အခန်း ၅၁၅

အခန်း (၅၁၅)

ထင်းတင်းကုပ်အတွင်း၌ ရှောင်မိုက ထုရှန်းကျင်းစီနှင့်အတူ ကြက်ခြေခတ်နှင့် သုည ဇယားကွက် ကစားနည်းကို ဆော့ကစားပေးနေလေ၏။

ထုရှန်းကျင်းစီသည် ထိုကစားနည်းကို အလွန်လျင်မြန်စွာ သင်ယူတတ်မြောက်ခဲ့သော်ငြား သူမမှာ အသက်ငါးနှစ်အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ချေရာ ရှောင်မိုကို မည်သို့လျှင် အနိုင်ရနိုင်ပါမည်နည်း။

ဆယ်ပွဲကျော် ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် ထုရှန်းကျင်းစီ၏ နားရွက်လေးများနှင့် အမြီးလေးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့်အလား တွဲလောင်းကျသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်များတွင် မျက်ရည်စလေးများ ရစ်ဝဲလာကာ အချိန်မရွေး ငိုချတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေလေတော့သည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိပြီး ဤသို့ဆက်တိုက် အနိုင်ယူနေခြင်းမှာ မသင့်တော်လှဟု ခံစားမိသဖြင့် သူမကို အလျော့ပေးကာ တစ်ပွဲ အနိုင်ပေးလိုက်လေ၏။

"ငါနိုင်ပြီ ငါနိုင်ပြီကွ"

ရှောင်မိုကို နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ရရှိသွားသောအခါ ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်သေးသေးလေးများကို ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ သူမ၏ ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသော မျက်နှာထားလေးက အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းနေပေသည်။

"သခင်မလေးက တကယ်ကို တိုးတက်တာ မြန်တာပဲ" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်၏။ "သခင်မလေး ဆက်ဆော့ချင်သေးလား"

"အင်း ဆော့မှာပေါ့၊ ဆက်ဆော့ကြမယ်လေ" ထုရှန်းကျင်းစီက ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှောင်မိုနှင့် ဆက်လက်ဆော့ကစားနေလေတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ရှောင်မိုက ရှုံးသည်ထက် နိုင်သည်က ပိုများခဲ့သော်လည်း အလျဉ်းသင့်သလို တစ်ပွဲနှစ်ပွဲခန့် သူမကို အလျော့ပေးကာ အနိုင်ရစေခဲ့သဖြင့် မြေခွေးနားရွက်လေးများဖြင့် ကောင်မလေးကို ပျော်ရွှင်ကျေနပ်နေစေခဲ့ပေသည်။

ထင်းတင်းကုပ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ယွဲ့ရှီသည် သခင်မလေးနှင့် ဤလူသားမျိုးနွယ် ကောင်လေးတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

သခင်မလေးက သူ့ကို မည်သို့မည်ပုံ သိကျွမ်းသွားခဲ့ကြောင်း ယွဲ့ရှီ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဤညစ်ပတ်ပေရေနေသော လူသားလေးက သခင်မလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတော်တဆ ထိမိသွားမည်ကိုလည်း သူမက အစဉ်တစိုက် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း သခင်မလေး ဤမျှ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွဲ့ရှီက သူမအား အတင်းအကျပ် အိမ်ပြန်ခေါ်ရန် မရက်စက်နိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် ဤလူသားမျိုးနွယ် ကောင်လေးမှာ အတော်လေး သိတတ်နားလည်ပုံရပြီး သူက အိမ်တော်၏ စည်းကမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာကာ သခင်မလေးနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ တမင်တကာ ခွာနေခဲ့ပေသည်။

သတိမထားမိလိုက်ချိန်မှာပင် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ကြွက်နာရီအချိန်အထိ ကစားဖြစ်ခဲ့ကြလေ၏။

ရှောင်မိုက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့မှ ကောင်မလေးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "သခင်မလေး၊ ညဉ့်လည်း တော်တော်နက်နေပြီ။ ပြန်ပြီး အနားယူသင့်ပြီနော်"

"ဟင်" ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေဆဲဖြစ်သော ကောင်မလေးက မော့ကြည့်လာပြီး ရှောင်မိုကို မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။ "ရှောင်မို၊ နင် ငါနဲ့ ဆက်မဆော့ချင်တော့လို့လား"

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ "သခင်မလေးနဲ့ မဆော့ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်ကို ညဉ့်နက်နေပြီမို့လို့ပါ။ သခင်မလေးလည်း ကောင်းကောင်း အနားယူဖို့ လိုတယ်လေ。 စောစောအိပ်မှ မနက်ဖြန်ကျ ဆက်ဆော့ဖို့ အားရှိမှာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ ငါမှ မအိပ်ချင်သေးတာ" ထုရှန်းကျင်းစီက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ရင်း ဆိုလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးရယ်၊ ကျွန်တော်က မနက်ဖြန် ထင်းခွဲရဦးမှာဆိုတော့ စောစောနားဖို့ လိုတယ်လေ" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ "အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် ဆရာနျူ ဆူတာကို ခံရလိမ့်မယ်"

"ဒါဆို မနက်ဖြန်ကျရင် နင် ထင်းခွဲစရာမလိုတော့ဘူးလို့ အစ်မယွဲ့ရှီကနေတစ်ဆင့် ဆရာနျူကို သွားပြောခိုင်းလိုက်မယ်လေ။ နင်က ငါနဲ့ ဆော့ပေးဖို့ပဲ တာဝန်ယူရုံပဲ" ဟု ထုရှန်းကျင်းစီက အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

"သခင်မလေးရယ်၊ လူသားမျိုးနွယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်မှာ သခင်မလေးနဲ့ ဆော့ကစားဖို့ အဆင့်အတန်းမှ မရှိတာ။ သခင်မကြီးကလည်း ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းပြလိုက်လေ၏။

"အင်းပါလေ..." ထုရှန်းကျင်းစီက ခေါင်းငုံ့သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ကောင်မလေးက ပြန်လည်မော့ကြည့်လာပြီး ရှောင်မိုကို မျက်တောင်လေးပုတ်ခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ရှောင်မို၊ နောက်ရက်တွေကျရင် ငါ နင့်ဆီ လာဆော့လို့ရသေးလားဟင်"

"သခင်မလေး လာချင်သရွေ့တော့ လာဆော့လို့ရပါတယ်" ဟု ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။

"ရေး"

ထုရှန်းကျင်းစီက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်ပေါက်သွားလေ၏။

"ဒါဆို ရှောင်မို၊ ငါ အရင်ပြန်တော့မယ်နော်။ မနက်ဖြန်ညကျရင် နင့်ဆီ ထပ်လာခဲ့မယ်။ ပြီးတော့ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါတို့နှစ်ယောက် ကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားပေးမှာမို့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ သိခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

"တစ်နေ့နေ့မှာ အမေများ မတော်တဆ သိသွားခဲ့ရင်တောင် ရပါတယ်။ အဲဒီအခါကျ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လူးလှိမ့်ပြီး ငိုပစ်လိုက်မယ်။ ငါ့အမေက ငါငိုတာကို အကြောက်ဆုံးပဲ။ နင်က ငါ့သူငယ်ချင်းပဲဟာ၊ နင့်ကို အပြစ်ပေးခံရအောင် လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ပါဘူး"

"ကောင်းပါပြီ" ကောင်မလေး၏ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုကလည်း ပြုံးလိုက်လေသည်။ "အဲဒီလိုအချိန်မျိုး တကယ်ရောက်လာခဲ့ရင် သခင်မလေးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့"

"ဘာမှ ဒုက္ခမများပါဘူး၊ ငါ့ကိုသာ လွှဲထားလိုက်" ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ ရင်ဘတ်သေးသေးလေးကို ပုတ်ပြလိုက်၏။ "ဒါဆို ငါသွားပြီနော်၊ စောစောအိပ်"

"အင်း"

ရှောင်မိုက တုံ့ပြန်စကားဆိုလိုက်ပြီး ထုရှန်းကျင်းစီကို ထင်းတင်းကုပ်အပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပို့ကာ သူမ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်သွားသည်ကို လိုက်လံငေးကြည့်နေလေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးတိုင်း ထုရှန်းကျင်းစီက နောက်သို့လှည့်ကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို ဝှေ့ယမ်းပြလေ၏။ သူမ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ရှောင်မိုက သူ၏အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သစ်သားတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပေသည်။

ထုရှန်းကျင်းစီ သူမ၏ ခြံဝင်းငယ်လေးဆီသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အစ်မယွဲ့ရှီမှာ ကုတင်ပေါ်၌ အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ အပြင်ထွက်သွားခဲ့သည်ကို လုံးဝသတိမထားမိခဲ့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဟီးဟီး၊ အစ်မယွဲ့ရှီက တကယ်အတဲ့ ငတုံးမမလေးပဲ"

ထုရှန်းကျင်းစီက အစေခံမလေး ယွဲ့ရှီကို လျှာလေးထုတ်ကာ မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကုတင်ငယ်လေးဆီသို့ ပြန်လည်အနားယူရန် သွားလေတော့သည်။

"သူငယ်ချင်း..."

"..."

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ အမြီးကြီးကို ဖက်ထားလိုက်လေ၏။ ပိုတွေးလေလေ၊ ပို၍ ပျော်ရွှင်လာလေလေပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ့မှာလည်း သူငယ်ချင်းရှိသွားပြီကွ"

ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ခံစားချက်ဖြင့် မကြာမီမှာပင် ထုရှန်းကျင်းစီတစ်ယောက် တကယ်ပဲ အိပ်မောကျသွားလေတော့သည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်သို့ရောက်လာကာ အခန်းတွင်း၌ ကောင်မလေး၏ နှေးကွေးသော အသက်ရှူသံမှလွဲ၍ အခြားလှုပ်ရှားမှု ဘာမျှမရှိတော့ချိန်တွင် ယွဲ့ရှီက ကုတင်ပေါ်မှဆင်းလာပြီး အိပ်မောကျနေသော သခင်မလေးကို ကြည့်ရန် ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်လာခဲ့ပေသည်။

"ငါ သခင်မကြီးကို သွားပြောသင့်လား"

စည်းမျဉ်းများအရဆိုလျှင် သခင်မလေးအနေဖြင့် အထီးသတ္တဝါတစ်ဦးနှင့် နှစ်ယောက်တည်း အတူရှိနေခြင်းကို လုံးဝခွင့်မပြုထားပေ။ လူသားမျိုးနွယ်တစ်ဦးဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသေး၏။

သို့သော်လည်း...

မကြာသေးမီက ထင်းတင်းကုပ်အတွင်းရှိ လူသားမျိုးနွယ် ကလေးငယ်နှင့်အတူ ကြက်ခြေခတ်နှင့် သုည ဇယားကွက် ကစားနည်းကို ဆော့ကစားနေစဉ် သခင်မလေး၏ ပျော်ရွှင်နေသော အသွင်အပြင်ကို ယွဲ့ရှီက ပြန်လည်အမှတ်ရမိသွားကာ သူမ၏ရင်ထဲတွင် တွန့်ဆုတ်နေမိလေသည်။

သခင်မလေး ဤမျှ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို သူမ မမြင်ရသည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

အကယ်၍ သခင်မကြီးကိုသာ သူမ သွားပြောလိုက်ပါက သခင်မလေးအနေဖြင့် သူနှင့်အတူ ဆက်ကစားခွင့်ရတော့မည် မဟုတ်သလို ထိုညစ်ပတ်ပေရေနေသော လူသားမျိုးနွယ် ကလေးငယ်မှာလည်း အန္တရာယ်ကြုံတွေ့သွားနိုင်ပေသည်...

ထိုသို့ဆိုလျှင် သခင်မလေးက ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းသွားလိုက်မည်နည်း။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ..." နောက်ဆုံးတွင် ယွဲ့ရှီက ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "လောလောဆယ်တော့ သခင်မကြီးကို မပြောသေးတာပဲ ကောင်းပါတယ်"

"..."

အကျိုးအကြောင်းသင့် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်လာစရာအကြောင်း မရှိပေ...

ထိုလူသားမျိုးနွယ် ကောင်လေးမှာ အသက်ငါးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး မည်သည့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိသလို ရိုးသားပုံလည်း ပေါ်လေသည်။

ထို့အပြင် သခင်မလေးကို သူမက အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေမည်ဖြစ်ပြီး ထိုကောင်လေးကို သခင်မလေးအား ထိခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။

တစ်လ။

သခင်မကြီးက သခင်မလေး အသက်ခြောက်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ကို ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် အရာရာတိုင်းကို ဤမျှ တင်းကျပ်ထားစရာ မလိုတော့ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးပေသည်။

ထိုကောင်လေးကို သခင်မလေးနဲ့အတူ အချိန်နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး ဆော့ကစားခွင့် ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။

တစ်လကြာပြီးနောက် သခင်မလေး၏ အသက်ခြောက်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့အပြီးတွင် သူမက ကျောင်းတော်သို့သွား၍ ပညာသင်ကြားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုလူသားမျိုးနွယ် ကောင်လေးကိုလည်း သဘာဝကျကျပင် တဖြည်းဖြည်း မေ့ပျောက်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်ချေသည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်ခင်း။

ထုရှန်းကျင်းစီက စောစောစီးစီး နိုးလာခဲ့ပေသည်။ မျက်နှာသစ်၊ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် သူမက မီးဖိုဆောင်ခြံဝင်းဆီသို့ တက်ကြွစွာ ပြေးသွားလေတော့သည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် သခင်မလေး"

"သခင်မလေး ဒီလောက်စောစောစီးစီး ရောက်လာတာပဲ"

"သခင်မလေး မုန့်လေးဘာလေး သုံးဆောင်ချင်လို့လား"

မီးဖိုဆောင်ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူများက သခင်မလေးကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း အံ့ဩသွားခြင်း မရှိကြဘဲ အားလုံးက သူမကို ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်ကြလေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သခင်မလေးမှာ နေရာတကာသို့ ပြေးလွှားဆော့ကစားတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မီးဖိုဆောင်ခြံဝင်းဆီသို့လည်း လာရောက်ကြည့်ရှုလေ့ရှိပေသည်။

သူတို့အနေဖြင့် သခင်မလေးကို မထိမိစေရန်သာ ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ဒီကနေ့ သခင်မလေးက မီးဖိုဆောင်ခြံဝင်းအတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်နေပြီး တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေပုံရကြောင်းကို သူတို့ သတိထားမိလိုက်ကြပေသည်။

ထုရှန်းကျင်းစီက မီးဖိုဆောင်ခြံဝင်းအတွင်း ပတ်ချာလှည့်နေလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိုကောင်မလေးက မီးဖိုအတွင်းသို့ ထင်းများထည့်ကာ အလုပ်များနေသော ရှောင်မိုကို တွေ့ရှိသွားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် မီးဖိုထဲသို့ ထင်းများကို အဆက်မပြတ် ထည့်ပေးနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မီးကို ဆွပေးကာ မီးဖိုအောက်မှ လောင်ကျွမ်းသွားသော မီးသွေးနှင့် ပြာအချို့ကို ဂေါ်ပြားဖြင့် ကော်ထုတ်နေရပေသည်။

ရှောင်မိုကို တွေ့ရှိသွားပြီးနောက် ထုရှန်းကျင်းစီ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး သူမက သူ့အား လှမ်း၍နှုတ်ဆက်ချင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ရှောင်မိုနှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေး ပေါ်လွင်သွားမည်ကို ထုရှန်းကျင်းစီက စိုးရိမ်နေသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် ထိုစိတ်ကို မြိုသိပ်ထားလိုက်ရလေတော့သည်။