အခန်း ၁၄
Vol. 2 Ch. 14
အခန်း (၁၄) ပထမဆုံး လက်စွမ်းပြခြင်း
ယန်ချုံးသည် ယနေ့တွင် အထုပ် ထမ်းသည့် အလုပ်သို့ မသွားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ ကူးပြောင်းလာသူ ဖြစ်ရုံမျှမက ‘စနစ်’ ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သူအဖို့ အထုပ် ထမ်းသည့် အလုပ်ကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေပါက စနစ်၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ စနစ်က သူ့အား ‘နတ်ဘုရားအဆင့် မုဆိုးကျွမ်းကျင်မှု’ ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် အပ်နှင်းထားသော်လည်း ယခုထက်တိုင် လက်တွေ့ မစမ်းသပ်ရသေးသဖြင့် အသုံးတည့်မည်၊ မတည့်မည်ကို မသိရသေးပေ။
မုဆိုးကျွမ်းကျင်မှု ဟူသည် အမဲလိုက်ရန် အတွက်သာ ဖြစ်သဖြင့် ယန်ချုံးသည် မော်တော်ကားဂိတ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကာ မြောက်ဘက်တောင် ဘေရှန်း သို့ ပြေးဆွဲသော ဘတ်စကားပေါ်သို့ တက်လိုက်လေတော့သည်။
ဘေရှန်းတောင်သည် စစ်ကျိုချန်မြို့နှင့် မိုင် ၇၀၊ ၈၀ ခန့် ကွာဝေးပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော တောင်စဉ် တောင်တန်းကြီးများ တည်ရှိရာ အရပ်ဖြစ်၏။ တောင်ပေါ်၌ သားရဲတိရစ္ဆာန်မျိုးစုံ ကျက်စားသဖြင့် သူ၏ မုဆိုးကျွမ်းကျင်မှုကို စမ်းသပ်ရန် အချက်အချာ ကျလှပေသည်။
ထို့အပြင် တောင်ခြေ၌ တည်ရှိသော ယန်မိသားစုရွာသည် ယန်ချုံး၏ ဇာတိ ချက်ကြွေရွာလည်း ဖြစ်လေသည်။ စိတ်အစဉ်ထဲ၌ ကျန်ရစ်သော ငယ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များအရ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်သည် အဖိုးဖြစ်သူနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏ အမဲလိုက်ထွက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဇာတိရွာ၏ မြင်ကွင်းကို တစ်ချက် ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မှတ်မိနေသည်။
မိုင် ၇၀၊ ၈၀ ခန့် ဝေးကွာသော ခရီးစဉ်ကို ဘတ်စကားဖြင့် တစ်နာရီကျော်ခန့် မောင်းနှင်ရ၏။ ယခုခေတ်ကာလ မော်တော်ကားများ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ နောင်ခေတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။ ယန်မိသားစုရွာသည် ဤဘတ်စ်ကား လမ်းကြောင်း၏ နောက်ဆုံးဂိတ် ဖြစ်သည်။ ကားလမ်းဆုံး ရွာအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ခရီးသည်တင် ကားပေါ်တွင် ယန်ချုံးနှင့် အသက် ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ထိုအဘိုးအိုသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အိပ်ပျော်နေခဲ့ရာ ကားရပ်သွားပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းဖြစ်သူက လှမ်းအော်မှသာ နိုးလာတော့သည်။
“ယန်လောင်ချွမ်း... နိုးတော့ မအိပ်နဲ့တော့ အိမ်ရောက်ပြီ”
ထိုနောက် ယာဉ်မောင်းက ယန်ချုံးကိုလည်း လှမ်း၍ ပြောကြားသည်။
“မောင်ရင်... မွန်းလွဲပိုင်း မြို့ထဲ ပြန်ဦးမှာလား။ ပြန်မယ်ဆိုရင်တော့ နောက်ဆုံးကားက လေးနာရီမှာ ရှိတယ်နော်။ လွတ်သွားရင် ကား မရှိတော့ဘူး”
ယန်ချုံးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့... သိပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”
“ရောက်ပြီလား...”
