အခန်း ၄၅၀

အပိုင်း (၄၅၀) မှန်ထဲကလူ

အိုမင်းနေသော ခေါင်းကြီးမှာ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ၊ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ၊ သူ၏ခေါင်းကို မြှောက်လျက် ယဲ့ချန် ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်လေသည်။ ၎င်း၏ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများသည် ယဲ့ချန် ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာနှင့် ဆုံတွေ့နေတော့သည်။

ခေါင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ထိုင်လျက် အနေအထားအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ဖြတ်တောက်ခံရသော လည်ပင်းမှ သွေးများမှာ တဟုန်းဟုန်း စီးထွက်နေကာ၊ စွန်းထင်းနေသော ကျောက်လှေကားထစ်များနှင့် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ရွှံ့ရုပ်များပေါ်သို့ စင်လှည့်သွားပြီး၊ ၎င်းတို့ကို သွေးရောင် စွန်းထင်းသွားစေတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များမှာ အရေပြားပေါ်ရှိ မြေကြီးနံ့များကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး၊ ငြိမ်သက်နေသော ခြံဝင်းအတွင်း ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ကူမော့၏ သူငယ်အိမ်များမှာ အကြီးအကျယ် ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့်ပင်၊ သူသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိသည့် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်း နည်းလမ်းကြောင့် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ဖြစ်ရပ်များ ယခုလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါချေ။

ယဲ့ချန်မှာမူ ပို၍ပင် ကြောင်အသွားတော့သည်။ ခေါင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ပြတ်တောက်နေသော ခေါင်းကို မိမိအား ပေးအပ်နေသည်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း၊ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားတော့သည်။

“အစ်... အစ်ကိုကြီး... သူ... သူက...”

ယဲ့ချန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း၊ သူ၏အတွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်နေသော ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်မှုများကို ဖော်ပြရန် စကားလုံး ရှာမတွေ့နိုင်အောင် ဖြစ်နေရရှာသည်။

ကူမော့၏ မျက်နှာမှာ တည်တံ့နေတော့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး၏ လည်ပင်းသွေးကြောနှင့် နှလုံးခုန်သံတို့ကို သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ကာ၊ ထို့နောက် လိမ့်ကျသွားသော ခေါင်းကြီးကိုပါ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေသည်။ အေးစက်နေပြီး၊ တောင့်တင်းကာ၊ သက်စောင့်စွမ်းအား ကင်းမဲ့နေချေပြီ။

“သေသွားပြီ...”

ကူမော့၏ အသံမှာ အေးစက်နေတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက တာဘေး လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး..."

စနစ်၏ အသိပေးချက် မရှိရုံသာမက၊ အလောင်းပေါ်တွင် ရွှံ့နွံများ၏ အရိပ်အယောင်များကို သဲ့သဲ့မျှ မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းမှာလည်း ရွှံ့ရုပ် တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ တကယ့်လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲလုနီးနီး ဖြစ်နေသော တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

“ချန်ယန် ကို အရင်ရှာရမယ်”

ကူမော့သည် ပြတ်သားစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းနှင့် ခေါင်းကြီးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကာ၊ သူ၏ ထက်မြက်သော အကြည့်ကို တံခါး တစ်ဝက်ခန့် ပွင့်ဟနေသည့် အလုပ်ရုံဆီသို့ ရွှေ့လိုက်လေသည်။

သူသည် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို နယ်မြေဖြင့် စည်းခတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူ ထွက်ပြေးမည်ကို မစိုးရိမ်တော့ပေ။ အကယ်၍သာ သူ၏နယ်မြေကို ဖောက်ထွင်းသွားနိုင်ခဲ့ပါကလည်း ထိုသူ၏ အရည်အချင်းသာ ဖြစ်၍ ပြောစရာမရှိတော့ချေ။

ယဲ့ချန်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကူမော့နောက်မှ အလုပ်ရုံအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

အလုပ်ရုံအတွင်းတွင် အပြင်ထက် ပိုမိုမှောင်မိုက်ပြီး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသည်။ ရွှံ့ကုန်ကြမ်းများ၊ ကိရိယာများနှင့် သစ်သားဘောင်များမှာ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။ နံရံကပ်သစ်သားစင်များပေါ်တွင် မပြီးပြည့်စုံသေးသည့် ရွှံ့ရုပ်အမြောက်အမြား ရှိနေပြီး တဖျတ်ဖျတ်လင်းနေသော ဆီမီးရိပ်အောက်၌ ပုန်းအောင်းနေသည့် တစ္ဆေများအလား ထင်မှတ်မှားဖွယ်ရှိသည်။

ထို့ပြင် ရက်မများ၊ ထောင့်စွန်းများနှင့် စားပွဲများပေါ်တွင် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော မှန်ချပ်ပေါင်း ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လူစုခွဲကာ အလျင်အမြန် ရှာဖွေကြသည်။ ကူမော့က အတွင်းခန်းကို စစ်ဆေးပြီး ယဲ့ချန်ကမူ တံခါးအနားရှိ ထောင့်စွန်းနှင့် ပစ္စည်းပုံကြီးများကြားတွင် ရှာဖွေလေသည်။

“ချန်ယန် မင်းသမီးလေး...”

“လီလီ... မင်း ဒီမှာ ရှိလားဟ...”

ယဲ့ချန်သည် ရှာဖွေရင်းနှင့် တိုးညင်းစွာ လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း၊ သူတို့ ပစ္စည်းများ မွှေနှောက်နေသည့် အသံနှင့် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများမှလွဲ၍ အလုပ်ရုံအတွင်းမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမလာပါချေ။

ယဲ့ချန်သည် အတော်လေး စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်မှာ မသိစိတ်အရ နံရံပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

အလုပ်ရုံအတွင်း လူတစ်ဝက်စာ ကြေးမှန်တစ်ချပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ မျက်နှာပြင်မှာ ချောမွတ်ပြောင်လက်နေပြီး မှိန်ပျပျဆီမီးရိပ်အောက်တွင် သူ့ပုံရိပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

မှန်ထဲမှ မိမိမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက် ယဲ့ချန်၏ စိတ်ပျက်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျေနပ်နှစ်သိမ့်သည့်စိတ်တို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်လာသည်။ သူသည် မှန်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးသွားကာ ဆံပင်များကို အကျင့်အတိုင်း သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘယ်ညာလှည့်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကျေနပ်သည့်အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ကျွတ်...”

သူသည် မှန်ထဲက မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး၊ အမှန်တကယ်ပင် ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ယဲ့ချန်... ယဲ့ချန်၊ မင်းရဲ့ မျက်နှာ၊ မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါ၊ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ... ကျွတ် ကျွတ်၊ တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံတာပဲ အဲဒီ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ကံကောင်းခြင်း တွေ မရှိရင်တောင်မှ၊ အမျိုးသမီးတွေက မင်းဆီကို ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာကြမှာ အသေအချာပဲ...”

သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်ရင်း၊ ယဲ့ချန် သည် မှန်ထဲက မိမိ၏ "ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှအပ" ကို အားရပါးရ ကြည့်နေမိပြီး၊ အပြုံးမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာကာ မျက်စိကျိန်းမတတ်၊ လှောင်ပြောင်သရော်သည့် ပုံစံမျိုးအထိ ဖြစ်လာတော့သည်။

“ပြီးပြည့်စုံတယ်”

ယဲ့ချန် သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ လီလီ အား ဆက်လက် ရှာဖွေရန် ထွက်ခွာဖို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ချန် သည် တောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီး၊ ခြေဖဝါးမှနေ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ ချမ်းစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

'ငါ လုံးဝ မရယ်ခဲ့ဘူးလေ'

သူ... သူ မရယ်ခဲ့ပါချေ။

သူက ရိုးရိုးလေးပဲ ကြည့်နေခဲ့တာလေ။

ဖော်ပြ၍မရသော ကြီးမားသည့် အကြောက်တရားတစ်ခုက သူ့ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူသည် ထိုမှန်ကြီးနှင့် ဝေးရာသို့ ရုန်းထွက်ရန် ချက်ချင်းလှည့်လိုက်ပြီး ကူမော့အား အော်ခေါ်ရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်သည်။

“အစ်...”

သို့သော် “ကို” ဟူသည့်စကားလုံး မထွက်လာခင်မှာပင် မျက်လုံးထောင့်မှ မှန်ကြီးကို တစ်ချက်လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ မှန်ထဲရှိ “ယဲ့ချန်” ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးနေသော အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်မသွားသေး။

ဟနေသောဟနေသော သွားများမှာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ မကောင်းကြံမှုများနှင့် အံ့ဩမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယဲ့ချန် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မှန်ထဲရှိသူက မျှော်လင့်မထားခဲ့ပုံပင်။ ဒါ လုံးဝ မဟုတ်သေးချေ။

“အစ်ကိုကြီး”

ယဲ့ချန်သည် လန့်ဖြတ်သွားပြီး၊ သူ၏ အစွမ်းရှိသမျှ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

သူ အော်ဟစ်လိုက်သည့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်၊ မှန်မျက်နှာပြင်မှာ ရေပြင်အလား ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထသွားတော့သည်။

လက်တစ်ဖက် မှန်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဤလက်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်လှပြီး၊ ယဲ့ချန် မှန်ကြီး၏ အနောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော၊ အေးစက်စက်နှင့် စေးကပ်ကပ် ဖြစ်နေသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"ဖူး"

ယဲ့ချန်သည် မမြင်ရသော ဧရာမ ရေဘဝဲ ခြေတံကြီး တစ်ခု၏ ရစ်ပတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ထိုစွမ်းအားကြောင့် ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် အတွင်းသို့ ဆွဲယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

သူသည် သူ၏ လက်မောင်းများကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဘေးရှိ သစ်သားဘောင်ကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက ကြမ်းတမ်းသော သစ်သားပေါ်တွင် လျှောကျသွားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သူ့အား ပို၍ ထိတ်လန့်သွားစေသည်မှာ၊ သူ၏ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအားများ အားလုံးသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အသုံးမဝင်တော့ပါချေ။ သူ့တွင် မည်သည့် ခွန်အားမျှ မကျန်တော့ဘဲ၊ ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့အား ဖိနှိပ်ထားလေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သဲနွံထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ လှိုင်းထနေသော၊ အမည်းရောင် ရွှံ့နွံကဲ့သို့သော မှန်ကြီးအတွင်းသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရတော့သည်။ အလုပ်ရုံအတွင်း၌မူ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အော်ဟစ်သံလေး တစ်ခုသာ ပဲ့တင်ထပ် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

မှန်မျက်နှာပြင်မှာ ခဏတာမျှ ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထသွားပြီးနောက်၊ အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး၊ ပြောင်လက်နေသည့် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားကာ၊ အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ မှိန်ပျပျ မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေတော့သည်။

မှန်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေချေပြီ။

အခြားအခန်းတစ်ခုတွင် ရှာဖွေနေသော ကူမော့သည် ယဲ့ချန် ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ၊ ယဲ့ချန် သည် ထောင့်တစ်ခုတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက်၊ သေးငယ်သော တူလေးတစ်ခုဖြင့် ရွှံ့ရုပ် တစ်ခုကို ညင်သာစွာ ခေါက်နေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကူမော့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ယဲ့ချန် က ရွှံ့ရုပ် ကို အလျင်အမြန် လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဒါက ချန်ယန် မင်းသမီးလေး နဲ့ တူတယ်နော်”

ကူမော့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ ရွှံ့ရုပ် အတွင်း၌ ပိတ်မိနေသော အမျိုးသမီးမှာ တကယ်ပင် လီလီ ဖြစ်နေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ချက်ချင်းပင်၊

ကူမော့သည် သူမကို စစ်ဆေးရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမတွင် သက်စောင့်လက္ခဏာများ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်လေသည်။ သို့သော်လည်း၊ အလွန် ဒုက္ခရောက်စရာကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသည်။ ရွှံ့များ၏ အပြင်ဘက် အခွံမှာ လီလီ ၏ အရေပြားနှင့် ချိတ်ဆက်နေပြီး၊ ရွှံ့များထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော သေခြင်းတရား အရှိန်အဝါ တစ်ခုက လီလီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စိမ့်ဝင်နေခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကူမော့သည် ထိုသေခြင်းတရား အရှိန်အဝါများကို ဖယ်ရှားရန် ချက်ချင်း စတင်လိုက်လေသည်။ ကူမော့ သည် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားပြီး၊ လီလီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အေးစက်သော သေခြင်းတရား အရှိန်အဝါများကို မောင်းထုတ်ရန်ကြိုးစားနေသည်။

သူမ၏ အရေပြားတွင် တွယ်ကပ်နေသော ထူးဆန်းသည့်၊ စေးကပ်ကပ် ရွှံ့အခွံများကို ခွာထုတ်ရန် သူ၏ သန့်စင်သော အတွင်းအားကို အသုံးပြုနေချိန်မှာပင်၊ သူ၏ အနောက်ဘက် နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကြေးမှန်ကြီးပေါ်တွင် သတိပြုမိရုံမျှသာ ရှိသည့် လှိုင်းဂယက်တစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

မှန်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်မူ၊ အလုပ်ရုံ၏ မြင်ကွင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ရုတ်တရက်၊ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာတစ်ခုက "မှန်" ၏ အတွင်းဘက်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ ယဲ့ချန် ပင် ဖြစ်လေသည်

သူသည် မှန်ထဲက အလုပ်ရုံအတွင်း၌ ရေနစ်နေသူတစ်ဦးအလား ပိတ်မိနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ ပြင်းထန်သော အကြောက်တရားနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ပြင်ပက ကူမော့၏ ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်၊ သူသည် နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည့်အလား၊ မမြင်ရသော "မှန်နံရံ" ကို ရူးသွပ်စွာ ထုနှက်နေတော့သည်။ သူ၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဟလျက်၊ အသံမထွက်ဘဲ အော်ဟစ်နေပြီး၊ ကူမော့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် သူ၏လက်မောင်းများကို ဝှေ့ယမ်းနေရှာသည်။

သူသည် ကူမော့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၊ ထို့နောက် မှန်ပြင်ပက "ကူညီနေသော" "ယဲ့ချန်" အား လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၊ ပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ပြန်လည် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်လှသော်လည်း၊ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာနိုင်ပါချေ။

ထိုအချိန်မှာပင်၊

ကူမော့သည် သဲ့သဲ့မျှသော "အကြည့်" တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ၎င်းမှာ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။

“ဟင်...”

သူသည် နောက်သို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ထက်မြက်သော၊ သိမ်းငှက်အလား အကြည့်မှာ ကြေးမှန်ကြီးဆီသို့ တည့်တည့် ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။