အခန်း (၆၉-၇၀)

အခန်း ၆၉

ချလွမ်

ရွာသားအချို့၏ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ ပြီးနောက်တွင် နှစ်သစ်ကူး ညစာအတွက် ပြင်ဆင်နေသော ချင်ထျဲ့နျိုမှာ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

ထို့နောက်တွင် သူ၏ လက်ထဲရှိ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများကို မြဲမြံစွာ မကိုင်တွယ်နိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါတွင် ဒေါသအလွန်ထွက်သွားသည်။

"အာကောက်ကျစ်၊ ဟယ်မာကျစ်၊ လီတျင့်ကျစ်၊ မင်းတို့တွေ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

"ငါ့သမီးက အမြဲတမ်း စကားနားထောင်တယ်"

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြားယောက်ျားနဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ကိစ္စမျိုး လုပ်နိုင်မှာလဲ"

"နှစ်သစ်ကူးကြီးမှာ မင်းတို့တွေ ငါ့အိမ်လာပြီး ခွေးဟောင်သလို လာဟောင်နေရင် မင်းတို့ပါးစပ်တွေကို ဆွဲဖြဲပစ်မှ အပြစ်မတင်နဲ့"

ချင်ထျဲ့နျိုက လာသူများကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မယုံလည်း နေ၊စောစောက မင်းရဲ့သမီးက သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အတူရှိနေတာကို ငါ သေချာပေါက် မြင်ခဲ့တယ်"

"ဟုတ်တယ် အချိန်ကျလို့ မင်းသမီးက တခြားယောက်ျားကို အိမ်ခေါ်လာရင် မင်းတို့ ချင်မိသားစု အရှက်ကွဲမကွဲ စောင့်သာကြည့်နေလိုက်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စပ်စုချင်သူအချို့က ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ အိမ်ဟောင်းဆီသို့ သွားကာ ဤအတင်းအဖျင်းများကို ပြောဆိုနေကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချင်ထျဲ့နျိုနှင့် ချင်ထျဲ့ကျူးတို့ မိသားစု နှစ်စုမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် နေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေရာတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးဝေနေသော ချင်ထျဲ့နျို တစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

"ထျဲ့နျိုရေ ကျင်းယွီက တကယ်ပဲ တခြားယောက်ျားနဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ကိစ္စမျိုးကို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

မီးဖိုချောင်ဝတွင် အသက်ကြီးသော်လည်း ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် အဘွားအို တစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူမသည် ချင်ကျင်းယွီ၏ မိခင် ဖြစ်သည်။

စောစောက ပြောသွားသော စကားများမှာလည်း သဘာဝကျကျပင် သူမ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက မနေနိုင်တော့ဘဲ ထွက်လာကာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လျှောက်မပြောစမ်းပါနဲ့ ကိုယ့်သမီး အကြောင်း ကိုယ် မသိလို့လား"

ချင်ထျဲ့နျိုက ပြန်လည် ချေပပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ဆောင်းဦးရာသီပွဲတော်တုန်းက ကျင်းယွီ ရေးလိုက်တဲ့ စာထဲမှာ လမုန့်တွေ၊ ဝက်သားတွေ ၊ကျွဲကောသီးတွေ စားရတယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ"

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အမှန်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အခုတော့ ငါတို့ကို စိတ်မပူစေချင်လို့ သူ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာလို့ပဲ ထင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အခု အာကောက်ကျစ်တို့ ပြောပုံအရတော့ ကျင်းယွီက ခေါင်းဆောင်ကြီး တစ်ယောက်နောက် ပါသွားပြီဆိုတာ တကယ်ဖြစ်မယ့်ပုံပဲ"

"ထျဲ့နျို ကျင်းယွီက ကောဟွားကို စွန့်ပစ်တဲ့ကိစ္စမျိုးကို တကယ် လုပ်လိုက်တာများလား"

ချင်မိခင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် တယ်လီဖုန်းများ မတွင်ကျယ်သေးချေ။ သာမန် မိသားစုများမှာ စာဖြင့်သာ အဆက်အသွယ် လုပ်ကြရာ ဆောင်းဦးရာသီ မိသားစု ဆုံစည်းသော နေ့ရက်များတွင် စာဖြင့် အဆက်အသွယ် လုပ်ခြင်းမှာ ပို၍ပင် အတွေ့ရများသည်။

ဤအချိန်တွင် ချင်ထျဲ့နျိုကလည်း မည်သည့်နေရာမှ ဆေးတံတစ်ချောင်းကို ယူလာမှန်းမသိဘဲ အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ ဖွာရှိုက်ကာ ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။

ချင်မိခင်၏ စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုသံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"နင် ကောဟွားကို ဖိအားတွေ အရမ်းပေးလို့ အခုလို ဖြစ်ရတာ၊ ရှေ့ဆက် တိုးတက်အောင် လုပ်ရမယ်၊ လူရာဝင်အောင် ကြိုးစားရမယ် ဆိုပြီး ပြောခဲ့လို့ ငါတို့သမီးက နင့်စကားတွေကို နားထောင်ပြီး ကောဟွားကို အရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ ထင်သွားလို့ သူတို့နှစ်ယောက် ကွာရှင်းလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်"

ခင်ပွန်းဖြစ်သူက စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်မိခင်က စတင်၍ ညည်းညူ အပြစ်တင်လိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ထျဲ့နျိုမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ဆေးလိပ်ပင် ဆက်မသောက်နိုင်တော့ဘဲ ကုတင်အောက်မှ ဝါးခြမ်းပြား တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်ထောင်ပြုသွားတဲ့ သမီးဆိုတာ သွန်ပစ်လိုက်တဲ့ ရေလိုပဲလို့ ပြောကြတာ၊ အဲဒီတုန်းက ငါ မယုံခဲ့ဘူးအခု ကျင်းယွီကများ တကယ်လို့ အဲဒီလို အချည်းနှီး ဂုဏ်မောက်တဲ့ကိစ္စမျိုး၊ မိသားစု ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ခြေထောက်ကို ရိုက်မချိုးဘဲ နေမလား ကြည့်နေလိုက်"

