အခန်း ၄၅၆

အပိုင်း (၄၅၆) - ပြင်ပ ကောင်းကင်ဘုံ မှ နတ်ဘုရား စေတမန် နှင့် မဟာနေမင်း မိစ္ဆာ သိုင်းပညာ

ကူမော့သည် လက်လှမ်းလိုက်ရာ၊ ဓာတ်တော် မှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ပျံသန်းလာလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊

ကူမော့သည် လူဝင်စားခြင်း မှန်ကြေးမုံ ၏ "မူလ စွမ်းအင်" သည် ဤဓာတ်တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ဤဓာတ်တော် ၏ ဒြပ်ပစ္စည်းမှာ "မူလ စွမ်းအင်" နှင့် အဆင့်တူညီမှု မရှိဘဲ၊ အများဆုံးအားဖြင့် သိုင်းလောက တွင် လှည့်လည်နေသော နတ်ဘုရား လက်နက်များ နှင့် အဆင့်တူညီရုံမျှသာ ရှိလေသည်။

သီအိုရီအရ ပြောရလျှင်၊ ဤဓာတ်တော် သည် "မူလ စွမ်းအင်" ကို လုံးဝ ချိတ်ပိတ်နိုင်စွမ်း မရှိပါချေ၊ ထို့ပြင် ၎င်းမှာ ချိတ်ပိတ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ "မူလ စွမ်းအင်" ကိုယ်တိုင်က ဤဓာတ်တော် အတွင်း၌ လိမ္မာစွာ နေထိုင်နေခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ကူမော့ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကူချူတုန်း က မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အဲဒါက ဘာလဲ..."

ထို့နောက် ကူမော့သည် "မူလ စွမ်းအင်" ဓာတ်တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် အကြောင်းကို ကူချူတုန်း အား ရိုးရိုးလေး ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

ကူချူတုန်း သည် မူလ စွမ်းအင် အကြောင်းကို သိလေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က မြောက်ဘက်ကန္တာရ တွင်၊ ကူမော့သည် "မူလ စွမ်းအင်" အယူအဆအကြောင်း သိရှိပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကူချူတုန်း အား ပြောပြခဲ့ဖူးလေသည်။

ကူမော့၏ "နိယာမ ချီစွမ်းအား" မှာလည်း "မူလ စွမ်းအင်" အမျိုးအစား တစ်ခု ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော သိမြင်မှုဆိုင်ရာ အယူအဆများကို ရှင်းပြနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့်၊ ကူချူတုန်း အနေဖြင့် မူလ စွမ်းအင် ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထားလေသည်။

ကူမော့၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကူချူတုန်း က ဆိုသည်။

"အစ်ကို... ဒါက နားလည်ရ လွယ်တယ် မဟုတ်ဘူးလား.."

"ဘယ်လိုမျိုးလဲ..."

ကူမော့က မေးလိုက်သည်။ ကူချူတုန်း သည် ဓာတ်တော် ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ လူဝင်စားခြင်း မှန်ကြေးမုံ က ဘာလို့ ကြီးမြတ်သော တောက်ပခြင်း ဘုရားကျောင်း မှာ အမြဲတမ်း နေပြီး ဗုဒ္ဓ ရဲ့ တပည့်တွေကို တက်တက်ကြွကြွ ရှာဖွေနေရတာလဲ... “

“ဗုဒ္ဓ ရဲ့ တပည့် ဟာ လူဝင်စားခြင်း မှန်ကြေးမုံ အတွက် ကိုင်ဆောင်သူ တစ်ယောက် သက်သက် ဖြစ်တယ် ဆိုပေမဲ့လည်း၊ ဗုဒ္ဓ ရဲ့ တပည့် မှာ မှန်ကြေးမုံ ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေတယ် ဆိုတာကိုတော့ ငြင်းလို့ မရပါဘူး..."

