အခန်း ၅၁၂

အခန်း (၅၁၂)

အချိန်နှစ်လတာသည် သူသတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ဤနှစ်လတာ ကာလအတွင်း၌။

ရှောင်မိုက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ထင်းသယ်၊ မီးမွှေးရုံသာ ရှိလေ၏။

ဘဝတစ်ရာကျမ်းမှ ဖော်ပြထားသော တာဝန်သုံးခုနှင့်ပတ်သက်၍ ရှောင်မိုမှာ မည်သို့မျှ အစရှာမရခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကြက်တစ်ကောင်ကိုပင် နိုင်အောင်မဖမ်းနိုင်သည့် သူ၏အသက်အရွယ်မျိုးဖြင့် ဆရာနျူ ပြောခဲ့သလို ထုရှန်းအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်သို့သာ ခြေလှမ်းလိုက်ပါက ဟင်းရွက်နုလေးတစ်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ချေရှိရာ အခြားအရာများကို သူမည်သို့လျှင် စဉ်းစားနိုင်ပါမည်နည်း။

လောလောဆယ်တွင် သူလုပ်နိုင်သည်မှာ ထုရှန်းအိမ်တော်အတွင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျန်းမာလာစေရန် ဦးစွာပြုစုပျိုးထောင်ရင်း နေ့ရက်များကို ဖြတ်သန်းသွားရန်သာ ဖြစ်သည်ဟု ရှောင်မိုက ခံစားမိလေ၏။

ထုရှန်းအိမ်တော်တွင် ရှောင်မိုတစ်ယောက် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အရိုးကြေမတတ် အလုပ်လုပ်နေရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်နေရပေသည်။

လူသားများကို ခွေးများထက်ပင် နိမ့်ကျစွာ ဆက်ဆံခံရသည့် ဤမိစ္ဆာကမ္ဘာ၌ နေ့စဉ် ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်နိုင်ခြင်းကပင် သာမန်လူအများစုအတွက် အမှန်တကယ် ဇိမ်ခံနေရခြင်း ဖြစ်ချေပြီ။

နှစ်လတာမျှ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ရှောင်မိုမှာ အတော်လေး ဝဖြိုးလာခဲ့ပြီး သူ၏ခွန်အားကလည်း ယခင်ကထက် များစွာ တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။

ညဘက်အိပ်စက်ချိန်တွင် ထင်းတင်းကုပ်ထဲ၌ အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသော်လည်း ထင်းပုံပေါ်တွင် အိပ်ရာခင်းထားကာ စောင်ကလည်း အတော်အသင့် နွေးထွေးမှုရှိပေသည်။

ထို့အပြင် ထိုဆရာနျူဆိုသော နွားမိစ္ဆာကြီးမှာလည်း သဘောထားမဆိုးလှပေ။ အကယ်၍ အရမ်းအေးလွန်းပါက ထင်းများကိုအသုံးပြု၍ မီးကို ကိုယ်တိုင်မွှေးနိုင်ကြောင်း ရှောင်မိုအား အရိပ်အမြွက် ပြောပြခဲ့လေ၏။

ဤကိစ္စကို သူက မသိမမြင်ဟန်ဆောင်ပေးထားမည် ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ်အလုပ်များအပြင် အားလပ်ချိန်ရတိုင်း ရှောင်မိုက မီးဖိုဆောင်ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အချို့နှင့်အတူ ထိုင်ကာ သူတို့၏ စကားစမြည်ပြောဆိုသံများကို နားထောင်လေ့ရှိပေသည်။

"ဆောင်းလေထဲက အဲဒီကြောင်မိစ္ဆာမလေးရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးက သိပ်ကို နူးညံ့တာပဲကွ၊ မင်းသာ အဲဒီအရသာကို ခံစားရမယ်ဆိုရင် ခါးတောင်ကျိုးသွားနိုင်တယ်" ၊ "အိမ်တော်ကို မကြာသေးခင်ကမှ ရောက်လာတဲ့ နွားမိစ္ဆာမလေးရဲ့ ရင်သားတွေက တောင်တန်းနှစ်ခုလိုပဲ၊ ကြည့်နေရင်းနဲ့တောင် ဗိုက်ဆာလာတယ်ဟေ့" ၊ "ဆရာနျူက အိမ်တော်ထိန်း ဝက်ဝံကြီးရဲ့ ခြံဝင်းဘေးက ဖြတ်သွားတုန်း ဝက်ဝံအမကြီးရဲ့ ရင်စေ့အင်္ကျီနှစ်ထည်ကို ခိုးသွားသတဲ့" စသည့် ညစ်ညမ်းသော စကားများနှင့် အတင်းအဖျင်းများကို ကြားရသည့်အပြင်။

ရှောင်မိုသည် ဤစကားအဖဲ့အစအနများမှတစ်ဆင့် သူနေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကိုလည်း လေ့လာသိရှိခဲ့ရလေ၏။

သူရောက်ရှိနေသော မြို့ကို မသေမျိုးမြေခွေးမြို့တော်ဟု ခေါ်ဆိုပေသည်။

မသေမျိုးမြေခွေးမြို့တော်သည် ကောင်းကင်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိလေသည်။

သို့ရာတွင် ကောင်းကင်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ အခြားသော မြို့များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မသေမျိုးမြေခွေးမြို့တော်က အတော်လေး ထူးခြားနေပေ၏။

ကောင်းကင်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က အုပ်ချုပ်ရန်အတွက် မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ကို စေလွှတ်ထားမည် ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မသေမျိုးမြေခွေးမြို့တော်၏ စစ်မှန်သော သခင်မှာ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိ ထိုမိစ္ဆာကြီး လုံးဝမဟုတ်ခဲ့ပေ။

ယင်းမှာ ဤထုရှန်းအိမ်တော်မှ သခင်မကြီးထုရှန်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

သခင်မကြီးထုရှန်းက ခေါင်းမညိတ်သရွေ့ မသေမျိုးမြေခွေးမြို့တော်၏ မြို့စားက မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

သို့သော်လည်း သခင်မကြီးထုရှန်းမှာ နေတတ်ထိုင်တတ်ရှိကာ သိတတ်နားလည်ပြီး မြို့တော်၏ ကိစ္စရပ်များကို ယေဘုယျအားဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့မရှိပေ။ ကောင်းကင်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်နှင့် မသေမျိုးမြေခွေးမြို့တော်၏ ခေတ်အဆက်ဆက်သော မြို့စားများအားလုံးက သခင်မကြီးထုရှန်းအပေါ် အလွန်ရိုသေလေးစားကြပြီး မဆင်မခြင် မပြုမူရဲကြချေ။

သခင်မကြီးထုရှန်းတွင် သမီးတစ်ယောက်ရှိပြီး ထိုသူမှာ ထုရှန်းအိမ်တော်၏ သခင်မလေးပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ခန့်မှန်းတာ မမှားခဲ့လျှင် သူမက အရင်က သူတွေ့ခဲ့ဖူးသော ကောင်မလေးဖြစ်ရန် ရာခိုင်နှုန်းများစွာ ရှိနေသည်ဟု ရှောင်မိုက ခံစားမိလေ၏။

ထိုသခင်မလေးမှာ မွေးရာပါ ဆော့ကစားတတ်သည့် သဘာဝရှိပြီး ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေလေ့ရှိပေသည်။

ရှောင်မို သတိပေးခံခဲ့ရစဉ်က "သခင်မလေးကို မြင်ရင် သူမရဲ့ ဆံပင်တစ်မျှင်ကိုတောင် မထိရဘူး" ဟု ဆိုသဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျလွန်းသောကြောင့်ဟု သူက အစပိုင်းတွင် ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးရှိ အထီးသတ္တဝါမှန်သမျှ အားလုံး သတိထားရန် လိုအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်နေလေ၏။

အထီးဖြစ်နေသရွေ့ သူတို့အနေဖြင့် သခင်မလေး၏ ဆံပင်တစ်မျှင်ကိုပင် ထိခွင့်မရှိကြပေ

အကြောင်းရင်းကိုတော့ မည်သူမျှ မသိကြချေ။

နောက်ထပ် လဝက်ခန့် အချိန်ကုန်လွန်သွားပြန်၏။

ထိုညတွင် ပုံမှန်အတိုင်း တစ်နေကုန် အလုပ်များပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ခြံဝင်းထဲ၌ ရေအေးအေးဖြင့် ချိုးလိုက်ပြီး အနားယူရန် ထင်းတင်းကုပ်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

နွေရာသီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း သန်မာလာပြီဖြစ်သောကြောင့် နွေးထွေးစေရန်အတွက် မီးမွှေးရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကြယ်လေးများကို ကြည့်ရင်း ခြံဝင်းအတွင်းမှ ပုရစ်အော်သံများကို နားထောင်ကာ တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ရှောင်မိုတစ်ယောက် မကြာမီမှာပင် အိပ်မောကျသွားလေတော့သည်။

သို့ရာတွင် ရှောင်မိုတစ်ယောက် အိပ်မောကျနေစဉ်မှာပင် မီးဖိုဆောင်ခြံဝင်းရှိ ထင်းတင်းကုပ်၏ တံခါးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာခဲ့ပေသည်။

ချစ်စရာကောင်းသော ခေါင်းလုံးလုံးလေးတစ်ခုက တံခါးဟနေသည့် ကြားမှတစ်ဆင့် အထဲသို့ ပြူထွက်လာ၏။

မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးက ဘယ်ညာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထင်းပုံပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော သူမနှင့် ရွယ်တူခန့် ကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရပေသည်။

သို့သော်လည်း ခဏတဖြုတ် တွေဝေသွားပြီးနောက် ကောင်မလေးက ထင်းတင်းကုပ်ထဲသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်လာကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

"သခင်မလေး"

"သခင်မလေး ဘယ်မှာလဲ"

"သခင်မလေး၊ ညဉ့်နက်နေပါပြီ၊ ဆက်မကစားပါနဲ့တော့၊ ထွက်ခဲ့ပါတော့"

"သခင်မလေး"

မကြာမီမှာပင် ထိုအော်ခေါ်သံများက ရှောင်မိုနေထိုင်ရာ ထင်းတင်းကုပ်ဆီသို့ ပျံ့လွင့်လာခဲ့ပေသည်။

အိပ်ရာမှ လန့်နိုးလာသော ရှောင်မိုက မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟု ရှောင်မို တွေးတောနေစဉ်မှာပင်။

သူက ခေါင်းကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြင့်မားသော ထင်းပုံအောက်တွင် ပုန်းဝှက်နေသည့် ကျောက်စိမ်းလေးပမာ နူးညံ့လှပသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

လရောင်အောက်တွင် မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေး၏ ရေစိုနေသကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများက လင်းလက်သော လရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပေသည်။

ကောင်မလေး၏ စကတ်အောက်မှ နှင်းဆီဖြူရောင် မြေခွေးအမြီးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေလေ၏။

အခန်းထဲရှိ ကောင်လေး နိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကောင်မလေး၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်သွားပေသည်။

သို့ရာတွင် ရှောင်မို၏ မျက်နှာကို သေချာစွာ မြင်လိုက်ရပြီး အရင်က တွေ့ဖူးခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်များ ရုတ်တရက် ပေါ့ပါးသွားကာ မျက်လုံးလေးများက တောက်ပသွားလေတော့သည်။

"ဂျောက်"

မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးကို ရှောင်မိုက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရသေးခင်မှာပင် တံခါးက တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရလေသည်။

မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးက ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ဒူးများကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ကာ သူမ၏ အမြီးကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီးနောက် အမြီးကိုးချောင်း ကောင်းကင်မြေခွေး၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပေသည်။

"လူသားမျိုးနွယ် ကောင်လေး၊ မင်း သခင်မလေးကို မြင်မိသေးလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခု ဆူညံသံများ ကြားလိုက်သေးလား" ဟု ဆရာနျူက မောကြီးပန်းကြီးဖြင့် ပြောလေ၏။

ရှောင်မို၏ အကြည့်များက ဘေးဘက်ရှိ ထောင့်စွန်းဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိသွားပေသည်။

ထိုအမွှေးလုံးလေးထံမှ ခေါင်းလေးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါရမ်းပြနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

"မမြင်ပါဘူး ဆရာနျူ" ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အပြင်ဘက်မှာ သခင်မလေးအကြောင်း အော်ပြောနေတာတွေကိုတော့ အခုလေးတင် ကြားလိုက်ရတယ်။ တစ်ခုခုများ ဖြစ်လို့လား"

"ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ သခင်မလေးက တစ်နေရာရာမှာ သွားဆော့ဖို့ ခိုးထွက်သွားပြန်ပြီထင်တယ်" ဆရာနျူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ အတော်လေး ကူကယ်ရာမဲ့နေဟန်ရှိပေသည်။ "မင်း ဒီနေရာမှာပဲနေပြီး စောင့်ကြည့်နေ၊ ဒီည မအိပ်နဲ့ဦး၊ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသံကြားတာနဲ့ ငါ့ကို ချက်ချင်းလာပြော၊ နားလည်လား"

ဆရာနျူက စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် ရှောင်မို သဘောတူမည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ဆရာနျူ အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ရှောင်မိုက ထင်းတင်းကုပ်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေး၏ အရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးက ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေသော အမွှေးလုံး အခြေအနေမှ သူမကိုယ်သူမ ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး မွှေးပျံ့သော သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်လေးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမရှေ့ရှိ ကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလေ၏။

"ငါ... ငါ နင့်ကို မှတ်မိတယ်၊ နင်က အရင်တုန်းက လူသားမျိုးနွယ် အစေခံလေးမလား၊ နာမည်က... ရှောင်... ရှောင်..."

"ရှောင်မို ပါ၊ မြက်ပင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ရှောင်၊ မင်ရည်ကိုကိုယ်စားပြုတဲ့ မို ပါ" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ နင့်နာမည်က ရှောင်မို ပဲ" မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမအနောက်ဘက်ရှိ လေထဲတွင် လွှဲယမ်းနေသော အမြီးလေးက ရှောင်မိုကို နှုတ်ဆက်နေသည့်အလား ပုံပေါက်နေလေသည်။ "ရှောင်မို၊ ငါ့ကို သစ္စာမဖောက်လို့ ကျေးဇူးပဲနော်"

"သခင်မလေးက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အရမ်းလည်း ညဉ့်နက်နေပြီလေ၊ သခင်မလေးက အခုလို..."

"ဟွန့်" မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးက လက်ကို ခါးထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မေးစေ့လေးကို မော့ထားလိုက်ရာ အသက်သွေးကြောစွမ်းအင်များ အပြည့်အဝရှိနေသည့်ပုံစံမျိုး အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေပေသည်။ "အမေက ငါ့ကို အိမ်တော်ပြင်ပထွက်ပြီး ကစားခွင့် လုံးဝမပေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီည ငါ ခိုးထွက်တော့မလို့"

"ဒါနဲ့ နင်ကော ငါနဲ့အတူ ခိုးထွက်ချင်လား။ အပြင်ဘက်မှာ အရမ်းပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးက ပျော်ရွှင်စွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေ၏။

"သခင်မလေး၊ ကျွန်တော်ကတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ မနက်ဖြန် ထင်းသယ်၊ မီးမွှေးပြီး ဟင်းချက်ဖို့ စောစောထရဦးမယ်လေ" ဟု ရှောင်မိုက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် ဤမြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေး ခိုးထွက်ရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူမသာ လူမိသွားပါက သခင်မကြီးထုရှန်း၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။

သို့ရာတွင် သူသာ သူမနှင့်အတူ ခိုးထွက်သွားခဲ့ပါက အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့မိလေ၏။

"အင်းပါလေ" မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ငုံ့လိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ ပြန်လည်လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။ "ဒါဆိုလည်း ရှောင်မို၊ ငါ အိမ်တော်ပြင်ပထွက်ပြီး သွားဆော့လိုက်ဦးမယ်။ ငါပြန်လာရင် အပြင်ဘက်က ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေအကြောင်း နင့်ကို ပြောပြမယ်"

"ကောင်းပါပြီ သခင်မလေး" ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်ပေသည်။

"ငါ သွားပြီနော်"

မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးက ထင်းတင်းကုပ်ထဲမှ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

သို့သော်လည်း အချိန်ခဏကြာပြီးနောက် မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးက နောက်ပြန်ပြေးလာခဲ့၏။

"သခင်မလေး" ရှောင်မိုက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါမေ့သွားလို့၊ နင့်ကို ငါ့နာမည်ပြောပြဖို့ မေ့သွားတယ်"

ကောင်မလေးမှာ အမောတကောဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မြေခွေးနားရွက်လေးများက တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေပေသည်။

"ငါ့နာမည်က ထုရှန်းကျင်းစီ လို့ ခေါ်တယ်"

"ထုရှန်း"

"ကျင်းစီ"

"နင် သေချာမှတ်ထားရမယ်နော်"