ချင်ထျဲ့နျိုမှာ ရိုးသားဖြူစင်သော လယ်သမား တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပြောဆိုမှု အောက်တွင် သူ၏ သမီးဖြစ်သူ ယောက်ျားပြောင်းသွားသည်ဆိုသော ရွာသူရွာသားများ၏ စကားကို သူ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ယုံကြည်လာသည်။

ထိုသို့မှ မဟုတ်လျှင် ဆောင်းဦးရာသီ ပွဲတော်တုန်းက စာကို မည်သို့ ရှင်းပြမည်နည်း

ထို့အပြင် ချန်ကောဟွားမှာ မြို့ပြအိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် ရွာသား တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကြက်မွေးခိုင်းလျှင် အဆင်ပြေနိုင်သော်လည်း ခေါင်းဆောင်နှင့် ပတ်သက်မှု ရှိသည် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုနှစ်က သူတို့နှစ်ယောက်၏ မင်္ဂလာကိစ္စကို သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ သမီးအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခြင်းကို အဓိကထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူက ချန်ကောဟွားအပေါ် သစ္စာဖောက်ခဲ့လေပြီ။

ဒါက ဘယ်လို ကိစ္စမျိုးလဲ

ထို့ကြောင့် သူ ဤမျှလောက် ဒေါသထွက်နေခြင်းကို နားလည်ပေး၍ ရနိုင်သည်။

ချင်ထျဲ့နျို တစ်ယောက် တုတ်ကို ကိုင်ကာ ဒေါသထွက်နေချိန်တွင်ပင် ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော ကားဟွန်းသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအသံ ထွက်ပေါ်လာမှုနှင့်အတူ ချင်ကျင်းယွီ၏ မိဘများနှင့် ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ မိဘများ အားလုံးက တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တံခါးပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

မိသားစု နှစ်စုစလုံးက စားသောက်ပွဲ ကိစ္စများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ သို့သော် ချင်ကျင်းယွီ၏ ကိစ္စကြောင့် လူတိုင်းက လက်ထဲရှိ အလုပ်များကို ချထားလိုက်ကြပြီး ချင်ကျင်းယွီ ရောက်လာမည့် အချိန်ကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ မိဘများက တံခါးဝတွင် ဇိမ်ခံကား တစ်စီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ မနေနိုင်ဘဲ သိချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အလားတူပင် ချင်ကျင်းယွီ၏ မိဘများမှာလည်း အလွန်ပင် သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေကြ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဇိမ်ခံကား ဆိုသော အရာမျိုးမှာ မြို့ထဲတွင်ပင် တွေ့ရခဲရာ ရွာထဲတွင် ပေါ်လာခြင်းမှာ မည်မျှ မျက်စိကျစရာ ကောင်းမည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

လူအများ၏ သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေချိန်တွင်ပင် ချင်ကျင်းယွီက ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးဝတွင် ရပ်ကြည့်နေသော မိဘများကို အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"အဖေနဲ့အမေ"

"သမီး ပြန်လာပြီ"

သူမ အော်ဟစ်ပြီးနောက်တွင် ချင်ကျင်းယွီ၏ မိဘများ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာသည်။

သို့သော် ချင်ကျင်းယွီက ဇိမ်ခံကားပေါ်မှ ဆင်းလာရုံသာမက လှပသော ကုတ်အင်္ကျီကိုပါ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယခင်က ခန့်မှန်းချက်များ အတည်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလိုအလျောက် မှိုင်းညို့သွားသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ မိဘများက ရွာသူရွာသားများ၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ချင်ကျင်းယွီ ကွာရှင်းပြီး တခြားယောက်ျားကို ရှာတွေ့သွားကြောင်း ကြားသိထားခဲ့ရာ ဤသည်မှာ ချင်ထျဲ့နျိုကို လှောင်ပြောင်ရန် အခွင့်ကောင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်က ချင်ကျင်းယွီ၏ မိဘများကို ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထျဲ့နျိုရေ မျက်နှာကြီး မည်းမနေပါနဲ့၊ ကျင်းယွီက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကလေးပါ၊ အားကိုးမရတဲ့ ချန်ကောဟွားကို ကန်ထုတ်ပြီး အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ သူနဲ့ ပြောင်းလဲလိုက်တာ ဒါက တကယ်ကို ချင်မိသားစုကို ဂုဏ်တက်စေတာပဲ ဟားဟားဟား"

ချင်ထျဲ့ကျူး၏ စကားများမှာ မြှောက်ပင့်နေသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူ၏ ရယ်မောသံထဲတွင်မူ အညှာအတာကင်းမဲ့သော လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဤခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသမီးများ နောက်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းအပေါ် လူတိုင်းက သဘောထားကြီးကြသော်လည်း အချည်းနှီး ဂုဏ်မောက်ပြီး မြည်းစီးလျက် မြင်းရှာသော အမျိုးသမီးမျိုးကိုမူ အထင်သေးသော သဘောထားမျိုး ရှိကြသည်။

ဤသည်မှာ ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ မိဘများက လှောင်ပြောင်ပြောဆိုရဲသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ထျဲ့ကျူးက လှောင်ပြောင်သရော်ပြီးနောက်တွင် ချင်ထျဲ့နျိုသည် ချင်ကျင်းယွီကို သမီးအဖြစ် အသိအမှတ်မပြုချင်တော့သည့်အလား လှည့်ထွက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် ရင်းနှီးပြီး တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဖေ အမေ"

"ဒီတစ်ခေါက် လာတာ နည်းနည်း ကမန်းကတန်း ဖြစ်သွားလို့ ငါနဲ့ ကျင်းယွီတို့ ပစ္စည်းတချို့ပဲ သယ်လာနိုင်ခဲ့တယ်၊ အဖေတို့ နှစ်ယောက် ကူပြီး အိမ်ထဲ သယ်သွားပေးပါဦး"