"ဒီ ဓာတ်တော် ဟာ ဗုဒ္ဓ ရဲ့ တပည့် တစ်ပါး ပျံလွန်တော်မူပြီးနောက် ချန်ရစ်ခဲ့တာ ဖြစ်လို့၊ ဗုဒ္ဓ ရဲ့ တပည့် သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်က ဝိသေသလက္ခဏာ တွေကို ထိန်းသိမ်းထားရမှာပဲလေ... အဲဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လူဝင်စားခြင်း မှန်ကြေးမုံ တစ်ခု အတွက်တော့ သိပ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိမှာ မဟုတ်ပေမဲ့၊ လူဝင်စားခြင်း မှန်ကြေးမုံ ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ မူလ စွမ်းအင် လေးအတွက် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတာက ပုံမှန်ပါပဲ”

ကူမော့ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး

"မင်းပြောတာ အရမ်း အဓိပ္ပာယ် ရှိတာပဲ... ဒါက တကယ်ကို စဉ်းစားပြီး လေ့လာရမယ့် လမ်းကြောင်း တစ်ခုပဲလေ... ဒါပေမဲ့ ငါ အခု တွေးနေတာက၊ ဆရာတော် လျန်ရှန်း က ဓာတ်တော် ကို ငါ့ဆီ ဘာလို့ အတင်းအကျပ် ပေးခဲ့တာလဲ ဆိုတာပဲ... သူက ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်မယ့် အရာတွေကို ကြိုမြင်ခဲ့လို့လား ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို သူ သိထားလို့လား.."

ကူချူတုန်း က ဆိုသည်။

"နှစ်ဝက်လောက် ကျရင် ကြီးမြတ်သော တောက်ပခြင်း ဘုရားကျောင်း ကို သွားဖို့ အစ်ကို စီစဉ်ထားတယ် မဟုတ်လား... အဲဒီအချိန်ကျရင် ဆရာတော် လျန်ရှန်း ကို သွားမေးလို့ ရတာပဲလေ..."

"အင်း..."

ကူမော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဓာတ်တော် ကို သိမ်းဆည်းကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူတို့ အဖွဲ့သည် ချန်ယန် မင်းသမီး လီလီ ကို မင်းသမီးစံအိမ်တော် သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ထို့နောက်တွင်၊ စုဇီယို သည် ထိုဧရိယာကို ရှင်းလင်းရန် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ယဲ့ကျင့်လန် မှာမူ ညဘက် လုံခြုံရေးအတွက် နန်းတော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ ကို စည်းရုံးရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

ရွှံ့ရုပ်များ မည်သို့အသက်ဝင်ပြီး တကယ့်လူသားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်းဆိုသည်ကို ကူမော့ကောင်းစွာ နားမလည်သေးပေ။ သို့သော် ဤညတွင် ချန်အန်းမြို့၌ "တစ္ဆေတွေ့" သည့်သတင်းများကြောင့် မြို့သူမြို့သားများ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

ယဲ့ကျင့်လန်သည် တရားရေးဝန်ကြီးဌာန၏ ဒုတိယဝန်ကြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ အင်ပါယာသက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့၏ စစ်သူကြီးချုပ်အဖြစ် ပြောင်းရွှေ့ရန် တာဝန်လွှဲပြောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား တင်မြှောက်မည့်အခမ်းအနားကို အနှောင့်အယှက်ကင်းကင်း ကျင်းပနိုင်ရန်အတွက် ချန်အန်းမြို့၏ လုံခြုံရေးကို သူက တာဝန်ယူထားရခြင်းဖြစ်သည်။

ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင် တစ္ဆေပုံပြင်များသည် ချန်အန်းမြို့နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ တိတ်ဆိတ်နေသောညဉ့်ယံမှာ ရုတ်တရက် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီး မြို့တစ်ခုလုံး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်ကုန်သည်။

သာမန်ရပ်ကွက်များမှသည် အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ စံအိမ်တော်များအထိ နေရာတိုင်းတွင် လူများ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြသည်။ နန်းတော်အတွင်း၌ပင် လူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ရွှံ့ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပင် လန့်ဖျပ်သွားခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယဲ့ကျင့်လန်သည် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ပရမ်းပတာဖြစ်မှုများ ဆက်လက်မပြန့်ပွားစေရန် တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤညသည် လူအများအတွက် အိပ်မပျော်နိုင်သည့် တစ်သက်တာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟုန်လုကျောင်းတော်၌...

ချူနိုင်ငံမှ မင်းသမီး ရှောင်ဇီယင်သည် ဆူညံသံများကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သာမန်ဆူညံမှုမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သူမချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူမသည် အိပ်ရာမှ အမြန်ထကာ အပြင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်၍ တံခါးဝသို့ ထွက်လာပြီး

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဆူညံနေရတာလဲ..."

တံခါးဝတွင် အစေခံမလေး က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းသမီး... တစ္ဆေခြောက်နေတယ်လို့ ပြောကြတယ်"

ရှောင်ဇီယင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည် ။

"တစ္ဆေခြောက်တယ် ဟုတ်လား..."

အစေခံမလေး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး မီးအိမ် ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတစ်ဦး အလျင်အမြန် ဝင်လာလေသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ရှောင်ဇီယင် ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အမျိုးသမီး အရာရှိ ချန်ကျောက်ရုံ ပင် ဖြစ်လေသည်။

အမျိုးသမီး အရာရှိ ချန် သည် ရှောင်ဇီယင် ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လျက် ဆိုသည်။

"မင်းသမီး... ဆရာတော် တာဘေး က ခေါ်တော်မူပါတယ်..."

ရှောင်ဇီယင် က မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ..."

အမျိုးသမီး အရာရှိ ချန် က လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဆရာတော် တာဘေး ပျံလွန်တော်မူတော့မယ့် ပုံပါပဲ..."

ရှောင်ဇီယင် မှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး ချက်ချင်း ထွက် သွားရင်းနှင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲဟင်... နေ့ခင်းတုန်းက သူ အကောင်းကြီး ရှိနေသေးတာပဲလေ... အခု ဘယ်လိုလုပ် ပျံလွန်တော်မူတော့မှာလဲ..."

ရှောင်ဇီယင် သည် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော ဒေါသတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တကယ်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိလေသည်။ ဆရာတော် တာဘေး အပေါ် သူမတွင် ခံစားချက် ရှိနေ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ဆရာတော် တာဘေး ကို ရရှိရန် ချူနိုင်ငံ ပေးဆပ်လိုက်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့၏ ချူနိုင်ငံ သည် ဆရာတော် တာဘေး အတွက် မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ စစ်သုံ့ပန်း တစ်ထောင်ကျော်ကို လဲလှယ်ပေးခဲ့ရသဖြင့် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှု တစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်လေသည်။ သူတို့၏ မူလ အစီအစဉ်မှာ သူ့ကို ထောင်ထဲတွင် သေဆုံးခွင့် ပြုရန် ပင် ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း၊ ကန်နိုင်ငံ နန်းတွင်း ၏ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရပြီး ရှုံးနိမ့်မှုကို ခံစားခဲ့ရလေသည်။

သို့သော်း ဆုံးရှုံးမှုအချို့ ရှိသော်လည်း၊ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘုန်းတော်ကြီး ကို ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို အသုံးပြု၍ ချူနိုင်ငံ ၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ အဖွဲ့အစည်းများထံမှ မျက်နှာသာပေးမှုနှင့် အားပေးထောက်ခံမှုများကို ရယူနိုင်လေသည်။

သို့သော် ယခု ဘုန်းတော်ကြီး သာ ထောင်မှ လွတ်လွတ်ချင်း တကယ်ကြီး ပျံလွန်တော်မူသွားမည် ဆိုပါက သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများ အားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားတော့မည် ဖြစ်လေသည်။ သူတို့က လဲလှယ်မှုအတွက် တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရပြီး ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရရှိဘဲ အားလုံးက အလကား ဖြစ်သွားတော့မည် ဖြစ်လေသည်။ နိုင်ငံအတွင်း ပူးပေါင်းကြံစည်မှု ပင် ပေါ်ထွက်လာနိုင်လေသည်။

ရှောင်ဇီယင် ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ၊ ချန်ကျောက်ရုံ သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အလျင်အမြန် ပြန်လည် ပြောပြလေသည်။

"အခုလေးတင်၊ ဟုန်လုကျောင်းတော် မှာ တစ္ဆေခြောက်တယ် ဆိုတဲ့ သတင်း….မဟုတ်ဘူး”

“ တိတိကျကျ ပြောရရင်၊ ချန်အန်းမြို့ တစ်ခုလုံး တစ္ဆေခြောက်နေတာပါ... နေရာတော်တော်များများမှာ လူတွေက ရုတ်တရက် ရွှံ့နွံပုံကြီးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတယ်... တချို့က လုံးဝ ရွှံ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ တချို့က အရိုးတွေ တချို့က ခေါင်းတစ်ဝက်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်"

“အရမ်းကို ကြောက်စရာ ကောင်းပါတယ်... ဟုန်လုကျောင်းတော် က လူနှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်က ခြေထောက် တစ်ဖက်ပဲ ရှိပြီး နောက်တစ်ယောက်က ခေါင်းပဲ ရှိတာ၊ နှစ်ယောက်စလုံး ရုတ်တရက် ရွှံ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတယ်.."

" ဘုန်းတော်ကြီး က ဟုန်လုကျောင်းတော် က လူနှစ်ယောက် ရွှံ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့တဲ့ မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီနောက် သူ့အခန်းကို ပြန်သွားခဲ့တယ်..."

"သူက သူ့ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းပြီးတဲ့နောက်၊ သူ ပျံလွန်တော်မူတော့မယ်လို့ ပြောပြီး မင်းသမီး ကို သွားပင့်ဖို့ ကျွန်မကို လွှတ်လိုက်တာပါ..."

ရှောင်ဇီယင် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူ ထိတ်လန့်သွားတာလား..."

"အဲဒီလို ပုံမပေါက်ပါဘူး..."

ချန်ကျောက်ရုံ က ဆိုသည်။

" ဘုန်းတော်ကြီး ရဲ့ အမူအရာ က တည်ငြိမ်နေတာကို ကျွန်မ သတိပြုမိပါတယ်... သူ လုံးဝ ထိတ်လန့်နေပုံ မပေါ်ပါဘူး၊ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ သူက စိတ်သက်သာရာ ရသွားတဲ့ ပုံပါပဲ...”

“ ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ထောင်က လွတ်လာကတည်းက ဘုန်းတော်ကြီး ဟာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူ့ရဲ့ ကြီးလေးတဲ့ အပြစ်တွေအတွက် အမြဲတမ်း ညည်းတွားနေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ လွှတ်ချလိုက်နိုင်ပြီ ထင်တယ်"

ရှောင်ဇီယင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်း ကြားရှိ ကြီးမားလှသော အကြောက်တရားကို သူမ ကောင်းကောင်း သိထားပြီး၊ ဘုန်းတော်ကြီး ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သေလုဆဲဆဲ လူတစ်ဦး၏ အပြုအမူနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကိုက်ညီနေလေသည်

မကြာမီ၊

ရှောင်ဇီယင် သည် ဘုန်းတော်ကြီး နေထိုင်ရာ ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ အဝေးမှပင်၊ သစ်သားငါးရုပ် ကို ထုရင်း ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်နေသော ဘုန်းတော်ကြီး ၏ အသံကို သူမ ကြားနိုင်လေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ၊ အဓိက ခန်းမဆောင် ၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော ဘုန်းတော်ကြီး ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူ့ဘေးတွင် ဆီမီးခွက် တစ်ခွက် လင်းလက်နေကာ သူ၏ရှေ့ရှိ သစ်သားငါးရုပ် ကို ညင်သာစွာ ထုနှက်နေလေသည်။

"ဆရာတော်ကြီး"

ရှောင်ဇီယင် သည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ဆရာတော် တာဘေး သည် သူ၏ သစ်သားငါးရုပ် တုတ်ကို ချထားလိုက်ပြီး၊ လက်အုပ်ချီလျက် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေဆဲဖြစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်မှာ မင်းသမီး ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် ကျွန်ုပ် အရမ်းကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ် ပျံလွန်တော်မူတော့မှာ ဖြစ်လို့၊ မင်းသမီး ကို ကျွန်ုပ် ပြောချင်တဲ့ စကားတချို့ ရှိပါတယ်..."

ရှောင်ဇီယင် က ဆိုသည်။

"ဆရာတော်ကြီး... ဆရာတော်ကြီး က ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေပြီး အခု ရှင့်ရဲ့ ဒန်ထျန်း ပေါ်က တံဆိပ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ ဆိုတော့ မကြာခင် ပြန်လည် ကျန်းမာလာမှာပါ... ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျံလွန်တော်မူနိုင်မှာလဲ..."

ဆရာတော် တာဘေး က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။

"မင်းသမီး... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ် အတွင်းမှာ ကျွန်ုပ်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိဘဲ၊ တာဘေး လို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာပါ... အခုမှပဲ အကြောင်းနဲ့ အကျိုးကို နားလည်လာပြီး ကျွန်ုပ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အထောက်အထား ကို သိမြင်လာခဲ့တာပါ..."

ရှောင်ဇီယင် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ဆရာတော်ကြီး... ဆရာတော်ကြီး က တာဘေး မဟုတ်ဘူးလား..."

ဆရာတော် တာဘေး က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလျက်

"ကျွန်ုပ်က တာဘေး ပါ၊ ဒါပေမဲ့ တာဘေး ဟာ ကျွန်ုပ် မဟုတ်ပါဘူး... ဒီမှာရှိတဲ့ အကြောင်းနဲ့ အကျိုးကို ရှင်းပြဖို့ ခက်ခဲပါတယ်... စည်းတံဆိတ်ပြုတ်သွားပြီ ဖြစ်လို့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ မူလ နေရာမှန်ကို ပြန်ရမယ့် အချိန် ရောက်လာပါပြီ..."

"ဒါပေမဲ့၊ ကျွန်ုပ်..."

"မင်းသမီး နဲ့ အရှင်မင်းကြီး ကို ဒုက္ခပေးပြီး ပေမဲ့ ကျွန်ုပ်ဘက်ကနေ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပါတယ်... ဒါကြောင့်၊ ကျွန်ုပ် မပျံလွန်တော်မူခင်၊ မင်းသမီး ကို စကားတချို့ မှတ်ထားစေချင်ပါတယ်..."

ရှောင်ဇီယင် လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါ ဆရာတော်..."

ဆရာတော် တာဘေး က ဆိုသည်။

"ပထမတစ်ခုက၊ ပြင်ပ ကောင်းကင်ဘုံ ကို လုံးဝ ယုံကြည်လို့ မရပါဘူး... အတွင်းစိတ် မိစ္ဆာ တွေ တကယ် ရှိနေပေမဲ့၊ ပြင်ပ ကောင်းကင်ဘုံ က အမှန်တရားကို မဖော်ထုတ်သေးပါဘူး..."

"ဒုတိယတစ်ခုက၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ထောင်ထဲမှာ၊ ဒီခေတ် လောကမှာ အားအကောင်းဆုံး လို့ ဆိုကြတဲ့ လူငယ် ဒကာ ကူမော့ နဲ့ ကျွန်ုပ် တွေ့ခဲ့ပါတယ်... “

“ ကူမော့ ဟာ ကျွန်ုပ်ရဲ့ ကံကြမ္မာ ကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်လိုက်ရကတည်းက သိမြင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်ဟာ သေမျိုး လောကရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်... သေချာတဲ့ အစီအစဉ် မရှိဘဲနဲ့ သူ့ကို မစော်ကားမိပါစေနဲ့..."

ရှောင်ဇီယင် ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမက ဆိုသည်။

"ဆရာတော်... ကူမော့ ဟာ တက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် ကို ရောက်ရှိနေပြီလို့ ဆိုလိုတာလား..."