ယန်လောင်ချွမ်း ဟုခေါ်သော ထိုအဘိုးအိုသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးကို ပွတ်သပ် ဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ယာဉ်မောင်းအား နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလေသည်။
“ဆရာလျူ... သွားစို့လေ အိမ်ရောက်ပြီပဲဟာကို။ အိမ်မှာ ထမင်းတစ်လုပ်လောက် စားပြီးမှ ပြန်ပါလား”
နှစ်ဦးသားမှာ အတော်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပုံရ၏။ ယာဉ်မောင်းက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မဖြစ်ပါဘူး အဘိုးယန်ရာ။ ခင်ဗျားအိမ်ကို သွားလည်း ကျွန်တော့်အတွက် ထမင်းချက်ထားတာမှ မဟုတ်တာ။ ခင်ဗျားမိန်းမက ကျွန်တော့်ကို မောင်းမထုတ်ရင်ပဲ တော်လှပြီ”
စင်စစ်အားဖြင့် ထိုစကားမှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်၏။ ယခုနှစ်ပိုင်းအတွင်း သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လူတိုင်း မိမိတို့ဝမ်းရေးကိုပင် မနည်း ရုန်းကန်ဖြေရှင်းနေကြရကာ မည်သည့်အိမ်တွင် ပိုလျှံသော ဆန်အိုးရှိ၍ သူစိမ်းကို ကျွေးမွေးနိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့အပြင် ဤအရပ်သည် ကျေးလက်တောရွာ ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်နေ ပြည်သူတို့သည် ရွာအဝင်ဝရှိ သစ်ပင်အခေါက်များကိုပင် ပြောင်သလင်းခါအောင် ခွာ၍ စားသုံးထားကြသဖြင့် လူနေမှုဘဝမှာ အလွန်ပင် ကျပ်တည်း ခက်ခဲလှပေသည်။
ယန်လောင်ချွမ်းက တဟီးဟီး ရယ်လျက် ရှေ့ဆက် မငြင်းတော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဆာလာအိတ်ကို ပခုံးပေါ်သို့ ထမ်းတင်ကာ လက်ပြ၍ ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားလေသည်။ ယန်ချုံးသည်လည်း ကားပေါ်မှ လိုက်လံ ဆင်းသက်လာရာ ယန်လောင်ချွမ်းက သူ့အား အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လျက် မေးမြန်း၏။
“မောင်ရင်... မင်းက အနီးအနား ရွာက မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။ ယန်မိသားစုရွာကို လူ လာရှာတာလား”
စကားပင် မဆုံးသေးမှီ ရုတ်တရက် ငေးကြောင်သွားပြီး ယန်ချုံးကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းက... တာကော် အိမ်က ချုံးဇီ မဟုတ်လား”
ယန်ချုံးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဦးလေးနှစ်... ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသေးတယ်ပေါ့”
ယန်လောင်ချွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပခုံးပေါ်မှ ဆာလာအိတ်ကို ပစ်ချပြီး ပြေးဝင်လာကာ ယန်ချုံးအား အားရပါးရ ဖက်လိုက်လေတော့သည်။
“ငါက မင်းကို မမှတ်မိဘဲ နေမလားကွာ။ ငါက မင်းကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြီးတဲ့အထိ ကြည့်လာတာ။ မင်းကောင်လေး ကိုယ်ပေါ်မှာ အမွေး ဘယ်နှစ်ချောင်း ရှိလဲဆိုတာတောင် ငါ အကုန် အလွတ်ရတယ်။ မင်း ပြာဖြစ်သွားရင်တောင် ငါ မှတ်မိတယ်ဟေ့”
ထို့နောက် ဖက်ထားရာမှ လက်ကို လွှတ်ကာ ယန်ချုံးအား အံ့ဩတကြီး ကြည့်ရှုရင်း ထပ်မံ မေးမြန်းလေသည်။
“မင်း အဖေနဲ့ အမေကော... ဘာလို့ မင်းတစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလဲ။ မင်းတို့မိသားစု မြို့ထဲ ပြောင်းသွားကတည်းက ရွာကို မပြန်တာ အနည်းဆုံး ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်တော့ ရှိပြီ မဟုတ်လား”
ယန်ချုံးက ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့... ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်လောက် ရှိပါပြီ ဦးလေးနှစ်။ အိမ်က အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုလဲ”
ယန်လောင်ချွမ်းက သက်ပြင်း အကြိမ်ကြိမ်ချရင်း ဆိုသည်။
“ဘယ်လို ရှိရမှာလဲကွာ။ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ငတ်မသေတာပဲ ကံကောင်းလှပြီ။ ဒါနဲ့ မင်း ကောင်လေးကလည်း ပြောဦးလေ။ မင်းအဖေနဲ့ အမေကော... ဘာလို့ မင်းနဲ့အတူ ပြန်မလာကြတာလဲ”
ယန်ချုံးက ပြန်လည် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“ဦးလေးနှစ်... ကျွန်တော် ဒီတစ်ခေါက် ရွာကို ပြန်လာတာက အိမ်မှာ အိုးမွဲသေတ္တာ မှောက်နေလို့ပါ။ ဒါကြောင့် နောက်ဘက်က တောင်ထဲမှာ ယုန်တွေ၊ တောကြက်တွေ ဘာတွေ အမဲလိုက်မလို့။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် ဦးလေးနှစ်တို့ အိမ်မှာ အမဲလိုက်သေနတ် တစ်လက်ရှိတယ်မလား။ ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက် ငှားသုံးလို့ရမလား”
