အခန်း ၅၁၈

အခန်း (၅၁၈)

ညဉ့်ယံသည် နက်ရှိုင်းလာပြီး ထုရှန်းအိမ်တော်ကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုအောက်တွင် လွှမ်းခြုံနေလေ၏။

ရုတ်တရက် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ကနဲဖြစ်သွားပြီးနောက် ဓားတစ်လက်သည် အမှောင်ထုကို ထိုးခွဲကာ ထုရှန်းကျင်းစီ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။

"သခင်မလေး၊ သတိထား"

ယွဲ့ရှီမှာ တွေးတောနေရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လှည့်ထွက်လိုက်၏။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ခါးထက်ရှိ သားရေကြာပွတ်က ဝိညာဉ်မြွေတစ်ကောင်အလား လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြာပွတ်ဖျားက ဓားသွားကို တိကျသေချာစွာ ရစ်ပတ်သွားလေသည်။

လိမ်ယှက်ကာ ဆွဲငင်လိုက်မှုနှင့်အတူ ဓားသွားမှာ တစ်လက်မခန့် လမ်းကြောင်းလွဲသွားခဲ့ပေသည်။ ထိုဓားက ယွဲ့ရှီ၏ ပခုံးကို ရှပ်တိုက်သွားပြီးနောက် "ဒုတ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ တိုင်လုံးတစ်ခုအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားပြီး ဓားသွားမှာ တုန်ခါလျက် တဝီဝီ မြည်ဟည်းနေချေပြီ။

ယွဲ့ရှီက ထုရှန်းကျင်းစီကို သူမ၏ ကျောဘက်တွင် ကာကွယ်ပေးထားလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲ"

မှောင်မိုက်နေသော အရိပ်တစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီး မျက်နှာကို အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။ သူ၏ နဖူးထက်ရှိ ဦးချိုတိုလေးတစ်ခုက လရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မိစ္ဆာချီများက လက်နှင့်ပင် ဆုပ်ကိုင်၍ရနိုင်မတတ် ထူထပ်သိပ်သည်းလှပေသည်။

"ထုရှန်းအိမ်တော်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာ မင်းရဲ့အပြစ်က ဘယ်လောက်ကြီးမားလဲဆိုတာ သိရဲ့လား" ယွဲ့ရှီက ကြာပွတ်လက်ကိုင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူမ၏ အသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး နှိမ့်ချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူ၏ပုံရိပ်က ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

ယွဲ့ရှီ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ သူမ၏ ကြာပွတ်က အလျားလိုက် ရိုက်ခတ်သွားချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားသွားပြီး သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်၊ ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ တစ်ဆက်တည်း ထိုးခုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားက ထုရှန်းကျင်းစီဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် တည့်မတ်သွားပြန်လေသည်။

ယွဲ့ရှီမှာ နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားခဲ့၏။ သူမ၏ ကြာပွတ်က လေထဲတွင် ကွေးညွတ်သွားပြီး ထိုလူ၏ လက်ဖျံကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြင်းထန်စွာ ဆွဲငင်လိုက်မှုနှင့်အတူ ထိုလူကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။

"ဝုန်း"

ထိုလူ၏ ကျောပြင်က ကြမ်းပြင်နှင့် ရိုက်မိသွားချိန်တွင် ကျောက်စရစ်ခဲများ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားပြီး မြေပြင်တွင် မြောင်းတိမ်တိမ်လေးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ချေသည်။

သို့သော်လည်း သူက မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ ခံစားရပုံမပေါ်ပေ။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကိုထောက်ကာ အပေါ်သို့ ပြန်လည်ခုန်ထလိုက်လေ၏။ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ကျောက်ပြားများ ကွဲကြေသွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ ထပ်မံ၍ ပြေးဝင်လာပြန်သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဓားအလင်းတန်းများနှင့် ကြာပွတ်အရိပ်များက ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားလေတော့သည်။

