အခန်း ၁၁၃၅

အခန်း (၁၁၃၅) - ကုသခြင်း

"ဒါနဲ့ဆိုရင် ရှဲ့အာကို ကယ်တင်နိုင်ပြီ"

ယီယွင်သည် လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဝိဉာဉ်ခေါ်ဆောင်ဆေးမြစ် ကို သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး..."

အသက်လတ်ပိုင်းလူကြီးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စကားစမိသည်။ ဝိဉာဉ်ခေါ်ဆောင်ဆေးမြစ် ကို လက်ထဲရထားပြီးဖြစ်၍ ယီယွင်သည် ယခုအချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားနိုင်ပြီး မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ယီယွင်သည် ရက်စက်သူမျိုးမဟုတ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ဂိုဏ်း၏ ရှင်သန်မှုကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ထိုလူကြီးမှာ မနေတတ်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ယူအာ သည်လည်း သူမ၏ ဖခင်ကို အမှန်တကယ် နိုးထလာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မလားဆိုသည်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ယီယွင်သည် သူတို့ကို မော့ကြည့်ကာ "မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာက သိပ်မပြင်းထန်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နတ်အမြုတေ ကို ပိတ်ထားခံထားရတော့ ယွမ်ချီ စီးဆင်းမှုက အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတယ်။

ဒါကြောင့် ဝိဉာဉ်ခေါ်ဆောင်ဆေးမြစ် ကို သူ့အပေါ် တင်ထားတာက သူ မသေအောင်ပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်၊ မကယ်တင်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါမရှိလည်း သူ ခဏလောက်တော့ ခံနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

ထိုလူကြီးမှာ ယီယွင်က ဂိုဏ်းချုပ်၏ အခြေအနေကို ချက်ချင်း အတိအကျ ရောဂါရှာဖွေနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်

"သခင်ကြီး၊ အဲဒီလိုဆိုရင် သူ နိုးလာအောင် ကုသပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား" ဟု မေးသည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ယီယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဆေးဖော်စပ်နည်းတစ်ခု ရှာတွေ့ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဆေးမျိုးကို တစ်ခါမှ မဖော်စပ်ဖူးသေးဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေမှာပါ" ဟု ပြောသည်။

ယီယွင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဆေးအိုးနီ ဂိုဏ်းမှ တပည့်များနှင့် အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးတို့မှာ မျက်ခုံးပင့်မိကြသည်။ ဒီတိုင်းပဲ အမှတ်တမဲ့ ရလာတဲ့ ဆေးနည်းကို သုံးဖို့ စိတ်ချရပါ့မလား။

"ငါ့အတွက် တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းတစ်ခု ရှာပေးပါ။ ငါ မပြောမချင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက်မပေးနဲ့။ လိုအပ်တာရှိရင် ငါ အကြောင်းကြားမယ်" ဟု ယီယွင်က ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။ အဲဒီအတိုင်းပါပဲ" ဟု အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

ဆေးအိုးနီ ဂိုဏ်းတွင် ယခုအခါ လူနည်းနည်းသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ထိုလူကြီးမှာ တောင်ကြား၏ အနက်ဆုံးအပိုင်းရှိ နေရာအားလုံးကို ယီယွင်အတွက် ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခြားတပည့်များကိုလည်း ယီယွင်၏ အခန်းအနီးသို့ မသွားရန် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှာကြားထားသည်။

ယီယွင်သည် နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ အနီးနားတွင် အစီအရင်ငယ်တစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး ဆေးဖိုတစ်ခု ထားရှိလိုက်သည်။ တောင်ကြားသည် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ဝါးတောများဖြင့် သာယာလှပသည်။ ယီယွင်သည် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ရင်း ရှေးခေတ် နတ်ဘုရား ဆေးပညာရှင်၏ မှတ်စုများကို လေ့လာရန် စတင်လိုက်သည်။

သူသည် အကြောင်းအရာများကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဆေးပညာဆိုင်ရာ အသိပညာများမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးသဖြင့် အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ရန် လုပ်ဆောင်စရာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ယီယွင်သည် ဝါးတောထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ထိုင်နေသည်။ လေညင်းက အရွက်များကို တိုးဝှေ့သွားသည်မှာ နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဆေးအိုးနီ ဂိုဏ်းသားများ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဂိုဏ်း၏ ဝင်ပေါက်ကိုလည်း ပိတ်ထားသဖြင့် အရာအားလုံးမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

ယီယွင်အတွက်မူ ပဋိပက္ခများမရှိဘဲ စိတ်အေးလက်အေး နေရသည့် ပထမဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

