အခန်း ၅၁၄

အခန်း (၅၁၄)

ညဉ့်အမှောင်ထုက ကြီးစိုးလာလေပြီ။

ပန်းမန်အပင်မျိုးစုံတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လှပသေသပ်လှသည့် ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌။

အကျယ်ချုပ်ဖြင့် မိမိအမှားကို ဆင်ခြင်နေရသော ထုရှန်းကျင်းစီသည် သူမ၏အခန်းတွင်းရှိ တရားထိုင်အခင်းပြားပေါ်တွင် ထိုင်နေလေသည်။

ရုပ်ပြစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် သူမက ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ စားပွဲပုလေးပေါ်သို့ မှောက်ချကာ စာမျက်နှာများကို ပျင်းရိပျင်းတွဲ လှန်လှောနေပေ၏။

ကောင်မလေး၏ အနောက်ဘက်ရှိ နှင်းပွင့်ပမာ ဖြူဖွေးနေသော မြေခွေးအမြီးလေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး တက်ကြွမှုကင်းမဲ့နေပုံ ပေါ်လေသည်။

"သိပ်ပျင်းဖို့ကောင်းတာပဲ..."

"အရမ်းပျင်းစရာကောင်းတာပဲ..."

ထုရှန်းကျင်းစီက သမ်းဝေလိုက်ပြီး ရုပ်ပြစာအုပ်ကို အောက်သို့ချလိုက်ရာ သူမ၏အမြီးလေးက တံမြက်စည်းတစ်ခုအလား ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဘယ်ညာ လွှဲယမ်းနေလေတော့သည်။

"အကျယ်ချုပ်ချခံရတာကို အမုန်းဆုံးပဲ၊ အကျယ်ချုပ်ချခံရတာက နည်းနည်းလေးမှ မပျော်စရာမကောင်းဘူး..."

ထိုသို့ပြောရင်း မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော မြေခွေးအမြီးကြီးကို နှင်းလုံးလေးတစ်လုံးပမာ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားကာ အဆက်မပြတ် လူးလှိမ့်နေလေ၏။

ထိုသို့ လူးလှိမ့်နေစဉ်မှာပင်။

ယမန်နေ့ညက သူမတွေ့ခဲ့ရသော ရှောင်မိုအမည်ရှိ ကောင်လေးကို ထုရှန်းကျင်းစီတစ်ယောက် မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

အိမ်တော်ထဲရှိ အခြားသူများအားလုံးက သူမကို လေးစားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေသော ခံစားချက်ဖြင့် ရှောင်ဖယ်ကြပြီး မည်သူကမျှ သူမနှင့်အတူ မဆော့ကစားရဲကြပေ။

သို့သော်လည်း သူမနှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိသော ထိုကောင်လေးကတော့ ကွာခြားလေသည်။

သူက ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ရုံသာမက သူမကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံ မပေါ်ခဲ့ချေ။

"သူက တခြားလူတွေနဲ့ မတူဘူးထင်တယ်၊ သူက ငါနဲ့ ဆော့ပေးချင်မှာလား မသိဘူး"

ထိုသို့ တွေးတောမိလိုက်သည်နှင့်။

ထုရှန်းကျင်းစီ၏ မျက်လုံးလေးများက ရုတ်တရက် တောက်ပသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်လေ၏။

"ဟုတ်သားပဲ ငါ အိမ်တော်ပြင်ပကို ခိုးမထွက်သရွေ့တော့ အဆင်ပြေတယ်မလား"

"ငါ သူ့ဆီသွားပြီး ဆော့ရင် ရလောက်မှာပါနော်"

ထုရှန်းကျင်းစီက သူမကိုယ်သူမ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

ရည်မှန်းချက်အသစ်တစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ ခြေအိတ်လေးများကို ချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်ပြီး အနီးနားတွင် အလုပ်အကျွေးပြုနေသော အစေခံမလေးအား အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်မယွဲ့ရှီ၊ ငါ နည်းနည်း အိပ်ချင်လာလို့ အိပ်တော့မယ်။ အစ်မလည်း စောစောနားတော့လေ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး"

ယွဲ့ရှီက တိတ်တဆိတ် ပြုံးလိုက်မိလေ၏။

သခင်မလေးက ဒီလောက်စောစောစီးစီး အိပ်ရာဝင်နေတာ၊ သေချာပေါက် တစ်ခုခုကို ကလိမ်ကကျစ် လုပ်ဖို့ အကြံအစည်ထုတ်နေပြန်ပြီ ဖြစ်မည်။

သို့သော်လည်း သခင်မကြီးက မသိမမြင်ဟန် ဆောင်ထားရန် ပြောထားခဲ့သဖြင့် သူမအနေဖြင့် ဘာမျှမသိသလိုသာ ဟန်ဆောင်နေလိုက်မည် ဖြစ်ပေသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်ကြာပြီးနောက် ထုရှန်းကျင်းစီမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လှဲလျောင်းနေကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်လေးက နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် တကယ်ပဲ အိပ်မောကျနေသည့်အလား ပုံပေါ်နေလေသည်။