ယွဲ့ရှီ၏ ကြာပွတ်မှာ နူးညံ့မှုနှင့် တောင့်တင်းမှုကြားတွင် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေ၏။ နူးညံ့သည့်အချိန်တွင် ဓားသွားတစ်လျှောက် လျှောဆင်းသွားပြီး တောင့်တင်းသည့်အချိန်တွင်တော့ ဓားထိပ်ဖျားကို ရိုက်ထုတ်ပစ်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး လက်နက်များ ထိခိုက်သံက မိုးပေါက်များအလား ထူထပ်နေကာ တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ယံတွင် အလွန်တရာ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

"ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

ယွဲ့ရှီတစ်ယောက် သူမကိုယ်သူမ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်ချကာ ထိုလူကို နောက်ဆုတ်သွားစေလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလဲတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်လေ၏။

ကျောက်စိမ်းပုလဲလုံးလေးမှာ ပေသုံးဆယ်ခန့်အမြင့်သို့ မြင့်တက်သွားသော်လည်း သူမ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ယင်းက လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး မမြင်ရသော အကာအရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသည့်အလား မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်ကိုသာ ထုတ်လွှတ်နေကာ ၎င်း၏အလင်းရောင်မှာ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ခံထားရပုံ ပေါ်လေသည်။

"မှော်ဝင်္ကပါပဲ"

ယွဲ့ရှီ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားခဲ့ပေသည်။

ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်သံများ အပြင်သို့ မထွက်ပေါ်စေရန် ခြံဝင်းကို အထီးကျန်ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ထားလေ၏။ သူမအနေဖြင့် အချက်ပြသင်္ကေတတစ်ခုကိုပင် ပေးပို့နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

သူမ၏ စိတ်အာရုံ လွင့်ပါးသွားသည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက သူ၏ဓားဖျားကို သူမ၏ မျက်လုံးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာစေခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှီက ဘေးဘက်သို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ ဓားက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ရှပ်တိုက်သွားပြီး ဆံပင်အနည်းငယ်ကို ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့သည်။

သူမက အဟုန်ဖြင့် လှည့်ပတ်သွားပြီး ကြာပွတ်က သူမခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်သွားကာ လည်ပတ်အားဖြင့် ကြာပွတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။

ဤရိုက်ချက်က ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တည့်မတ်စွာ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို စုတ်ပြဲသွားစေကာ အောက်ရှိ မီးခိုးပြာရောင် အသားအရေကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေ၏။

ထိုလူက နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ယိုင်နဲ့သွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာကို တစ်ချက်ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်မော့လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တန့်နေသော ရေအိုင်တစ်ခုပမာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူက ဓားကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ပြန်သည်။

ယွဲ့ရှီက ကြာပွတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထုရှန်းကျင်းစီကို ကာကွယ်ပေးရင်း ခြေတစ်ဝက်ခန့် ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်လိုက်လေ၏။

"သခင်မလေး၊ သူချထားတဲ့ ဝင်္ကပါက အသံကိုပဲ အထီးကျန်စေနိုင်ပြီး ဆက်သွယ်ရေး မှော်လက်နက်တွေကိုပဲ ဖိနှိပ်ထားနိုင်တာပါ။ လူတွေကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ပါဘူး။ မြန်မြန် ပြေးပါ ကျွန်မ သူ့ကို တားထားမယ်။ သခင်မကြီး မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာပါ"

ယွဲ့ရှီက ထုရှန်းကျင်းစီကို ပြောလိုက်ပေသည်။

ထုရှန်းကျင်းစီက ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာထားတွင် ရှုပ်ထွေးပဋိပက္ခဖြစ်နေမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူမက အစ်မယွဲ့ရှီကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထားပစ်မသွားချင်ခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင် ဆက်နေပါက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်စေမည်ကိုလည်း သူမ သိရှိထား၏။

"အစ်မယွဲ့ရှီ၊ ဘေးကင်းအောင် နေရမယ်နော်"

ထုရှန်းကျင်းစီက အစ်မယွဲ့ရှီကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုကို ဦးဆောင်ကာ ခြံဝင်း၏ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက သူ၏ မူလအသွင်အမှန်ကို ပြတ်သားစွာ ထုတ်ဖော်လိုက်လေ၏။

