အခန်း ၂၆၁
Vol. 27 Ch. 261
အခန်း (၂၆၁) မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့မည် (အပိုင်း ၂)
သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသားသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပေ၏။
သူ၏ရုပ်ရည်မှာ အလွန်သာမန်ဖြစ်ပြီး အသက်လေးဆယ်ခန့် အရွယ်ရှိကာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မေ့သွားနိုင်သော မျက်နှာမျိုးဖြစ်လေသည်။
သို့သော် ထိုအမျိုးသားထံမှ အန္တရာယ်များသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပေ၏။
ရုတ်တရတ် ထိုအမျိုးသားက မေးလိုက်၏။
"အိုယန်မိသားစုမှာ တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး..."
လန့်ဖြတ်သွားသော ဟယ်ရွှိုက်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဒီနှစ်တွေထဲမှာ အိုယန်မိသားစုကို ဖိနှိပ်ဖို့ တခြားမိသားစုတွေကို ကျွန်တော် တိုက်တွန်းနေခဲ့တာ... အိုယန်မိသားစုက သိပ်မခံတော့ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်"
"သူတို့ကုမ္ပဏီက အများဆုံး နောက်တစ်လဆိုရင် ဒေဝါလီခံရတော့မှာ..."
"တကယ်လို့ အကြွေးတွေ တောင်လိုပုံလာရင် အဲဒီဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ကြီးကို သေချာပေါက် ပေါင်နှံရတော့မှာလေ"
"အိုယန်မိသားစုဆီက မြေးတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်ထွက်လာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး... ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူက အိုယန်မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ ယွမ် ၅ ဘီလီယံ ကို ဘယ်လိုများ ထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့တာလဲ"
"ဒါက... တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားတဲ့ ကိစ္စပါပဲ..."
"ဟွန့်... အကုန်လုံးက မင်း အရည်အချင်းမရှိလို့ ဖြစ်ရတာ..."
မစ္စတာဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပေ၏။
"တကယ်လို့ မင်းသာ အိုယန်မိသားစုကို စောစောစီးစီး ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ကြီးကို စောစော ပေါင်နှံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"မစ္စတာဝမ်... ဒီမနက်တင် မစ္စတာလုရဲ့သား လုကျွင်းက အဘိုးကြီးအိုယန်ကို သွားပြီး ဖိအားပေးခဲ့သေးတယ်"
"အဲဒါက အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ... ကျွန်တော်က နောက်မှ အဲဒီအိမ်ကြီးကို လုကျွင်းဆီကနေ ပြန်ဝယ်လိုက်ဖို့ပဲလေ..."
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဘိုးကြီးရဲ့ မြေးက ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ"
ဟယ်ရွှိုက်က သတိထားကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။
သူသည် မစ္စတာဝမ်ကို စော်ကားမိမည်ကို တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့၏။ တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ခံမှာ အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပေသည်။
ထို့အပြင် သူတို့၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သဖြင့် ဟယ်ရွှိုက်က သူတို့ကို မစော်ကားရဲချေ။
"အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ လုကျွင်းက လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားတာ ကြာပြီ... ပြီးတော့ သူ့အဖေ လုရှောင်ရှင်းတောင် အခု လက်တစ်ဖက်တည်း ကျန်တော့တာ..."
မစ္စတာဝမ်သည် ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကို သိရှိထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေ၏။
"ဘာ..."
ဟယ်ရွှိုက်မှာ အံ့အားသင့်သွားချေသည်။
ဤအရာများက အဘိုးကြီးအိုယန်၏ မြေး လုပ်ခဲ့ခြင်းလော။
ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင်...
သူ၏ မျက်မှောင်များ ပြင်းထန်စွာ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်လေ၏။
ထို့နောက် သူက သတိထား၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မစ္စတာဝမ်... ခင်ဗျားက အိုယန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ကြီးကို လိုချင်နေခဲ့တာ... ခင်ဗျား ရှာနေတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား"
"မမေးသင့်တဲ့ မေးခွန်းတွေကို မမေးစမ်းနဲ့..."
မစ္စတာဝမ်၏ အေးစက်သော အကြည့်များ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။
သူက တစ်ခုခုကို တကယ် ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်၏။ အရင်က အိုယန်မိသားစုထဲကို ခိုးဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။
အကယ်၍ အိုယန်မိသားစု၏ အိမ်ကြီးကိုသာ ရရှိခဲ့ပါက မြေကြီးထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တူးဆွပြီး သူတို့ ရှာဖွေနေသည့် အရာကို တွေ့ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သူက ဟယ်ရွှိုက်ကို ထပ်ကြည့်ကာ တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန် မင်း ညစာစားပွဲကို သွားမှာ မဟုတ်လား... ငါ့အတွက် ဖိတ်စာတချို့ ယူခဲ့ပေး"
"မစ္စတာဝမ်... ခင်ဗျား ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"
"မင်း ပိုသိလေလေ ပိုမြန်မြန်သေလေလေပဲ..."
ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် မစ္စတာဝမ်သည် ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။
မကြာမီတွင် သူသည် ဆင်ခြေဖုံးရှိ ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး သူတို့အားလုံးထံမှ အားကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေကြလေသည်။
"မစ္စတာဝမ်..."
"မစ္စတာဝမ်..."
လူတိုင်းက နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။
မစ္စတာဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အစီအစဉ်တွေ ပြောင်းသွားပြီ... အိုယန်ဖေးရဲ့သားက မသေသေးဘူး... အခု သူ အိုယန်မိသားစုဆီ ပြန်ရောက်နေပြီ"
"အဲဒီတုန်းက အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့ နေရာမှာ ကလေးတစ်ယောက် အသတ်ခံလိုက်ရတယ် မဟုတ်ဘူးလား"
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
မစ္စတာဝမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
"ငါ မသိဘူး... အဲဒီတုန်းက ဒီကိစ္စကို ငါ တာဝန်ယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး"
"အားလုံးပဲ ပြင်ဆင်ထားကြ... မနက်ဖြန် ဟွမ်ဟောင်ဟိုတယ်မှာ ညစာစားပွဲ ရှိတယ်... ပစ်မှတ်က ချန်ဖုန်းကို အရှင်ဖမ်းဖို့ပဲ"
"မစ္စတာဝမ်... အဲဒီပစ္စည်းက ချန်ဖုန်းဆီမှာ ရှိနေနိုင်မလား"
"မသေချာဘူး..."
မစ္စတာဝမ်က မျက်လုံးကို မှေးကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ကျိုတိုမှာ အမြဲတမ်း နေတာမဟုတ်တော့ လုရှောင်ရှင်းရဲ့ လက် ဘယ်လို ပြတ်သွားလဲဆိုတာမျိုးလို သတင်းအချက်အလက် အများကြီးရဖို့ ခက်ခဲတယ်လေ"
"ဒါပေမဲ့ ချန်ဖုန်းက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ နည်းပြချုပ်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့်နဲ့ ညီမျှနိုင်တယ်လို့ ငါ သိထားတယ်..."
"မနက်ဖြန် အားလုံး သတိထားကြ... အမှားအယွင်း မခံနဲ့"
"သူ့ဆီမှာ ပစ္စည်းရှိရှိ မရှိရှိ အရင်ဆုံး သူ့ကို ဖမ်းရမယ်"
"မစ္စတာဝမ်... မနက်ဖြန်ကျရင် လူတွေအများကြီး ရှိနေမှာဆိုတော့ လှုပ်ရှားရတာ အဆင်မပြေ ဖြစ်မနေဘူးလား"
"မင်းတို့က ဘာသိလို့လဲ... လူတွေ အများကြီးရှိနေတာက လှုပ်ရှားဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ... ဒါ့အပြင် သူ့ကို ဖမ်းမိတာနဲ့ ငါတို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာကြမှာလေ"
"ရန်သူတွေက တုံ့ပြန်ဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ ရမှာမဟုတ်ဘူး... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ အများစုက နယ်စပ်မှာ ရောက်နေကြတာ..."
"တချို့ကလည်း လူအင်အား မလုံလောက်ကြဘူး... အဲဒီ စစ်သေနာပတိကလည်း မနက်ဖြန် နယ်စပ်ကို ပြန်တော့မှာ"
"ဒါက လက်လွတ်မခံသင့်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ..."
"ရှင်းပါပြီ..."
လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီးနောက် လူစုခွဲသွားကြလေတော့၏။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။
ချန်ဖုန်းနှင့် အိုယန်ဝူတို့သည် စားသောက်ဆိုင်သို့ တစ်နာရီစော၍ ရောက်ရှိနေကြလေပြီ။
အိုယန်ဝူသည် တရားဝင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပေ၏။
သူ့တွင် ကောင်းမွန်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိပြီးသားဖြစ်ရာ ဝတ်စုံနှင့်ဆိုလျှင် အတော်လေး ရုပ်ဖြောင့်နေလေသည်။
သို့သော် ဘေးရှိ ချန်ဖုန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက သူသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သလို ခံစားနေရ၏။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချန်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် စနစ်၏ အားဖြည့်မှုကို ရရှိထားသဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ နေရာကို ရွေးချယ်လိုက်ကြပြီး သောက်စရာ တစ်ခွက်စီ မှာယူလိုက်ကြသည်။
ဤနေရာမှာ အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။
လူတစ်ဦးလျှင် ပျမ်းမျှ ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယွမ် ၅ ထောင်ခန့် ရှိပေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်နာရီခန့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြပြီး ချိန်းဆိုထားသော အချိန်ရောက်လာသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ရောက်မလာသေးချေ။
ချန်ဖုန်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ဒါက အစ်ကိုချိန်းထားတဲ့ အချိန် သေချာရဲ့လား"
"အချိန်ကတော့ မှန်ပါတယ်..."
အိုယန်ဝူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်၏။
"မိန်းကလေးတွေက မိတ်ကပ်လိမ်းဖို့ အချိန်ပိုယူရလို့ နေမှာပါ... ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့... ငါလည်း သိပ်မလောပါဘူး..."
