အခန်း ၂၆၅

အခန်း (၂၆၅) ခင်ဗျားက အမြတ်ထွက်သွားပြီ

ဆယ့်တစ်နာရီအချိန်တွင်။

ညစာစားပွဲခန်းမအတွင်းသို့ လူတစ်ရာကျော် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အခြားသူများလည်း ဆက်လက်ရောက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

လူအုပ်ကြီးထဲတွင်

ထိုလူစုသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ ဝန်ကြီး ကျန်းထျန်ရှန်းကိုလည်း တွေ့လိုက်ရပုံပေါ်ပေသည်။

ဟွာရှနိုင်ငံအတွင်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သိရှိထားကြသဖြင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ ရပ်တည်ချက်သည် တုန်လှုပ်ဖွယ်မရှိဘဲ ၎င်း၏ အာဏာသည်လည်း အလွန်ကြီးမားကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြပေ၏။

"အဘိုးကြီးအိုယန်နဲ့ ဝန်ကြီးကျန်းကြားမှာ ဒီလိုဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ဟယ်ရွှိုက်၏ အံ့အားသင့်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ယခင်က သူတို့ အိုယန်မိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့စဉ်က ဝန်ကြီးကျန်း ပေါ်မလာခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ညစာစားပွဲသို့ တက်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အဘိုးကြီးအိုယန်၏ မြေးဖြစ်သူကြောင့်များ ဖြစ်နေမည်လော။

"ကြည့်စမ်း အဲဒါ ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဘုရားရေ သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ အကြီးအကဲဟောင်းလေ သူ တကယ်ကြီး လာခဲ့တာပဲ..."

"အဘိုးကြီးအိုယန်က အဲဒီလောက်တောင် ဩဇာကြီးမားနေတာလား..."

လူတိုင်းသည် ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားကြပြန်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝန်ကြီး ကျန်းထျန်ရှန်းသည် ယာယီဝန်ကြီးသာဖြစ်ပြီး သူ၏အထက်တွင် ရာထူးပိုကြီးသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ရှိနေသေးသည်။

ထို့အပြင် ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်ဆိုသည်မှာ။

သူက တကယ့် ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင် အစစ်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

လက်ရှိ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်သည် သူ အငြိမ်းစားယူပြီးမှသာ ရာထူးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်သည် အငြိမ်းစားယူခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဆက်ဆံရေးကွန်ရက်နှင့် အဆက်အသွယ်များသည် ရှိနေဆဲပင်။

အိုယန်မိသားစုတွင် မည်သို့သော အရည်အချင်းများ ရှိနေသနည်း။

ဒီလူနှစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အဆက်အသွယ် ရသွားရတာလဲ။

ရုတ်တရက် ဘေးတွင်ရပ်နေသော မစ္စတာဟွမ်က တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အခု မှတ်မိပြီ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ ကျော်က အိုယန်မိသားစုရဲ့ သမက်နဲ့ ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်တို့က သစ္စာဆိုထားတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေလေ..."

"ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ငါတို့ အိုယန်မိသားစုကို ဖိနှိပ်ခဲ့တုန်းက ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် ထွက်မလာခဲ့ပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ အိုယန်မိသားစု ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ သူက တခြားသူတွေကို အကူအညီတောင်းပြီး အကြိမ်ကြိမ် ကူညီပေးခဲ့ဖူးတယ်..."

"အိုယန်မိသားစုရဲ့ သမက် ဟုတ်လား..." ဟယ်ရွှိုက်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန် ထူးဆန်းသွားပေ၏။ "အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုလေ..."

"ရှူး..." လန့်ဖြတ်သွားသော မစ္စတာဟွမ်က သူ့အား နောက်ထပ် စကားမပြောရန် အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါတို့ မပြောတာ ကောင်းတယ် ဒါမှမဟုတ်ရင် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တက်လိမ့်မယ်..."

"ကြည့်စမ်း အိုယန်မိသားစုရဲ့ မြေး ထွက်လာပြီ..."

မည်သူက အော်ဟစ်လိုက်မှန်း မသိချေ။

လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့၏။

တရားဝင် ဝတ်စုံကို သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ရာ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ခိုးဝင်လာကြသော လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းမှ မိန်းမပျိုအချို့သည်လည်း သူမတို့၏ အကြည့်များကို ထိုနေရာသို့ လှည့်လိုက်ကြပြီး သူမတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေကြပေ၏။

ငယ်ရွယ်သည်…

ချောမောသည်…

ချမ်းသာသည်…

အကယ်၍ နေရာသာ မမှားယွင်းနေပါက သူမတို့သည် ချန်ဖုန်းကို သွားရောက် မြှူဆွယ်ရန် ပြေးသွားကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ယွမ် ၅

ဘီလီယံကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အမှန်တကယ် ထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။

လူတိုင်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ…

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်နှင့် ဝန်ကြီး ကျန်းထျန်ရှန်းတို့သည် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကာ ယနေ့ပွဲ၏ အဓိက ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူနှင့် စကားပြောဆိုနေကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် အလွန် ဝေးကွာနေသဖြင့် ဘာတွေပြောနေကြသည်ကို မကြားရချေ။

သူတို့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ...

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်နှင့် ဝန်ကြီး ကျန်းထျန်ရှန်း နှစ်ဦးစလုံးက ချန်ဖုန်းအပေါ် အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူက တကယ်တော့ ဘယ်သူများလဲ။

…

"နည်းပြချန် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက အင်အားကြီးတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ အများစုက နယ်စပ်မှာ တပ်စွဲထားရတာ... ဟွာရှနိုင်ငံအတွင်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူ သိပ်အများကြီး မရှိဘူး တကယ်လို့ အချိန်ရရင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို လာပြီး သူတို့ကို လမ်းညွှန်မှု နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ရပါတယ်..."

ကျန်းထျန်ရှန်းက သူ့ရှေ့ရှိ ချန်ဖုန်းကို ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

ယနေ့တွင် သူသည် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ချန်ဖုန်းကို ထောက်ခံအားပေးရန်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း အဘိုးကြီးအိုယန်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လိုသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ယခင်က ချန်ဖုန်း၏ နောက်ခံကို မသိရှိခဲ့ချေ။

ယခု သိရှိသွားပြီဖြစ်ရာ တစ်ခုခုတော့ လုပ်ဆောင်ရပေမည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်ကလည်း ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှာ အရင်းအမြစ်တချို့ ရှိပေမဲ့ တချို့လူတွေကိုတော့ အခုထိ အသုံးပြုလို့ မရသေးဘူး... ရှောင်ချန် တကယ်လို့ မင်းသာ ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်လောက်ကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ရင်..."

"ငါ့သမီးက မင်းကို အမြန်ဆုံး ကူညီပေးနိုင်မှာပါ..."

"အင်း..."

ချန်ဖုန်းသည် ကျွမ်းကျင်သူများကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ချေ။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းသတ္တိများ အားလုံးသည် စနစ်၏ အားဖြည့်ပေးမှုကြောင့်ဖြစ်ပြီး စနစ်တွင် အခြားသူများကို အားဖြည့်ပေးနိုင်သည့် နည်းလမ်း မရှိပေ။

"အချိန်ရရင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို သွားဖို့ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်..."

"ဦးလေးရှန်ကွမ် ဝန်ကြီးကျန်း ကျေးဇူးပြုပြီး တခြားနေရာတွေကို လျှောက်မသွားပါနဲ့ ဒီမှာပဲ နေပါ ခင်ဗျားတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်..."

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်၏ နှလုံးသား တစ်ချက် ခုန်သွားကာ မေးလိုက်လေ၏။ "ရှောင်ချန် ဒီနေ့ မင်း ဘာတွေ လုပ်မလို့လဲ..."

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ချေ။

ထို့နောက်တွင်သူနှင့် အဘိုးကြီးအိုယန်တို့သည် အခြားသူများကို အတူတကွ လိုက်လံနှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

ဟယ်ရွှိုက်တို့အနီးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်။

ချန်ဖုန်းက မျက်လုံးကို မှေးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မန်နေဂျာဟယ် မစ္စတာဟွမ် မစ္စတာဝမ် ကျွန်တော့်နာမည်က ချန်ဖုန်းပါ... ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး အိုယန်မိသားစုအပေါ် ခင်ဗျားတို့သုံးယောက် ပေးခဲ့တဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ ထောက်ပံ့မှုတွေကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း မှတ်ထားပါ့မယ်..."

"ဂရုစိုက်မှု" ဆိုသော စကားလုံးကို အဓိပ္ပာယ်ပေါ်လွင်စေရန် အလေးပေး၍ ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဤသည်က သတိပေးချက်တစ်ခုပင်။

ဟယ်ရွှိုက်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ချန်ဖုန်း၏ သရုပ်မှန်မှာ မည်မျှပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေပါစေ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။ လူအများရှေ့တွင် လူငယ်တစ်ဦး၏ ဤကဲ့သို့ ကြိမ်းမောင်းခံရခြင်းက အနည်းငယ်တော့ အရှက်ရစေပေ၏။

သူက ဘေးရှိ အဘိုးကြီးအိုယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး အိုယန်မိသားစုမှာ လူမရှိတော့ဘူးလား လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ရှေ့ထွက်ခိုင်းနေရတာလား..."

"အိုယန်ဖေး သေသွားပြီဆိုရင်တောင် အိုယန်ဖူ ရှိသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

“ဘာလဲ အဘိုးကြီးက အိုယန်မိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သားနဲ့ မြေးဆီကို မပေးချင်တော့ဘူးလား...