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ချင်ထျဲ့နျိုပင် ဖြစ်သည်။

သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံ ရှိသေးသော်လည်း အသံကို ကြားပြီးနောက်တွင် သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအသံမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထူးခြားသော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ရှိသည့် အမျိုးသားမှာ မိမိ အသိအမှတ်ပြုထားသော သမက်ကောင်း ချန်ကောဟွားပင် ဖြစ်နေသည်။

အခြားသူများ ပါးစပ်မှ ပြောနေသော တခြားယောက်ျားဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ

သို့သော် ချင်ထျဲ့နျို သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်ပင် သူ့အား ပို၍ပင် အံ့သြတုန်လှုပ်စေမည့် မြင်ကွင်းက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ကောဟွားက ဇိမ်ခံကား၏ နောက်ဖုံးထဲမှ ဧရာမ အထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုနေရာမှာပင် အထုပ်ကို ဖြေချလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အထဲတွင် ငါးခြောက်များ၊ ဝက်သားခြောက်များ၊ ဝက်အူချောင်းများ အများအပြား ပါရှိသည်။ဤဆားနယ်ပစ္စည်းများမှာ နေလှန်းထားသဖြင့် မျက်နှာပြင်မှာ ရွှေဝါရောင် သန်းနေကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရောင်အသွေး ရှိသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သွားရည်ကျချင်စရာ ကောင်းလှသည်။

သေချာသည်မှာ ဤသည်မှာ အပေါ်ယံ လက်ဆောင်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ဤအရာများကပင် ကျေးလက်ရှိ မိသားစု ဆယ်စု ပြင်ဆင်ထားသော နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းများနှင့် ညီမျှလောက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ရွာသူရွာသားများ၏ စိတ်ထဲတွင် စကားတစ်ခွန်းသာ ရှိလေတော့သည်။

ရက်ရောလိုက်တာ

သို့သော် ဤသည်မှာ အစပိုင်းသာ ရှိသေးသည်။ထို့နောက် အထုပ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်သော ဝက်ခေါင်းကြီး တစ်ခုနှင့် သုံးပိသာ ဝန်းကျင်ရှိသော ဝက်သုံးထပ်သားတို့ ပါရှိနေသေးသည်။ ဝက်ခေါင်းသားမှာ အဆီများသော်လည်း မအီဘဲ ဝက်သုံးထပ်သားမှာ အဆီနှင့် အသား ရောနှောနေသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အစားစားချင်စိတ်ကို အလွန်အမင်း တိုးပွားစေသည်။

ဝက်လက်၊ ဝက်ခြေထောက်နှင့် ဝက်ကလီစာများကလည်း အခြား သန့်ရှင်းသော အိတ်ကြီးတစ်လုံးထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ ထည့်ထားသည်။

"ဒီ ဒီနှစ်သစ်ကူးက အရမ်း အရမ်းကို ဇိမ်ကျလွန်းနေပြီ"

ရွာသားတစ်ဦးမှာ မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားသည်။

ချင်ကျင်းယွီ၏ မိဘများနှင့် ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ မိဘများမှာမူ ပို၍ပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။

ဒီနှစ်သစ်ကူးအတွက် သမဝါယမဆိုင်ကို ဓားပြသွားတိုက်လာတာများလား

ပြီးတော့ ဘယ်သူက နှစ်သစ်ကူး လာကန်တော့တာကို ဝက်တစ်ကောင်လုံးကို တိုက်ရိုက် သတ်လာရတာလဲ

ချန်ကောဟွားက လူအများ၏ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူက ဖောင်းကားနေသော အနီရောင်စာအိတ် တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချင်ကျင်းယွီ၏ မိဘများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖေနဲ့အမေ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ငါ အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေလို့ငါနဲ့ ကျင်းယွီက အဖေတို့ကို လာမကြည့်ဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုတာကို ခံရပြီး ဘဝကလည်း ကောင်းမွန်လာခဲ့ပါပြီ၊ ဒါက အဖေတို့ နှစ်ယောက်အတွက် ငါနဲ့ ကျင်းယွီတို့ရဲ့ လုပ်ကျွေးပြုစုစရိတ်ပါ"

အခန်း ၇၀

"ကောင်းတယ်"

"တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ"

အချိန်တော်တော်ကြာမှသာ ချင်ထျဲ့နျိုသည် အံ့သြမှုထဲမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ချီးကျူးစကား ဆိုလေတော့သည်။

သို့သော်လည်း အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအိုမှာ ချီးကျူးနေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ငွေယူရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကလေးများတွင် ဤသို့သော စေတနာရှိနေခြင်းကပင် လုံလောက်ပြီဟု သူတို့နှစ်ယောက်က ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ပစ္စည်းရှားပါးသော ခေတ်ကာလတွင် ဤပစ္စည်းများမှာ ငွေမလိုဘဲ ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့ လာတာကိုက ကျေးဇူးတင်လှပြီကို ဘာလို့ ဒီလောက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပေးရတာလဲ"

"မင်းတို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် အဆင်ပြေပြေ နေရရင်ပဲ အဖေနဲ့အမေက စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းသာနေပြီမို့ ပစ္စည်းတွေကို ကားပေါ် မြန်မြန် ပြန်တင်လိုက်ပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ကျင်းယွီက သဘောမတူပေ။ သူမက အနီရောင်စာအိတ်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် ချင်မိခင်ထံသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမနှင့် ချန်ကောဟွားတို့က စောစောကတည်းက တိုင်ပင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ သူတို့နှစ်ယောက် ယခင်က လက်ထပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ မိဘများ၏ ဖြည့်ဆည်းပေးမှုကြောင့် ဖြစ်ရာ ယခု ဘဝအခြေအနေ ကောင်းမွန်လာချိန်တွင် မိဘများကို သဘာဝကျကျပင် မေ့ထား၍ မရနိုင်ပေ။

