အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)
Vol. 18 Ch. 177-178
အခန်း ၁၇၇
“ကြည့်စမ်း… လီဇီဝေ အဆင့်တက်သွားတာမလား။”
“ကျန်းဟန်က သူမကို ပုလင်းတစ်လုံး ပေးလိုက်ပုံရတယ်။ အဲဒါကြောင့် အဆင့်တက်သွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
လီဇီဝေ အဆင့်တက်ပြီးခါစတွင် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်လှိုင်းများသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ အတန်းဖော်အချို့က ၎င်းကို ခံစားမိသွားကြပြီး မနာလိုစိတ် ပြင်းထန်သော အမူအရာများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ကြသည်။
အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်နှင့် အခြားလူအနည်းငယ်တို့မှာမူ စိတ်ထဲတွင် အထူးတလည် မသက်မသာ ဖြစ်နေကြရသည်။ သူတို့တွင် မူလက ကျန်းဟန်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်း တည်ဆောက်ရန် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့ဖူး၏။
သို့သော် သူတို့၏ မနာလိုဝန်တိုစိတ်က ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ထိုအခွင့်အရေးကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့မိကြသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ကျန်းဟန်သည် သူတို့ လုံးဝ လိုက်မမီနိုင်တော့သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“မင်းလည်း အဆင့်တက်နိုင်သွားပြီဆိုတော့ ငါ အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်။”
လီဇီဝေ အောင်မြင်စွာ အဆင့်ကျော်ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဟန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်သွားမလို့လဲ။ ပြန်တော့မလို့လား။ ကျောင်းမှာ ဆက်မနေတော့ဘူးလား။”
လီဇီဝေက ကျန်းဟန် ထွက်ခွာသွားမည်ကို မလိုလားသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ငါ ကျောင်းစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးခန်းကို သွားပြီး ကျောင်းသားရေးရာဌာနမှူးနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို သွားတွေ့မလို့။ ကိစ္စတွေပြီးရင်တော့ ပြန်တော့မယ်။”
ကျန်းဟန်က ဆိုသည်။
“ဒါဆို ဒီနေ့ နေ့လယ်ကျရင် ငါ နင့်ကို ထမင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးပါရစေ။ အဆင့်ကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးဆပ်ချင်သေးတယ်။”
လီဇီဝေက သူမ၏ ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကျန်းဟန်ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အလျင်အမြန် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ကျောင်းဆင်းရင် ငါ မင်းကို လာရှာမယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းဟန်၏ သဘောတူညီချက်ကို ရရှိလိုက်သဖြင့် လီဇီဝေ၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွားတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် ကျန်းဟန်သည် ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းတစ်ယောက် သူ၏ စားပွဲခုံတွင် ထိုင်၍ ရေနွေးကြမ်း သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မင်္ဂလာပါ ဆရာကြီး။”
ကျန်းဟန်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဝင်လာခဲ့လေ။ ငါ့ကို လာရှာတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ခံစားချက် အလွန်ကောင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
“ဆရာကြီး… ကျွန်တော့်အတွက် ပညာသင်ဆုရန်ပုံငွေ အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး လျှောက်ထားပေးလို့ ရမလား။ အခုတလော ကျွန်တော် တကယ်ကို ငွေပြတ်နေလို့ပါ။ သားရဲတွေကို အစာကျွေးဖို့တောင် မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ အဆင့် ၃ လက်ရွေးစင်အဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူအဖြစ် အဆင့်တက်ဖို့အတွက်လည်း ပြင်ဆင်ရဦးမှာမို့လို့ပါ။ ကျွန်တော် တကယ်ကို ဆင်းရဲလွန်းလို့ တောင်းစားရတော့မယ့် အခြေအနေ ရောက်နေပါပြီ။”
