အခန်း ၄၄၁

အပိုင်း (၄၄၁) မဟာနေမင်းမိစ္ဆာသိုင်းပညာ

ကူမော့ နှင့် ယဲ့ကျင့်လန် တို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

ယဲ့ကျင့်လန် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သိုင်းပညာ တစ်ခုက မင်းရဲ့ ကံကောင်းခြင်း တွေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲဟင်... ဘယ်သိုင်းပညာ က ကံကောင်းခြင်း တွေကို ကျင့်ကြံနိုင်လို့လဲ..."

ယဲ့ချန် က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။

"သာမန် သိုင်းပညာ တွေက ကံကောင်းခြင်း တွေကို မကျင့်ကြံနိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တားမြစ်ချက် ဆယ့်သုံးဦး ထဲက အဋ္ဌမမြောက် တားမြစ်ချက် ဖြစ်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ မဟာနေမင်း မိစ္ဆာ သိုင်းပညာ ဖြစ်နေမယ် ဆိုရင်ကော..."

ယဲ့ကျင့်လန် နှင့် ကူမော့ တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ယဲ့ကျင့်လန် က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီအကြောင်း ထပ်ပြောပြပါဦး..."

ယဲ့ချန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"အဲဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က နွေရာသီ နေ့တစ်နေ့မှာပေါ့... ရာသီဥတုက သာယာပြီး နေသာကာ လေပြေလေး တိုက်နေတယ်... ကျွန်တော် အိမ်မှာ အိပ်နေတုန်း အပြင်က ညည်းတွားသံ တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတယ်..."

"ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ကြည့်တော့ မြေကြီးပေါ်မှာ လဲနေတဲ့ သူတောင်းစား အိုကြီး တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်...”

“ ကျွန်တော် သူ့ကို သနားသွားလို့ ရေတစ်ခွက်နဲ့ စားစရာ တချို့ ပေးလိုက်တယ်... ခဏနေတော့ သူတောင်းစား အိုကြီး က သတိပြန်ရလာပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက် က ဘာလဲ ဆိုတာကို တွေတွေဝေဝေနဲ့ ဆက်တိုက် မေးနေတော့တာပဲ..."

"အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် အချိန်ဖြုန်းဖို့ စကားပြောစရာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိတာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ကျွန်တော်လည်း သူတောင်းစား အိုကြီး နဲ့ စကားပြောဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက် က အလုပ်မလုပ်ဘဲနဲ့ ကိုယ်လိုချင်တာ အားလုံးကို ရဖို့ပဲလို့ သူ့ကို ပြောပြလိုက်တယ်..."

"သူတောင်းစား အိုကြီး က ကျွန်တော့်ကို ရယ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ မရယ်ခဲ့ဘူး... အဲဒီအစား သူက အရမ်း လေးနက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ကျွန်တော့် ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောပြီး၊ လိုချင်လားလို့ မေးတယ်...”

“ သေချာတာပေါ့၊ သူတောင်းစား အိုကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို ကျွန်တော် အလေးအနက် မထားနိုင်ခဲ့ပါဘူး..."

“ ကျွန်တော်က နောက်ပြောင်တဲ့ အနေနဲ့ "သေချာတာပေါ့ ကျွန်တော် လိုချင်တာပေါ့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီနောက် သူတောင်းစား အိုကြီး က ကျွန်တော့်ကို "မဟာနေမင်း မိစ္ဆာ သိုင်းပညာ " ဆိုတဲ့ စာလုံးကြီး လေးလုံး ပါတဲ့ ဝါကျင်ကျင် ရှေးဟောင်း စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ပေးခဲ့တယ်လေ “

“ ကျမ်းစာ အတိုင်းသာ ကျင့်ကြံရင် အလုပ်မလုပ်ဘဲ ကိုယ်လိုချင်တာ ဘာမဆို ရနိုင်တယ်လို့ သူက ပြောခဲ့တယ်... ကျွန်တော်လည်း စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်သွားပြီး စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်တယ်...”

“ စာအုပ်ပေါ်မှာ စာလုံးတွေ တကယ် ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စာအုပ်ကို မပိတ်ခင် ပထမ စာမျက်နှာကိုပဲ ဖတ်လိုက်ရတယ်... ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့ သူတောင်းစား အိုကြီး ပျောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်... “

“ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ဆီးသွားချင်စိတ် ပေါ်လာပြီး နိုးလာခဲ့တယ်... တကယ်တော့ ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်နေခဲ့တာပဲ... အဲဒီနောက် ကျွန်တော် ဆီးသွားပြီး ပြန်အိပ်လိုက်တယ်... မိုးချုပ်တဲ့အထိ အိပ်လိုက်ရတာ အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ... “

ကူမော့... "??"

ယဲ့ကျင့်လန်...

" မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား..."

ယဲ့ချန် က အလျင်အမြန်ပင် ဆိုသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဆုံးအောင် ပြောခွင့်ပြုပါဦး... နောက်ပိုင်း ကျွန်တော် နိုးလာတော့ အိပ်မက်ထဲက အဖြစ်အပျက်ကို မှတ်မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတဲ့ စာမျက်နှာ ပေါ်က အကြောင်းအရာတွေကို အခုထိ မှတ်မိနေသေးတာပဲ..."

“ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ကျင့်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီး၊ တကယ် ကျင့်ကြံလို့ ရနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ အရှိန်ကလည်း အရမ်း မြန်တယ်၊ ခုန်ပျံကျော်လွှား တိုးတက်နေသလိုမျိုးပဲ... အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်း တွေ စတင် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့် မြင့်တက်လာတာနဲ့အမျှ ကံကောင်းခြင်း တွေကလည်း ပိုပိုပြီး ကောင်းလာခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်းမှာတော့၊ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလဲဆိုရင် အပြင်ထွက်တိုင်း အခွင့်အရေး တစ်ခု အမြဲ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လေ...”

ကူမော့ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်း ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက် ကျမ်းစာ အကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား...”

ယဲ့ချန် သည် ပြတ်သားစွာဖြင့် တိုက်ရိုက် စတင် ရွတ်ဆိုပြတော့သည်။

“ချန်၊ ယွမ်၊ ဟန်၊ လီ၊ ကျန်း၊ ကွန်၊ ဟောက်၊ တယ်၊ ကျိုင်၊ ဝူ၊ ယင် နဲ့ ယန် အပြန်အလှန် အကျိုးသက်ရောက်တဲ့ နေရာမှာ လှည့်ပတ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိတယ်…”

မကြာမီ၊

စာလုံးရေ လေးရာ သို့မဟုတ် ငါးရာခန့် ပါဝင်သော လျှို့ဝှက် ကျမ်းစာ ၏ အပိုင်းတစ်ခုကို သူ ရွတ်ဆိုပြီးသွားလေသည်။

ကူမော့ နှင့် ယဲ့ကျင့်လန် တို့ နှစ်ဦးစလုံး ဤအရာကို ကြားပြီးနောက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်၊ သူတို့၏ အမြင်တွင် အကြမ်းဖျင်းနှင့် ကျင့်ကြံမှု နည်းလမ်း နှစ်ခုစလုံးမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး၊ သာမန် ဒုတိယတန်းစား သိုင်းပညာ တစ်ခုအဖြစ် ခေါ်ဆိုခံရရန်ပင် မထိုက်တန်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကူမော့၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နှင့်ဆိုလျှင်၊ ဤကျမ်းစာမှာ လုံးဝ အသုံးမဝင်ကြောင်းနှင့် မည်သည့် ရလဒ်ကိုမျှ ဖြစ်ပေါ်စေမည် မဟုတ်ကြောင်း လုံးဝ သေချာနေလေသည်။

သို့သော်လည်း၊ ယဲ့ချန် သည် ၎င်းကို ရွတ်ဆိုနေစဉ် သူ၏ စွမ်းအင်များကို အမှန်တကယ် လည်ပတ်စေခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ယဲ့ချန် လိမ်ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကူမော့ မသံသယဝင်ခဲ့ချေ။

"အဲဒီနောက်ပိုင်း မဟာနေမင်း မိစ္ဆာ သိုင်းပညာ ကို မင်း ထပ်တွေ့သေးလား..."

ကူမော့က မေးလိုက်သည်။

"မတွေ့တော့ပါဘူး..."

ယဲ့ချန် က ဆိုသည်။

"ကျွန်တော့် အိပ်မက် ထဲက အဲ့ဒီစာမျက်နှာကိုပဲ ကျွန်တော် မှတ်မိတာပါ... အခုတော့ ကျွန်တော် နောင်တရနေပြီ၊ ငါသာ ပိုဖတ်ခဲ့ရင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာမှာလားလို့..."

ကူမော့ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယဲ့ချန် ထံမှ သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော "စွမ်းအင်" ကို ယဲ့ချန် ထံသို့ ပြန်ပေးရန် သူ၏ စွမ်းအင်များကို တိတ်တဆိတ် စတင် လည်ပတ်စေလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း၊ ယဲ့ချန် ကို သူ ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ယဲ့ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြီးမားလှသော အမည်းရောင် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး၊ ၎င်းမှာ ယခင် စွမ်းအင်များနည်းတူ ရုပ်လုံးပေါ်လာကာ ယခင် စွမ်းအင်များကို လုံးဝ အစားထိုးသွားခဲ့လေသည်။

"ဒါက ကံကောင်းခြင်း လား၊ ကံဆိုးခြင်း လား..."

ကူမော့သည် ကံကောင်းခြင်း များကို ယဲ့ချန် ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ပေးလိုက်လေသည်။ အခြားသူများအပေါ်သို့ တွယ်ကပ်၍ မရနိုင်သော ဤ "ချီ" မှာ သဘာဝကျကျပင် ယဲ့ချန် ထံသို့ ပြန်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း၊ "ကံဆိုးခြင်း" မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိချေ။ ၎င်းသည် "ကံကောင်းခြင်း" နှင့် သီးခြားစီ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ကျန်ရှိနေတော့သည်။

...

ကူမော့သည် ယဲ့ချန် ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ထူးခြားသော စွမ်းအင် နှစ်ခုကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အဖြူရောင် စွမ်းအင်က ကံကောင်းခြင်း ကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ အမည်းရောင် စွမ်းအင်ကတော့ ကံဆိုးခြင်း ကို ကိုယ်စားပြုလေသည်။

ယခုအခါ စွမ်းအင် နှစ်ခုစလုံးမှာ အလွန် ကြီးမားနေပြီး စွမ်းအား ညီမျှနေသော်လည်း၊ လုံးဝကို သဟဇာတ မဖြစ်ကြချေ။

ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည် ဆိုပါက၊ တူညီသော ပမာဏရှိသည့် ကံကောင်းခြင်း နှင့် ကံဆိုးခြင်း တို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချေဖျက်သွားသင့်သော်လည်း၊ ယဲ့ချန် ၏ ကိစ္စတွင်မူ ကံဆိုးခြင်း က သီးခြား အလုပ်လုပ်နေပြီး၊ ကံကောင်းခြင်း ကလည်း သီးခြား အလုပ်လုပ်နေကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု လုံးဝ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပုံ ပေါ်လေသည်။

"ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ.. ဆိုးတာရော ကောင်းတာရော ဖြစ်နေတာလား... ကောင်းတာရော ဆိုးတာရော ဖြစ်နေတာလား..."

ကူမော့သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်... "ယဲ့ချန်..." ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

ယဲ့ချန် သည် ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ အလွန် အားတက်သရော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးကာ ဆိုသည်မှာ။

"ဟေး၊ အစ်ကိုကြီး... ဘာများ အမိန့်ရှိပါသလဲ”

ကူမော့သည် ယဲ့ချန် ၏ အတင်းအကျပ် အပြုံးကို ကြည့်ကာ သူ့ကို မကြည့်ရက်တော့ချေ။

ယဲ့ချန် မှာ မူလက အတော်လေး ရုပ်ချောသော်လည်း၊ ယခုအခါ ဖူးရောင်နေသော မျက်နှာနှင့် ဒွာရာ ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ထွက်နေကာ၊ ထိုအပြုံးနှင့်ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကြေမွနေသော ဂန္ဓမာပန်း တစ်ပွင့်နှင့် တူနေလေသည်မှာ တကယ်ကို ကြည့်ရဆိုးလွန်းလှပေသည်။

"မင်းရဲ့ အရင်က မောက်မာတဲ့ ပုံစံလေးကို ငါ ပိုသဘောကျတယ်... ပြန်ကောင်းလာအောင် ကြိုးစားကြည့်ပါဦး"

ဟု ကူမော့ က ဆိုသည်။

ယဲ့ချန် သည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကာ သူ၏ ဒဏ်ရာများ လျင်မြန်စွာ ကျက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ရဲ့ အတွင်းအား က အရမ်း အံ့ဩစရာ ကောင်းတာပဲ သေတဲ့သူကို ပြန်ရှင်စေပြီး အရိုးတွေပေါ်မှာ အသားတွေ ပြန်ပေါက်လာစေသလိုပဲ"

ကူမော့သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူ၏ မူလအစသို့ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း ချီစွမ်းအား ၏ ဒုတိယ ပုံစံသည် ချဲ့ထွင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ မည်သည့် အတွင်းအား ၏ ဝိသေသလက္ခဏာ များမဆို မူလအစသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြီးထွားလာမည် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဒဏ်ရာများကို ကုသနိုင်သော အတွင်းအား သိုင်းပညာ အများအပြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ဘုရား သိုင်းပညာ ပင် ဖြစ်လေသည်။

"သေတဲ့သူကို ပြန်ရှင်စေပြီး အရိုးတွေပေါ်မှာ အသားတွေ ပြန်ပေါက်လာစေတယ်" ဟု ပြောခြင်းမှာ အနည်းငယ် ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းနှင့် သိပ်မကွာလှပါချေ။ လူနာမှာ ချက်ချင်း သေဆုံးနေခြင်း မဟုတ်ပါက၊ သူသည် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် နာလန်ထူလာစေရန် ကူညီပေးနိုင်လေသည်။

"အခု၊ မင်းရဲ့ မဟာနေမင်း မိစ္ဆာ သိုင်းပညာ ကို ကျင့်ကြံပြီး ငါ့ကို ပြပါဦး..."

ဟု ကူမော့ က ဆိုသည်။

ယဲ့ချန် သည် ကူမော့၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ သူ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ စတင် ကျင့်ကြံတော့သည်။

ယဲ့ချန် သည် ထိုအဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကျမ်းစာကို အသုံးပြု၍ တစ်ဖန် ပြန်လည် ကျင့်ကြံနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊

ကူမော့မှာ အတော်လေး အံ့အားသင့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ကျမ်းစာလေးစောင်နှင့် ဂန္ထဝင်ငါးကျမ်း ကို အသုံးပြု၍ ဒုံးပျံ တစ်စင်း တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားနေသူ တစ်ဦးကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မိလေသည်။