ချင်ကျင်းယွီ၏ အတင်းအကျပ် ထည့်ပေးမှုကြောင့် ချင်ထျဲ့နျိုတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် ကလေး၏ စေတနာကို လက်ခံလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူကြီးနှစ်ယောက်၏ စိတ်ထဲတွင် မည်မျှ ဝမ်းသာနေမည် ဆိုသည်ကို ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သူတို့အတွက်တော့ သူတို့ အမျှော်လင့်ဆုံး အရာမှာ ကလေးများ အဆင်ပြေစွာ နေထိုင်ရရန်နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်သူများ ဖြစ်လာရန် ဖြစ်ပြီး ထိုအရာများပြီးမှသာ မိဘကျေးဇူး သိတတ်မှု ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သမီးနှင့် သမက်တို့ ပေးသော လုပ်ကျွေးပြုစုစရိတ်ကို လက်ခံရရှိခြင်းထက် မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူက မြည်းစီးလျက် မြင်းရှာသော မိုက်မဲသည့် လုပ်ရပ်မျိုး မလုပ်ခဲ့ခြင်းကို သူတို့က ပို၍ ဝမ်းသာမိကြသည်။ အလားတူပင် မိမိ၏ သမက်မှာလည်း အရည်အချင်း ရှိကာ အခြားသူများ၏သားများပင် မပေးရက်သော ပစ္စည်းများကို ပေးအပ်လာသည်။

ဤအချက်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ယောက်က မည်သို့ ဝမ်းသာကြည်နူးမှု မဖြစ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သို့သော်လည်း ကြည်နူးမှုမှာ ကြည်နူးမှုသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က ကျေးလက်တွင် နေသားကျနေသူများ ဖြစ်ရာ လက်ဆောင်များ ပေးလိုက် ငွေများ ပေးလိုက် လုပ်နေခြင်းကို သူတို့က တစ်ခဏတာမျှ အသားမကျနိုင် ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ပစ္စည်းများနှင့် အနီရောင်စာအိတ်ကို ကိုင်ကာ ကားပေါ်သို့ အတင်း ပြန်တင်ပေးနေ၏။ ချန်ကောဟွားက ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ယောက္ခမ ဖြစ်သူ၏ ဆန္ဒကို မည်သို့ ပြည့်ဝခွင့် ပေးမည်နည်း။

သူက လူကြီး နှစ်ယောက်အား အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေနဲ့အမေ ငါနဲ့ ကျင်းယွီတို့က စေတနာသန့်သန့်နဲ့ ပေးတာပါ ၊အကယ်၍ အဖေတို့က ဒီလောက် အားနာနေမယ်ဆိုရင် နောက်နှစ်သစ်ကူးကျရင် ငါ အဖေတို့ကို လာမကန်တော့ရဲတော့ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဤပစ္စည်းများမှာ ချန်ကောဟွား၏ စေတနာဖြစ်ကြောင်း ချင်ထျဲ့နျိုတို့ နှစ်ယောက်ကလည်း သိရှိသွားသည်။

ထို့အပြင် ချင်မိသားစုသည် ရွာတစ်ရွာလုံးနီးပါးက မိမိတို့ ခြံဝင်းအတွင်းကိုသာ ကြည့်ရှုနေကြ‌ေကြာင်း သိထားသည်။ဤသို့ အတင်းအကျပ် ငြင်းပယ်နေမည်ဆိုပါက မိမိ၏ သမက်ကောင်းကို အရှက်ခွဲရာ ကျနိုင်သည်။

အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ငြင်းပယ်ပြီးနောက် လက်ခံလိုက်လေတော့သည်။

သို့သော် လက်ခံပြီးနောက်တွင် ချင်ထျဲ့နျိုက ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ မင်း ဒီလိုမျိုး အားနာနေဦးမယ်ဆိုရင် ငါ့ကို မိသားစုဝင်အဖြစ် သဘောမထားဘူးလို့ပဲ မှတ်မယ်"

သို့သော်လည်း ချင်ထျဲ့နျို၏ စကား ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်ကောဟွားက ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြသော ရွာသူရွာသား ရာပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်အောက်တွင် ကားနောက်ဖုံးဆီသို့ သွားကာ လူအများ၏ အမြင်အာရုံကို ကွယ်လိုက်ပြီးနောက် စနစ်နေရာလပ်ထဲမှ မောက်ထိုင်အရက် နှစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

နိုင်ငံတစ်ဝန်းတွင် နာမည်ကြီးသော ဤမောက်ထိုင်အရက်အကြောင်းကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် အရက်မသောက်တတ်သူများပင်လျှင် ထုပ်ပိုးမှုကို ကြည့်ရုံဖြင့် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်း ဖြစ်ကြောင်းကို သိနိုင်သည်။ အရက်ကြိုက်တတ်သော ချင်ထျဲ့နျိုဆိုလျှင် ပြောရန် မလိုတော့ပေ။

မောက်ထိုင်အရက်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာလေတော့သည်။

မောက်ထိုင် ကျန်ရှန်းအရက်ဖြူ ဆိုသည်မှာ ငွေရှိရုံဖြင့် ဝယ်ယူရရှိနိုင်သော အရာ မဟုတ်ကြောင်း သိထားရပေမည်။ အထူးသဖြင့် နှစ်သစ်ကူးနှင့် ပွဲတော်ကာလများတွင် အဆက်အသွယ် ရှာဖွေလျှင်တောင်မှ ဝယ်ယူ၍ ရနိုင်မည် မသေချာပေ။

ချန်ကောဟွားလို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် နှစ်ပုလင်း ထုတ်ပြနိုင်ခြင်းမှာ သူဌေးကြီးများထက်ပင် ပို၍ လက်ဖွာနေပေသေးသည်။

မောက်ထိုင်အရက်ဖြူကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ချန်ကောဟွားက အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုပ်ပိုးမှု လှပသော သေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက်မှသာ အထဲတွင် ရွှေလက်ကောက် တစ်စုံ ရှိနေကြောင်း လူအများက တွေ့ရှိသွားကြသည်။ ဤရွှေလက်ကောက် တစ်စုံမှာ လှပစွာ ထွင်းထားပြီး လက်ကောက် တစ်ကွင်းစီမှာ သုည ဒသမ သုညခြောက် ပိသာခန့်အထိ အလေးချိန် ရှိသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤအရာက စနစ်မှ ပေးသော ဆုလာဘ် ဖြစ်ရာ သဘာဝအားဖြင့် ရွှေစင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ထို့နောက် လက်ကောက်များကို ခွဲလိုက်ပြီး ယောက္ခမနှင့် ချင်ကျင်းယွီတို့အား တစ်ယောက် တစ်ကွင်းစီ ပေးလိုက်သည်။

သူက ဤမျှလောက် သဘောထား ကြီးမြတ်နေရခြင်းမှာ ထိုနှစ်က မိမိတွင် ဘာမှ မရှိခဲ့ချိန်၌ လူကြီး နှစ်ယောက်က အကူအညီ အများအပြား ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်ဟွိုင်ယွီနှင့် မတူပေ။ ထိုနှစ်က ချင်ကျင်းယွီကို လက်ထပ်ချိန်တွင် လူကြီး နှစ်ယောက်က သဘောတူမည် မဟုတ်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ချန်ကောဟွား ထင်မှတ်မထားသည်မှာ တစ်ဖက်လူက အိမ်ဂရန်တွင် နာမည်ထည့်ရန် မတောင်းဆိုသည့်အပြင် စုဆောင်းထားသော ငွေအချို့ကိုပင် ယူဆောင်လာကာ တင်တောင်းငွေ ငါးယွမ်နှင့်အတူ မိမိအား မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မင်းတို့ မိသားစုလေး အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်သွားနိုင်ဖို့သာ မျှော်လင့်ကြောင်း မှာကြားခဲ့သည်။

ထိုနှစ်က လက်ထပ်ပြီးနောက် ချင်ကျင်းယွီသည် မိခင်ဖြစ်သူကို အမြဲတမ်း လွမ်းဆွတ်နေတတ်သည်။ စကားများများ မပြောခဲ့သော်လည်း ချန်ကောဟွားက အားလုံးကို မျက်စိထဲတွင် မြင်တွေ့နေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနှစ်သစ်ကူး ကာလကြီးတွင် ရွှေလက်ကောက်များကို ယူဆောင်လာကာ သားအမိ နှစ်ယောက်အား ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချက်မှာ ချင်ကျင်းယွီအား ပျော်ရွှင်မှု ပေးမည်ဆိုသော မိမိ၏ ကတိကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ကြောင်း ပြသရန် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ နောင်တစ်ချိန် ချင်ကျင်းယွီက မိသားစုကို လွမ်းဆွတ်လာသောအခါ မိခင်နှင့် တူညီသော လက်ကောက်ကို ကြည့်ရှုကာ လွမ်းဆွတ်မှု ဝေဒနာကို သက်သာစေရန် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ရွှေထက်ပင် ခိုင်မာသည် ဆိုသော အဓိပ္ပာယ် ရှိသည်။

သေချာသည်မှာ ပစ္စည်းဥစ္စာကို အပြင်တွင် မပြသရ ဆိုသော သဘောတရားကို ချန်ကောဟွားက နားလည်ထားသည်။ သို့သော်လည်း ဟုန်ချီ ဇိမ်ခံကားကြီးပင် ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ခေါင်းဆောင်ကြီးများ၏ စံသတ်မှတ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် မိမိက ရည်ရွယ်ချက် ရှိ၍ဖြစ်စေ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲဖြစ်စေ ခေါင်းဆောင်၏ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြလိုက်မည် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများက ဖားယားရန်ပင် အချိန်မမီနိုင် ဖြစ်နေမည် ဖြစ်ရာ မည်သို့များ မကောင်းသော အကြံအစည် တွေးတောရဲမည်နည်း။

ချင်ကျင်းယွီ၏ မိဘများ၏ အိမ်အပေါ်တွင် တကယ်တမ်း အကြံအစည် ရှိလာပါက မိမိကိုယ်ကို ဒုက္ခရှာနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ချန်ကောဟွားကလည်း လူယုတ်မာများ၏ ရန်ကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိပေ။

ချင်ထျဲ့နျိုတို့ လူကြီး နှစ်ယောက်အကြောင်းကို ပြန်ပြောရလျှင် သူတို့က ချန်ကောဟွား တစ်ယောက် မောက်ထိုင်အရက်ကို ထုတ်ယူလိုက် ရွှေလက်ကောက်ကို ထုတ်ယူလိုက် လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ချန်ကောဟွားကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

မယုံကြည်နိုင်သော ပုံစံမျိုးဖြင့် ရှိနေသော မျက်လုံးများ၊အမူအယာများက ချန်ကောဟွားကို ဓနနတ်မင်းက မျက်စိကျသွားလေသလား၊ သူက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် ချမ်းသာလာရတာလဲ ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

လူကြီး နှစ်ယောက်၏ သံသယကို ချင်ကျင်းယွီက မြင်လိုက်သည်။ထို့ကြောင့် သူမကလည်း အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဖေနဲ့အမေ ကောဟွားက အခု မြို့ထဲက ခေါင်းဆောင်တွေကို သိနေတယ်၊ ဟိုနှစ်က သူ ငါ့ကို ငါးသွားမျှားဖို့ ခေါ်သွားတုန်းက ခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်က ကောဟွားကို အထူးတလည် အသိအမှတ်ပြုတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်"

"ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးက ခေါင်းဆောင်က ကောဟွားကို ဆုချထားတာတွေချည်းပဲ၊ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဇိမ်ခံကားကြီးကတောင် ဒီနေ့ ကောဟွားကို လိုက်ပို့ဖို့အတွက် အစီအစဉ်ဆွဲပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တာ"

လာရာလမ်းတွင် ချန်ကောဟွားက ပစ္စည်းများ ရရှိလာသည့် ဇာစ်မြစ်ကို ခေါင်းဆောင်အပေါ်သို့ တတ်နိုင်သမျှ လွှဲချခဲ့သည်။မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချင်ကျင်းယွီကလည်း ထိုခေါင်းဆောင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် သူမကလည်း သံသယကင်းစွာဖြင့် အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားသည်။

"ဟာ"

ချင်ကျင်းယွီက ရှင်းပြပြီးနောက် ချင်ထျဲ့နျိုတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ ခေါင်းအနည်းငယ် မူးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်ကောဟွားမှာ အရည်အချင်း ရှိလာနိုင်သည်ဟု သူတို့ တွေးထားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှလောက် အရည်အချင်း ရှိလာမည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ငါးမျှားတာလေးကိုတောင် ခေါင်းဆောင်တွေက အသိအမှတ်ပြုတယ်ဆိုတော့ ဒါက အရမ်းကို အောင်မြင်နေတာပဲ မဟုတ်လား

ထို့နောက် သူတို့က ရွှေလက်ကောက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ မနာလိုဖွယ်ရာ ပစ္စည်းများနှင့် ဘေးတွင် ရပ်ထားသော အသစ်စက်စက် ဇိမ်ခံကားကြီးကိုပါ ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးမှသာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော နှလုံးသားကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်နိုင်သည်။

ထိုသို့မှ မဟုတ်လျှင် သူတို့က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ မေ့လဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများက မည်မျှ အံ့သြတုန်လှုပ်နေမည် ဆိုသည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ လက်ဆောင်များကို လက်ခံရာတွင်ပင် ဤမျှလောက် အံ့သြတုန်လှုပ်နေရသည်။

ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြသော ရွာသူရွာသားများ အကြောင်းကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။ သူတို့အတွက် ကျန်ရစ်သည်မှာ ရူးသွပ်မတတ် အားကျခြင်းများသာ ဖြစ်လေတော့သည်။

ထို့နောက် လူအများက မနေနိုင်တော့ဘဲ ဆွေးနွေးပြောဆိုလာကြသည်။

"ချင်ထျဲ့နျိုက ကံကောင်းတာပဲ၊ ဒီလောက် အောင်မြင်နေတဲ့ သမက်ကို ရထားတာကိုး"

"ဝက်သား၊ ငါးခြောက်၊ မောက်ထိုင်အရက်၊ ရွှေတွေ အားလုံးကို လွယ်လွယ်ကူကူပဲ ပေးလိုက်တာ၊ ဒီလို ယောက်ျားမျိုးက တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ"

"ငါ့သမီးသာ ဒီလောက် အောင်မြင်တဲ့ ယောက်ျားနဲ့ ဖူးစာဆုံခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ့ကံကလည်း လိုက်ပြီး ကောင်းသွားမှာပဲ"

"ကျင်းယွီဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဉာဏ်ကောင်းပြီး လှလည်းလှတယ်၊ မြို့ထဲက ဝမ်းကွဲအစ်မဆီ သွားလည်ရုံနဲ့ သမက်ကောင်း ရလာတာဆိုတော့ ဒါက အရမ်းကို တော်လွန်းနေပြီ"

လူအများက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြသည်။ သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုများမှာ သဘာဝအားဖြင့် အမျိုးမျိုးသော မြှောက်ပင့်စကားများသာ ဖြစ်သည်။

ချင်ကျင်းယွီကမူ ခေါင်းမော့ ရင်ကော့ကာ လူအများ၏ ရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေပြီး မိမိ၏ အမျိုးသားကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် လူအများကို နှစ်တစ်ရာတိုင်အောင် အံ့သြသွားစေမည့် စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ အဖေနဲ့အမေ ငါ့ကိုယ်ပေါ်က ကုတ်အင်္ကျီကလည်း ကောဟွား ဝယ်ပေးထားတာလေ၊ ဒါက ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် တန်တဲ့ သားမွေးအင်္ကျီနော်၊ ဒါကြောင့် ဒီပစ္စည်းတွေကို အဖေတို့ စိတ်ချလက်ချနဲ့သာ လက်ခံလိုက်ပါ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ထျဲ့နျိုမှာ ထပ်မံ၍ လေအေးတစ်ချက် ရှိုက်သွင်းလိုက်မိသည်။

အင်္ကျီ တစ်ထည်တည်းကတင် ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် ပေးရတယ် ဟုတ်လား

ဤအရာကိုသာ အိမ်တစ်လုံးနှင့် လဲလှယ်မည်ဆိုပါက ချင်မိသားစုရွာရှိ အိမ်အများစုကိုပင် ဝယ်ယူနိုင်လောက်သည်။

မိမိက စောစောက သမီးဖြစ်သူကို ဆုံးမချင်နေခဲ့သည်။အကယ်၍ အင်္ကျီကိုသာ ထိမိ၍ ပျက်စီးသွားပါက အိမ်ကို ရောင်းလျှင်တောင်မှ လျော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ချင်ထျဲ့နျို၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ နီရဲသွားကာ ဝါးခြမ်းပြားကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထားကို ပြောင်းလဲတပ်ဆင်ကာ သမီးနှင့် သမက်ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"ခဲအို နှစ်သစ်မှာ မင်္ဂလာပါ၊ ငါ့ကို ကားနဲ့ခေါ်သွားပြီး လမ်းမပေါ်မှာ ယိုစုံ ဝယ်ကျွေးလို့ ရမလား"

ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြားထဲမှ ပါးပြင်ရဲရဲနှင့် ကောင်မလေး တစ်ယောက် ထွက်လာကာ ဇိမ်ခံကားကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး အပြစ်ကင်းစင်ကာ အစားမက်သော မျက်နှာလေးဖြင့် မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချင်ကျင်းယွီက ပြုံးကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဝမ်းကွဲညီမလေးလေ၊ အစားတအားမက်တဲ့ ကောင်မလေး၊ ဒီနှစ်မှ ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိဦးမယ်"

ချန်ကောဟွားက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ယုန်ဖြူကြီး နို့သကြားလုံး တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ယိုစုံက ဘာများ စားကောင်းလို့လဲ၊ ခဲအိုက ယုန်ဖြူကြီး နို့သကြားလုံး ပေးမယ်၊ မင်း လိုချင်လား"

"လိုချင်တယ် လိုချင်တယ်"

"ခဲအိုက တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ"