သခင်မလေး အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွဲ့ရှီကလည်း သူမ၏ အပေါ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်အခန်းတွင် သွားရောက်အိပ်စက်လေတော့သည်။

ဟိုင်နာရီထက်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထုရှန်းကျင်းစီက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများဖြင့် ဘေးဘက်သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ထုရှန်းကျင်းစီက ကုတင်ပေါ်မှ ခြေဖျားထောက်ကာ ဆင်းလိုက်ပြီး အတွင်းခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

အပြင်ဘက်အခန်းတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသော အစ်မယွဲ့ရှီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထုရှန်းကျင်းစီက ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ အစ်မယွဲ့ရှီကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ လှည့်စားနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူမကိုယ်သူမ တကယ်ကို ပါးနပ်လွန်းသည်ဟု တွေးတောနေမိလေ၏။

"အစ်မယွဲ့ရှီ၊ ငါ အပြင်ထွက်ဆော့တော့မယ်နော်"

ကောင်မလေးက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ထုရှန်းကျင်းစီ ထွက်သွားပြီးနောက် ယွဲ့ရှီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သခင်မလေး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ပေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထုရှန်းကျင်းစီတစ်ယောက် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး သူမ၏ ခြေဖဝါးလေးများက နူးညံ့သော လရောင်ကို ဖြတ်သန်းနင်းလျှောက်နေကာ ရှေ့သို့ ပြေးလွှားနေစဉ် သူမ၏ အမြီးလေးကလည်း တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေလေ၏။

ထုရှန်းကျင်းစီ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ယွဲ့ရှီ၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးသွားပြီး သခင်မလေး ထိုနေရာသို့ ဘာသွားလုပ်မည်ကို တွေးတောနေမိလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ထုရှန်းကျင်းစီသည် ထင်းတင်းကုပ်တစ်ခု၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာစေရန် ထုရှန်းကျင်းစီက ဘယ်ညာသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို လှမ်းခေါက်လိုက်လေ၏။

ထင်းတင်းကုပ်အတွင်း၌ တံခါးခေါက်သံကြောင့် နိုးလာသော ရှောင်မိုက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ထင်းပုံပေါ်မှ ဆင်းလာကာ သစ်သားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပေသည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လရောင်များက အထဲသို့ ဖြာကျလာပြီး ကောင်မလေး၏ ငွေရောင်သန်းနေသော ဆံပင်ဖြူဖြူလေးများနှင့် ဖောင်းကြွနေသော အမြီးလေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

တောက်ပသော အလင်းရောင်က မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေး၏ စကတ်ကို လင်းလက်စေပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော လရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်နေပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် လရောင်အောက်မှ နတ်သမီးငယ်လေးတစ်ပါးနှင့် ပုံစံတူနေလေတော့သည်။

"သခင်မလေး၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" ဟု ရှောင်မိုက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်၏။

"ငါလေ၊ ငါပါ" ထုရှန်းကျင်းစီက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။

"အိမ်တော်ထဲကနေ ခိုးထွက်ချင်လို့လား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး" ထုရှန်းကျင်းစီက နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်သည်။ "ဒီည နင့်ဆီကို ဆော့ဖို့ လာတာပါ"

"ဒါက မီးဖိုဆောင်ခြံဝင်းဘက် သွားတဲ့လမ်း မဟုတ်ဘူးလား"

"ကျွန်တော်နဲ့ ဆော့မလို့" ရှောင်မို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်မို၏ အခက်တွေ့နေသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထုရှန်းကျင်းစီ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာထားက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ လှုပ်ယမ်းနေသော အမြီးလေးမှာလည်း တွဲလောင်းကျသွားလေသည်။ "နင် ငါနဲ့ မဆော့ချင်လို့လား"

"အဲလို မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးက ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေတဲ့အချိန်ကြီး အပြင်ထွက်လာတာ အဆင်ပြေပါ့မလား။ သခင်မလေး အပြစ်ပေးခံရမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ" ဟု ရှောင်မိုက ရှင်းပြလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါက ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို မစရသေးပေမဲ့ မြေခွေးမျိုးနွယ်စုရဲ့ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် နည်းနည်းပါးပါးကိုတော့ သုံးတတ်ပါတယ်။ အစ်မယွဲ့ရှီက နည်းနည်းတုံးအတော့ ငါ ခိုးထွက်လာတာကို သူ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ခဏလောက် ဆော့ပြီးရင် ပြန်သွားမှာပါ၊ သေချာပေါက် အဆင်ပြေပါတယ်။ အရင်ကလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာပဲကို"

ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ချစ်စရာကောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး... ကျွန်တော်က လူသားမျိုးနွယ်လေ..." ရှောင်မိုက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ဆိုလေ၏။

"လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်က ကွာခြားလို့လား" ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။ "နင်လည်း ငါနဲ့ ပုံစံတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အမြီးမပါတာလေး တစ်ခုပဲလေ။ ရပါတယ်၊ နင့်မှာ အမြီးမပါတာကို ငါ စိတ်ထဲမထားပါဘူး"

