အခန်း ၄၄၆
Vol. 35 Ch. 446
အပိုင်း (၄၄၆) မင်းမျက်နှာကွာကျသွားပြီး ၂
ကူမော့က ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက်၊ ယဲ့ချန် ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
"မင်း အခုလေးတင် ပြောခဲ့တဲ့စကားအရ၊ ယု သခင်မလေး နဲ့ ရှိနေတဲ့ အချိန်တစ်လျှောက်လုံး၊ သူမ ရွှံ့နွံပုံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးတဲ့ နောက်မှာတောင်မှ ယု သခင်မလေး ဟာ မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မပြခဲ့ဘူးနော်...”
“ သူမက အစကနေ အဆုံးအထိ သူမကိုယ်သူမ ယု သခင်မလေး ပါလို့ တင်းကျပ်စွာ ယုံကြည်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား... သူမမှာ အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ သတိတရားတွေ ရှိနေခဲ့တာ၊ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ် မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား..."
ယဲ့ချန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ရုပ်သေးရုပ် မဟုတ်ပါဘူး... သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှု အားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ... ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့၊ သူမက သူမကိုယ်သူမ သတိမထားမိဘဲ ကြိုးကိုင်ခံထားရသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာ...”
ကူမော့သည် ဧရာမ နက္ခတ်တာရာ လေ့လာရေးစခန်း ရဲ့ ကြယ်ကောက်ယူခြင်း မျှော်စင် အောက်တွင် အနှစ်နှစ်ဆယ်တိုင်တိုင် အကျဉ်းချခံထားရသော တာဘေး အတု ကို ချက်ချင်း တွေးမိသွားလေသည်။
ကူမော့သည် ထို တာဘေး မှာ အတုဖြစ်ကြောင်း သေချာသော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတုမှန်း မသိရှိဘဲ၊ သူ၏ ပြုမူပုံ၊ သိနားလည်မှုနှင့် မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံးမှာ တာဘေး ဘုန်းတော်ကြီး အတိုင်းပင် ဖြစ်နေလေသည်။ ယင်းမှာ ယု သခင်မလေး ၏ အခြေအနေနှင့် အလွန် ဆင်တူလှပေသည်။
တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ယု သခင်မလေး ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှံ့နွံပုံကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ တာဘေး အတုမှာမူ တကယ့် လူသားစစ်စစ် ဖြစ်နေခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။
ထိုအကြောင်းကို တွေးတောမိလိုက်သည့်အခါ၊
ကူမော့သည် မိန့်ဝမ်ရှန်း အခုလေးတင် ပြောခဲ့သော စကားကို ရုတ်တရက် ပြန်လည် သတိရလိုက်မိသည်။ ယု သခင်မလေး ၏ အရိုးစုပေါ်ရှိ အသားနှင့် သွေးများမှာ ဖယ်ရှားခံထားရခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အသားအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ကာ၊ ၎င်းမှာ ပေါက်ရောက်နေသည့်အလား မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ကူမော့သည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိသည်။
'တာဘေး အတုက... အစပိုင်းမှာ ရွှံ့နွံပုံကြီး တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အဲဒီနောက်မှာ အသားနဲ့ သွေးတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါက်ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်မလား...'
ထိုသို့ တွေးတောမိပြီးနောက်၊
ကူမော့သည် မိန့်ဝမ်ရှန်း အား မေးလိုက်သည်။
“မြို့ဝန် မိန့်... ကျွန်တော် အဲဒီ အရိုးစု ကိုကြည့်လို့ရမလား...”
မိန့်ဝမ်ရှန်း က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။
“သခင်ကြီး ကူ ကြည့်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့၊ သဘာဝကျကျပဲ ရတာပေါ့... ကျွန်တော်တို့ အခု သွားကြမလား...”
ကူမော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
မိန့်ဝမ်ရှန်း က ချက်ချင်း ရှေ့မှ လမ်းပြခဲ့ပြီး၊ ကူမော့ နှင့် ယဲ့ကျင့်လန် တို့က အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။
ယဲ့ချန် က ကပျာကယာ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်ကော... ကျွန်တော်ကော... ကျွန်တော့်ကို ပစ်မထားခဲ့ပါနဲ့ဦး”
ကူမော့သည် မိန့်ဝမ်ရှန်း အား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မြို့ဝန် မိန့်... သူ့ကို ငါတို့ လွှတ်ပေးလို့ ရမလား...”
မိန့်ဝမ်ရှန်း က
“သခင်လေး ယဲ့ ဟာ သံသယရှိသူ ဖြစ်နေပါတယ်၊ ပြီးတော့ သူက အရမ်းကို အကဲဆတ်တဲ့ ချူနိုင်ငံ က လူလည်း ဖြစ်နေတယ်လေ... သီအိုရီအရဆိုရင်၊ အခုအချိန်မှာ သူ့ကို လွှတ်ပေးလို့ မရပါဘူး... ဒါပေမဲ့၊ သခင်ကြီး ကူ အနေနဲ့ သူ့ကို ခေါ်သွားချင်တယ် ဆိုရင်တော့၊ သခင်လေး ယဲ့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားနိုင်ပါတယ်...”