ယန်လောင်ချွမ်းက ငိုအားထက် ရယ်အားသန်ဖြစ်လျက် ပြန်ပြော၏။
“အမဲလိုက်သေနတ်ကတော့ ရှိတာပေါ့၊ အိမ်ထဲမှာ ချိတ်ထားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သေနတ်ရှိလည်း အပိုပဲကွာ။ ဒီနှစ်တွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ အခု လူတွေမှာ စားစရာ မရှိတော့ တောကောင်တွေကို အမဲလိုက်လွန်းလို့ ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ။ မင်း လမ်းကြုံ အလကားဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ထိုစကားကြောင့် ယန်ချုံး၏ ရင်ထဲ၌ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိလိုက်သည်။
‘ငါ အလကားသက်သက် ရောက်လာတာလား ဒါမှမဟုတ် စနစ်က ပေးတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက အသုံးမဝင်တဲ့ ကြက်ရိုးလို ဖြစ်သွားပြီလား’
သို့သော်လည်း သူက စိတ်ကို တင်းထားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ရောက်မှတော့ ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ပါဦးမယ်။ တစ်ခါတလေ ကံကောင်းပြီး တွေ့ချင်တွေ့မှာပေါ့”
ယန်လောင်ချွမ်းက တဟားဟား ရယ်မောကာ ဆို၏။
“ကောင်းပြီလေ... မင်း စမ်းချင်ရင်လည်း စမ်းပေါ့။ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး သေနတ် သွားယူပေးမယ်။ အမဲ မရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အိမ်မှာ ထမင်းလာစား”
ယန်ချုံးက ပြုံးလျက် လက်ထဲမှ အဝတ်ထုပ်ကို လှုပ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး ဦးလေးနှစ် ထမင်းကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် လာကတည်းက မိန်းမက ထမင်းထုတ် ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်”
ယန်လောင်ချွမ်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဆို၏။
“ချုံးဇီ... မင်း မင်္ဂလာဆောင်လိုက်ပြီလား။ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”
ထို့နောက် ယန်ချုံးကို ခေါ်ဆောင်ကာ မိမိအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အိမ်တွင်း၌ မည်သူမျှ မရှိဘဲ ယန်လောင်ချွမ်း၏ ဇနီးနှင့် သမီးတို့မှာ အပြင်သို့ ထွက်သွားကြပုံရသည်။
ယန်လောင်ချွမ်းက အမဲလိုက်သေနတ်ကို နံရံမှ ဖြုတ်ယူကာ ခဲယမ်းအချို့နှင့်အတူ ယန်ချုံးထံသို့ အပ်နှံရင်း မှာတမ်းခြွေရန်လည်း မမေ့လျော့ပေ။
“မင်း သုံးတတ်ရဲ့လား။ ငါ သုံးနည်း သင်ပေးရဦးမလား။ ဒီကောင်က ဘေးကင်း လုံခြုံရေးကို သတိထားရတယ်နော်။ ယုန်ကို မပစ်မိဘဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိခိုက်မိနေဦးမယ်။ အဲဒီကျရင် ငါ မင်းအဖေနဲ့ အမေကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ”
ယန်ချုံးက ပြုံးလျက် ပြန်ပြော၏။
“ဦးလေးနှစ် စိတ်ချပါ။ ဒီကောင်ကို ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက ကိုင်တတ်တာ။ ဦးလေး မေ့သွားပြီလား”
ယန်လောင်ချွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း သတိထားဦးနော်”
ယန်လောင်ချွမ်း၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ယန်ချုံးသည် အမဲလိုက်သေနတ်ကို လွယ်ပိုးကာ နောက်ဘက်တောင်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေတော့သည်။
ငယ်စဉ်က အဖိုးဖြစ်သူနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏ အမဲလိုက်တက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် တောင်တက်လမ်းကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်လှလေသည်။ သူသည် ရှေ့ဘက်တောင်သို့ မသွားဘဲ တောင်ကြားကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းကြီး တစ်ခုဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယန်လောင်ချွမ်း ပြောကြားချက်သာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့ပါက ရှေ့ဘက်တောင်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို အခြားသူများက ပစ်ခတ် ဖမ်းဆီးပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်ရာ သူသည် ထိုနေရာသို့သွား၍ အင်အားကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုပေ။ သို့သော် ဤတောင်တန်းကြီးမှာမူ ယခင်က လူသူ အရောက်အပေါက် နည်းပါးလှသဖြင့် အောင်မြင်မှု ရလဒ်အချို့ ရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။
