အခန်း ၁၅

အပိုင်း (၁၅) မကြာခဏ လှည့်ကြည့်ဖြစ်မဲ့ အိမ်ကလေး

နေမင်းက ဦးခေါင်း တည့်တည့်သို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်ရာ မွန်းတည့်ချိန်ကို ညွှန်ပြနေလေပြီ။ ယန်ချုံးတစ်ယောက် သားကောင်ရှာသည့် အလုပ်ကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ပြီး သစ်ပင်ရိပ်တစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝတ်ထုပ်ထဲမှ ထမင်းဘူးကို ထုတ်ကာ အမောပြေ စားသောက်နေလိုက်၏။

ထမင်းကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေဆဲမှာပင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ လက်ထဲမှ တူနှင့် ထမင်းဘူးကို အသာအယာ ချထားလိုက်ပြီး အနီးတွင် ချထားသော အမဲလိုက်သေနတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ အကြောင်းမူကား ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မိမိထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို အလိုလို အာရုံရလိုက်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မနေတော့ဘဲ သေနတ်ကို ဆွဲကိုင်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မတ်တတ်ထရပ်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူနှင့် ဆယ်မီတာခန့်အကွာတွင် ရပ်ကာ သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသော အမည်းရောင် တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရ၏။ တောဝက်ကြီး၏ အစွယ်နှစ်ချောင်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ယန်ချုံးက သူ့အား သတိထားမိသွားပြီဆိုသည်ကို သိလိုက်သည်နှင့် တောဝက်ကြီးသည် တဟူးဟူး ညည်းတွားရင်း ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အတင်းပြေးဝင် တိုက်ခိုက်တော့လေသည်။ ယန်ချုံးလည်း ဘာကိုမျှ တွေးတော မနေတော့ဘဲ သေနတ်မောင်းတံကို ဆက်တိုက် ဆွဲညှစ်လိုက်ရာ “ဒိုင်း... ဒိုင်း...” ဟူသော သေနတ်သံများ တောအုပ်တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း တောဝက်ကြီးမှာ သားရေထူထူနှင့် အသား မာကျစ်ကျစ် ရှိလှသဖြင့် သေနတ်မှန်သွားသည့်တိုင် လဲကျ မသွားခဲ့ပေ။ ခြေလှမ်းများ ယိမ်းယိုင်သွားသော်လည်း အတင်း ရုန်းကန်ကာ သူ့အရှေ့သို့ ဒရကြမ်း တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ တောဝက်ကြီး အနီးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ယန်ချုံးသည် ကိုယ်ကို အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး တောဝက်၏ မျက်လုံးတည့်တည့်ဆီသို့ အားပြင်းပြင်းဖြင့် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်တော့သည်။

ထိုလက်သီးချက်မှာ အင်အားအပြည့် ပါဝင်လှသဖြင့် တောဝက်၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်လုံးကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းကနဲ လဲကျသွားလေသည်။ ခြေထောက်များဖြင့် မြေကြီးကို အကြိမ်အနည်းငယ် တွန်းကန် ရုန်းကန်ပြီးနောက်တွင် အသက်ငွေ့ငွေ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ ထိုအခါမှသာ ယန်ချုံးတစ်ယောက် သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးသီး ချွေးပေါက်များဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ အန္တာရာယ်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း နည်းပါးသွားခဲ့ပုံရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသွင်ပြောင်းလဲပြီးနောက်ပိုင်း ခွန်အားနှင့် အလျင်အမြန်နှုန်းတို့မှာ သာမန်လူများထက် အဆမတန် သာလွန်နေ၍သာပေတည်း။ သို့မဟုတ်ပါက ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ အသက်အန္တရာယ် နီးကပ်လှပေသည်။ တောဝက်ကြီးသာ ရှေ့သို့ နောက်တစ်လှမ်းခန့် ထပ်တိုးလာနိုင်ခဲ့လျှင် ထိုအစွယ်ကြီးများက သူ၏ ကိုယ်ကို အပေါက်ကြီးဖြစ်အောင် ထိုးခွဲသွားနိုင်လေသည်။ မြေပြင်ပေါ်မှ တောဝက်ကြီးကို ခြေထောက်ဖြင့် အသာ ကန်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားတော့သဖြင့် လုံးဝ အသက်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ သူလည်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖင်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အတော်ကြာအောင် အမောဖြေနေလိုက်၏။ ထိုနောက်မှ စားလက်စ ထမင်းဘူးကို ပြန်ကောက်ကိုင်ကာ အမြန်စားသောက်ပြီး မတ်တတ် ထရပ်လိုက်သည်။ တောဝက်အလောင်းကိုမူ သူ၏ သိုလှောင်မှု နေရာလွတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သားကောင်များကို ဆက်လက် ရှာဖွေတော့သည်။