စောင့်ရင်း စောင့်ရင်းနှင့်။
ချန်ဖုန်းသည် ရေတစ်အိုးလုံးကိုပင် သောက်ပြီးသွားခဲ့လေပြီ။
နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ထပ်စောင့်လိုက်ကြ၏။
အကယ်၍ သူသာ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနှင့်အတူ လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက ထွက်သွားသည်မှာ ကြာလှပေပြီ။
နောက်ဆုံးတွင်
ချန်ဖုန်း ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်၌ အမျိုးသမီးတစ်စု ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာကြလေသည်။
ငါးယောက် သို့မဟုတ် ခြောက်ယောက်ခန့် ရှိမည်ထင်ရ၏။ သူတို့၏ ရုပ်ရည်များမှာ ကြည့်ပျော်ရှုပျော် ရှိကြပေသည်။
အချို့မှာ အမှတ် ၈၅ ခန့်ရှိပြီး အချို့မှာ အမှတ် ၉၀ ခန့် ရှိကြလေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့က မိတ်ကပ်များ လိမ်းခြယ်ထားသဖြင့် အစစ်အမှန် မျက်နှာများကို သေချာ မမြင်နိုင်ချေ။
အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက အိုယန်ဝူအနီးသို့ လျှောက်လာပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ရှင်က အိုယန်ဝူလား..."
"မင်းက... ဝမ်ဝမ်လား..."
အိုယန်ဝူက နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်... ကျွန်မပါ..."
ဝမ်ဝမ်သည် နေရောင်ကာ ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပေသည်။
သူမ၏ အနောက်ရှိ သူငယ်ချင်းတစ်စုကို ညွှန်ပြကာ သူမက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။
"ဆောရီးနော်... ခုနက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်နေလို့... ရှင် စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် သူတို့ကိုပါ အတူတူ ခေါ်လာချင်လို့ပါ..."
"ဟင်..."
အိုယန်ဝူသည် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားလေတော့၏။
ဘလိုင်းဒိတ် (Blind Date) တွေ့ရာတွင် သူငယ်ချင်း ငါးယောက် ခြောက်ယောက်ခန့် ခေါ်လာသူမျိုးကို သူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။
ငြင်းဆန်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ပေ။
ဝမ်ဝမ်သည် အတော်လေး ကြီးမားသော စားပွဲတစ်လုံးကို ရှာတွေ့သွားပြီး သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။
"အိုယန်ဝူ... ဒီဘက်ကို လာခဲ့... ဒီစားပွဲက ကျွန်မတို့အားလုံး ထိုင်ဖို့ လုံလောက်တယ်"
သူမ၏ဘေးရှိ အမျိုးသမီးများသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ထိုင်ချလိုက်ကြလေပြီ။
အိုယန်ဝူက ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။
သူက ချန်ဖုန်းကို ဆွဲကာ သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်၏။
သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုတစ်ချို့ကို မှုန်ဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။
လူတိုင်း ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ အခမ်းအနားကိုသာ ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အောင်သွယ်တော်ကို ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
ယနေ့ခေတ်တွင် မည်သူ့ကိုမဆို စော်ကား၍ ရနိုင်သော်လည်း အောင်သွယ်တော်များကိုတော့ စော်ကား၍ မရနိုင်ပေ။
အကြောင်းမှာ အောင်သွယ်တော် အများစုသည် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးများဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးတွင် ကိုယ်ပိုင် အသိုင်းအဝိုင်းများနှင့် အဆက်အသွယ်များ ရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က အောင်သွယ်တော်ကို စော်ကားမိသဖြင့် ဘလက်လစ်ထဲ ထည့်ခံလိုက်ရသည်ဟု ဆိုကြပေ၏။
တစ်သက်လုံး လက်တွဲဖော် ရှာတွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။
ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး ခြောက်ဦးကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အိုယန်ဝူအား သတိပေးလိုက်သည်။
"ဝမ်းကွဲအစ်ကို... သူတို့ကို မြန်မြန် ဟင်းမှာခိုင်းလိုက်... သူတို့က ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အချောင်ခိုစားတဲ့ အဖွဲ့ပဲ"
"ဘာ..."
အိုယန်ဝူက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်း နားမလည်ခဲ့ချေ။
မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မိန်းကလေးများသည်လည်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး ချန်ဖုန်း၏ စကားများကို အတော်လေး ရွံရှာသွားပုံရပေသည်။
"ဟီးဟီး... ကျွန်တော်က နောက်နေတာပါ..."
ချန်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်၏။
"ဒီ မစ်ဝမ်ဝမ်ကို မီနူး မြန်မြန်ပေးလိုက်ပါ... သူ့ကို ဗိုက်ဆာမနေစေနဲ့"
"မစ်ဝမ်... တောင်းပန်ပါတယ်... သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီပါ... သူက သဘောရိုးနဲ့ ပြောတာပါ..."
အိုယန်ဝူက မီနူးကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"စားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီလေ... ဘာစားချင်လဲ... ကြိုက်တာမှာပါ... ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဒကာခံပါ့မယ်..."