"ကောင်းပါပြီလေ" ကောင်မလေး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း အထဲဝင်ပါ သခင်မလေး"

"အင်း"

ထုရှန်းကျင်းစီက ထင်းတင်းကုပ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

"သခင်မလေးက ဘာဆော့ချင်လို့လဲ" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်ပေသည်။

"အင်း ဟုတ်သားပဲ၊ ငါတို့ ဘာဆော့ကြမလဲ" ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးကို ကိုက်ထားရင်း မြေခွေးနားရွက်လေးများ တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေလေသည်။ "ရှောင်မို၊ နင် ပုံမှန်ဆို ဘာတွေဆော့လေ့ရှိလဲ"

"ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ မီးဖိုဆောင်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီးတာနဲ့ အခန်းထဲပြန်လာပြီး အနားယူတယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဆရာနျူတို့ စကားပြောနေတာတွေကို နားထောင်တယ်။ ဆော့စရာရယ်လို့ သိပ်မရှိပါဘူး" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အာ... ဒါဆိုရင်... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဘာက ပျော်စရာကောင်းလဲ" ထုရှန်းကျင်းစီက ခေါင်းငုံ့ကာ အလွန်အမင်း တွေးတောနေဟန် ပေါ်လေသည်။

"သိပြီ" မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေး၏ အမြီးလေးက ရုတ်တရက် ထောင်မတ်သွားပြီး သူမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆိုလေ၏။ "ဒါဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ ရှောင်မို၊ ဆရာနျူတို့ ဘာတွေပြောကြလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြန်ပြောပြလေ"

"အဲဒါက..." ရှောင်မိုတစ်ယောက် အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့ပေသည်။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဆရာနျူနှင့် ထိုလူကြမ်းကြီးများက "နွားမရဲ့ ရင်သားတွေ" ၊ "ကြောင်မိစ္ဆာမလေးရဲ့ ခါးလေး" နှင့် "ရေမြင်းမရဲ့ တင်ပါးကြီး" စသည့် ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကိုသာ ပြောဆိုလေ့ရှိရာ ထိုအရာများကို သူမအား မည်သို့မျှ ပြန်ပြောပြနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။ သခင်မလေးနဲ့အတူ ကြက်ခြေခတ်နဲ့ သုည ဇယားကွက် ကစားနည်း ဆော့ကြမလား" ဟု ရှောင်မိုက ရုတ်တရက် တွေးမိသွားလေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ ငါနဲ့ ဆော့ပေးမယ့်လူ ရှိရင်ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို၊ ကြက်ခြေခတ်နဲ့ သုည ဇယားကွက် ကစားနည်းဆိုတာ ဘာလဲ" ဟု ထုရှန်းကျင်းစီက သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ကြက်ခြေခတ်နဲ့ သုည ကစားနည်းဆိုတာက ဇယားကွက်လေး ဆွဲရတာ။ သခင်မလေးက အဲဒီအကွက်ထဲမှာ အဝိုင်းလေးတွေဆွဲပြီး ကျွန်တော်က ကြက်ခြေခတ်လေးတွေ ဆွဲရမယ်၊ ဒီလိုမျိုး..."

ရှောင်မိုက သစ်ကိုင်းခြောက် နှစ်ချောင်းကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ချောင်းကို ထုရှန်းကျင်းစီအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ ဇယားကွက်တစ်ခုကို ဆွဲ၍ ကစားနည်းကို သင်ပေးလေတော့သည်။

"ပျော်စရာကောင်းမယ့်ပုံပဲ ဒါပဲ ဆော့ကြတာပေါ့"

စည်းမျဉ်းများမှာ အလွန်ရိုးရှင်းလှသဖြင့် ထုရှန်းကျင်းစီက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဇယားကွက်အသစ်တစ်ခုကို ဆွဲလိုက်လေ၏။ "သခင်မလေး အရင်စပါ"

"အင်း"

ထုရှန်းကျင်းစီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စတင်ရေးဆွဲရန် ပြင်လိုက်ပေသည်။

"နေဦး"

ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားသည့်အလား ကောင်မလေးက ရှောင်မိုကို မော့ကြည့်လာလေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်မလေး" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်မို၊ အခု ငါတို့ ကစားနည်း အတူတူဆော့နေကြပြီဆိုတော့ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီလား" ထုရှန်းကျင်းစီက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။ "သခင်မလေးက သဘောတူတယ်ဆိုရင် သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်တော်က သခင်မလေးရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာမှာပါ"

"တကယ်နော်၊ နင့်ဘာသာ ပြောတာနော်"

ထုရှန်းကျင်းစီ၏ လှပသော မြေခွေးမျက်လုံးလေးများက လခြမ်းကွေးလေးများအသွင် ကွေးညွတ်သွားလေတော့သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ကစပြီး နင်က ငါ့ရဲ့ တစ်သက်တာ သူငယ်ချင်းပဲ"

"ပြီးတော့ ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲခွင့်မရှိဘူးနော်"