ကျန်းဟန်က ချက်ချင်းပင် အခက်အခဲကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ငါသိပါတယ်။ မင်း ဘယ်လောက် လိုချင်လို့လဲ။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းဟန် လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြိုတင်သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပိုက်ဆံလာတောင်းခြင်းမှတစ်ပါး အခြားမရှိနိုင်ချေ။
သို့သော် ကျန်းဟန်က သိပ်ကို ပါးနပ်လွန်းလှ၏။ သူသည် ပိုက်ဆံလာတောင်းရန် တည့်တည့်မလာဘဲ သူ၏စွမ်းအားကို ပြသရန်အတွက် တိုက်ပွဲတစ်ခု အရင်ဆင်နွှဲပြီးမှသာ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် မူလက ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ကျန်းဟန်က လျိုတုံးကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချက်ချင်း ချလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
လျိုတုံးသည် တော်တန်ရုံ တော်သည်ဆိုစေဦးတော့ ကျန်းဟန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကွာဟချက်က ကြီးမားလွန်းနေသေးသည်။
“ငါးသန်း...။ လက်ရှိမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှပ်စီးပိုးကောင်က တစ်ရက်ကို တစ်သိန်းဖိုးလောက် စားနေပြီး သွေးအရိပ်ညဇီးကွက်က ခြောက်သောင်း၊ ခုနစ်သောင်းလောက် လိုပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အဆင့်ကျော်ဖြတ်မှုအတွက်လည်း ပိုက်ဆံလိုပါသေးတယ်။ ကျောင်းကလွဲရင် ကျွန်တော့်မှာ အားကိုးစရာ တခြားနေရာ မရှိတော့လို့ပါ။”
ကျန်းဟန်က သနားစရာပုံစံ ဖမ်းလိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ။ ကျောင်းက အဲဒီလောက်အထိ အများကြီး မထုတ်ပေးနိုင်ဘူး။ မင်းရဲ့ သားရဲတွေအတွက် ကုန်ကျစရိတ်က ကြောက်စရာပဲ။ ငါးသန်းဆိုတာ တခြားသားရဲတွေအတွက် ခြောက်လလောက် ခံနိုင်တဲ့ ပမာဏပဲ။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းမှာ သောက်လက်စ ရေပင် သီးမလို ဖြစ်သွားရသည်။
ငါးသန်း ဟုတ်လား။ ကျန်းဟန်က တကယ်ကို ပြောရဲတာပဲ။ သူက ကျောင်းကို ငွေထုတ်စက်လို့ ထင်နေတာလား။
“ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ သားရဲတွေက တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး သန်မာနေတာပေါ့။ ကန်မြို့ရဲ့ နံပါတ်တစ် ချူးဟုန်ကျိရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ချူမိသားစု ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျောင်းရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကိုပဲ အားကိုးရလိမ့်မယ်။”
ကျန်းဟန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းပေသည်။ အကယ်၍ ဆရာတို့အနေဖြင့် မိမိကို ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ၌ ပထမရစေချင်လျှင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လုပ်မှရလိမ့်မည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မရှိဘဲ အသီးအပွင့်ကို ရယူနိုင်မည့် နည်းလမ်းဆိုသည်မှာ မရှိချေ။
“ကျောင်းက လစဉ် အဲဒီလောက်အထိ အများကြီး မပံ့ပိုးပေးနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်ကို ခဏဖယ်ထားလိုက်ဦး။ တကယ်လို့ ငါတို့ ပံ့ပိုးပေးနိုင်ခဲ့တယ်ပဲထား… မင်း ပထမနေရာကို သေချာပေါက် ရယူနိုင်မယ်လို့ အာမခံနိုင်လား။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းက အခြေအနေများကို စတင်ညှိနှိုင်းတော့သည်။
“တကယ်လို့ ကျောင်းက တစ်လကို ငါးသန်း ပံ့ပိုးပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော် သဘောတူညီချက်တစ်ခုမှာ လက်မှတ်ရေးထိုးနိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ ပထမနေရာ မရခဲ့ရင် ကျွန်တော် သုံးစွဲခဲ့တဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးအားလုံးကို ပြန်ပေးပါ့မယ်။”
ကျန်းဟန်က သူ ကြိုတင်စဉ်းစားထားခဲ့သော နည်းလမ်းကို တင်ပြလိုက်သည်။
“တစ်လကို ငါးသန်းဆိုတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျောင်းက မတတ်နိုင်ဘူး။ အလွန်ဆုံး တစ်သန်းပဲရမယ်။ ပြီးတော့ မင်း ပထမမရရင် အကုန်လုံး ပြန်ပေးရမယ်။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တစ်သန်းတည်းနဲ့တော့ ကျွန်တော် သဘောတူညီချက်မှာ လက်မှတ်မထိုးနိုင်ဘူး။ ဆရာကြီးက ဘာမှမရင်းဘဲ အလကားလိုချင်နေတာပဲ။”