သားကောင်များ၏ ခြေရာခံ အမှတ်အသားများကို အာရုံခံနိုင်သော နတ်ဘုရားအဆင့် အမဲလိုက်ကျွမ်းကျင်မှု ရှိနေသဖြင့် သူ့အတွက် သားကောင်ရှာဖွေခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။ မွန်းလွဲ နှစ်နာရီကျော်ကျော်ခန့်တွင်တော့ ယန်ချုံးသည် ယုန် တစ်ဆယ်ကျော်နှင့် တောကြက် ငါးကောင်၊ ခြောက်ကောင်ခန့်ကို ထပ်မံ ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သည်။ နံနက်ခင်းက ရရှိခဲ့သည်များနှင့် တောဝက်ကြီးကိုပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်လျှင် ယနေ့သည် သူ့အတွက် အသီးအပွင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နေ့တစ်နေ့ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

နေအတော်စောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သေနတ်ကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ ရွာသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အပြန်လမ်းတွင် ယုန်သုံးကောင်ကို အပြင်ထုတ်၍ သေနတ်ပြောင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော သားကောင်များကိုမူ အခြားသူများမြင်လျှင် မနာလိုဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သိုလှောင်မှု နေရာလွတ်ထဲတွင်သာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် တောင်အောက်သို့ ဆင်းမည့် လမ်းတစ်လျှောက် အမဲလိုက် ထွက်လာကြသော အခြားရွာသားအချို့နှင့် ဆုံသည့်အခါ သူတို့မှာ တစ်ကောင်မျှ မရကြဘဲ ယန်ချုံး ယုန်သုံးကောင်တောင် ရလာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် မနာလိုမှုနှင့် အားကျမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်သွားကြလေသည်။

ယန်လောင်ချွမ်း၏ အိမ်တံခါးဝသို့ မရောက်မှီ အဝေးကပင် အသက် တစ်ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သူ့လာရာ လမ်းဆီသို့ မျှော်ကြည့်နေသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ယန်ချုံး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်သည်နှင့် ထိုမိန်းကလေးသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့လေသည်။

“အစ်ကိုချုံး… အစ်ကို တကယ် ပြန်လာတာပဲ။ ညီမကတော့ အဖေက ညီမကို ညာပြောတယ် ထင်နေတာ”

ထိုမိန်းကလေးသည် ယန်ချုံး၏ အနားသို့ ပြေးလာပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖက်တွယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမကား ယန်လောင်ချွမ်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်သူ ယန်ရှောင်ကျွမ်း ပင်ဖြစ်သည်။ ယန်ချုံးထက် ခြောက်နှစ်မျှငယ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ယန်ချုံး၏ နောက်ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ကစားလေ့ရှိကာ မောင်နှမ အရင်းအချာကဲ့သို့ သံယောဇဉ် ကြီးမားကြသူများ ဖြစ်သည်။

ယန်ချုံးသည်လည်း ယန်ရှောင်ကျွမ်းကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာသွားသည်။ နှစ်အနည်းငယ်မျှ မတွေ့ရသည့်တိုင် ရှောင်ကျွမ်းမှာ အတော်လေး အရပ်ရှည်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အာဟာရ ချို့တဲ့မှုကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ ဝါးခြမ်းစုတ်ကဲ့သို့ ပိန်လှီနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း သွေးကြောလေးများပင် မရှိသလောက် ဖြူဖျော့နေရှာသည်။ သို့သော်လည်း ဤအခြေအနေမှာ သူမတစ်ယောက်တည်း ခံစားနေရခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ယခုလို ခေတ်ကာလမျိုးတွင် မြို့ပေါ်ရှိ လူများပင် ဝအောင် မစားရသဖြင့် ကျေးလက်နေ ပြည်သူများအဖို့ အသက်ရှင်နေရသည်ကိုပင် ကံကောင်းလှပြီဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

“ကျွမ်းလေး... အရပ်တွေ ဒီလောက်တောင် ရှည်လာတာ ကျောင်းမတက်ဘူးလားဟင်”

ယန်ချုံးက မေးလိုက်သည်။

ယန်ရှောင်ကျွမ်း၏ မျက်နှာလေး ညှိုးငယ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ပြန်ဖြေသည်။

“အခု ဗိုက်တောင် ဝအောင် မစားရတာ ကျောင်းတက်ဖို့ ဘယ်မှာ အားရှိမှာလဲ အစ်ကိုရဲ့။ ရွာက ညီမအရွယ်တွေလည်း ဘယ်သူမှ ကျောင်းမတက်ကြတော့ဘူး”

အားလုံးမှာ ဤသဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်၏ ဒဏ်ကို ခါးသီးစွာ ခံစားနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ချုံး၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လေးလံသွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ယန်ရှောင်ကျွမ်းက သူ့ပခုံးပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့် ဝမ်းသာသွားကာ မြူးတူးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုချုံးက တကယ့်ကို တော်တာပဲ။ ယုန်သုံးကောင်တောင် အမဲလိုက်နိုင်တယ်လား။ တောင်ပေါ်က ယုန်တွေ၊ တောကြက်တွေကို လူတွေ အကုန် ဖမ်းလိုက်ကြလို့ ရက်အတော်ကြာအောင် ဘယ်သူမှ ယုန် မရကြဘူးလို့ ပြောနေကြတာလေ။ အစ်ကိုက တစ်ရက်တည်းနဲ့ သုံးကောင်တောင် ရလာတယ်ဆိုတော့ တကယ် တော်လွန်းတယ်။ ညီမရဲ့ အစ်ကိုချုံးက သိပ်မိုက်တာပဲ”

ယန်ချုံးက ပြုံးလိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ကျွမ်း၏ ပခုံးလေးကို ဖက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လာ... သွားကြမယ် အိမ်ထဲ အမြန်ဝင်ရအောင်”

အိမ်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် ယန်ရှောင်ကျွမ်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အဖေ… အမေ… မြန်မြန် လာကြည့်ကြပါဦး။ အစ်ကိုချုံးက ဘယ်လောက် တော်လဲဆိုတာ။ ယုန်သုံးကောင်တောင် ရလာတယ်”

ယန်လောင်ချွမ်းနှင့် ဇနီးဖြစ်သူ ဟယ်ရှုယင်း တို့သည် အိမ်ထဲမှ အမြန် ထွက်လာကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်နှင့်အတူ လက်ထဲမှ ယုန်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝမ်းသာမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်သွားလေသည်။

“တကယ်လား။ ချုံးလေး... မင်းက တကယ် တော်တာပဲ။ သူများတွေ တစ်ရက်ကို ယုန်တစ်ကောင်တောင် မတွေ့ရတာ မင်းကျတော့ သုံးကောင်တောင် ရလာတယ်။ ဒါက သူတို့ကို မနာလိုဖြစ်ပြီး သေစေတော့မှာပဲ”

ဟယ်ရှုယင်းက ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ကံကောင်းလို့ပါ။ ပြီးတော့ ဦးလေးနှစ်ရဲ့ သေနတ်ကလည်း သုံးရတာ သိပ်ကောင်းလို့ပါ”

စကားပြောရင်းပင် ယန်ချုံးက သေနတ်ပြောင်းမှ ယုန်တစ်ကောင်ကို ဖြုတ်ယူကာ ဟယ်ရှုယင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒေါ်လေးနှစ်... ဒီယုန်သုံးကောင်ထဲက ကျွန်တော် နှစ်ကောင်ပဲ ယူသွားမယ်။ ဒီတစ်ကောင်ကိုတော့ ဒေါ်လေးတို့ စားဖို့ ချန်ခဲ့ပါ့မယ်”

ဟယ်ရှုယင်းက ပျာပျာသလဲ လက်ကာပြရင်း ငြင်းဆန်လေသည်။

“အို... ဒါ ဘယ်ဖြစ်မလဲ ချုံးလေးရယ် ဒါက မင်း ပင်ပန်းခံပြီး ရှာဖွေလာတာ။ ဒေါ်လေးနှစ်က ဘယ်လိုလုပ် ယူရက်မှာလဲ။ မင်းပဲ ပြန်ယူသွားပြီး စားပါကွယ်”

ယန်ချုံးက သူမ၏ လက်ထဲသို့ အတင်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ဒေါ်လေးနှစ်ရာ ကျွန်တော်တို့ သားအမိတွေကြားထဲမှာ ဘယ်သူက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ ဒေါ်လေးတို့လည်း ယုန်မရတာ ကြာပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော် ရတာက ဒေါ်လေးတို့ ရတာပဲပေါ့။ မြန်မြန် ယူထားလိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် နောက်ဆို ကျွန်တော် ယုန်လာ မလိုက်တော့ဘူးနော်။ နောက်ဆိုရင်လည်း တောင်ပေါ်လာပြီး အမဲလိုက်ချင်သေးတာကို”

ဟယ်ရှုယင်းက အားနာပါးနာဖြင့် ယန်လောင်ချွမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယန်လောင်ချွမ်းက လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ချုံးလေးက သူစိမ်းမှ မဟုတ်တာကွာ။ ယူထားလိုက်ပါ”

ထိုအခါမှ ဟယ်ရှုယင်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ယုန်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ ချုံးလေးရယ် ဒါဆိုရင်လည်း ဒေါ်လေးနှစ် ယူထားလိုက်ပါ့မယ်။ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာရင်တော့ အိမ်မှာ ထမင်းစားဖို့ သေချာပေါက် မှတ်ထားပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒေါ်လေး သဘောမတူဘူးနော်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် သေချာပေါက် အိမ်မှာ ထမင်းစားပါ့မယ်”

ယန်ချုံးက ချက်ချင်း ကတိပေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ယန်လောင်ချွမ်းတို့ မိသားစု၏ ယခုလက်ရှိ လူနေမှုဘဝမှာ အလွန် ဆင်းရဲကျပ်တည်းနေသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ကို မည်သို့ ကူညီရမည်ဆိုသည့် နည်းလမ်းကို သေချာပေါက် ရှာဖွေရမည်ဟု တွေးတောနေမိလေသည်။ ယုန်ကို ဟယ်ရှုယင်း၏ လက်ထဲသို့ အပ်ပြီးနောက် ယန်ချုံးက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဦးလေးနှစ်… ဒေါ်လေးနှစ်… ကျွမ်းလေး... ဒီနေ့ အချိန် မစောတော့ဘူးမို့ ကျွန်တော် မထိုင်တော့ဘူးနော်။ မြို့ထဲပြန်မဲ့ ကားကို အမြန် သွားစီးရဦးမယ်။ နောက်ကျသွားရင် နောက်ဆုံးကား လွတ်သွားလိမ့်မယ်”

ယန်ရှောင်ကျွမ်းက ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

“အစ်ကိုချုံး… ညီမ အခုမှ အစ်ကို့ကို တွေ့ရသေးတာ အစ်ကိုက ပြန်တော့မလို့လား”

ဟယ်ရှုယင်းက သူမကို အမြန် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“အရူးမလေး… မင်းရဲ့ အစ်ကိုချုံးကို အိမ်မှာ မင်း မရီးက စောင့်နေတာလေ။ နောက်ကျလို့ ကား မရှိဘဲ ပြန်မရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်း မရီး စိတ်ပူပြီး သေတော့မှာပေါ့။ ဒါ့အပြင် မင်း အစ်ကိုချုံးက နောက်ဆိုလည်း ပြန်လာဦးမှာပဲ။ တွေ့ရမဲ့ အချိန်တွေ အများကြီးပါကွယ်”

ထိုအခါမှ ယန်ရှောင်ကျွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်လောင်း မှာကြားလေသည်။

“အစ်ကိုချုံး… ဒါဆိုရင် နောက်ရက်ကျရင် သေချာပေါက် ပြန်လာရမယ်နော်။ ဪ ဟုတ်သားပဲ... နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာရင် မရီးကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်လာခဲ့ဦး။ မရီးက ဘယ်လို ပုံစံလဲဆိုတာ ညီမတို့ကို ပြပါဦး”

“ကောင်းပါပြီ အစ်ကို မှတ်ထားပါ့မယ်။ နောက်တစ်ခေါက် မင်း မရီးကိုပါ ခေါ်လာခဲ့မယ်။ အဲဒီကျရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက် သေချာပေါက် စကားပြောလို့ ကောင်းမှာပါ”

ယန်ချုံးက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ယန်ချုံးသည် အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်ကာ ရွာထိပ်ဆီသို့ ကမန်းကတန်း ထွက်လာခဲ့သည်။ မကြာမီတွင်ပင် နောက်ဆုံးအပတ် ကားလေးသည် တုန်တုန်ချိချိဖြင့် ရောက်ရှိလာလေသည်။

ကားပေါ်တက်ပြီးနောက် ယန်ချုံးသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကားမှာ အတော်လေး ဝေးကွာလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယန်ရှောင်ကျွမ်းလေးမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်ကာ မိမိကို တရစပ် လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နောင်တွင် မိမိအနေဖြင့် ဤအိမ်လေးဆီသို့ မကြာခဏ ပြန်လာကြည့်ရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်လှပေသည်ဟု သူ တွေးမိလိုက်တော့သည်။