သူ၏ မူလအသွင်မှာ ကြံ့တစ်ကောင်နှင့် တူသလို ကျွဲတစ်ကောင်နှင့်လည်း တူနေပြီး ဝက်ခေါင်း၊ ဆင်ခြေထောက်များနှင့် ခွာသုံးဖက် ပါရှိကာ ဝမ်းဗိုက်ကြီးမှာလည်း ဖောင်းကားနေပေသည်။

【မှတ်ချက် - ဖုန်ကင်းစင် ကြံ့ - ဖုန်မှုန့်များကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သော ပင်လယ်သားရဲတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ အခန်းတွင်း၌ ထားရှိပါက ဖုန်ကင်းစင် သားရဲ၏ အမွေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကော်ဇောကဲ့သို့ပင် မည်သည့်ဖုန်မှုန့်မျှ ဝင်ရောက်လာမည် မဟုတ်ချေ။】

ထိုလူက ယွဲ့ရှီဆီသို့ ပြေးဝင်ကာ ခြေဖြင့် နင်းချလိုက်လေသည်။

အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်တော့သဖြင့် ယွဲ့ရှီမှာ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အရှေ့တွင် ကြက်ခြေခတ်ကာကွယ်လျက် ထိုနင်းချမှုကို ခံယူလိုက်ရလေ၏။

ယွဲ့ရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမမှာ အနောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ချေပြီ။

သို့ရာတွင် သူမက အလျင်အမြန် ပြန်ထလာပြီး သူမ၏ မူလအသွင်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ကြောင်အမြီးသုံးချောင်းက မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်ယံတွင် လွင့်ဝဲနေလေတော့သည်။

ယွဲ့ရှီမှာ သာမန် ကြောင်မိစ္ဆာတစ်ကောင် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ သွေးဆက်နွယ်မှုမှာ ဟွမ် အဖြစ်သို့ ဘိုးဘေးအခြေအနေ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း လက္ခဏာရပ်များကို ပြသနေလေ၏။

【ဟွမ် - မျက်လုံးတစ်လုံးနှင့် အမြီးသုံးချောင်းပါရှိသော တောကြောင်တစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ ၎င်း၏ အော်သံက အသံပေါင်းတစ်ရာကို တုပနိုင်စွမ်းရှိ၏။ မကောင်းဆိုးဝါးများကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပြီး ၎င်းကို စားသုံးပါက အသားဝါရောဂါကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်သည်။】

"ညောင်"

ယွဲ့ရှီက ကြံ့ကြီးဆီသို့ ခုန်အုပ်သွားပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်တရာ ပေါ့ပါးသွက်လက်နေကာ သူမ၏ လက်သည်းများက ကြံ့ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခြစ်ရာများ အထပ်ထပ် ကျန်ရစ်စေခဲ့ပေသည်။

"ဝုန်း"

ထိုလူက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာပြီး ယွဲ့ရှီကို ဘေးသို့ ရိုက်ချပစ်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ ထုရှန်းကျင်းစီဆီသို့ ရေပန်းတစ်ခုကို ပြင်းထန်သော အဟုန်ဖြင့် ပန်းထုတ်တိုက်ခိုက်လိုက်လေတော့သည်။

ထုရှန်းကျင်းစီမှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားပြီး သူမ၏ စိတ်အာရုံများ လုံးဝ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့ချေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုလူ၏ ရေပန်းထုတ်လွှတ်မှု မပြီးဆုံးခင်မှာပင် ရှောင်မိုက ထုရှန်းကျင်းစီဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူမအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်လေ၏။

"ဝုန်း"

"ဗွမ်း"

ရေများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသံနှင့်အတူ ရှောင်မိုက ထုရှန်းကျင်းစီကို ဖက်လျက် ရေကန်ထဲသို့ ကျသွားသံတို့ ရောယှက်သွားလေတော့သည်။

ရေကန်မျက်နှာပြင်မှ ရေတိုင်ကြီးတစ်ခု ပန်းထွက်လာခဲ့ပေသည်။

ရေပြင်မငြိမ်သက်သေးခင်မှာပင် ထိုလူက နောက်ထပ် ရေပန်းတစ်ခုကို ထပ်မံစုစည်းလိုက်ပြီး အဆုံးသတ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်လေ၏။

သို့ရာတွင် ထိုအချိန်မှာပင် နှင်းပွင့်ပမာ ဖြူဖွေးနေသော မြေခွေးအမြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာခဲ့ချေပြီ။

အမြီးတစ်ချောင်း။

အမြီးနှစ်ချောင်း။

အမြီးသုံးချောင်း။

ထိုလူ တုံ့ပြန်မှု မပြုလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖြူဖွေးသော မြေခွေးအမြီးရှစ်ချောင်းက ရစ်ပတ်ချည်နှောင်ပြီး ဖြစ်နေလေတော့သည်။

အမြီးကိုးချောင်း ကောင်းကင်မြေခွေးများအတွက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တစ်ဆင့်တိုင်းအတွက် အမြီးတစ်ချောင်း ရှိလေ၏။

မသေမျိုးအဆင့်ရှိ ထုရှန်းရှင်းဟွာသည် လေထဲမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ပေသည်။ သူမက ထိုလူ၏ အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ဘယ်သူက မင်းကို လွှတ်လိုက်တာလဲ။ အသက်ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် ချမ်းသာမပေးရက်ဘူးလား"

"ဟီးဟီးဟီး" ထိုလူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။ "ငါ့သခင်အတွက်လေ သာမန် အမြီးကိုးချောင်း ကောင်းကင်မြေခွေး ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ဘာအရေးပါလို့လဲ"

စကားပြောဆိုပြီးနောက် ထိုလူက မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်လေသည်။

"ဒုက္ခပဲ"

ထုရှန်းရှင်းဟွာက ချက်ချင်းပင် ထိုလူကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပန်းချီကားလိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ သူ့ကို အထဲသို့ စုပ်ယူပစ်လိုက်လေ၏။

"ဝုန်း"

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ထိုလူက သူ၏ မိစ္ဆာအမြူတေကို ကိုယ်တိုင် ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ သူနှင့် ပန်းချီကားလိပ်တို့မှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တစ်ခုမျှပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ငြိမ်းချမ်းမှု ပြန်လည်သက်ရောက်လာသော်လည်း ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်နေလေတော့သည်။

"ဟွန့်"

ထုရှန်းရှင်းဟွာက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ သမီးနှင့် လူသားမျိုးနွယ် ကလေးငယ်ကို ရေကန်ထဲမှ ကယ်ဆယ်ရန် အလျင်အမြန် လှည့်ထွက်သွားလေ၏။

ထုရှန်းရှင်းဟွာက သမီးဖြစ်သူကို မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်ပေသည်။

လူသားမျိုးနွယ် ကောင်လေးမှာ သတိလစ်နေသော်လည်း သူမ၏ သမီးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ထုရှန်းကျင်းစီမှာ အထီးသတ္တဝါတစ်ဦး၏ ထိတွေ့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ဟင်္သာပြဒါးအမှတ်အသားလေးမှာ ရေကန်ရေဖြင့် ဆေးကြောခံလိုက်ရသည့်အလား တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

"သခင်မကြီး၊ ကျွန်မကို သေဒဏ်ပေးပါ..."

ယွဲ့ရှီက လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး ထုရှန်းရှင်းဟွာ၏ အရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာထားတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေမှုများ အပြည့်အဝ ဖြစ်ပေါ်နေလေ၏။

ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး ဖြစ်လာမည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သခင်မလေးကို ကာကွယ်ပေးရန် သူမ နီးပါးလောက် ကျရှုံးခဲ့ရပြီး ယခုအခါ သခင်မလေး၏ အသက်ခြောက်နှစ်ပြည့် မွေးနေ့မတိုင်မီမှာပင် သခင်မလေးသည် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ အထိအတွေ့ကို ခံလိုက်ရချေပြီ။

"မင်း သေသွားလို့ကော ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ"

ထုရှန်းရှင်းဟွာက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဖက်တွယ်ထားကြသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

"တစ်ရက်ပဲ လိုတော့တာကို..."

ထုရှန်းရှင်းဟွာက ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ စိုစွတ်နေသော ပါးပြင်လေးကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေ၏။

"ဒါက... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုဆန္ဒများလား..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ်ပဲ ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူးလား"

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့..."

ထုရှန်းရှင်းဟွာက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်ထားလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့... ဘာလို့ လူသားမျိုးနွယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရတာလဲ..."