ကျန်းဟန်က မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ မင်းက သဘောတူညီချက်မှာ လက်မှတ်မထိုးဘူးဆိုရင် ကျောင်းက တစ်လကို အလွန်ဆုံး သုံးသိန်းပဲ ပံ့ပိုးပေးနိုင်မယ်။ အဲဒါက လျိုတုံး အရင်က ရခဲ့တဲ့ ခံစားခွင့်ပဲ။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းကလည်း သူ့ရပ်တည်ချက်ကို လျှော့မပေးဘဲ ခေါင်းခါပြပြန်သည်။
“လျိုတုံးက ကျွန်တော့်နောက်မှာ ရမှတ် ၁၈၀ ကျော်လောက် ပြတ်ကျန်ခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ အဆင့်ချင်းကလည်း ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးလို ကွာခြားတယ်။ ဆရာကြီးပဲ စဉ်းစားကြည့်။ ကျောင်းကသာ ကျွန်တော့်ကို ပံ့ပိုးပေးလို့ လာမယ့်နှစ် ကန်မြို့ရဲ့ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ ကျွန်တော် ပထမရသွားခဲ့ရင်…
အဲဒါကို ကြော်ငြာလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကျောင်းကို အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ ကျောင်းသားလောင်းတွေ အပါအဝင် ကျောင်းသားအမြောက်အမြား လာအပ်ကြလိမ့်မယ်။ ဆရာကြီးကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီအကျိုးဆက်ကြောင့် ရာထူးတွေ တဆင့်ပြီးတဆင့် တက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် တွက်ခြေကိုက်တဲ့ အရောင်းအဝယ်လဲ။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ ကျောင်းကို ငွေတွေ သေချာပေါက် ပြန်လှူဦးမှာပါ။ အနည်းဆုံး ဂဏန်းဆယ်လုံးပေါ့။ ကျောင်းအတွက်တော့ ဒါက အမြတ်ပဲရှိပြီး အရှုံးမရှိတဲ့ သေချာပေါက် တွက်ခြေကိုက်မယ့် ကိစ္စပဲ။”
ကျန်းဟန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ထပ်မပြောနဲ့တော့။ အလွန်ဆုံး တစ်လ ငါးသိန်းပဲ။ တကယ်လို့ သဘောတူညီချက်မှာ လက်မှတ်ထိုးရင်တော့ တစ်လ တစ်သန်း ပေးမယ်။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤကလေး ကျန်းဟန်သည် သူ့ကို စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်များ လာရောင်းနေခြင်းဖြစ်ရာ ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှ၏။
“ဆရာကြီးက ဒီကျောင်းသားကို တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်အောင် လုပ်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောင်းတော်ကြီးကို အရမ်းကိုမှ ချစ်ခင်မြတ်နိုးတာပါ။ ဒီမှာ ကျွန်တော် လေးစားရတဲ့ ဆရာတွေ၊ ရင်းနှီးရတဲ့ အတန်းဖော်တွေ ရှိတယ်။ ကျောင်းအတွက် တကယ်ဂုဏ်ဆောင်ပေးချင်လို့ မိခင်ကျောင်းတော်ကြီးကနေ မထွက်သွားချင်တာပဒ။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ကြာမိစ္ဆာနဲ့ ကျန်းနန်လို ကျောင်းတွေ ကျွန်တော့်ကို ဖိတ်ခေါ်စာမျိုးစုံ ပို့လာတုန်းက ကျွန်တော် တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တခြားနည်းလမ်း တကယ်မရှိတော့ရင်တော့ ဆရာကြီးလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ မိဘလည်းမရှိ၊ အားကိုးစရာလည်း မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သားရဲတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် နှလုံးသားထဲက အချစ်ကို စွန့်ပယ်ပြီး ကျွန်တော်မသွားချင်တဲ့ နေရာကိုပဲ ရွေးချယ်သွားရတော့မှာပေါ့။”
ကျန်းဟန်က ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည့် ပုံစံဖမ်းလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်ကို ရောင်းလို့မရမှန်း သိလိုက်ရောသောအခါ ခြိမ်းခြောက်သည့် ဖဲချပ်ကိုသာ ထုတ်သုံးရတော့သည်။ သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းပေသည်။
ဆရာကြီးတို့ ပိုက်ဆံမပေးချင်ရင် ပိုက်ဆံပေးဖို့ အသင့်ရှိနေတဲ့ တခြားကျောင်းတွေကို ကျွန်တော် သွားရလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်မှာ မိဘလည်းမရှိ၊ နောက်ခံလည်းမရှိဘူး။ အခုလိုလုပ်တာက အခြေအနေအရ မလွှဲမရှောင်သာလို့ပဲ။ မိခင်ကျောင်းတော်ကြီးကို သစ္စာဖောက်တယ်လို့တော့ မပြစ်တင်နဲ့။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းက သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အတော်ကြာ နှုတ်ဆိတ်နေ၏။
“အများဆုံး နှစ်သန်းပဲ။ ဒါက အဆုံးစွန်ပဲ။ မင်း သဘောတူညီချက်ကို မဖြစ်မနေ လက်မှတ်ထိုးရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မေ့လိုက်တော့။ မင်း သွားချင်တဲ့နေရာ သွားနိုင်တယ်။”
“ကျောင်းရဲ့ အခက်အခဲကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်း နည်းလွန်းတယ်။ ကျွန်တော် သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ထိုးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော် ပထမ မရခဲ့ရင် တစ်ဝက်ပဲ ပြန်ပေးမယ်။ ဒီအရင်းအမြစ်တွေက သိပ်ပြီးမပြောပလောက်ဘူး။ ဒီလောက်လေးနဲ့ ပထမနေရာကို ရဖို့ ကြိုးစားရတာက ကောင်းကင်ဘုံကို လှမ်းကိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေရသလိုပဲ။”
ကျန်းဟန်က ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။ ဤအရာသည် ကျောင်း၏ အကန့်အသတ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။ ကျောင်း၏ အကန့်အသတ် ဖြစ်နေလျှင်ပင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းကိုယ်တိုင်က သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရာ သန်းဂဏန်းအချို့ ထုတ်ပေးရန်မှာ သူ့အတွက် သိပ်ပြီး ခက်ခဲလှသည်မဟုတ်ချေ။
“ဒါတော့ တကယ်မရဘူး။ မင်း အကုန်လုံး ပြန်ပေးရမယ်။”
“ဒါဆို နောက်ထပ် တစ်သန်း ထပ်တိုးပေးပါ။”
...
အပြန်အလှန် အကြိတ်အနယ် ညှိနှိုင်းပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံးက သူတို့ လက်ခံနိုင်မည့် မျှခြေအမှတ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားကြသည်။ ကျောင်းက ကျန်းဟန်ကို တစ်လလျှင် ၂.၅ သန်း ပံ့ပိုးပေးမည်။ အကယ်၍ ကျန်းဟန်သည် လာမည့်နှစ် ကန်မြို့၏ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် ပထမနေရာ မရရှိခဲ့ပါက ထိုချေးငွေအားလုံးကို တစ်နှစ်အတွင်း ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်။
အကယ်၍ သူသာ ပထမနေရာ ရရှိခဲ့ပါက ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် မလိုသည့်အပြင် ကျောင်းက သူ့ကို နောက်ထပ် တစ်သန်းထပ်မံ ဆုချီးမြှင့်မည် ဖြစ်သည်။
“သဘောတူပြီးပြီဆိုတော့ လက်မှတ်ထိုးကြစို့။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းက သူ၏ စားပွဲတင်အံဆွဲထဲမှ ကြိုတင်ရေးသားထားသော သဘောတူညီချက်စာချုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်: “...”
ဤသဘောတူညီချက်စာချုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတွေ့အကြုံ နုနယ်သေးသည်ဟု ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။ အကယ်၍ သူသာ အနည်းငယ် ထပ်ပြီး ခေါင်းမာခဲ့မည်ဆိုပါက ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းသည် သေချာပေါက် ထပ်တိုးပေးဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရာထူးတိုးခြင်းအပေါ် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မက်မောမှုကို အထင်သေးမိသွားခဲ့၏။
“သဘောတူညီချက် ရသွားပြီဆိုတော့ နောက်ဆုတ်လို့ မရတော့ဘူးနော်။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောက်ဟောက်ခွန်းက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သတိပေးလိုက်ပြီး ဤကလေးမှာ ငယ်ရွယ်သေးပြီး အနည်းငယ် နုနေသေးသည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေခဲ့သည်။
ကျန်းဟန်မှာ အလွန်အမင်း မတတ်သာတော့ဘဲ သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။
အမှန်တကယ်တော့ သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤအတိုင်းအတာအထိ ညှိနှိုင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ပြည့်မီသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ကျော်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခုခုကို အပြစ်တင်ရမည်ဆိုပါက အာဏာနှင့် ရာထူး၏ မက်မောမှုကို သူကိုယ်တိုင် အထင်သေးမိသွားခဲ့ခြင်းကိုသာ ဖြစ်တော့သည်။အခန်း ၁၇၈
ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ရုံးအဆောက်အဦးပြင်ပသို့ ရွှင်လန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ တစ်လလျှင် ၂.၅ သန်း ရရှိမည့် ထောက်ပံ့ကြေးက သူ၏ ဖိအားများကို ထက်ဝက်ကျော်ခန့် လျော့ပါးသွားစေမည် ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပါက သူ၏ သားရဲများအတွက် အစာဖိုး တစ်လလျှင် ငါးသန်း ပြည့်မီအောင် အသည်းအသန် ရှာဖွေနေရမည်ဆိုလျှင် သူ့အနေဖြင့် ကျင့်ကြံရန် အချိန် လုံးဝ ရှိတော့မည်မဟုတ်ချေ။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအဆင့်တွင် ကျောင်းသားအများစုသည် အလားတူ စာချုပ်များ ချုပ်ဆိုရန် အဖွဲ့အစည်းများ သို့မဟုတ် ကုမ္ပဏီအချို့ကို ရှာဖွေတတ်ကြပြီး ထိုကုမ္ပဏီများက သူတို့ ကြီးထွားဖွံ့ဖြိုးလာစေရန် အရင်းအမြစ်များကို အရင်ပံ့ပိုးပေးကာ သူတို့ ကြီးပြင်းလာသည့်အခါတွင်မူ ထိုကုမ္ပဏီအတွက် နှစ်အတော်ကြာ ပြန်လည်အလုပ်အကျွေးပြုရတတ်သည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် နှစ်ဖက်စလုံးသည် အလွန်အမင်း မမျှမတ ဖြစ်နေတတ်၏။ ကုမ္ပဏီများက အကျိုးအမြတ် အများစုကို ရယူထားသော်လည်း ကျောင်းသားများအနေဖြင့် ရွေးချယ်စရာမရှိချေ။ သူတို့၏ မိဘများက လုံလောက်သော ငွေကြေးကို မပံ့ပိုးနိုင်သဖြင့် ထိုကုမ္ပဏီများ၏ နိုင်ထက်စီးနင်း ပြဋ္ဌာန်းချက်များကိုသာ အရှုံးပေး၍ လက်ခံကြရသည်။
ကျန်းဟန်သည်လည်း ကုမ္ပဏီအချို့ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများ လက်ခံရရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုကိုမျှ သဘောမတူခဲ့ချေ။ ကမ်းလှမ်းသော ငွေပမာဏက နည်းပါးလွန်းသည့်အပြင် တောင်းဆိုချက်များက အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အချို့သော သစ္စာဆိုမှုများကိုပင် မဖြစ်မနေ လက်မှတ်ရေးထိုးရန် တောင်းဆိုကြသေးသည်။
“ကျန်းဟန်။”
ကျန်းဟန် ရုံးအဆောက်အဦးပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာစဥ်မှာပင် လီဇီဝေသည် မလှမ်းမကမ်းမှ ခပ်သွက်သွက် ပြေးဝင်လာ၏။
သူမသည် အပေါ်ပိုင်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေသော ဆင်စွယ်ရောင် ဆွယ်တာအင်္ကျီအပါး၊ အောက်ပိုင်းတွင် အတွန့်လေးများပါသည့် အနက်ရောင် စကတ်အတို၊ အသားရောင် ခြေအိတ်ရှည်နှင့် အဖြူရောင် ဒေါက်ဖိနပ်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များသည် ပုခုံးပေါ်၌ ဝေ့ဝဲပြေးလွှားလျက်ရှိပြီး ခပ်သွက်သွက် ပြေးလာစဉ် သူမနှင့်အတူ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခု လွင့်ပျံလာပြီး ဤပုံစံက အလွန်တရာ ဖြူစင်ကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့သည်။
“နင့် ကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးသွားပြီလား။”
လီဇီဝေက ကျန်းဟန်နှင့် စင်တီမီတာ သုံးဆယ်ခန့်အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ပြီးပြီ။ သွားမယ်… ထမင်းသွားစားကြစို့။”
ကျန်းဟန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ လီဇီဝေသည် အဝတ်အစားသစ်များကို အသေအချာ လဲလှယ်လာခဲ့ပြီး ရေမွှေးအချို့ကိုလည်း အထူးတလည် ဆွတ်ပျံလာခဲ့သည်ကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့နေရသည်။
“အင်း… ငါ နင့်ကို ဟော့ပေါ့ လိုက်ကျွေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။”
လီဇီဝေက သူမ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းဝိုင်းများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ကျန်းဟန်၏ သဘောထားကို တောင်းခံလိုက်သည်။
“ရာသီဥတု အေးနေတဲ့အချိန်မှာ ဟော့ပေါ့စားရတာလည်း အတော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်။”
ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက ဘာစားစား သိပ်ပြီး အရေးမစိုက်လှချေ။
“ဒါဆို သွားကြစို့။”
လီဇီဝေ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဟန်နှင့် ယှဉ်တွဲလျက် ကျောင်းပြင်ပသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
လီဇီဝေ ရှာတွေ့ထားသော ဟော့ပေါ့ဆိုင်မှာ အတော်လေး အဆင့်မြင့်ပြီး ရှေးဟောင်းစတိုင် အတွင်းပိုင်းအပြင်အဆင် ရှိကာ သီးသန့်အခန်းငယ်လေးထဲတွင် ထိုင်ရသဖြင့် အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်လှပသည်ဟု ခံစားရစေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ဟင်းပွဲများ မှာယူပြီး ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြစဉ် ဟင်းပွဲများ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ဟော့ပေါ့စားရင်း ဆက်လက် စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
ကျန်းဟန်က အစားစားခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေပြီး လီဇီဝေကမူ စကားတပြောပြောနှင့် ရှိနေကာ သူက အဓိကအားဖြင့် နားထောင်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ လီဇီဝေက ပထမဦးစွာ သူ့ကို အလွန်အံ့ဩစရာကောင်းကြောင်း ချီးကျူးပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ ကျောင်းမှာမရှိစဉ်က အတန်းထဲမှ အတန်းဖော်များစွာက သူ့ကို အားကျလေးစားနေကြကြောင်းနှင့် အခြားသော အကြောင်းအရာမျိုးစုံကို ပြောပြနေ၏။
သူတို့ စကားပြောရင်းနှင့် လီဇီဝေက အကြောင်းအရာကို အချစ်ရေးဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ကာ အတန်းထဲက ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို သဘောကျနေလဲ သို့မဟုတ် ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကြိုက်နေလဲ စသည့် အတင်းအဖျင်း ကိစ္စလေးများကို အရင် စတင်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။
“ကျန်းဟန်… နင့်မှာ သဘောကျတဲ့သူ မရှိဘူးလား။”
နောက်ဆုံးတွင် လီဇီဝေသည် ရှက်သွေးဖြန်းကာ မျက်နှာလေးနီမြန်းလျက် သူမ အမှန်တကယ် အသိချင်ဆုံးဖြစ်သော မေးခွန်းကို မေးကာ သူမ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖွင့်ဟလိုက်တော့သည်။
ကျန်းဟန်သည် ပါးစပ်ထဲရှိ အပ်မှိုများကို ဝါးနေရင်း လီဇီဝေကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူမသည် အစပ်မစားနိုင်ပုံရပြီး မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေကာ ၎င်းက သူမကို ပို၍ပင် လှပနေစေသည်။ ၎င်းသည် ဖြူစင်ပြီး ဝေဝါးသော အလှတရားမျိုး ဖြစ်သည်။
“မရှိပါဘူး။ ငါက ငါ့ရဲ့ အင်အားကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေတာ။ အချစ်ရေးအတွက် အချိန် ဘယ်က ရှာရမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် မကြာခင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွေ ဖြေပြီးရင်လည်း မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကွာဝေးတဲ့ မတူညီတဲ့ နေရာတွေကို သွားတော့မယ်။ အခုအချိန်မှာ ဒီလိုအရာတွေကို ပြောနေတာက မလိုအပ်တဲ့ ဒုက္ခတွေကိုပဲ ပိုတိုးစေလိမ့်မယ်။”
ကျန်းဟန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြပြီး သူ၏ ဖျော်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ လောလောဆယ်တွင် သူ၏ သားရဲများကို လေ့ကျင့်ပေးရန်၊ သူ၏ အင်အားကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် အသက်ရှည်ခြင်း၊ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းတို့ကို ရှာဖွေရန်ကသာ သူ၏ ရည်မှန်းချက်များ ဖြစ်သည်။ ဤအရာများသည် အမျိုးသမီးများထက် သူ့အတွက် များစွာ ပိုမိုဆွဲဆောင်မှု ရှိ၏။
သူ့အနေဖြင့် တစ်ဘဝလုံး တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းရန် ရည်ရွယ်မထားသော်လည်း ယခုအချိန်၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တွဲခုတ်နေခြင်းက သူ၏ တာအိုလမ်းစဉ်အတွက် အဟန့်အတားများသာ တိုးပွားစေမည် မဟုတ်ပါလော။
ထို့ကြောင့် ထိုသို့သော အတွေးမျိုး ရှိလျှင်ပင် သူက ဇွတ်အတင်း နှိပ်ကွပ်ထားရပေလိမ့်မည်။ လောလောဆယ်တွင် သူ့၌ ရည်မှန်းချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အင်အားကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို လိုက်စားရန် ဖြစ်သည်။
အချစ်ရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်းက သူ၏ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း လိုက်စားမှုကို နှောင့်နှေးစေရုံသာ ရှိမည်။ ထိုအရာက သူ့အား ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို မပေးစွမ်းနိုင်သရွေ့ လောလောဆယ်တွင် သူ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည် မဟုတ်ချေ။
ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို အောင်မြင်ပြီးနောက်တွင် ထိုသို့သော အရာများကို စဉ်းစားရန်နှင့် ခံစားရန်အတွက် အချိန်တွေ အဆုံးမရှိအောင် ရှိနေမည် ဖြစ်၏။ သူသည် အရေးကြီးသောအရာကို နောက်ထားပြီး အရေးမကြီးသောအရာကို ရှေ့တန်းတင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။
“အင်းပါ… နင်ကတော့ တကယ့်ကို အရင်အတိုင်းပဲ။”
လီဇီဝေ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းဟန်တွင် သဘောကျသည့်သူ မရှိသေးသဖြင့် သူမအတွက် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။
ပြီးတော့ ကျန်းဟန် ပြောတာလည်း မှန်သည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ လောလောဆယ်တွင် အင်အားကသာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမသည်လည်း သူမ၏ အင်အားကို မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားရမည်။ မဟုတ်လျှင် ကျန်းဟန် လျှောက်မည့်ကျောင်းကို သူမ ဝင်ခွင့်ရမည်မဟုတ်ဘဲ အကုန်လုံး မျှော်လင့်ချက် မရှိဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
“ဒီအကြောင်းတွေ ထပ်မပြောကြရအောင်။ ခွက်ချင်းတိုက်ကြမယ်။”
ကျန်းဟန်က သူ၏ ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လီဇီဝေ၏ ခွက်နှင့် တိုက်လိုက်သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် လီဇီဝေက ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“စျေးဝယ်ထွက်ကြရအောင်။ နင့် ဆောင်းတွင်းမှာ ဝတ်အင်္ကျီအချို့ မဝယ်ဖို့တော့ဘူးလား။”
“မလိုဘူး။ ငါ မိုးကြိုးတောင်ကို ပြန်ရဦးမယ်။ အဲဒီမှာ ကိုင်တွယ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။”
ကျန်းဟန်က ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း ငါ လမ်းဝက်အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်။”
လီဇီဝေတစ်ယောက် မတတ်သာတော့သော်လည်း သူ့ကို ဇွတ်မတိုက်တွန်းနိုင်သဖြင့် ထိုသို့သာ ပြောလိုက်ရသည်။
“အော်… ဒါနဲ့...စောစောက မြို့နယ်ခေါင်းဆောင်တွေကို ငါ့ကိုယ်စား ပြန်ဖြေပေးဖို့ မင်းကို အကူအညီတောင်းထားတဲ့ ကိစ္စလေ။ သူတို့ ဘာပြန်ပြောလဲ။”
ကျန်းဟန် ထိုကိစ္စကို သတိရသွားပြီး လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“သူတို့ ငါ့ကို ဘာမှ ပြန်မပြောသေးဘူး။ ငါ နင်နဲ့ လျိုတုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းကို သူတို့ဆီ ထပ်ပို့ပေးလိုက်တယ်။ သူတို့ ပြန်ပြီး စဉ်းစားလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့မြို့မှာ နင်ကလွဲရင် တခြားဘယ်သူမှ ဒီလောက်အထိ မသန်မာဘူးလေ။”
လီဇီဝေက ဆိုသည်။
“မင်းက တကယ်ကို တော်တာပဲ။ နောက်ကျရင် ငါ မင်းကို ထမင်းတစ်နပ် ပြန်ကျွေးမယ်။”
ကျန်းဟန် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး လီဇီဝေက အလုပ်ကို သေချာလုပ်ပေးခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါဆို ငါ မျှော်နေမယ်နော်။”
လီဇီဝေ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဟန်၏ ချီးကျူးမှုကြောင့် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ကျန်းဟန်နှင့်အတူ လမ်းအတန်ကြာ လျှောက်ခဲ့ပြီးမှ ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းဟန်သည်လည်း မိုးကြိုးတောင်သို့ ဦးတည် ထွက်ခွာခဲ့လိုက်၏။ ယနေ့အတွင်း မိုးကြိုးတောင်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် မိုးမချုပ်မီ တောတွင်းစျေးကွက်သို့ အရင်သွားပြီး အနားယူကာ မိုးကြိုးတောင်သို့ မနက်ဖြန်မှ ပြန်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
သူ တောတွင်းစျေးကွက်သို့ ဝင်ရောက်လာချိန်၌ မိုးက လုံးဝ ချုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့၏ မွေးမြူရေးဂေဟာမှာ ပိတ်ထားပြီဖြစ်ကြောင်း ကျန်းဟန် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ သူမ ထွက်ခွာသွားပြီး ဖြစ်ပုံရသည်။
မွေးမြူရေးဂေဟာကို လှမ်းကြည့်ရင်း ကျန်းဟန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။ သူသည် စီနီယာလျိုယွဲ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်တွေ့ချင်မိသော်လည်း သူမ ဤမျှ စောစော ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သူသည် တစ်ခါက စကားပုံတစ်ခုကို ကြားဖူးခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်သည် ငယ်ရွယ်စဉ် အောင်မြင်မှု လမ်းကြောင်းပေါ်၌ လျှောက်လှမ်းနေချိန်တွင် လောကကြီး၏ ခွဲခွာခြင်းများကို မယုံကြည်တတ်ကြပေ။ သို့သော် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကြည့်သည့်အခါမှသာ သူတို့သည် လူအများအပြားကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတတ်ကြသည်။
ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဤစကားပုံက အတော်လေး အတွေးပွားစရာ ကောင်းလှ၏။ မြောက်မြားစွာသော ‘နောက်ဆုံးအကြိမ်များ’ သည် သင်ကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ မတော်တဆ ဖြစ်ပျက်သွားတတ်၏။ ထို့နောက် ထိုလူသည် သင့်ဘဝထဲမှ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတတ်သည်။
သို့သော် သူ အထူးတလည် ဝမ်းနည်းမနေခဲ့ပေ။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို လိုက်စားရန် ဖြစ်သည်။ နောင်လာမည့် နေ့ရက်များတွင် ဤကဲ့သို့သော ခွဲခွာခြင်းမျိုးများက ပို၍ပင် အစဉ်တစိုက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး အများစုမှာ သေခြင်း၊ ရှင်ခြင်းတည်းဟူသော ထာဝရခွဲခွာခြင်းများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“လူ့ဘဝက အရမ်းတိုတောင်းလွန်းတယ်...။ ငါ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို မဖြစ်မနေ လိုက်စားရမယ်။”
ကျန်းဟန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခန်း ငှားရန် နောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင်အိမ်ဟိုတယ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
သစ်ပင်ကြီးများပေါ်တွင် ဆွဲချိတ်ထားသော ဤသစ်ပင်အိမ်များသည် လေများ တိုက်ခတ်မှုနှင့်အတူ အနည်းငယ် လှုပ်ခါနေတတ်သည်။ ယင်းထဲတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ ဆန်းသစ်သော အတွေ့အကြုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ညဘက်အိပ်စက်သည့်အခါ ပုခက်ထဲတွင် အိပ်စက်နေရသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးနေတတ်သည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကောင်းကင်၌ ရောင်နီ သန်းလာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျန်းဟန် နိုးလာခဲ့၏။ သူသည် အစာပင် မစားတော့ဘဲ ဟုတ်ဟုတ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မိုးကြိုးတောင်သို့ ပြန်ရန် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
ကျန်းဟန် မိုးကြိုးတောင်သို့ ပြန်ရောက်ရန် နှစ်နာရီ အပြည့် ကြာမြင့်ခဲ့၏။ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ရှိ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးကို စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင် ကျန်းဟန်သည် ယနေ့အတွက် လေ့ကျင့်မှုကို အရင်ဆုံး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ပိုင်လင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထွတ်သို့ သွားလိုက်သည်။
“သခင်… ဒီနေရာက နဂါးအရှိန်အဝါက အများကြီး ပိုပြီး သိပ်သည်းလာတယ်။ မနေ့ကထက် အဆပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး သန်မာလာသလိုပဲ။”
ပိုင်လင်းသည် သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဤနေရာ၏ ကွာခြားချက်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။
“အဆပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး သိပ်သည်းလာတယ် ဟုတ်လား။”
ကျန်းဟန်လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ အံ့ဩမှင်သက်သွားရသည်။ ဤတောင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေပြီလော။