အခန်း ၄၄၄

အပိုင်း (၄၄၄) ရွံ့ ပုတ်ဖြစ်သွားခြင်း

ယဲ့ချန် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကံကောင်းခြင်း များ ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိပြီး၊ ယု သခင်မလေး မှာ အကောင်းဆုံး သက်သေ ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာပြီး၊ ယု သခင်မလေး ကို သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။

ယု သခင်မလေး သည် ယဲ့ချန် ကို မှီကာ တိုးညင်းစွာ စကားပြောနေပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေလေသည်။

ယဲ့ချန် သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နစ်မြောနေပြီး၊ ယု သခင်မလေး ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖွဖွလေး သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

သူမ၏ အဝတ်အစားများ အောက်သို့ သူ၏ လက်ကို လျှိုသွင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊

ယု သခင်မလေး ၏ လည်ပင်းတွင် ကပ်နေပုံရသော ဆံပင်တစ်မျှင်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်လေသည်။

အနည်းငယ် စွဲလမ်းတတ်သော သဘောထား ရှိသူ တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ဤအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် တွယ်ကပ်နေသော ဆံပင်မျှင်ကို သူ တမင်တကာ ဆွဲယူရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက သူ တွေးထားသည့် ချောမွေ့သောမှု မထိတွေ့မိဘဲ ပုံမှန်မဟုတ်သော တောင့်တင်းသည့် အသွင်အပြင်ကို ထိတွေ့မိလေသည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပိုမို နီးကပ်စွာ တိုးသွားကာ မှိန်ပျပျ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် အောက်တွင် သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ ဆံပင် လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ယု သခင်မလေး ၏ ဖြူဖွေးသော လည်ပင်း တစ်ဖက်တွင် မည်းနက်နေသော မျဉ်းကြောင်း တစ်ကြောင်း တွယ်ကပ်နေပြီး၊ မှင်ဖြင့် ဆွဲထားသော စုတ်ချက် အနုစိတ် လေးတစ်ခုအလား သူမ၏ အရေပြား ပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ တွယ်ကပ်နေလေသည်။

သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်း ကို မသိစိတ်အရ ပွတ်သပ်မိသွားပြီး၊ လက်ချောင်းများအောက်ရှိ အရေပြား မှ ထူးဆန်းသော လျော့ရဲမှု တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။

အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်း သည် အသက်ရှိသော သတ္တဝါ တစ်ကောင်အလား တွန့်လိမ် ဆန့်ထွက်သွားပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လက်ချောင်း တစ်ချောင်းစာ အရှည်ရှိသော အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုအဖြစ် ဖောင်းကြွလာတော့သည်။

ယဲ့ချန် ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားတော့သည်။ ပို၍ပင် နီးကပ်စွာ တိုးသွားသောအခါ၊ အက်ကွဲကြောင်း မှ စိမ့်ထွက်လာသည်မှာ အသားနှင့် သွေးများ မဟုတ်ဘဲ မှင်ရည်စိမ်ထားသော ပိုးသားများမှတစ်ဆင့် မြင်ရသည့် နောက်ခံအရောင်များအလား မည်းနက်ပြီး စီးဆင်းနေသော အရည်မည်း တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဤအချိန်တွင်၊ ယု သခင်မလေး သည် ယဲ့ချန် အား ညင်သာစွာ မှီနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ ချစ်စကားများကို တိုးတိုးလေး ပြောနေဆဲ ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ယဲ့ချန် သည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူသည် အက်ကွဲကြောင်း ရှိ အရေပြား ကို လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းဖြင့် စမ်းသပ်ကာ ညှစ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်လေသည်။ ပုပ်ဟောင်းနေသော ကတ်ထူပြားအလား အရေပြား မှာ တစ်လက်မချင်း ကွဲဟသွားတော့သည်။

"ရွှီး"

ဆွဲဖြဲလိုက်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ၊ အမည်းရောင် စေးပျစ်သော အရာတစ်ခု ပန်းထွက်လာပြီး ယဲ့ချန် ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လာသော စူးရှပြီး ငါးညှီနံ့ နံနေသည့် အနံ့ဆိုး တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ ပုပ်စော်နံပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော အနံ့ဆိုး တစ်ခုဖြစ်ကာ အလွန် ပြင်းထန်သဖြင့် သည်းခံနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယဲ့ချန် သည် ဤအနံ့နှင့် အလွန် ရင်းနှီးနေလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေ့ စောစောပိုင်းက တစ္ဆေမြို့တော် ၏ ရေဆိုးမြောင်း များထဲမှ သူ တွားသွား ထွက်လာခဲ့စဉ်က၊ တူညီသော ရွှံ့နွံများ၊ ငါးညှီနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် နောက်သို့ ရုတ်တရက် ဆုတ်သွားပြီး ယု သခင်မလေး ၏ လည်ပင်းရှိ အက်ကွဲကြောင်း မှာ သူမ၏ ညှပ်ရိုး အထိ ပြန့်နှံ့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

အရေပြား အောက်မှ ပန်းထွက်လာသည်မှာ အသားနှင့် သွေးများ မဟုတ်ဘဲ၊ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် အောက်တွင် ခရမ်းရင့်ရောင် မီးစုန်းရောင် ဖြင့် တောက်ပနေသော ဆူပွက်နေသည့် အမည်းရောင် ရွှံ့နွံများ ဖြစ်လေသည်။ အနံ့ဆိုးကြောင့် သူ၏ နားထင်များပင် တုန်ခါနေတော့သည်။

ထိုအရာမှာ အထိအတွေ့တွင် ချွဲကျိကျိ ဖြစ်နေပြီး စိုစွတ်ကာ အေးစက်သော ခံစားချက် တစ်ခု ရှိပြီး အသက်ရှိသော သတ္တဝါ တစ်ကောင်အလား အနည်းငယ် လူးလွန့်နေလေသည်။

ယု သခင်မလေး ၏ နူးညံ့သော ဝူ ဒေသသုံးစကား မှာ သူ့ နားထဲတွင် မြည်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ လည်ပင်းရှိ "အရေပြား" မှာ စုတ်ပြတ်နေသော ဆေးခြယ်ထားသည့် မျက်နှာဖုံး တစ်ခုအလား အလွှာလိုက် ကွာကျနေလေပြီ။

အက်ကွဲကြောင်းများမှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန့်နှံ့နေပြီး၊ အမည်းရောင် စေးပျစ်သော အရည်များမှာ သူမ၏ ဖြူဖျော့သော လည်ပင်းမှ စီးကျလာကာ သူမ၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် အနံ့ဆိုးထွက်နေသော အစွန်းအထင်းများကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ယဲ့ချန် သည် ရုတ်တရက် အားလျော့သွားပြီး သူ၏ ကျောပြင်မှာ အေးစက်သော စားပွဲနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားသည်အထိ နောက်သို့ ယိမ်းထိုးသွားတော့သည်။

ယု သခင်မလေး မှာမူ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို သတိမထားမိဘဲ ယဲ့ချန် ရုတ်တရက် အားလျော့သွားတာကိုပဲ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လုံးဝ အံ့အားသင့်မှုများ ဖော်ပြနေတော့သည်။

သို့သော် ယဲ့ချန်ကား လန့်ဖြတ်သွားသော ငှက်တစ်ကောင်ပမာ ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လိမ့်ဆင်းကာ ထောင့်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွား၏။ သူက ယုသခင်မလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏လည်ပင်းနှင့် ရင်ဘတ်ကြားရှိ အက်ကွဲကြောင်းမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမည်းရောင်စေးပျစ်သည့် အရည်များထဲတွင် ပုပ်ဟောင်းနေသော ပင်လယ်ရေညှိကဲ့သို့ အမျှင်တန်းများ ပေါလောပေါ်နေသည်ကို ဝါးတားတား မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ၏ လူးလွန့်နေသော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် မိလ္လာရွှံ့နွံများ၏ စူးရှ၍ ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းသည့် အနံ့ဆိုးများမှာ အတူယှဉ်တွဲလျက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"သခင်လေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်..."

ယု သခင်မလေး က တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာ..."

ယဲ့ချန် ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး၊ သူ၏ အကြည့်မှာ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ရွှံ့နွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မိလ္လာအကြွင်းအကျန် အစအနများ ရှိနေသည့် ကျယ်လာသော အက်ကွဲကြောင်း အပေါ်တွင် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"ဝေါ့..."

ယဲ့ချန် သည် ချက်ချင်းပင် ပျို့အန်သွားပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေဆဲဖြစ်သော ယု သခင်မလေး မှာ လုံးဝကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီး၊ သတိမထားမိပါချေ။ သူမသည် ထိုင်ရန် အလိုအလျောက် ကြိုးစားလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ရှင် ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

သို့သော် သူမစကားမဆုံးမီပင် ဝမ်းဗိုက်တွင် စိမ်းပြာရောင်အကျိတ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ဖောင်းကြွလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရွှံ့နွံအစုအဝေးမှာ အရေပြားအောက်တွင် အသက်ရှိသည့်အရာတစ်ခုအလား တွားသွား လူးလွန့်နေ၏။ သူမတုန်ယင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဘယ်ဘက်ရင်သားအပေါ်ပိုင်းတွင် ဟောင်းလောင်းပေါက် ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်ဟလာသည်။ ထိုဒဏ်ရာအတွင်း၌ သွေးသားများမဟုတ်ဘဲ အမည်းရောင်ရွှံ့နွံများသာ ပြည့်နှက်နေ၏။

အမည်းရောင်ရွှံ့နွံများမှာ နှလုံးသားတစ်ခုအလား ကျုံ့ဝင်တုန်ခါနေပြီး၊ အနီရင့်ရောင် တီကောင်အကောင်အတော်များများက ဒဏ်ရာမှ ခေါင်းထုတ်ကာ အချွဲများဖြင့် ရစ်ပတ်နေကြသည်။

"အား..."

အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ကုတင်ကုလားကာများကို ဆွဲဖြဲသွားပြီး၊ ယုသခင်မလေးမှာ အနောက်သို့ ကပျာကယာဆုတ်ကာ ကျောပြင်ကို ကုတင်တိုင်နှင့် ဆောင့်မိသွားသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ပုခုံးနှင့် လည်ပင်းရှိ အရေပြားမှာ ဆီစက္ကူကဲ့သို့ "ဖောက်" ခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။

လောက်ကောင်များနှင့် ရောနှောနေသော အမည်းရောင်ရွှံ့နွံများ ပန်းထွက်လာပြီး၊ သူမ၏ညှပ်ရိုးမှတစ်ဆင့် ဖြူဖွေးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ စီးကျသွား၏။ သူမရူးသွပ်စွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်ရာ အမည်းရောင်ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဆံပင်အစုလိုက်ကို ဆွဲခွာမိသွားသည်။

လက်ချောင်းများကြားမှ လွတ်မြောက်သွားသော ဆံပင်မျှင်များမှာ ကွေးကောက်လိမ်ယှက်နေပြီး၊ သူမ၏မျက်နှာသွင်ပြင်မှာလည်း ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်ကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အား... အား... တစ္ဆေ တစ္ဆေ"

သူမသည် အဓိပ္ပာယ် မဲ့စွာ အော်ဟစ်နေပြီး၊ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လေးဘက်ထောက်ကာ တွားသွားနေရာ၊ သူမ၏ ဒူးများ မြေပြင်နှင့် ထိခိုက်မိသဖြင့် သူမ၏ ပေါင်ပေါ်ရှိ အရေပြား မှာ ပင့်ကူအိမ်အလား အက်ကွဲသွားတော့သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အမည်းရောင် ရွှံ့များ ကျဆင်းလာပြီး၊ အောက်ရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော အမည်းရောင် သွေးကြောများကို ဖော်ပြနေကာ၊ လက်မလောက် ထူထဲသော ကင်းခြေများ အကောင်အတော်များများမှာ သူမ၏ ဒူးများမှ ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် စေးကပ်နေသော လမ်းကြောင်းများကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

"ကယ်ပါဦး သခင်လေး၊ ကယ်ပါဦး..."

သူမသည် ယဲ့ချန် ဆီသို့ ယိမ်းထိုးလာပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူမ၏ အရေပြား အကွက်လိုက် အကွက်လိုက် နံရံမှ အင်္ဂတေများအလား ကွာကျလာတော့သည်။ ပထမဆုံး အနေဖြင့်၊ သူမ၏ ပါးပြင်ရှိ အရေပြား မှာ အက်ကွဲသွားပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယဲ့ချန် မှာလည်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် သိုင်းလောက တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွားလာခဲ့သော်လည်း၊ ဤမျှ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါချေ။ သူ လန့်ဖြတ်သွားပြီး လွတ်မြောက်ရန် အလျင်အမြန် ကြိုးစားတော့သည်။

ယု သခင်မလေး နှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းလိုက်စဉ်၊ နောက်ဆုံး အရေပြား အလွှာမှာ သူမ၏ ပုခုံးမှ လျှောကျသွားပြီး၊ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အသားနှင့် သွေးများ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသော အရိပ်ရုပ်သေ တစ်ခုအလား အမည်းရောင် ရွှံ့ပုံကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားတော့သည်။

ရွှံ့ရည်များထဲတွင်၊ အရိုးစုမှာ အမည်းရောင် ရွှံ့များအတွင်းသို့ မပြိုကျမီ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားလေသည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်၌ ယဲ့စံအိမ်တော် တွင် ဖြစ်လေသည်။

တောက်ပသော လမင်းသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ကြယ်တာရာများကလည်း လင်းလက်တောက်ပနေကာ၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသော အခြေအနေ၌ ကူမော့သည် တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် ခြေသံအချို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအရ ထိုလူမှာ ယဲ့ကျင့်လန် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်လေသည်။

ကူမော့သည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ သူ၏ အပြင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ယဲ့ကျင့်လန် သည် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးခေါက်ရန် ပြင်ဆင်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ယဲ့ကျင့်လန် သည် ထိုကဲ့သို့ တိုက်ဆိုင်သွားမှုအပေါ် အံ့ဩသွားခြင်း မရှိပါချေ။အကြောင်းမှာ ကူမော့သည် မိမိ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြိုတင်အာရုံခံမိပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်မှန်း သူ နားလည်ထားသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက တိုက်ရိုက်ပင် ဆိုသည်။

“အစ်ကိုကူ... ယဲ့ချန် ဒုက္ခရောက်နေပြီလို့ ငါ အခုလေးတင် သတင်းရခဲ့တယ်...”

ကူမော့ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“သူ မသေသေးဘူးမဟုတ်လား... သူက ပိုးဟပ်တစ်ကောင်လိုပဲလေ၊ ကံဆိုးနေတဲ့ အချိန်မှာတောင် တစ္ဆေမြို့တော် ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် တွားသွားပြီး ထွက်လာနိုင်သေးတာပဲ... ဒီတစ်ကြိမ်လည်း သူ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းက သူ့ဘက်မှာ ရှိနေဦးမှာပါ...”

ယဲ့ကျင့်လန် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“သူ မသေပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဖမ်းခံရပြီး ထောင်ထဲ ထည့်ခံထားရတယ်... အခု သူက ကျင်းကျောက် စီရင်စု ရဲ့ အစိုးရရုံးမှာ ရောက်နေတာ...”

“ဘာပြစ်မှုလဲ...”

“လူသတ်မှုလေ...”

ယဲ့ကျင့်လန် က ဆိုသည်။

"ပြည့်တန်ဆာမ တစ်ယောက်ကို သတ်တာတဲ့..."

“သူ ထွက်မပြေးဘူးလား...”

“မပြေးဘူး...”

ယဲ့ကျင့်လန် က ဆိုသည်။

"သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင်၊ သူသာ ထွက်ပြေးချင်တယ် ဆိုရင် ကျင်းကျောက် စီရင်စု အနေနဲ့ အချိန်တိုအတွင်း သူ့ကို ဖမ်းမိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ ထောင်ထဲ ရောက်သွားပြီးတဲ့နောက်၊ ချူနိုင်ငံ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ ကို အကြောင်းကြားပြီး သူ့ကို ညှိနှိုင်းရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ထောင်ထဲမှာ သူက မင်းရဲ့ နာမည်ကို ပေးပြီး မင်းက သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ပါလို့ ပြောနေတယ်လေ..."

ကူမော့... "..."

ယဲ့ကျင့်လန် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

“သွားကြစို့လေ... မင်း အခုလေးတင် လက်ခံလိုက်တဲ့ ညီလေးကို မင်း ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုသေးတယ် မဟုတ်လား...”

ကူမော့ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“သူက ညနေတုန်းက၊ သူ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကို စမ်းသပ်ဖို့ ပြည့်တန်ဆာအိမ် ကို သွားမလို့လို့ ပြောခဲ့တာလေ... အခုတော့ ပြည့်တန်ဆာအိမ် မှာပဲ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ ဆိုတော့၊ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေတာ သေချာတယ်...”

ယဲ့ကျင့်လန် က ဆိုသည်။

“မင်း ဆိုလိုတာက၊ ကံဆိုးခြင်း တစ်ဝက် ကံကောင်းခြင်း တစ်ဝက် ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ကံကြမ္မာက စပြီး အလုပ်လုပ်ပြီ လို့ ဆိုလိုတာလား...”

“ဖြစ်နိုင်တာပဲ...”

...