“အရှင်မင်းကြီး နဲ့ နန်းတွင်း အရာရှိတွေ ဟာ နန်းတွင်း ထဲမှာ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ချမှတ်ထားပြီးသားပါ - အဲဒါက နိုင်ငံတော် သစ္စာဖောက်မှု မဟုတ်သရွေ့၊ ဒေသခံ အစိုးရတွေ အနေနဲ့ သခင်ကြီး ကူ ရဲ့ ဆန္ဒကို အကြွင်းအမဲ့ နာခံရမယ် ဆိုတာပါပဲ...”
ယဲ့ကျင့်လန် က တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။
“အစ်ကိုကူ... လက်ရှိ အခြေအနေမှာ၊ မင်းရဲ့ တည်ရှိမှုက ငါ့တို့ ကန်နိုင်ငံ အတွက်ဆိုရင် တောင်ပိုင်း ကျင်း မှာရှိတဲ့ စုချန်းချိုး ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ အတူတူပါပဲ...”
“ မင်း ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး၊ မင်းက ကန်နိုင်ငံ ရဲ့ အထောက်အထားကို ဝန်ခံလိုက်ရုံနဲ့တင် စစ်သည် ရာနဲ့ချီ ထောင်နဲ့ချီ ထက် ငါတို့အတွက် ပိုပြီး အကူအညီ ဖြစ်စေပါတယ်... ဒါကြောင့်မို့လို့၊ အရှင်မင်းကြီး နဲ့ နန်းတွင်း က အဲဒီ ဉာဏ်များတဲ့ ဝန်ကြီးတွေ ဟာ သဘောတူညီချက် တစ်ခု ရခဲ့ကြတာ မင်းကို ကိုးကွယ်ထားဖို့ လေ...”
ကူမော့ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး၊ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မိန့်ဝမ်ရှန်း အား ရိုးရိုးလေးပဲ ဆိုသည်။
“ဒါဆို ယဲ့ချန် ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ...”
မိန့်ဝမ်ရှန်း သည် အကျဉ်းထောင် တံခါးကို ဖွင့်ရန် ထောင်စောင့်အား ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
အမှန်တကယ်တွင်မူ၊ ဤအကျဉ်းခန်း တံခါးတစ်ခုတည်းဖြင့် ယဲ့ချန် အား ပိတ်လှောင်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ပါချေ သို့သော်လည်း အကျဉ်းခန်း တံခါး က ကိုယ်စားပြုသည့် အရာမှာ ကန်နိုင်ငံ ၏ ဆန္ဒနှင့် နိယာမ ဥပဒေများ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ယဲ့ချန် အား တကယ် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်သည့် အစစ်အမှန် အရာ ပင် ဖြစ်လေသည်။
ယဲ့ချန် သည် အကျဉ်းခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာပြီး ကူမော့၏ ဘေးသို့ ရောက်လာကာ၊ သူ့အား လက်မထောင်ပြလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး... ကန်နိုင်ငံ မှာ ခင်ဗျားရဲ့ အဆင့်အတန်းက တကယ့်ကို မြင့်မားတာပဲ”
ကူမော့ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အတွင်းအား ကို အသုံးပြု၍ ယဲ့ချန် ၏ "ကံကောင်းခြင်း ချီစွမ်းအား" နှင့် "ကံဆိုးခြင်း ချီစွမ်းအား" တို့ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ စွမ်းအား နှစ်ခုစလုံးမှာ သိသိသာသာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာကြောင်း အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။
သို့သော်လည်း၊ ကူမော့သည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ယဲ့ချန် အား ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်
မကြာမီ၊
ထိုအဖွဲ့သည် ရင်ခွဲရုံ သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး အရိုးစု ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ တကယ်ပင် မိန့်ဝမ်ရှန်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း၊ အရိုးစု ပေါ်တွင် အသားနှင့် သွေးများ ရှိနေသော်လည်း၊ ထူးဆန်းသည်မှာ ၎င်းမှာ အသားနှင့် သွေး အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့အောင် အခွံခွာခံထားရခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ အမျှင်တန်း အချို့ ရှိနေခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။
ကူမော့သည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ နိယာမ ဥပဒေများကို အာရုံခံရန် သူ၏ အတွင်းအား ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။
သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊
အရိုးစု ပတ်ပတ်လည်တွင် ထူးခြားသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းများ ဝဲပျံနေပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သဲ့သဲ့မျှသော အသားနှင့် သွေးများတွင် သတိပြုမိရုံမျှသာ ရှိသည့် သက်စောင့်စွမ်းအား တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ အစားအစာများကို မှိုတက်စေသည့် မှိုများနှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူလေသည်။
ကူမော့သည် လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုသက်စောင့်စွမ်းအား တစ်မျှင်ကို ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊
အရိုးစုမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းနက်သွားပြီး ပုပ်ပွလာတော့သည်။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ်မျှအတွင်းမှာပင်၊ အရိုးစုမှာ ရွှံ့နွံပုံကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အနံ့ဆိုးများကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။
“ဒါက ဒီအရာပဲလေ...”
ယဲ့ချန် သည် ရွှံ့နွံပုံကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုသည်။
"အဲဒီ ကျောက်စိမ်း အပျိုတော် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ခုလို ရွှံ့တွေနဲ့ ဖုံးနေတာ... သူမရဲ့ အရိုးစုကပါ ရွှံ့တွေ ဖြစ်နေတာလေ..."
မိန့်ဝမ်ရှန်း သည် သည်ရုတ်တရက် မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ကူမော့ကို ကြည့်ကာ
"သခင်ကြီး ကူ... ဒါ... ဒါက တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."
ကူမော့၏ မျက်န်းများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားပြီး သူက
"ကျွန်တော် အကြမ်းဖျင်းတော့ နားလည်သွားပြီ... ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ္ဆေတွေ နတ်ဘုရားတွေထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတယ် ။ ရွှံ့ရုပ် တစ်ခုကို တကယ့် လူသားစစ်စစ် ဖြစ်လာအောင် လုပ်နိုင်ပြီး၊ တကယ့် လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ နေရာမှာ အစားထိုးကာ၊ တကယ့် လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအား တစ်ခု ပဲ ဖြစ်ရမယ်"
မိန့်ဝမ်ရှန်း က လေးနက်သော လေသံဖြင့်
"ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရလိုက်တယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့် စုဇီယို ဟာ ခြင်ဆီ စားတဲ့ နတ်ဆိုး အမှုကို စုံစမ်းနေတာလေ... နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သူက လူသတ်သမားကို ဝိုင်းရံခဲ့ပေမဲ့ လူသတ်သမားက ခြေရာလက်ရာ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်..."
"အဲဒီ နှစ်ကြိမ်စလုံးမှာ၊ ပတ်ဝန်းကျင် တည်နေရာတွေက ရေနုတ်မြောင်းတွေ ရှိတဲ့ လူနေအိမ်တွေ ဖြစ်ကြတယ်... ကျောက်စိမ်း အပျိုတော် ဟာ ရွှံ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဆိုတော့၊ ဝိုင်းရံခံရတဲ့ အဲဒီ လူသတ်သမား နှစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း သူတို့က ရွှံ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလို့ ဖြစ်နိုင်မလား.."
“စုံစမ်းစစ်ဆေးစမ်း”
ယဲ့ကျင့်လန် က ပြတ်သားစွာ ဆိုသည်။
"မြို့ဝန် မိန့်... ချက်ချင်းပဲ ကျင်းကျောက် စီရင်စု က လူတွေကို စေလွှတ်ပြီး မြို့တော် ထဲမှာ ရွှံ့အမြောက်အမြား ရှိတဲ့ နေရာတွေ၊ ပြီးတော့ ရွှံ့ရုပ်လေးတွေ လုပ်တဲ့ နေရာတွေကို လိုက်လံ စုံစမ်းခိုင်းပါ၊ တစ္ဆေမြို့တော် အပါအဝင် ပေါ့... အင်း၊ တစ္ဆေမြို့တော် ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ တရားရေး ဝန်ကြီးဌာန ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ"
မိန့်ဝမ်ရှန်း က ဆိုသည်။
"ယု သခင်မလေး ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို အခြေခံပြီး စုံစမ်းတာက ပိုပြီး မြန်လိမ့်မယ်... ယု သခင်မလေး ဟာ ရွှံ့ရုပ် တစ်ခု ဖြစ်နေမှတော့၊ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ခုလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... တစ်ခုခုနဲ့ ထိတွေ့မှု ဒါမှမဟုတ် ဆက်သွယ်မှု ရှိနေတာ သေချာတယ်"
ယဲ့ကျင့်လန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
ချက်ချင်းပင် မိန့်ဝမ်ရှန်း သည် ရင်ခွဲရုံမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။
ယဲ့ကျင့်လန် သည် ကူမော့ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
"အစ်ကိုကူ... ငါ အခုပဲ တရားရေး ဝန်ကြီးဌာန ကို သွားလိုက်ဦးမယ်... မင်း ငါ့အိမ်ကို ပြန်ပြီး ငါ့ဆီက သတင်းကို စောင့်နေလိုက်ပါဦး"