တောင်တန်းကြီး အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယန်ချုံးသည် ယခင်နှင့်မတူ ထူးခြားသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်၏။
တောင်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ဖြတ်သန်းသွားလာရာမှ ချန်ရစ်ခဲ့သော အငွေ့အသက်များကို အာရုံခံမိရုံမျှသာမက သားကောင်အမျိုးမျိုး၏ ခြေရာများကိုလည်း အတိအကျ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။ ထို့အပြင် သားကောင်များ လှုပ်ရှား သွားလာရာ နယ်ပယ် အတိုင်းအတာကိုပင် စိတ်၌ အာရုံခံ သိမြင်နေရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤအရာအားလုံးသည် နတ်ဘုရားအဆင့် မုဆိုးကျွမ်းကျင်မှုက သူ့အား ပေးစွမ်းသော ထူးခြားသည့် အာရုံခံ သိမြင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူသည် သားကောင်များ၏ ခြေရာနှင့် အငွေ့အသက်များကို သေချာစွာ ခွဲခြားစိတ်ဖြာပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ထိုအငွေ့အသက်များနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရာ တောကြက်များ ခိုအောင်းရာ အသိုက်တစ်ခုကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။ တောကြက်သိုက်နှင့် ဆယ်မီတာကျော်ခန့် ကွာဝေးသော နေရာ၌ သူသည် ခြေလှမ်းကို တုံ့ဆိုင်း ရပ်တန့်လိုက်၏။
ကျောပေါ်တွင် လွယ်ထားသော အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဖြုတ်ယူကာ ခဲယမ်းများ ဖြည့်တင်းပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ မီတာ အနည်းငယ်ခန့် ထပ်မံ တိုးကပ်မိသောအခါ တောကြက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပုန်းအောင်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝူးခနဲ မြည်သော အသံနှင့်အတူ အသိုက်ထဲမှ ပျံထွက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းတော့သည်။
သို့သော် ယန်ချုံးသည် ၎င်းကို မည်သို့လျှင် လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးပါအံ့မည်နည်း။ သူသည် ချက်ချင်းပင် သေနတ်ကို ပင့်မြှောက်ကာ မောင်းတံကို ဆွဲလိုက်လေသည်။
“ဒိုင်း...”
မီးတောက်တစ်ခု ပန်းထွက်သွားပြီး ကျည်ဆန်သည် တောကြက်၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ တိကျစွာ ထိမှန်သွား၏။ အနည်းငယ်မျှပင် ရုန်းကန်ခွင့် မရလိုက်ဘဲ တောကြက်သည် ဇောက်ထိုး ပြုတ်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ကျရောက်သွားတော့သည်။
အနားသို့ ချဉ်းကပ် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ တောကြက်၏ ဦးခေါင်းမှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ထည်မှာမူ အတော်ပင် ထွားကျိုင်းလှ၏။ အမြင်မျှဖြင့်ပင် အလေးချိန် ၃ ကီလိုဂရမ်ခန့် ခြောက်ပေါင်၊ ခုနစ်ပေါင်ခန့် ရှိနိုင်ပုံရသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ခြောက်ပေါင်၊ ခုနစ်ပေါင်ခန့် ရှိသော တောကြက်တစ်ကောင် ရရှိသည်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်ဟု ဆိုရမည်။ မိမိကိုယ်တိုင် သေနတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် တောကြက်၏ ခေါင်းကို တိကျစွာ ပစ်ချနိုင်ခဲ့သည်ကို ထောက်ဆခြင်းဖြင့် ဤနတ်ဘုရားအဆင့် မုဆိုးကျွမ်းကျင်မှုမှာ စင်စစ် အပြောသက်သက် မဟုတ်ကြောင်း သိသာ ထင်ရှားလှပေသည်။
ယန်ချုံးသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် တောကြက်ကို သူ၏ သိုလှောင်မှု နေရာလွတ် အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် သားကောင်များကို ဆက်လက် ရှာဖွေလေတော့သည်။
ဤပထမဆုံး သားကောင်ကို အောင်မြင်စွာ အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံကြောင့် သူ၏ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုမှာ ပိုမို တိုးပွားလာခဲ့၏။ ထိုနောက် တစ်နာရီ မပြည့်မီသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် တောကြက် သုံးကောင်နှင့် တောယုန် နှစ်ကောင်ကို အောင်မြင်စွာ ထပ်မံ ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့ပြီး တစ်ကောင်ချင်းစီကို လက်ဖြောင့်တန်းစွာ အသေ ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ယခုမှ မွန်းတည့်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ သိုလှောင်မှု နေရာလွတ် အတွင်း၌ သားကောင် ခြောက်ကောင်အထိ စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။