ကောင်မလေးမှာ အံ့သြဝမ်းသာသော မျက်နှာဖြင့် နို့သကြားလုံးများကို ကိုင်ကာ ခုန်ပေါက် အော်ဟစ်နေလေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်း ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါ အားလုံး၏ စိတ်အခြေအနေက ကောင်းမွန်သွားကြသည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ချင်ကျင်းယွီ၏ ဇာတိရွာရှိ လူကြီးလူငယ် အားလုံးက ချန်ကောဟွားအပေါ် အထူးပင် သဘောကျ ကျေနပ်နေကြ‌တော့သည်။

အိမ်နီးချင်းများမှာမူ အလွန်ပင် အားကျနေကြသည်။ လူအများစုက ချင်ကျင်းယွီ တစ်ယောက် ယောက်ျားကောင်း ရသွားကြောင်း၊ ချင်ထျဲ့နျို၏ နောင်ဝင်ချိန် ဘဝမှာ နေပျော်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ချီးကျူးနေကြသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုနှစ်က ချင်ကျင်းယွီနှင့် တူညီသော အရွယ်ရောက်ခါစ မိန်းမပျို အချို့လည်း ရှိနေပြီး သူမတို့မှာ စတင်၍ နောင်တရလာကြသည်။ ထိုနှစ်က သူမတို့ ဘာကြောင့် ချန်ကောဟွားနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ရသနည်း၊ ဘာကြောင့် သူ၏ အမျိုးသမီး မဖြစ်ခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကို နောင်တရနေကြသည်။

အကယ်၍ ထိုနှစ်ကသာ အောင်သွယ်တော်နှင့် စေ့စပ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ယခုအခါ မိမိသည် ခေါင်းဆောင်၏ အမျိုးသမီး ဖြစ်‌ေန‌ေလာက်သည်။ဤသို့ နောင်တရနေသော အမျိုးသမီးများမှာ မနည်းလှပေ။

သို့သော် အနောင်တရဆုံး သူများမှာ ထိုနှစ်က ချင်ကျင်းယွီတို့ ဇနီးမောင်နှံကို အထင်မကြီးခဲ့ကြသော ဆွေမျိုးများပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း နောင်တရနေကြသည်။

ထိုနှစ်က သူများမင်္ဂလာပွဲတွင် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် အေးစက်စက် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့မိသနည်း ဆိုသည်ကို သူတို့ နောင်တရနေကြသည်။

ယခုအခါတွင် ချန်ကောဟွားမှာ ဤမျှလောက် အောင်မြင်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် သွားရောက် ရင်းနှီးရန် ဖြစ်နိုင်ခြေပင် မရှိတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ မိဘများပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်က ချင်ဟွိုင်ယွီ မြို့ထဲသို့ စေ့စပ်ရန် သွားရောက်ခြင်းမှာ သူတို့၏ အားတိုက်ခွန်တိုက် တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်ဟွိုင်ယွီ ထွက်မသွားခင် အချိန်က အခြေအနေ ကောင်းမွန်သော မြို့ခံ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုသာ မဖြစ်မနေ ရှာဖွေရန် အကြိမ်ကြိမ် မှာကြားသည်ကို သူတို့ ယခုထက်တိုင် မှတ်မိနေကြသေးသည်။

ငွေမရှိ အိမ်မရှိသော အမျိုးသားများကို လုံးဝ အဖက်လုပ်စရာ မလိုကြောင်း‌ေပြာခဲ့သည်။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုငွေမရှိသော အမျိုးသားများက မိမိ၏ သမီးနှင့် မတန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ချင်ဟွိုင်ယွီ စေ့စပ်မှု အောင်မြင်ပြီးနောက်တွင် ချန်ကောဟွား၏ ကိစ္စကိုလည်း ပြောပြသည်။

ဤသူနှစ်ယောက်သည် အကြောင်းရှိသည်ဖြစ်စေ အကြောင်းမရှိသည်ဖြစ်စေ အိမ်နီးချင်း ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများနှင့်အတူ ချန်ကောဟွားကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။

အိမ်ဂရန်မှာတောင် နာမည်မထည့်ပေးချင်တဲ့ ဖားပြုတ်က သူတို့ ချင်မိသားစုရဲ့ ဟင်္သာသားကို စားချင်နေသေးတယ် ဟုတ်လား ဆိုပြီး ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

သို့သော် နှစ်အနည်းငယ်သာ ကြာသေးသော်လည်း ချန်ကောဟွားမှာ အောင်မြင် ကြီးပွားလာခဲ့လေပြီ။

ယခုအခါတွင် ဇိမ်ခံကားကြီးဖြင့် အကြိုအပို့ ရှိလာပြီး ဝက်သား၊ ငါးခြောက်၊ ရွှေနှင့် မောက်ထိုင်အရက်များကိုပင် ပေးမည်ဆိုလျှင် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော လက်ဖွာမှုက ချင်ထျဲ့ကျူးတို့ ဇနီးမောင်နှံကို တိုက်ရိုက်ပင် အံ့သြမှင်သက်သွားစေသည်။

"ဒါက"

"ဒီချန်ကောဟွားက ဘာလို့ ဒီလောက် အောင်မြင်လာရတာလဲ"

"ငါတို့ ဟိုနှစ်ကများ"

ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ မိခင်က လူကဲခတ် မှားသွားသလားဟု ပြောချင်နေမိသည်။ သို့သော် နှစ်သစ်ကူး ကာလကြီးတွင် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ ရှိနေရာ ဤစကားကိုသာ ထုတ်ပြောလိုက်ပါက သူတစ်ပါး၏ ရယ်စရာ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးစကားကို သူမက တိုက်ရိုက်ပင် မျိုချလိုက်သည်။ သို့သော် မျိုချလိုက်ရလျှင်တောင်မှ သူမသည် မရပ်မနား နောင်တရနေမိသေးသည်။ အူများပင် ပြာနှမ်းသွားသည်အထိ နောင်တရနေသည်ဟု ပြောလျှင်တောင်မှ လွန်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်ကောဟွားက ယခုအခါ ပို၍ အောင်မြင်လာသည်ကို မြင်‌သောအခါ အကယ်၍ ထိုနှစ်ကသာ သူမက ချင်ဟွိုင်ယွီအား အိမ်ရှိရမည် ငွေရှိရမည်ဟု မသင်ပေးခဲ့ပါက ချင်ဟွိုင်ယွီသည် ချန်ကောဟွားနှင့် အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချင်ဟွိုင်ယွီက သူမနှင့် ပထမဆုံး စေ့စပ်ခဲ့သူမှာ ချန်ကောဟွား ဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်ကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။

အကယ်၍ ချင်ဟွိုင်ယွီသာ ချန်ကောဟွားနှင့် အဆင်ပြေသွားပါက မိမိသည် ချန်ကောဟွား၏ ယောက္ခမ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ယနေ့ တစ်ရွာလုံး၏ရှေ့တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေရသူမှာ မိမိတို့ ချင်ထျဲ့ကျူး မိသားစု ဖြစ်နေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချင်မိသားစုရွာနှင့် ပေကျင်းမြို့မှာ မတူညီပေ။ ပေကျင်းမြို့လို မြို့ကြီးပြကြီးတွင် အခြေခံအားဖြင့် အရာအားလုံးက လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေပြီး အများစုသော ကိစ္စများမှာ ပြီးသွားလျှင် ပြီးသွားပြီသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချင်မိသားစုရွာမှာ ရွာငယ်လေး တစ်ရွာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ချန်ကောဟွား ဤမျှလောက် အောင်မြင်နေခြင်းကို တစ်ရွာလုံးတွင် အအောင်မြင်ဆုံး သမက်ဟု ပြောလျှင်တောင်မှ လွန်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤကိစ္စကို သေချာပေါက် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြောဆိုနေကြမည် ဖြစ်သည်။

လုံးဝ တွေးကြည့်နေစရာပင် မလိုပေ။ ရှေ့လာမည့် တစ်နှစ်၊နှစ်နှစ် အချိန်ကာလအတွင်းတွင် ရွာထဲ၌ ချင်ထျဲ့နျို မိသားစု မည်မျှ ကံကောင်းကြောင်း၊ မည်မျှ ဘုန်းကံကြီးမားကြောင်းကို သေချာပေါက် မြှောက်ပင့် ပြောဆိုနေကြမည် ဖြစ်သည်။

အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းက ချင်ထျဲ့နျိုကို အထင်ကြီး လေးစားကြမည် ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်တွင် ထိုအခြေအနေက လုံးဝ ပုံကြီးချဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆင်းရဲသူကို ရွံရှာပြီး ချမ်းသာသူကို ခင်မင်ခြင်းမှာ ကျေးလက်တွင် အတွေ့ရအများဆုံး ဖြစ်ရပ် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အရည်အချင်း ရှိနေသရွေ့ မည်သည့်နေရာကိုသွားနေစေကာမူ နေရာတိုင်းမှာ အားလုံး၏အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ချင်ထျဲ့ကျူးတို့ ဇနီးမောင်နှံကို ရွေးချယ်စရာမဲ့စေသည်မှာ ချင်ထျဲ့ကျူးနှင့် ချင်ထျဲ့နျိုတို့မှာ မူလက ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ချင်ကျင်းယွီ၏ မင်္ဂလာပွဲ ကိစ္စကြောင့် ပဋိပက္ခများစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ပဋိပက္ခ၏ အဓိက အချက်မှာ ချင်ထျဲ့ကျူးက ကျားမိသားစု၏မြင့်မား‌ေသာ အဆင့်ကို တက်လှမ်းချင်ပြီး ချင်ထျဲ့နျိုက ချင်ကျင်းယွီအား ချန်ကောဟွားနှင့် လက်ထပ်ပေးသည်ကို အထင်မကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အခါအားလျော်စွာ ချန်ကောဟွားအား အောင်မြင်မှု မရှိသော အမျိုးသားအဖြစ် လှောင်ပြောင်ခဲ့ပြီး ချင်ကျင်းယွီသည် သူမ၏ နုပျိုမှုကို ဖြုန်းတီးပစ်ကာ ချင်ဆွေမျိုးစုကြီးကို ပို၍ပင် အရှက်ကွဲစေသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

ပဋိပက္ခက ပို၍ ကြီးမားလာလေလေ မိသားစု နှစ်စု၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း ပို၍ တင်းမာလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေမျိုး‌အောက်တွင် ယခုအခါ၌ ချန်ကောဟွားမှာ အလွန် အောင်မြင်နေလေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ပြန်လှည့်ကြည့်ပါက ရွာထဲမှ လူများက ချင်ထျဲ့ကျူး မိသားစုကို ကွယ်ရာတွင် သေချာပေါက် ဆဲရေးကြမည် ဖြစ်သည်။မည်မျှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော စကားများ ပြောဆိုကြမည်ကို သူတို့ တွေးကြည့်၍ ရနိုင်သည်။

ခွေးမျက်လုံးဖြင့် လူကို နိမ့်ကျစွာ ကြည့်သည် ဟူ၍ လည်းကောင်း၊ ပုရွက်ဆိတ်က နတ်နဂါးနှင့် အတူတကွ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံချင်သေးသည် ဟူ၍ လည်းကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။အများကြီး တွေးနေစရာ မလိုပေ။ သူတို့က တစ်ရွာလုံး၏ ရယ်စရာ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ချင်ဟွိုင်ယွီ၏ မိဘများမှာ ခြေချောင်းများဖြင့် အခန်းသုံးခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းစာလောက် တူးဆွပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာ‌တော့သည်။ အကောင်းဆုံးမှာ မိသားစု တစ်စုလုံး ထိုထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ရွာသူရွာသားများ၏ အကြည့်များကို ရင်မဆိုင်ရလျှင် ကောင်းမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ မသိသည်မှာ သူတို့ ထွက်ပြေး၍ မလွတ်နိုင်ကြောင်းနှင့် ယခုအရာအားလုံးမှာ အစပြုရုံမျှသာ ရှိသေးကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။