အဲဒီအစား ဒီမြေးကို ပေးချင်နေတာလား…’

ချန်ဖုန်းက ထပ်မံ၍ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေ၏။

ဟယ်ရွှိုက်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဟယ်မိသားစုက ထိပ်တန်း ချမ်းသာတဲ့ မိသားစု မဟုတ်ပေမဲ့ ကျိုတိုမှာတော့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိသေးတယ်... အဘိုးကြီး မင်းက သူ ငါ့ကို လာပြီး နေရာချပေးဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"တကယ်လို့ မင်းရဲ့သမီး အိုယန်ဖေးသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် သူက ငါနဲ့ ယှဉ်နိုင်ကောင်း ယှဉ်နိုင်မှာပေါ့..."

"သူ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေသွားရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ..."

"မင်းရဲ့ မြေးကတော့ သာမန်ပါပဲကွာ..."

ဟယ်ရွှိုက်သည် ချန်ဖုန်းကို အလေးအနက် မထားတော့ဘဲ လုရှောင်ရှင်း၏ ယခင် သတိပေးချက်များကိုလည်း လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့လေပြီ။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မစ္စတာဝမ်သည် ယနေ့တွင် တစ်ခုခုကို သေချာပေါက် ကြံစည်နေကြောင်း သူ သိထားပေ၏။

အိုယန်မိသားစုက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ချင်နေသေးတာလား။

မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ။

အဘိုးကြီးအိုယန်၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေပုံ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ချန်ဖုန်းကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သာမန် မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးမြန်းလိုက်၏။ "လုမိသားစုရဲ့ သားကြီး လုကျွင်းရဲ့ လက်မောင်း ဘယ်လို ပြတ်သွားလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား..."

“ဟင်…” ဟယ်ရွှိုက် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင်။

“ဘုန်း…”

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံ

တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ချန်ဖုန်းက ဟယ်ရွှိုက်ကို အားကုန် ရိုက်ချလိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းသည် စားပွဲနှင့် ဆောင့်မိသွားပြီး စားပွဲမှာလည်း တစ်စစီ ကျိုးပဲ့သွားလေ၏။

အရှိန်မသေသေးဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသည် မြေပြင်နှင့် ထပ်မံဆောင့်မိသွားတော့သည်။

ခွပ်...

စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်သည် ကျိုးပဲ့သွားပြီး ကြီးမားသော ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားလေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌

လူတိုင်းသည် သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပေသည်။

ဟယ်မိသားစု၏ အကြီးအကဲလေ။

သူက ညစာစားပွဲမှာ အရိုက်ခံလိုက်ရတာလား။

ပြီးတော့ ရိုက်တဲ့သူက အဘိုးကြီးအိုယန်ရဲ့ မြေးတဲ့လား။

ထိုနေရာ တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် လုံးလုံးလျားလျား တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

အိုယန်မိသားစုနှင့် ဟယ်ရွှိုက်တို့ကြားတွင် ပဋိပက္ခရှိနေကြောင်း လူတိုင်း သိထားသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခမ်းအနားမျိုးတွင် အကြမ်းဖက်မှု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

"မင်း..."

ဟယ်ရွှိုက်က သွေးထွက်နေသော သူ၏ ဦးခေါင်းကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်ကပင်

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ယခုအခါတွင် ချန်ဖုန်းအား နာကြည်းမှုများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေ၏။

‘တောက် ဒီကောင်က တကယ်ကြီး လူကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး...

တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်…’

အခြားသူများမှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြလေ၏။

မစ္စတာဟွမ်က ဟယ်ရွှိုက်အား မြေပြင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ထူမပေးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ချန်ဖုန်း မင်းက ဘာသဘောလဲ..."

"အဘိုးကြီးအိုယန် ခင်ဗျားရဲ့ မြေးကို ဆုံးမတာ ကောင်းမယ်နော်..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော မစ္စတာဝမ်မှာလည်း အလွန် ဒေါသထွက်နေပုံရပေသည်။

သူတို့နှင့် ဟယ်ရွှိုက်သည် လှေတစ်စင်းတည်း စီးနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ ချန်ဖုန်းက ယခု ဟယ်ရွှိုက်ကို လုပ်ရဲသည်ဆိုပါက သူတို့၏ ခေါင်းကို မည်သည့်အချိန်တွင် ရိုက်လာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

အဘိုးကြီးအိုယန်ကမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

ချန်ဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "မနေ့က လုကျွင်းက ငါ့အမေကို စော်ကားခဲ့လို့ သူ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ငါ ဖြတ်ပစ်လိုက်တာ... မန်နေဂျာဟယ် သခင်လေးလုနဲ့ ယှဉ်ရင် ခင်ဗျားက အပါးရိုက်ခံရုံပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ အမြတ်ထွက်သွားပြီလို့ မှတ်လိုက်ပါ..."