အခန်း ၅၁၉

အခန်း (၅၁၉)

ထုရှန်းအိမ်တော်၏ ဘေးဘက်ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌။

နံနက်ခင်းနေခြည်နုနုက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းတွင်းသို့ ဖြာကျလာပြီး ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပေသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ရှောင်မိုက မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ရှောင်မို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာကြက် သို့မဟုတ် စိမ်းသက်နေသော ကုတင်ခန်းဆီးကြိုးများ မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည့် တောက်ပပြီး ရေစိုနေသကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေး တစ်စုံပင် ဖြစ်ချေသည်။

ကောင်မလေး၏ အနောက်ဘက်ရှိ နှင်းပွင့်ပမာ ဖြူဖွေးနေသော မြေခွေးအမြီးလေးမှာ ဘယ်ညာ ယိမ်းနွဲ့နေဆဲပင်။

ရှောင်မို နိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ကနဲဖြစ်သွားပြီး သူမနောက်ရှိ မြေခွေးအမြီးလေးမှာ ပို၍ပင် သွက်လက်စွာ လှုပ်ရမ်းသွားလေသည်။ "ရှောင်မို၊ နင် နိုးလာပြီပဲ"

"ဒါက ဘယ်နေရာလဲ"

ရှောင်မို၏ အသိစိတ်များက တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာခဲ့ပေသည်။

ယမန်နေ့ညက တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပြီးနောက် သူနှင့် ထုရှန်းကျင်းစီတို့ ရေထဲသို့ အတူတကွ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်ကိုသာ သူ မှတ်မိလေ၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူ သတိလစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

"ဒါက သာမန်အစေခံမလေးတွေ နေတဲ့ အခန်းလေးတစ်ခုပါပဲ"

သဘာဝအလျောက် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ပါဝင်နေသော အသံတစ်သံက ရှောင်မို၏ နားထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ အချိုးအစားကျနလှပပြီး ရုပ်ရည်သွင်ပြင် အလွန်တရာ ပြည့်စုံလွန်းသော ပထမသခင်မကြီး လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို ရှောင်မို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သခင်မကြီးထုရှန်းက သူမ၏ စကတ်ပေါ်မှ လက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံက သူမ၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးတွင် ကပ်နေပေသည်။ ထို့နောက် သူမက ရှောင်မို၏ ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏နဖူးကို လှမ်း၍ စမ်းသပ်ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

နွေးထွေးသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းဝင်ရောက်လာသည်ကို ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ခဏအကြာတွင် သခင်မကြီးထုရှန်းက သူမ၏လက်ဝါးကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး ဆိုလေ၏။ "မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်သွားတာမျိုး မရှိပါဘူး။ မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်လေး လန့်သွားရုံပါပဲ။ ဒီရက်ပိုင်း မီးဖိုဆောင်ခြံဝင်းမှာ အလုပ်သွားလုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကောင်းကောင်းသာ အနားယူလိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မကြီး" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

သခင်မကြီးထုရှန်းက သူမ၏သမီးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေ၏။ "ကျင်းစီ၊ သမီး ခဏလောက် အပြင်ထွက်နေပေးပါ။ အမေ ရှောင်မိုနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောစရာရှိလို့"

"ဟို... ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသော်ငြား သူမက လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပေသည်။

ထုရှန်းကျင်းစီ ထွက်သွားပြီးနောက် အခန်းတွင်း၌ ရှောင်မိုနှင့် သခင်မကြီးထုရှန်းတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ရှောင်မိုက လက်ထောက်ကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှဆင်းလျက် သခင်မကြီးထုရှန်းအား အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။ "မနေ့ညက ကျွန်တော် သခင်မလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမိသွားပြီး အိမ်တော်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ချိုးဖောက်မိခဲ့ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ သခင်မကြီး"

သခင်မကြီးထုရှန်းက သူမအား စနစ်တကျ အရိုအသေပေးနေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ပုတ်ခတ်သွားခဲ့ပေသည်။ သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "မင်းရဲ့ အရိုအသေပေးတဲ့ ပုံစံက တော်တော်လေး စနစ်ကျနေပါလား။ ဘယ်သူ့ဆီကနေ သင်လာတာလဲ"

"သခင်မကြီးကို ဖြေရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက အရာရာကို အမြန်သင်ယူတတ်ပါတယ်။ အရင်တုန်းက စာပေပညာရှင်တချို့ အရိုအသေပေးတာကို မြင်ဖူးပြီး ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တာနဲ့ သင်ယူထားခဲ့တာပါ"

သခင်မကြီးထုရှန်းက ဤသို့မေးလာလိမ့်မည်ဟု ရှောင်မို မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"အင်း"

သခင်မကြီးထုရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး များများစားစား မတွေးတော့ဘဲ ရှောင်မို၏ ရှင်းပြချက်ကို ယုံကြည်သွားခဲ့ချေပြီ။

"ထတော့။ ငါ့အရှေ့မှာ ဒီလို ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ယွဲ့ရှီဆီကနေ အသေးစိတ်ကို ငါ ကြားသိပြီးပါပြီ။ မင်းက ကျင်းစီကို ထိမိသွားခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ ဒါက အရေးပေါ်အခြေအနေမို့လို့ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါ။ ဒါ့အပြင် မင်းသာ မရှိခဲ့ရင် ကျင်းစီက အန္တရာယ်ကြုံတွေ့သွားနိုင်တယ်လေ"

"နားလည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မကြီး"

ရှောင်မိုက မတ်တတ်ပြန်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိလေ၏။

မည်သည့်မျိုးနွယ်စုပင်ဖြစ်စေ အထီးသတ္တဝါမှန်သမျှ ကျင်းစီ၏ ဆံပင်တစ်မျှင်ကိုပင် မထိရဟု တားမြစ်ထားသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှောင်မို မသိရှိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း သူက ဤမျှ ကြီးလေးသော ပြစ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့မိပြီဖြစ်ရာ သူ၏အသက်အန္တရာယ်မှာ သေချာပေါက် စိုးရိမ်ရပြီဟု ရှောင်မိုက ခံစားခဲ့ရလေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဤသခင်မကြီးထုရှန်းမှာ ဤမျှလောက် အကြောင်းအကျိုး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ကောင်းပြီ၊ ခဏနေရင် မင်း မီးဖိုဆောင်ခြံဝင်းကို ပြန်သွားတော့။ သေချာမှတ်ထား၊ ကျင်းစီကို မင်း ထိမိသွားတဲ့အကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်မပြောနဲ့။ မင်းအတွက် ဆုလာဘ်ကိုတော့ ဒီနေ့ ကျင်းစီရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ ပြီးသွားတာနဲ့ သေချာပေါက် ပေးပါ့မယ်။ ဒါ့အပြင်..."

သခင်မကြီးထုရှန်းက သူမ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ရှောင်မိုအား ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"သခင်မကြီး၊ ဒါက"

ဤဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်၏ မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် ဆန်ဝါမဟာအိပ်မက် ဟူသော စာလုံးကြီးများကို ရှောင်မို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ဒါက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ တာအိုကျမ်းတစ်အုပ်ဖြစ်ပြီး ငါတို့ အမြီးကိုးချောင်း ကောင်းကင်မြေခွေး မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ အဲဒီထဲမှာ လူသားမျိုးနွယ် တာအိုလမ်းစဉ်ရဲ့ မှော်ပညာရပ်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ မင်းကို ငါ စမ်းသပ်စစ်ဆေးကြည့်တုန်းက မင်းရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ကောင်းမွန်ပြီး တာအိုမှော်ပညာရပ်တွေကို ကျင့်ကြံဖို့ သင့်တော်တယ်ဆိုတာ တွေ့ရှိခဲ့ရတယ်"

"ဒီစာအုပ်ကို ယူသွားပြီး အရင်လေ့လာကြည့်လိုက်။ မင်း နားမလည်တာ တစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကိုလာမေးဖို့ တစ်လကို အခွင့်အရေး လေးကြိမ် ရှိတယ်"

"ငါက တာအိုမှော်ပညာရပ်တွေကို မကျင့်ကြံဘူးဆိုပေမဲ့ မင်းကို တစ်ခုနှစ်ခုလောက်တော့ ရှင်းပြပေးနိုင်စွမ်း ရှိပါသေးတယ်"

ရှောင်မိုက စာအုပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်ပြီး လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေ၏။ "ပညာရပ်တွေ သင်ကြားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မကြီး..."

"ငါက ပညာသင်ပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးရုံပါပဲ။ အရှေ့က ခရီးလမ်းနဲ့ မင်း ဘယ်အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်မလဲဆိုတာကတော့ မင်းကိုယ်မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

သခင်မကြီးထုရှန်းက ရှောင်မိုကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

"တကယ်လို့ မင်းသာ တကယ်လုပ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေကို ငါ ထောက်ပံ့ပေးမယ်။ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ မင်းက ငါတို့ ထုရှန်းအိမ်တော်ရဲ့ ပူဇော်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"မင်း မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း အနာဂတ်မှာ အစောင့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝင်လုပ်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကိုပဲ ဖြတ်သန်းလိုက်ပါ"

"လမ်းက ကိုယ့်ခြေအောက်မှာပဲ ရှိတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ့်ဘာသာ လျှောက်လှမ်းရမှာပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အရင် သွားခွင့်ပြုပါဦး"

ရှောင်မိုက ဆန်ဝါမဟာအိပ်မက် စာအုပ်ကို သူ၏ဝတ်ရုံထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ရှောင်မို ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် သခင်မကြီးထုရှန်းက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တံခါးဘက်သို့ လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်၏။ "ကဲ၊ ပုန်းပြီး ခိုးနားထောင်မနေနဲ့တော့။ အထဲဝင်ခဲ့"

သခင်မကြီးထုရှန်း၏ စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ငုံ့ထားလျက် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့ပေသည်။ သူမ၏ လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းကို အချင်းချင်း ထိုးဆွနေကာ အဆူခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံ ပေါ်နေလေ၏။

"အမေ၊ သမီး တောင်းပန်ပါတယ်..."

ထုရှန်းကျင်းစီ၏ အမြီးလေးမှာ တွဲလောင်းကျနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ တကယ်ကို နောင်တရနေပုံ ပေါ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထုရှန်းကျင်းစီမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက မည်သည့်အထီးသတ္တဝါကိုမျှ တစ်ကြိမ်တစ်ခါပင် မထိတွေ့ရဟု မိခင်ဖြစ်သူ၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုကို ခံယူခဲ့ရပေသည်။

အကြောင်းရင်းကို ထုရှန်းကျင်းစီ မသိရှိသော်ငြား သူမက မိခင်ဖြစ်သူ ချမှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းများကိုတော့ လိုက်နာခဲ့လေ၏။

သို့သော်လည်း ယခုတော့... သူမက ဤစည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်မိခဲ့ချေပြီ။

"ရပါတယ်၊ ကိစ္စက ပြီးသွားပါပြီ"

သခင်မကြီးထုရှန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ရင်ထဲတွင် နာကျင်ခံစားရမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ကျင်းစီ၊ သမီးက ဘယ်သူနဲ့မဆို ဆော့ကစားလို့ရပြီ၊ ပြီးတော့ အိမ်တော်ပြင်ပကိုလည်း ထွက်ခွင့်ရှိပြီ။ အမေ သမီးအပေါ် ဘာကန့်သတ်ချက်မှ ထားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"တကယ်လား" ထုရှန်းကျင်းစီက ခေါင်းမော့လာပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်တောင်လေးများ ပုတ်ခတ်သွားလေ၏။

"တကယ်ပါ" သခင်မကြီးထုရှန်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။ "ဒါပေမဲ့ သမီး သေချာမှတ်ထားရမယ်၊ သမီးက မိန်းကလေးဖြစ်တဲ့အတွက် ဣန္ဒြေစောင့်တတ်ရမယ်။ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေးဆိုတာ သင့်တော်တဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရမယ်။ နောက်ပိုင်း ယောက်ျားလေးတွေရဲ့ မသင့်တော်တဲ့နေရာကို ထိတွေ့တာမျိုး အဖြစ်ခံလို့ မရဘူးနော်၊ နားလည်လား"

"နားလည်ပါပြီ အမေ"

ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

"အမေ တကယ်ပဲ... ရှောင်မိုကို တကယ်ပဲ အပြစ်မတင်ဘူးမလားဟင်"

"အင်း၊ အမေ သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး" သခင်မကြီးထုရှန်းက နူးညံ့စွာ ဆိုလေ၏။

"ဒါဆို နောက်ရက်တွေကျ သမီး သူ့ဆီ သွားဆော့လို့ ရသေးလားဟင်" ကောင်မလေးက သူမ ဂရုအစိုက်ဆုံးဖြစ်သော မေးခွန်းကို မေးလိုက်ပေသည်။

သခင်မကြီးထုရှန်းမှာ အနည်းငယ် ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ကာ စကားကို ဆွဲဆန့်ပြောလိုက်လေသည်။ "ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့၊ ဒီနေ့တော့ သမီး လိမ္မာရမယ်နော်။ ခဏနေရင် ဧည့်သည်တွေ အများကြီး လာကြတော့မှာ။ သမီးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို အရင်ဆုံး ပြီးအောင် ဖြတ်ကျော်ရမယ်၊ နားလည်လား"

"နားလည်ပါပြီ အမေ။ အမေက အကောင်းဆုံးပဲ" ထုရှန်းကျင်းစီက ခြေဖျားထောက်ကာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားသွားသော ကောင်မလေး၏ ပုံရိပ်ငယ်လေး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သခင်မကြီးထုရှန်း၏ မူလက နူးညံ့သော အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ... ဖြစ်လာမယ့်အတိုင်းပဲ ရင်ဆိုင်ရတာပေါ့"

"ဒါက အကောင်းဆုံးပါပဲ..."

"ဒီလိုပဲ... ဖြစ်ရတော့မှာပေါ့..."