကွက်များ အများအပြား ရှိကာ လမ်းလျှောက်သည့် အခါတွင် ဗိုက်ပေါ်ရှိ အသားများက အနည်းငယ် တုန်ခါနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ခန့်ညား ထည်ဝါလှပေသည်။

မျက်နှာ အမူအရာ ကတော့ အနည်းငယ် ချစ်စရာ ကောင်းနေပြီး သာမန် ကျားသစ်များ ထက် အများကြီး ပို၍ ချစ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

လူတစ်ယောက် နှင့် ကျားသစ် တစ်ကောင် က သစ်တောထဲတွင် ဖြတ်သန်း သွားလာနေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အင်တာနက်သုံးစွဲသူများ မှာ အလွန် အံ့ဩ ချီးကျူးနေကြပြီး ရွှီယန်၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ထဲတွင်သာ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ၏ လူကြိုက်များမှု က လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

ယနေ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အကြောင်းအရာ ကလည်း ရိုးရှင်းလှပြီး ဘုသစ်တော ထဲသို့ သွားရောက်ကာ ဟွားရှူးရုံမှို များကို ခူးယူရန် သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ကျားသစ် နှင့် အတူ သစ်ပင်တက်ရသည် ကလည်း အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ရွှီယန် သစ်ပင်တက်နေသည့် အချိန်တွင် ကျားသစ် က အောက်မှနေ၍ ကြည့်နေလေသည်။

ရွှီယန် ၏ သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှု များနှင့် ပေါ့ပါးသော ခန္ဓာကိုယ် ကို မြင်သောအခါ ၎င်းက အမြီးကို လှုပ်ခါလျက် အထူးပင် စိတ်လှုပ်ရှား နေပုံ ရပြီး ဤသို့ ပြောနေသည့် အလားပင်။

'ငါ့ ဆရာ နဲ့ တူပါပေတယ်...'

ရှောင်ဟွာ ၏ သစ်ပင်တက် ကျွမ်းကျင်မှု က ရွှီယန် ထံမှ သင်ယူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နိုင်ငံ အနှံ့အပြားမှ အင်တာနက်သုံးစွဲသူများ က ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် အံ့ဩ ချီးကျူးသွားကြတော့သည်။

"လောင်ရွှီ ရဲ့ ဒီကိုယ်ဟန်ကိုယ်ပေါက် မျိုးနဲ့ အုန်းသီး သွားမခူးတာ တကယ် နှမြောစရာပဲ..."

"သူ သစ်ပင်တက်တာ အရမ်း လွယ်ကူနေသလိုပဲ... နည်းနည်းလေးတောင် နှေးကွေးတဲ့ ပုံစံ မရှိဘူး..."

"အလွန် အားကောင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဗဟိုကြွက်သားတွေ နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု ရှိမှသာ ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်မှာ..."

"အခုတောင် အစ်ကိုယန် လို့ မခေါ်ကြတော့ဘူး... နတ်ဘုရားယန် လို့ ခေါ်သင့်နေပြီ..."

"ဒါက တကယ့် နတ်ဘုရား အစစ်ပဲ... အပြစ်ပြောစရာ လုံးဝ မရှိဘူး..."

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု က အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှင့် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းနေဆဲပင်။

ရွှီယန် က အရင်တိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ လူတိုင်း နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုလေ့ ရှိသော်လည်း အာရုံစိုက်မှု အများစု ကတော့ ပတ်ဝန်းကျင် အပေါ်တွင်သာ ရှိနေလေသည်။

ကြည့်ရှုသူများ ကတော့ ပို၍ ပို၍ များပြားလာခဲ့သည်။

တစ်ရက်တာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု က လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ညဘက် ရောက်သောအခါ ရွှီယန် က သူ၏ လူကြိုက်များမှု ရမှတ်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ တစ်သန်းခြောက်သိန်း သို့ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ပထမဆုံး အနေဖြင့် ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

[ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် အဆင့်မြှင့်တင်နေပါသည်...]

[အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ပြီးမြောက်ပါပြီ]

[ရတနာရှာဖွေရေး အကြိမ်ရေ အများဆုံး ပမာဏကို အကြိမ် ၂၀ အထိ တိုးမြှင့်လိုက်ပါပြီ]

[ကုန်းပေါ်တွင် ရတနာရှာဖွေရေး ဧရိယာကို ၅ ကီလိုမီတာ အထိ တိုးချဲ့လိုက်ပြီး သမုဒ္ဒရာ အတွင်း ရတနာရှာဖွေရေး ဧရိယာကို ၁၀၀ ကီလိုမီတာ အထိ တိုးချဲ့လိုက်ပါပြီ]

[ရတနာရှာဖွေရေး မြေပုံကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ... အာရှတိုက် မြေပုံ နှင့် သြစတြေးလျ တိုက် မြေပုံ]

[ပိုင်ရှင်သည် အာရှတိုက် နယ်မြေ နှင့် သြစတြေးလျ တိုက် နယ်မြေ အတွင်း ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အသုံးပြု၍ ရတနာများ ရှာဖွေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်]

[လုပ်ဆောင်ချက် အသစ် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ... စနစ်၏ အဝတ်အစား စတိုးဆိုင်]

[စနစ်၏ အဝတ်အစား စတိုးဆိုင်... အဝတ်အစား ပစ္စည်းများကို အချိန် အကန့်အသတ်မရှိ မွမ်းမံပေးမည် ဖြစ်ပြီး လူကြိုက်များမှု ရမှတ်များဖြင့် လဲလှယ် ရယူရမည် ဖြစ်ကာ အထူး လုပ်ဆောင်ချက် များသည် ပိုင်ရှင် အတွက်သာ သက်ရောက်မှု ရှိမည် ဖြစ်သည်]

ဆက်တိုက် ဆိုသလို အချက်ပြသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း တွင် အရေးအကြီးဆုံး အချက် နှစ်ချက် ရှိလေသည်။

တစ်ခုမှာ မြေပုံ အသစ်များ ဖွင့်လှစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခု ကတော့ အဝတ်အစား စတိုးဆိုင် လုပ်ဆောင်ချက် အသစ် တစ်ခု ထပ်တိုးလာခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဒေ့ဗ် ၏ စတိုးဆိုင် နှင့် အတော်လေး ဆင်တူသော်လည်း တစ်ခုက မျိုးစေ့များ ရောင်းချပြီး နောက်တစ်ခုက အဝတ်အစားများ ရောင်းချခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခု စနစ်၏ အဝတ်အစား စတိုးဆိုင် တွင် ပစ္စည်း တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

[အနွေးထည် ကျောပြောင်အင်္ကျီ ၁ ထည်... လူကြိုက်များမှု ရမှတ် ၁၀၀၀၀... အလွန် နွေးထွေးသော ကျောပြောင်အင်္ကျီ ငယ်လေး တစ်ထည် ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေနိုင်ကာ အာနิသင် ကောင်းမွန်ပါသည်]

ကျောပြောင်အင်္ကျီ ဆိုသည်မှာ သာမန် အဖြူရောင် ကျောပြောင်အင်္ကျီ လေးသာ ဖြစ်ပြီး ရွှီယန် ပင်လျှင် ဤအရာက မည်သို့ နွေးထွေးစေမည်ကို မသိချင်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူကြိုက်များမှု ရမှတ်များ မရှားပါးသဖြင့် သူက တိုက်ရိုက်ပင် ဝယ်ယူရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

'ဆောင်းတွင်း ရောက်တဲ့အခါ ဝတ်ဆင်ကြည့်ရမယ်...' ဟု တွေးတောလိုက်သည်။