စစ်သည်တော်များမှာ အသက်ရှည်ကြသော်လည်း ကိုယ်ခံပညာ လမ်းကြောင်းမှာ အန္တရာယ်များလှသည်။ ယီယွင်သည် ဤကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်များကို အလွန်ရှားပါးစွာသာ ကြုံတွေ့ရဖူးသည်။

သူသည် နတ်ဘုရား ဆေးပညာရှင်၏ မှတ်စုများကို စာဖတ်ရင်း မိမိ၏ စိတ်နှင့် နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်မှု ရှိစေရန် ကြိုးစားနေသည်။

မှတ်စုများတွင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ စိတ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။ သန့်စင်သော ဆေးတစ်မျိုးကို ဖန်တီးရန်အတွက် စိတ်ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်သည်။ ထိုအခါမှသာ ဆေး၏ အရည်အသွေးမှာ အလွန်မြင့်မားပြီး အစွမ်းထက်လိမ့်မည်။

ယီယွင်သည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲမှ ဆေးမြစ်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဗဟိုနတ်နယ်မြေ မှ မထွက်ခွာမီ ဂျီရွှီယန် က ထျန်းကျီး ကုန်သွယ်ရေးဂိုဏ်း မှတစ်ဆင့် ဆေးမြစ်ရတနာများစွာကို စုဆောင်းပေးကာ ယီယွင်ထံ ပေးပို့ထားခဲ့သည်။

ထိုဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများဖြင့် ယီယွင်သည် ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် လိုအပ်သော ဆေးကို ဖော်စပ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းများ အဆင်သင့် ဖြစ်သောအခါ ယီယွင်သည် ဆေးဖိုရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် အစီအရင်တစ်ခု ပြုလုပ်ထားသဖြင့် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ဝက်လောက်အတွင်း တောင်ကြား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဘုန်း........

ဆေးဖို၏ အဖုံးမှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ယီယွင်သည် တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဆေးမြစ်များကို တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုး ထည့်လိုက်သည်။

"မီးတောက်......လာခဲ့"

ယီယွင်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သန့်စင်သော ယာန်မီးလျှံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဆေးဖိုကို ဝန်းရံသွားသည်။

ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဆေးမြစ်၏ အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူခြင်းနှင့် ဆေးလုံး ပုံဖော်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ခရမ်းရောင်သလင်းကျောက် ကို အသုံးပြု၍ ယီယွင်သည် မီးလျှံကိုပင် အသုံးမပြုဘဲ ဆေးအနှစ်သာရကို အလွယ်တကူ ထုတ်ယူနိုင်သည်။ ဤသို့သော အဆင့်နိမ့် ဆေးမျိုးကို ဖော်စပ်ရန် ယန်နတ်ဘုရားမီးမျိုးစေ့ ကို အသုံးပြုခြင်းမှာ လွန်ကဲလွန်းရာ ရောက်သည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းသည် အလွန်အာရုံစူးစိုက်မှု လိုအပ်ပြီး အချိန်ကုန်သည့် လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယီယွင်မှာ စိတ်စွမ်းအား အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် သူအတွက် ပြဿနာမရှိပေ။ သူသည် ဆေးဖိုရှေ့တွင် ရပ်ကာ ယာန်မီးလျှံကို ထိန်းထားရင်း ဆေးဖိုအတွင်းရှိ အပြောင်းအလဲများအတိုင်း ဆေးမြစ်အသစ်များကို အဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းနေသည်။

ဆယ်ရက်ကြာသော်...

ဘုန်း.........

အသံကျယ်ကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ဆေးအိုးနီ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသဖြင့် တပည့်များမှာ ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးနှင့် အဖွဲ့သည် ယီယွင်၏ အခန်းသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ ယီယွင်၏ အခန်းဝတွင် အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပျံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယီယွင်သည် မီးခိုးငွေ့များကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ပြဿနာက ဖြစ်လာတာပဲ..."

ယီယွင် မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူကြီးနှင့် ယူအာတို့မှာ စိုးရိမ်လာကြသည်။ ယီယွင် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အောင်မြင်မှုမရှိဟု သူတို့ ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုလူကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

"သခင်ကြီး၊ တကယ်ကို စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဝိညာဉ်ကို ပြုပြင်ပေးတဲ့ ဆေးမျိုးက ဖော်စပ်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲပါတယ်။ ဒါဟာ စိတ်ကိုလည်း အများကြီး အားကုန်စေပါတယ်..." ဟု အားပေးစကား ဆိုရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ယူအာ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။ သူမ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆေးပုလင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါ တခြားဆေးတစ်မျိုးကို ဖော်စပ်ကြည့်ရင်း အောင်မြင်မှုမရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဆေးကိုတော့ အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်ပြီးပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကို တိုက်ကျွေးလိုက်ပါ။ ငါ ဆက်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ဖို့ လိုသေးတယ်၊ မင်းတို့ သွားကြတော့" ဟု ယီယွင်က ပြောသည်။

ယီယွင်သည် စကားဆုံးသည်နှင့် မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူသည် အမှား၏ အကြောင်းရင်းကို သိရှိသွားသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြိုးစားရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ ထိုလူကြီးနှင့် အဖွဲ့မှာ အံ့ဩငေးမောနေကြသည်။ ဆေးဖော်စပ်နေရင်းနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် ဆေးကိုပါ အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်ပြီးပြီဟု ဆိုလိုတာလား။ ဒါဟာ တကယ်ကို ပြောင်မြောက်လွန်းတယ်။

"ယူအာ၊ မြန်မြန်လုပ် အဲဒီဆေးကို ယူပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားကယ်ကြမယ်" ဟု ထိုလူကြီးက အော်ပြောလိုက်သည်။ ယီယွင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်သည့် ဆေးကြောင့် သူတို့မှာ အံ့ဩပြီး ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဒါဟာ ဂိုဏ်းချုပ်အတွက် အသက်ကယ်ဆေး ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ရပြီ"

ယူအာသည် ဆေးပုလင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ပုလင်းထဲမှနေ၍ပင် ဆေး၏ မွှေးရနံ့ကို သူမ ရှူရှိုက်နိုင်နေသည်။

သူတို့သည် ဂိုဏ်းချုပ် ရှိနေသည့် အခန်းသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်ကြသည်။ ယူအာသည် ဆေးပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဆေးလုံးတစ်လုံး လက်ထဲသို့ လိမ့်ကျလာသည်။

"ဖေဖေ..."

ယူအာသည် ထိုဆေးကို ဖခင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ သေချာစွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဤဆေးလုံးမှာ ဂိုဏ်းချုပ်၏ အသက်နှင့် ဆေးအိုးနီ ဂိုဏ်း၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် အရာဖြစ်သည်။ အခန်းအတွင်း၌ အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"အားလုံးပဲ၊ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားမနေကြနဲ့ဦး"

ဟု ထိုလူကြီးက သတိပေးသည်။

"ဝိညာဉ် ပြန်လည်သက်သာလာဖို့က အချိန်ယူရမယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်က ဆယ်နှစ်လောက် သတိမေ့နေတာလေ။ စိတ်မလောကြနဲ့၊ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ကြည့်ကြမယ်"

သူပြောပြီးသည်နှင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ဂိုဏ်းချုပ်သည် ရုတ်တရက် တုန်ရီလာသည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလာသည်။

"အဟွတ်... ချောင်းဆိုးလိုက်သည်"

ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်လုံးများ ပိတ်လျက်ရှိသော်လည်း လည်ချောင်းထဲမှ ချောင်းဆိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသက်မရှူဘဲ နေခဲ့ရသဖြင့် အသက်ရှူရသည်မှာ အသားမကျသေးပုံ ရသည်။

"ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ..."

ဆေးအိုးနီ ဂိုဏ်းသားများမှာ နှလုံးခုန်နှုန်းများပင် ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံကို ထိန်းချုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ... ငါ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေပြီး ပိတ်ဆို့ခံထားရသည့် နတ်အမြုတေမှာလည်း ပွင့်လာသည်။ ယွမ်ချီဓာတ်များမှာ သူ၏ သွေးကြောများထဲသို့ ရေစီးသကဲ့သို့ စီးဝင်သွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အသံမှာ အိပ်မက်တစ်ခုမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ အလွန် အားနည်းနေသည်။ သူသည် အလွန် ရှည်လျားသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေခဲ့သလို ခံစားနေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယူအာမှာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဖေဖေ"

ယူအာသည် လေပြင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် နိုးလာပြီ"

ထိုလူကြီးမှာ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်သည်။ ဆယ်နှစ်တိုင်ခဲ့ပြီ။ ဆေးအိုးနီ ဂိုဏ်းသည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် တာဝန်များစွာကို ထမ်းထားရင်း အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသည်။ ယခုဖော်စပ်ပေးလိုက်သော ဆေးလုံးမှာ ဆေးအိုးနီ ဂိုဏ်းသားအားလုံးကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။