အခန်း ၂၇၀

အခန်း (၂၇၀) အလှလေး ရောက်လာခြင်း

အချိန်မကြာမီမှာပင်။

အဘိုးကြီးအိုယန်နှင့် အခြားသူများလည်း အိုယန်မိသားစုဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ယနေ့သည် အိုယန်မိသားစုအတွက် တောက်ပရမည့်နေ့ ဖြစ်သင့်သော်လည်း အဘိုးကြီးအိုယန်မှာ လုံးဝ ပျော်ရွှင်နေခြင်း မရှိချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးသည် သူ၏ သမီးဖြစ်သူအပေါ်တွင်သာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

အကြီးဆုံးသမီးဖြစ်သူ အိုယန်ဖေး အသက်ရှင်နေနိုင်သေးသည်တဲ့လား…

"ငါသိသားပဲ... ငါ့အစ်မက ကံကောင်းပါတယ်... သူ သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေဦးမှာပါ..."

အိုယန်နာလန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲနေခဲ့၏။ သူမနှင့် အိုယန်ဖေးတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလွန် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ခွဲခွာ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

အစ်မဖြစ်သူ အသက်ရှင်နေသေးသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားချိန်တွင် သူမ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ငိုလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ချန်ဖုန်းက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုး... အဒေါ်... အရမ်း စိတ်မလှုပ်ရှားကြပါနဲ့... မစ္စတာဝမ် မသေခင် ပြောသွားတဲ့ စကားတွေက အမှန်ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပါ..."

သို့သော် အကယ်၍ သူ၏မိခင် တကယ် အသက်ရှင်နေသေးပါက သူမကို သေချာပေါက် ရှာဖွေမည် ဖြစ်ပေ၏။

"ဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့..."

အဘိုးကြီးအိုယန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားလေလေ စိတ်ပျက်ရမှုကလည်း ကြီးမားလေလေ ဖြစ်မည်ကို ချန်ဖုန်းက စိုးရိမ်နေကြောင်းကို သူ သိရှိထားပေ၏။

ဤအချိန်၌ ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင် နှင့် ကျန်းထျန်ရှန်းတို့လည်း အိုယန်မိသားစုထံသို့ အလည်အပတ် လာရောက်ခဲ့ကြသည်။

"မစ္စတာရှန်ကွမ်... ဝန်ကြီးကျန်း..."

အဘိုးကြီးအိုယန်က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ဤလူနှစ်ဦးသည် ထူးခြားသော အမှတ်အသားများ ရှိကြပြီး အိုယန်မိသားစုကို မကြာခဏ ကူညီပေးလေ့ရှိသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူတွင် ချန်ဖုန်းအား ပြောစရာစကား ရှိနေကြောင်းကိုလည်း သူ သိရှိနိုင်လေ၏။

စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ၎င်းတို့က ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အိုယန်နာလန်သည်လည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ထွက်သွားလေ၏။

ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ချန်ဖုန်းနှင့် အခြားလူနှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်သည် ချန်ဖုန်းအား အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုပစ်ချင်နေသည့်အလား စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေ၏။

ထိုအကြည့်အောက်တွင် ချန်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း အနေရခက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူတွင် ထူးဆန်းသော ဝါသနာ တစ်ခုခု ရှိနေသလားဟု တွေးတောမိသွားလေသည်။

"ဦးလေးရှန်ကွမ်..."

ချန်ဖုန်းက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဟွာရှနိုင်ငံမှာ ပေ့ ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ရှိတဲ့ မိသားစုတွေ ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်မျိုးနွယ်စုတွေ ရှိလား..."

"ပေ့ မျိုးရိုးနာမည်လား..."

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီတိုကင်ကို ပြောတာ မဟုတ်လား... ငါ အရင်က စစ်ဆေးဖူးတယ်... ဟွာရှနိုင်ငံမှာ ပေ့ မျိုးရိုးနာမည်ရှိတဲ့ လူတွေက အတော်လေး နည်းပါးပြီး သူတို့အများစုက သာမန်မိသားစုတွေကပါ..."

“ဒီလူတွေက အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ရပ်မှာ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”

ရုတ်တရက် ကျန်းထျန်ရှန်းက ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်း တခြားချဉ်းကပ်မှုတစ်ခုနဲ့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရမယ်ထင်တယ်..."

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

ချန်ဖုန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းထျန်းရှန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မစ္စတာပေ့ ဆိုတာ ပေ့ ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ရှိဖို့ မလိုပါဘူး... သူ့ရဲ့ နာမည်ထဲမှာ 'ပေ့' ဆိုတဲ့ စာလုံး ပါတာ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ထဲမှာ 'ပေ့' ဆိုတဲ့ စာလုံး ပါဝင်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်လေ... ဥပမာပြောရရင် ဆာကူရာနိုင်ငံက ပေ့ကုန်းမိသားစု ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လိုမျိုးပေါ့..."

ချန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားလေ၏။

"ပေ့ကုန်းမိသားစု လား..."

"ဟုတ်တယ်..."ကျန်းထျန်ရှန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ပေ့ကုန်းမိသားစုက အခုထိ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု အများကြီး ရှိနေသေးပြီး ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို မွေးမြူထားတယ်... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနက သူတို့နဲ့ အရင်က ရင်ဆိုင်ဖူးတယ်..."

“ငါတို့နိုင်ငံမှာ ပေ့ကုန်း မျိုးရိုးနာမည် မရှိပေမဲ့ ကျီ ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည် ရှိတယ်လေ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျီ မျိုးရိုးနာမည်ရှိတဲ့ လူအများစုက သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို ပေ့ကုန်း လို့ ပြောင်းခဲ့ကြတယ်... ဒါကြောင့် အဲဒီနှစ်ခုကြားမှာ ဆက်စပ်မှုအချို့ ရှိနေတုန်းပဲ…”

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြား ဤသို့သော ဆက်စပ်မှု ရှိနေကြောင်း မည်သူ သိမည်နည်း။

"ဟွာရှနိုင်ငံမှာ ကျီ ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်နဲ့ လျှို့ဝှက် မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုတစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်..."

ချန်ဖုန်းက မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပေ၏။

အကယ်၍ သူ၏ဖခင် သေဆုံးမှုသည် ကျီမိသားစုနှင့် အမှန်တကယ် ဆက်စပ်နေပါက ဤကမ္ဘာလောကမှ ကျီမိသားစုကို လုံးလုံးလျားလျား ဖယ်ရှားပစ်ရန် သူ ဝန်လေးမည် မဟုတ်ချေ။

"ချန်လေး... အရမ်း မလှုပ်ရှားပါနဲ့..."

ရှန်ကွမ်ဖန်ယွင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျီမိသားစုက မင်းအဖေကို သတ်ဖို့ သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီတုန်းက မင်းအဖေဟာ ဟွာရှစစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ကို ကိုယ်စားပြုခဲ့တာလေ..."

“တကယ်လို့ ကျီမိသားစုကသာ အဲဒီလို တကယ်လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒါက ဟွာရှနိုင်ငံနဲ့ စစ်ပွဲစတင်တာနဲ့ အတူတူပဲ... သူတို့ရဲ့ အခြေအနေက အတော်လေး ထူးခြားနေလို့ ကျီမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ စုံစမ်းကြည့်မယ်... ငါ့ကို အချိန်နှစ်ပတ်လောက် ပေးပါ... မင်းကို ကျေနပ်စရာ အဖြေတစ်ခု ပေးနိုင်မယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်…”

"အိုကေ..."

ချန်ဖုန်းသည် နောက်ထပ် လဝက်ခန့် အချိန်ကုန်ဆုံးရမည်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

၎င်းတို့သည် မထွက်ခွာမီ ခဏတာ စကားပြောဆိုခဲ့ကြသေး၏။ ချန်ဖုန်းက ထိုလူနှစ်ဦးကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပြီး အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

"ဟေး... ခဏ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

၎င်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူ့ကို လှမ်းခေါ်ခဲ့သူမှာ ယခင်က သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနှင့် အောင်သွယ်ပေးခဲ့ဖူးသော ကောင်မလေး ဝမ်ဝမ် ဖြစ်နေကြောင်း သူ သိလိုက်ရလေသည်။

ဝမ်ဝမ်သည် ဤအချိန်တွင် သေချာပေါက် ပြင်ဆင်လာခဲ့ပုံရပေ၏။ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်နှင့် အနက်ရောင် ဂါဝန်တိုလေးကို ဝတ်ဆင်ထားရာ ယမန်နေ့က ဘလိုင်းဒိတ်ချိန်းတွေ့မှုအကြောင်းကိုသာ မသိခဲ့ပါက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပေလိမ့်မည်။

“ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို လာရှာတာလား…”

ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ ဤအမျိုးသမီးသည် အိုယန်မိသားစု ပြန်လည်နလန်ထူလာတော့မည်ကို ကြားသိထားသောကြောင့် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနှင့် ပြန်လည်ပြေလည်ရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... ရှင့်ကို လာရှာတာပါ..."

ဝမ်ဝမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ငါ့ကို ရှာတာလား…”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။

“ငါက မင်းနဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှတောင် မရှိဘူးလေ…”

ဝမ်ဝမ်က တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ မနေ့က ရှင့်ကို မြင်မြင်ချင်းကတည်းက ကျွန်မ ရှင့်ကို သဘောကျနေခဲ့တာပါ... ရှင့်ကို ပိုးပန်းဖို့... ကျွန်မကို အခွင့်အရေးလေး ပေးနိုင်မလား..."

“ရှင့်အနေနဲ့ ကျွန်မကို ပြန်လည် သိကျွမ်းစေချင်ပါတယ်... မနေ့က ကိစ္စက တကယ်တော့ နားလည်မှုလွဲတာပါ... ကျွန်မက ရှင် တွေးထင်ထားသလို မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်ပါဘူး…”

‘ဒါက ဉာဏ်ဆင်နေတာများလား... အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ…’ဟု တွေးကာ

ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို ချန်ဖုန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။

ဒီအမျိုးသမီးက သူ အိုယန်မိသားစုကို ယွမ် ၅ ဘီလီယံ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာကို သိထားတာ သေချာတယ်... ဒါကြောင့် ဒီသူဌေးလေးကို အချိတ်အဆက် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ...

သူ ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ပေါ်ရှေးကားတစ်စီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လာပြီး လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ထွက်လာခဲ့ပေ၏။

"ချန်ဖုန်း..."

ရှန်ယန်းယန်းက ကားပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာပြီး ချန်ဖုန်းအား လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ယွင်ထင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

"မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ..."

ချန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

‘ဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက်က ပေ့ဟူမှာ ရှိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် ကျိုတိုကို ရောက်လာကြတာလဲ…’

‘ချီးပဲ... ကံကောင်းလို့ ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ကျိုတိုမှာ မရှိနေလို့... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါ တကယ့် ပြဿနာကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပဲ…’ဟု တွေးလိုက်၏။

"ဘာလဲ... ငါတို့ကို မလာစေချင်လို့လား..."

ရှန်ယန်းယန်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အစ်မယွင်ထင် နဲ့ ငါက ကျိုတိုမှာ စီးပွားရေးကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်လာတာ... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ဒီနေရာနဲ့ အရမ်းမဝေးဘူးလေ... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တုန်းက နင့်ရဲ့ မိခင်အရင်းက အိုယန်မိသားစုကလို့ နင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ဒါကြောင့် ယွင်ထင် အစ်မနဲ့ ငါနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး နင့်ကို ဒီမှာလာစောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ... ဟားဟား... နင် တကယ် ဒီမှာရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

အနီးတွင် ရပ်နေသော ယွင်ထင်က ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေသာ ဖြေရှင်းဖို့ မကျန်တော့ဘူးဆိုရင် ယန်းယန်းက နင့်ကို အစောကြီးကတည်းက လာရှာနေလောက်ပြီ... ချန်ဖုန်း... နင်က တကယ်ကို မတရားတာပဲ..."

“နင်က ကုမ္ပဏီကို ငါတို့ဆီ ပစ်ချထားခဲ့ပြီး နင်ကတော့ နေရာအနှံ့ ပျော်ပါးနေခဲ့တာလေ…”

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါက မတရားဘူး..."

ရှန်ယန်းယန်းက သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ရုတ်တရက် အနီးတွင် ရပ်နေသော နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး အရေးအကြီးဆုံးမှာ ထိုမိန်းကလေးက သူမနှင့် ဒီဇိုင်းတူ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမတို့အားလုံးက ဂါဝန်တိုနှင့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။

သို့သော် လူနှစ်ဦး ဝတ်ဆင်ထားမှု၏ အမြင်အာရုံ သက်ရောက်မှုမှာ လုံးလုံးလျားလျား ကွာခြားနေပေသည်။

ရှန်ယန်းယန်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လှပသော်လည်း ဝမ်ဝမ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး လုံးဝ မရှိချေ။

ထိုသို့သော စကားပုံတစ်ခု ရှိလေ၏။ အခြားသူတစ်ယောက်နှင့် အဝတ်အစား တူနေခြင်းက ကြောက်စရာမကောင်းပါဘူး ကိုယ်က ပိုကြည့်ရဆိုးနေရင်သာ အရှက်ကွဲတာပါ။

ဤသည်မှာ ယခုအခါ ဝမ်ဝမ် ခံစားနေရသော အခြေအနေပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ဝမ်ကို ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့သွားစေသည်မှာ အခြား လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း သူမထက် များစွာ ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ အထူးသဖြင့် 32D ရင်သားအရွယ်အစားက သူမကို လုံးလုံးလျားလျား အရှုံးပေးသွားစေတော့သည်။

"ချန်ဖုန်း... ဒါက ဘယ်သူလဲ..."

ရှန်ယန်းယန်း၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွားခဲ့ပေ၏။

"ငါ သူ့ကို မသိဘူး..."

ချန်ဖုန်းက အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့ကြ... မင်းတို့ ရောက်နေမှတော့ ကျိုတိုမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေသွားကြပေါ့... ငါ့အဒေါ်က နောက်ကျရင် မင်းတို့အတွက် ဟင်းတွေ ချက်ပေးလိမ့်မယ်... ညစာစားပြီးမှ ငါတို့ စကားပြောကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ..."

ရှန်ယန်းယန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"နင် မသိပါဘူး... ဟိုလိုဂရမ် ရုပ်လုံးကြွနည်းပညာ ထုတ်ကုန်တွေက အခု အရမ်း လူကြိုက်များနေပြီး ဒုတိယအသုတ်ကို အွန်လိုင်းမှာ ရောင်းချနေပြီလေ..."

“နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်မှာ နင့်ကုမ္ပဏီရဲ့ အသားတင် အမြတ်ငွေက ၂၀၀ ဘီလီယံအထိ ရောက်နိုင်ဖို့ ခန့်မှန်းထားတယ်…”

ချန်ဖုန်းက "ကောင်းတာပေါ့..." ဟုပြောလိုက်သည်။

ယွင်ထင်က သူမ၏ ဆံပင်များကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဆေးဝါးကုမ္ပဏီရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေကိုလည်း ထုတ်လုပ်နေပြီဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အများအပြားက အော်ဒါတင်ဖို့ အလုအယက် ဖြစ်နေကြတယ်..."

“ဒီနှစ်မှာ ငါတို့ အနည်းဆုံး ယွမ် ၈၀ ဒါမှမဟုတ် ၉၀ ဘီလီယံလောက် အမြတ်ရနိုင်တယ်... ဒီထုတ်ကုန်နှစ်ခုက လက်ရှိမှာ အမြတ်အစွန်း အများဆုံးဖြစ်ပြီး တိုးတက်ဖို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိနေတယ်…”

၎င်းတို့သုံးဦးသည် အိုယန်မိသားစုအတွင်းသို့ လျှောက်သွားရင်း စကားပြောဆိုနေကြလေ၏။

အပြင်ဘက်ရှိ ဝမ်ဝမ်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့ပေသည်။ ချန်ဖုန်းက တကယ်ပဲ ကုမ္ပဏီအများအပြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တစ်နှစ်ကို ဘီလီယံနဲ့ချီ ဝင်ငွေရနေတာလား။

‘အို ဘုရားရေ... ဘီလီယံနဲ့ချီပြီးတော့…’

သူမ ဘဝတစ်သက်တာလုံး သုံးရင်တောင် ကုန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဝမ်ဝမ်သည် သူမ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်ဖြင့် ချန်ဖုန်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန် အစပိုင်းက စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုလှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးထဲမှ မည်သူမဆို သူမထက် ပိုမိုလှပနေပေသည်။

‘ငါ့ကိုရော တစ်ယောက်ယောက်က စိတ်ဝင်စားပါ့မလား…’

ယခုအခါ ဝမ်ဝမ်သည် အလွန်အမင်း နောင်တရနေခဲ့လေပြီ။ မနေ့က သူမသည် အိုယန်ဝူနှင့် သေချာပေါက် ဘလိုင်းဒိတ်ချိန်းတွေ့မှု လုပ်ခဲ့သင့်ပေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ဖက်လူက ချန်ဖုန်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုလေ... သူတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးသွားတာနဲ့ သူမက ချန်ဖုန်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ဇနီး ဖြစ်လာတော့မှာပဲ…

ဘီလီယံနာဖြစ်တဲ့ ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ရှိနေမှတော့ ကိုယ့်ဘဝက ဘယ်လိုလုပ် ဆိုးရွားနိုင်မှာလဲ…

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံးက အရမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ…