အခန်း ၁

စစ်ဟယ်ယွမ် : ကူးပြောင်းပြီးတာနဲ့ ဇနီးတစ်ယောက် ကောက်ရခဲ့တယ်

အခန်း (၁) - မတရားမှုကို မကြည့်ရက်၍ ကူညီခြင်း

၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်၏ ဆောင်းလလယ် ကာလ။

ပေကျင်းမြို့တော်၏ စစ်ကျိုချန်အရပ်၌ အေးစက်လှသော ဆောင်းလေပြင်းတို့က အရိုးကိုပင် ခိုက်မတတ် ရက်စက်စွာ တိုက်ခတ်လျက်ရှိသည်။ ဤအချိန်ကာလသည် စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ကုန်ပစ္စည်းများ အရှားပါးဆုံးသော ခေတ်ပျက်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများတွင် အမြဲတမ်း အလုပ်အကိုင်မရှိသော မိသားစုများအဖို့ တစ်နပ်စားပြီး နောက်တစ်နပ်အတွက် အာမခံချက် မရှိလောက်အောင် ဘဝကို ခက်ခဲကြမ်းတမ်းစွာ ရုန်းကန်နေကြရသည်။

ယန်ချုံးကဲ့သို့ပင် သူတစ်ပါးနောက်လိုက်ကာ ကြုံရာကျပန်း အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်နေရသူများ အတွက်မူ အလုပ်က ရှိတစ်ရက်၊ မရှိတစ်ရက်သာ ဖြစ်သည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူရွယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သော်ငြားလည်း အမြဲတစေ ငတ်မွတ်နေရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိန်ချုံးနေလေသည်။ သူတစ်ပါးနှင့်အတူ အထုပ်အပိုးများ ထမ်းပိုးရစဉ် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဗိုက်ဆာလွန်း၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်က အကြိမ်ကြိမ်ပင်။

ယခုအချိန်လေးက အလုပ်သမားများအတွက် အသက်ရှူချောင်သည့် နားချိန်လေးဖြစ်သဖြင့် သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပျာကယာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုနောက် မနက်ကတည်းက ယူလာခဲ့သော ရိက္ခာခြောက်ဖြစ်သည့် ခြောက်သွေ့မာကျောနေသော အနက်ရောင် ဝေါ့ဝေါ့ထို ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကြမ်း ကို ရင်ခွင်ထဲမှ ထုတ်ကာ ဆာလောင်နေသော ဗိုက်ထဲသို့ အမြန် ဖြည့်တင်းလိုက်ရလေသည်။

ထိုအချိန်လေးအတွင်း ယန်ချုံး၏ စိတ်အာရုံတို့က အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့သည်။ မျိုချရခက်လှသော ခြောက်သွေ့နေသည့် ဝေါ့ဝေါ့ထိုကို ကိုက်စားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲသံ ပေါင်းများစွာက ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားသည်။

တကယ်တော့ သူသည် ဤခေတ်ကာလမှ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ၂၁ ရာစုမှ ထူးချွန်သော လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မနေ့ကမှ ရုတ်တရက် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဤခေတ်သို့ ဆန်းကြယ်စွာ ကူးပြောင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်မှာ မိဘမဲ့ အထီးကျန် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ လူရာဂဏန်းခန့် နေထိုင်သော စစ်ဟဲ့ယွမ် ခြံဝင်းကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ကာ အမြဲတမ်း အလုပ်မရှိဘဲ နေ့စဉ် အထုပ်ကြီးများ ထမ်းကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေရသူဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုခြံဝင်းကြီးထဲတွင် သူ့အတွက် အခန်းနှစ်ခန်း ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံဆိုးသည်မှာ သူနေထိုင်သော ခြံဝင်းကြီးသည် တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲဖြစ်သည့် 'ထူးဆန်းသော စစ်ဟဲ့ယွမ်' ထဲတွင် ဖော်ပြထားသော ခြံဝင်းကြီး ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။ ထိုခြံဝင်းထဲတွင်...

တိုက်ပွဲဝင် နတ်ဘုရား ခွေးရူးလေး ဟီယွီကျူး

ပြိုင်ဘက်ကင်း ကြာဖြူမလေး ချင်ဟွိုင်ရူ

ကိုယ်ကျင့်တရား အရှင်သခင် ယီကျုံးဟိုင်

ဖခင်မေတ္တာနှင့် သားလိမ္မာ လျိုဟိုင်ကျုံး

တစ်သက်လုံး တွက်ကပ်နေတတ်သူ ယန်ပုကွေ့

လူယုတ်မာစစ်စစ် ရွှီတာ့မောက်

နတ်ခေါ်ဆရာမကြီး ကျားကျန်းရှစ်

သူခိုးသူတော်စင် မျိုးဆက်သစ် ပန့်ကန့်

တိရစ္ဆာန်အကျင့်စရိုက်ရှိသူများ စုဝေးနေသော ခြံဝင်းကြီးထဲတွင် နေထိုင်ရသည်ဖြစ်ရာ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရမည့် နေ့ရက်များမှာ မည်မျှ ခက်ခဲမည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

ငါကပဲ နောင်ကျရင် ဒီလို လူယုတ်မာတွေနဲ့ အတူနေပြီး သူတို့ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံရတော့မှာလား။

ယန်ချုံးသည် ခါးသီးစွာ တွေးတောရင်း လက်ထဲမှ မျိုချရခက်သော ဝေါ့ဝေါ့ထိုကို ကြည့်ကာ ဘဝကြီးက ပို၍ ခါးသီးလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ဘေးနားက လူများကလည်း သူ့ထက် သာမနေပေ။ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်နှာများမှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့နေကြသည်။ ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် ကာယလုပ်အားသုံးရသည့် မည်သည့်မိသားစုမှ အခြေအနေ မကောင်းကြပါချေ။

ထိုစဉ် ကျောက်အာဟွိုင်ဟုခေါ်သော အလုပ်သမားတစ်ဦးက အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး ယန်ချုံးကို ခြေထောက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွတို့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဟေ့... ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း။ ဟိုကောင်မလေးကို တစ်ယောက်ယောက် ဒုက္ခပေးတော့မဲ့ပုံပဲ”

ယန်ချုံးက အံ့သြသွားပြီး ကမန်းကတန်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ မနီးမဝေးတွင် ပိန်ပါးပါး အရိပ်တစ်ခုက လက်ထဲတွင် တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် အရှေ့ရှိ ပျက်စီးနေသော အိမ်အိုကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည်အား မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအရိပ်ကို ယန်ချုံး ကောင်းကောင်း ရင်းနှီးသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ဤအနီးအနားတွင် လှည့်လည်ကာ တောင်းရမ်း စားသောက်နေသူဖြစ်သည်။

အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တခြားနယ်မှ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြောင့် ထွက်ပြေးလာသူနှင့် တူသည်။ နေ့ခင်းဘက်ဆိုလျှင် အနီးအနားတွင် တောင်းရမ်း စားသောက်ပြီး ညဘက်ဆိုလျှင် ထိုစွန့်ပစ်ထားသော အိမ်အိုကြီးထဲတွင် အိပ်လေ့ရှိသည်။ ဤမျှ အေးစက်လှသော ရာသီဥတုတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် မသေဘဲ မည်သို့ တောင့်ခံနေသည်ကို သူ မသိပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမ နောက်၌ မသင်္ကာစရာကောင်းသော အရိပ်တစ်ခုက ကပ်ပါလာသည်။ ထိုအရိပ်ကိုလည်း ယန်ချုံး ရင်းနှီးပေသည်။ သူသည် ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် နာမည်ကြီးနေသော လူမိုက် ဖုန်းဝူ ပင်ဖြစ်သည်။

ဤကောင်သည် တစ်နေ့ကုန် ကောင်းတာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ကြက်ခိုး၊ လုနှိုက်လုပ်ကာ အားနည်းသော နယ်ဝေးက လူများကို အမြဲတစေ အနိုင်ကျင့်တတ်သူဖြစ်သည်။ ယခု မိန်းကလေး၏ နောက်သို့ လိုက်သွားသည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းနိုင်မှန်း သေချာလှသည်။

ဒီခွေးသူတောင်းစားက လူ့စိတ်ကို မရှိတာပဲ။ လူတကာ သနားနေရတဲ့ မိန်းကလေးကိုတောင် သူက ချမ်းသာ မပေးဘူး။

“ခွေးကောင်...”

ယန်ချုံးသည် ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ ထိုနောက် ဖုန်းဝူ ရှိရာဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ကျောက်အာဟွိုင်သည် သူ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ကမန်းကတန်း လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“ချုံးလေး... ဖုန်းဝူက အကောင်ကောင်း မဟုတ်ဘူးကွ။ ပြဿနာ သွားမရှာတာ အကောင်းဆုံးပဲ”

ယန်ချုံးက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျောက်အာဟွိုင်၏ လက်ကို ခါချကာ တည့်တည့်မတ်မတ်ပင် နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ဤခေတ်ကာလသို့ ကူးပြောင်း ရောက်ရှိလာသော်လည်း ယန်ချုံးသည် ကိုယ့်အလုပ်မဟုတ်လျှင် ဝင်မပါဟူသော လူစားမျိုး မဖြစ်ချင်ပေ။ သနားစရာကောင်းသော ဤမိန်းကလေးကို လူယုတ်မာတစ်ယောက်က အနိုင်ကျင့်နေသည်အား သူ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် မိန်းကလေးသည် အရှေ့ရှိ လမ်းကြားလေးထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် အိမ်အိုပျက်ကြီး တစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ ၎င်းသည် စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်တစ်လုံးဖြစ်ပြီး ခေါင်မိုးတစ်ဝက်ခန့် ပြိုကျနေကာ နံရံတစ်ဖက်မှာလည်း ပြိုကျနေသည်။ ကျန်ရှိနေသော နံရံသုံးဖက်နှင့် ခေါင်မိုးတစ်ဝက်မှာလည်း ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျနိုင်သည့် အနေအထားရှိသည်။ သို့သော် သွားစရာ နေရာမရှိသော မိန်းကလေးအတွက်မူ ဤနေရာသည် လေဒဏ်၊ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် ရှားပါးလှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်ရန် အလှည့်...

ရုတ်တရက် ကြီးမားသော လက်နှစ်ဖက်က တံခါးရွက်ကို လာဖိထားပြီးနောက် ရုပ်ဆိုးကာ ရမ္မက်ခိုးများ ပြည့်နေသော အပြုံးမျက်နှာတစ်ခုက သူမ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

မိန်းကလေးသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ သူမလက်ထဲရှိ တုတ်ကို အရှေ့တွင် ကာထားလိုက်သည်။ ထိုနောက် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ရှင်… ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ”

“ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ”

ဖုန်းဝူက အေးစက်စက် ရယ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးနှစ်လုံးဖြင့် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတော့ ငါက ဒီအိမ်ရှင်လေကွာ။ မင်းကသာ ဘယ်သူလဲ။ ငါ့အိမ်ထဲ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ညဘက်ဆိုလည်း ဒီမှာ လာအိပ်နေတာ မဟုတ်လား”

မိန်းကလေးလည်း ကြောင်အ သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒီအိမ်ကို ဘယ်သူမှ မလိုချင်တော့ဘူးဆိုလို့... ကျွန်မ ဝင်နေတာပါ”

ဖုန်းဝူ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး…

“ဘာက ဘယ်သူမှ မလိုချင်တာလဲ။ ဒါ ငါတို့ ဘိုးဘွားပိုင်တဲ့ အိမ်ကွ”

မိန်းကလေးသည် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ ထပ်မပြောရဲတော့ဘဲ…

“ဒါဆို… ဒါဆို ကျွန်မ အခုပဲ ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။ ရပါတယ်နော်”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် မြေကြီးပေါ်တွင် အနွေးဓာတ်ရရန် ခင်းထားသော အဝတ်စုတ်များကို ကောက်ယူကာ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဖုန်းဝူက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး…

“သွားမယ်... ဟုတ်လား။ မင်းက ငါ့အိမ်မှာ အလကား နေရုံတင် မကဘူး။ ငါ့အိမ်ကို ဒီလောက် ရှုပ်ပွအောင် လုပ်ထားသေးတယ်။ အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်း လျော်ကြေးပေးရမယ်”

မိန်းကလေးကလည်း …

“အစ်ကိုကြီးရယ်… ကျွန်မလို ထွက်ပြေးလာပြီး တောင်းရမ်း စားသောက်နေရတဲ့သူက ထမင်းတောင် ဝအောင် မစားရတာ။ ရှင့်ကို လျော်ဖို့ ဘယ်မှာ ပိုက်ဆံရှိမှာလဲ”

“ပိုက်ဆံမရှိဘူး...”

ဖုန်းဝူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အထက်အောက် စုန်ချည်ဆန်ချည် ကြည့်ရှုနေပြီး ညစ်ညမ်းစွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ပိုက်ဆံမရှိလည်း လွယ်လွယ်လေးပါ။ တခြားနည်းနဲ့ လျော်ပေါ့။ လာ... ဝူသခင်ကြီး ငါ့ကို ပျော်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တာက လျော်ကြေးပေးတာနဲ့ အတူတူပဲ”

ပြောရင်းနှင့် မိန်းကလေး၏ ပါးပြင်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

မိန်းကလေး ရုန်းကန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖုန်းဝူက တုတ်ကို အတင်းလုယူကာ တစ်ဖက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုနောက် သူမကို မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုင်းစိုင်းစွာ တွန်းချလိုက်လေသည်။

ထိုအခါ ဖုန်းဝူသည် မိန်းကလေး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခွတက်ကာ မိန်းကလေး၏ အဝတ်အစားများကို စတင် ဆွဲဆုတ်လေတော့သည်။ မိန်းကလေးသည် လူမိုက်၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒုက္ခရောက်တော့မည့် ဆဲဆဲအချိန်တွင် အနောက်မှ လိုက်လာသော ယန်ချုံးက ဖုန်းဝူ၏ ဆံပင်ကို အနောက်မှ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ထိုနောက် သူ့ကို တစ်ချက်တည်း ဆွဲထူလိုက်လေသည်။

“ဘယ်ကောင်လဲ။ မင်း... ယန်ချုံးလား”

ဖုန်းဝူသည် နာကျင်လွန်း၍ သွားဖြဲလိုက်ရပြီး သူ၏ အရှေ့ရှိလူမှာ ယန်ချုံးဖြစ်ကြောင်း သဲသဲကွဲကွဲ မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ ဒေါသထွက်သွားကာ ဆဲဆိုလေတော့သည်။

“ယန်ချုံး… မင်းက ငါ ဝူသခင်ကြီးရဲ့ ကိစ္စကို ဝင်ပါရဲတယ်ပေါ့လေ။ အခုချက်ချင်း လွှတ်ပြီး ထွက်သွားစမ်း။ မဟုတ်ရင်တော့...”

စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ယန်ချုံးက သူ၏ ဆံပင်ကို အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။ ထိုနောက် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ ဖုန်းဝူ၏ မျက်နှာကို ဒူးခေါင်းဖြင့် အားပါးတရ တိုက်ချလိုက်လေသည်။

“အား...”

ဖုန်းဝူမှာ ဒူးနှင့် တိုက်ခံရသဖြင့် နှာခေါင်းရိုး ကျိုးသွားပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ကျိုးသွားသော နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ယန်ချုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး …

“ကောင်းပြီလေ ယန်ချုံး… မင်းက သတ္တိရှိလှတယ်ပေါ့။ မှတ်ထားလိုက်”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ခါးကို ကိုင်းကာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

ယန်ချုံး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ညီမလေး အဆင်ပြေရဲ့လား”

ထိုအချိန်တွင် မိန်းကလေးသည် မြေကြီးပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ် အစ်ကိုကြီး... ခုနက ကူညီပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ယန်ချုံး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“မြန်မြန် သွားပါတော့။ ဒီကောင်က ဒီနားမှာ နာမည်ကြီး လူမိုက်ကွ။ မင်းကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ပြောပြီး နောက်အလှည့်တွင် မိန်းကလေးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အနောက်မှ နေ၍ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး… ကျွန်မက ဦးလေးကို လာရှာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးတို့ မိသားစုက မရှိကြတော့ဘူးလေ။ ကျွန်မမှာ သွားစရာ နေရာလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ အစ်ကိုကြီးက လူကောင်းပါ။ ကျွန်မကို သနားတယ်ဆိုရင် နေစရာ နေရာလေးတစ်ခုလောက် ရှာပေးပါနော်”

“အင်း...”

ယန်ချုံး အခက်တွေ့သွားသည်။

မိန်းကလေးမှာ အားကိုးစရာ ဆွေမျိုးလည်း မရှိ၊ လူမိုက်၏ မျက်စိကျခြင်းကိုလည်း ခံထားရသဖြင့် တကယ်ကို သနားစရာကောင်းလှသည်။ ကိုယ်တိုင်သာ ကူညီ မပေးလျှင် လူမိုက်၏ လက်မှ လွတ်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မိမိကိုယ်တိုင်က အထုပ်ထမ်းရသော အလုပ်သမားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး တစ်နပ်စားပြီးလျှင် နောက်တစ်နပ် မသေချာသည့် ဘဝဖြစ်သည်။ ကူညီချင်လျှင်ပင် ဘာနှင့် သွားကူညီပေးရမည်နည်း။

သူ အကြံရာမရ ဖြစ်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

[ ဒင် … လက်ခံသူမှ မတရားမှုကို မကြည့်ရက်ဘဲ ကူညီပေးခဲ့သောကြောင့် စနစ်ကို စတင် အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ ]