အခန်း ၁၆

အခန်း (၁၆) - သူကလည်း လူကြီးသူမ စာရင်းဝင်လို့လား

တစ်နာရီကျော်ကြာမျှ တုန်ခါယိမ်းထိုး ခုတ်မောင်းလာခဲ့သော ဘတ်စ်ကားအိုကြီးသည် ညနေ ငါးနာရီကျော်အချိန်၌ စစ်ကျိုချန် မြို့တွင်းသို့ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုက်ရောက်လာလေသည်။

ယန်ချုံးသည် သူနေထိုင်ရာ စစ်ဟဲ့ယွမ် ခြံဝင်းသို့ တိုက်ရိုက် မပြန်သေးဘဲ ချိုးငှက် ဈေးကွက်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည့် မှောင်ခိုဈေးဘက်သို့ ခြေဦး လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ သိုလှောင်မှု နေရာလွတ် အတွင်း၌ တောယုန်နှင့် တောကြက်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးရာ ထိုအရာတို့ကို ငွေကြေးအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဈေးအနီးသို့ ရောက်လုနီးပါးတွင် သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော ထောင့်ချိုးတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး သိုလှောင်မှု နေရာလွတ်ထဲမှ တောကောင် အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ယူဆောင်လာသော အိတ်အတွင်းသို့ ထည့်ပိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုအိတ်ကို ပခုံးထက်တွင် ထမ်းပိုးလျက် ဈေးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ယခုကာလသည်ကား ငတ်မွတ် ခေါင်းပါးမှုဘေး ဆိုက်ရောက်နေချိန်ဖြစ်ရာ နိုင်ငံတော်မှ လူတစ်ဦးချင်းစီအတွက် ခွဲဝေပေးသော ရိက္ခာ ပမာဏမှာလည်း တစ်နေ့တခြား နည်းပါးလာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အိမ်ထောင်စု အများစုတွင် ရိက္ခာ ထုတ်ယူခွင့်ရှိသူမှာ တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးခန့်သာ ရှိသဖြင့် မိသားစုတိုင်း ဝမ်းဝအောင် မစားနိုင်ကြပေ။ နိုင်ငံတော်၏ တရားဝင်ရိက္ခာ သတ်မှတ်ချက်မှာ မလောက်မင ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဤချိုးငှက် ဈေးကွက် ဆိုသည်မှာ ပေါ်ပေါက်လာရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ချိုးငှက် ဈေးကွက်၌ပင် ရောင်းချစရာ ပစ္စည်းများ သိပ်မကျန်တော့ပေ။ စားနပ်ရိက္ခာ အနည်းငယ်မျှ ထုတ်ရောင်းသည်နှင့် လူအများက ဝိုင်းအုံလုယက် ဝယ်ယူတတ်ကြသည်။ အသား ဆိုလျှင်မူ ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့။ သို့ဖြစ်ရာ ယန်ချုံး ယူဆောင်လာသော ဆယ်ဂဏန်းကျော်မျှ ရှိသည့် တောယုန်နှင့် တောကြက်များမှာ ရောင်းမထွက်မည်ကို ပူပန်ရန် မလိုဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပြောင်သလင်း ခါသွားလေသည်။

ကံကောင်း ထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ကြိုတင် တွေးတောကာ အိမ်အတွက် တောကြက်တစ်ကောင်နှင့် တောယုန်တစ်ကောင်ကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက တစ်နေကုန် ပင်ပန်း ဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ထားရသည့် ယွီရှို့ ခမျာ အရသာရှိသော အသားဟင်းကို မြည်းစမ်းခွင့်ရမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုတောကောင်များသည် သူ့အတွက် မမျှော်လင့်ထားလောက်အောင် ကြီးမားလှသော အကျိုးအမြတ်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ တောယုန် ဆယ်ကောင်ကျော်နှင့် တောကြက် အချို့အတွက် စုစုပေါင်း ငွေ ယွမ် ၁၅၀ ကျော် ရရှိခဲ့သည်။ ဤသည်မှာပင် ယန်ချုံးက စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝစွာဖြင့် ဈေးတင် မရောင်းလိုသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဈေးကွက်အတွင်း အမြဲ ကျင်လည်နေသော ပွဲစားများသာဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ယွမ် ၂၀၀ ကျော်အထိ ရနိုင်ပေသည်။

အိတ်ကပ်အတွင်း ငွေ ယွမ် ၁၅၀ ကျော် တိုးလာသောကြောင့် ယန်ချုံးတစ်ယောက် စိတ်ကြည်နူးလျက် လမ်းလျှောက်ရင်း သီချင်းလေး တညည်းညည်းဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ စစ်ဟဲ့ယွမ် ခြံဝင်း တံခါးဝသို့ ရောက်ခါနီးမှသာ ချန်ထားခဲ့သော တောကြက်နှင့် တောယုန်ကို သိုလှောင်မှု နေရာလွတ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ လက်တွင် ကိုင်ဆွဲလိုက်သည်။

ရပ်ကွက် ရုံးခန်းရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ရုံးခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်မိပြီး စိတ်ကူးတစ်ခု ရလာကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင်မူ သူ၏ လက်ထဲ၌ တောယုန်တစ်ကောင် ပါမလာတော့ဘဲ ပြုံးရွှင်နေသော ရပ်ကွက်လူကြီး ဒါရိုက်တာလီသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ယန်ချုံးက ထိုတောယုန်ကို ဒါရိုက်တာလီထံသို့ လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရပ်ကွက်လူကြီး ဒါရိုက်တာဆိုသည်မှာ ရာထူးအားဖြင့် မကြီးမားလှသော်လည်း ယခုခေတ်ကာလတွင် လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာ အတော်အတန် ရှိလေသည်။ သူမနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ထားခြင်းသည် နောင်တစ်ချိန် မိမိအတွက် အကျိုးကျေးဇူး ရှိလာနိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤတောကြက်တစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် သူနှင့် ယွီရှို့ နှစ်ယောက် တစ်နပ်တည်း ကုန်အောင် စားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မနက်ဖြန် တောင်ပေါ်သို့ ထပ်တက်ပါက တောယုန် တစ်ကောင်မက ဆယ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်ရရန်မှာ သူ့အတွက် အလွန် လွယ်ကူလှသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

စစ်ဟဲ့ယွမ်ခြံဝင်းထဲမှ မနာလိုမှုများ

ဤအချိန်တွင် နေမဝင်သေးသဖြင့် အရှေ့ခြံဝင်းထဲရှိ လူအများမှာ ညစာ ချက်ပြုတ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ယန်ချုံးက ဆူဖြိုးလှသော တောကြက်ကြီးတစ်ကောင်ကို ကိုင်ဆွဲကာ ပြန်လာသည်အား မြင်သောအခါ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြလေသည်။

စန်းတာ့ယဲ့ ယန်ပုကွေ့က ပို၍ပင် လျင်မြန်စွာ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး စကားစလိုက်သည်။

“ဟော... ချုံးဇီ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောကြက်ကြီးပါလား။ ဘယ်က ရတာလဲ”

ယန်ချုံးက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

“ဩော်... တတိယဦးလေး ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဇာတိရွာကို ခဏပြန်ရင်း တောင်ပေါ်မှာ ဖမ်းလာတာပါ”

တတိယဦးလေးက တုတ်တုတ်တောက်အောင် ချီးကျူးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကမူ တောကြက်ကြီးထံမှ လုံးဝ ခွာမသွားပေ။

“မင်း ကံကောင်းတာပဲ။ ငါကြားတာတော့ အခုအချိန်မှာ တောင်ပေါ်မှာလည်း တောကြက် ဖမ်းရတာ မလွယ်ဘူးတဲ့။ တောင်ပေါ်သားတွေတောင် မဖမ်းနိုင်ကြဘူး... ဒါနဲ့ ချုံးဇီ တောကြက်က ချက်ပြုတ်ဖို့ မလွယ်ဘူးနော်။ မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ် စန်းတာ့မားကို ကူညီပြီး လုပ်ခိုင်းလိုက်ရမလား”

ယန်ချုံးက တစ်ဖက်လူ၏ လှည့်ကွက်ကလေးကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို ကူညီပြီး ကြက်ချက်ပေးချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ကူညီခြင်းကို အကြောင်းပြကာ တောကြက်သား လာရောက် မြည်းစမ်းလိုခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူကလည်း ထိုမျှအထိ သဘောထား မကြီးနိုင်သဖြင့် ပြုံးကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး တတိယဦးလေး။ ကျွန်တော်က တောင်ပေါ်မှာ ကြီးလာတာဆိုတော့ တောကြက်၊ တောယုန်တွေကို ကိုင်တွယ်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ မခက်ခဲပါဘူး”

စကားအဆုံးတွင် တောကြက်ကို ဆွဲကာ အလယ်ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

သူ့နောက်ကွယ်တွင်မူ ယန်ပုကွေ့က နှမြောတသ ဖြစ်စွာဖြင့် ခေါင်းရမ်းရင်း ရေရွတ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ဒီကလေးကတော့... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောကြက်ကို မင်းတို့လင်မယား နှစ်ယောက်တည်း ကုန်အောင် စားနိုင်ပါ့မလား”

ကျားမိသားစုနှင့် ပြဿနာစတင်ခြင်း

အလယ်ခြံဝင်းအတွင်း၌လည်း ယန်ပုကွေ့နှင့် ယန်ချုံးတို့၏ စကားပြောသံကို အားလုံးက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် မျက်လုံးပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်သည် ယန်ချုံးနှင့် သူ၏ လက်ထဲမှ တောကြက်ဆီသို့ စူးစူးစိုက်စိုက် အကြည့်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်ထဲတွင် ထမင်းစားနေသော ကျားမိသားစုဝင်များမှာ ထိုအသံကြောင့် နားရွက်များ ထောင်သွားကြသည်။ ပန့်ကန့်သည် ထမင်းပန်းကန်ကို ပစ်ချကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသလို အဘွားဖြစ်သူ ကျားကျန်းရှစ်ကလည်း အနောက်ကနေ ကပျာကယာ လိုက်ထွက်လာသည်။

“ကျွန်တော် တောကြက်သား စားချင်တယ်”

ပန့်ကန့်က အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသည်နှင့် ယန်ချုံး၏ အရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်ကာ တောကြက်ကို ကြည့်ရင်း အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ် တောင်းဆိုလေသည်။

ယန်ချုံးက ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကလေးကို လက်ဖြင့် တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

“ဖယ်စမ်း… စားချင်ရင် အိမ်ပြန်ပြီး မင်းအဖေကို ဖမ်းခိုင်းချေ”

ပန့်ကန့်မှာ စိတ်ကောက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖင်ထိုင်ရက်ချကာ ပါးစပ်ကြီးဖြဲ၍ အော်ငိုပါတော့သည်။

“ကျွန်တော် တောကြက်သား စားချင်တယ်။ အဘွား... ကျွန်တော် တောကြက်သား စားချင်တယ်”

အဝေးမှနေ၍ ယီကျုံးဟိုင် ယီတာ့ယဲ့က လှမ်းကြည့်နေသော်လည်း ဝင်ရောက် ဟန့်တားခြင်း မပြုပေ။

ထိုစဉ် ကျားကျန်းရှစ်သည် အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ယန်ချုံး၏ လက်ထဲမှ တောကြက်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး သွားရည်များပင် ကျလုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

“ဟေ့ ယန်ချုံး... မင်း မကြားဘူးလား။ ငါ့မြေး ပန့်ကန့်က မင်းရဲ့လက်ထဲက တောကြက်ကို စားချင်နေတယ်လေ။ မင်းမှာ လူကြီးကို ရိုသေပြီး ကလေးကို ချစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အသိစိတ်လေးတောင် မရှိဘူးလား။ တောကြက်သားကို ငါတို့ကို အနည်းငယ် ခွဲမပေးနိုင်ဘူးလား”

ကျားကျန်းရှစ်က ရန်တွေ့သံဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူအများမှာမူ သူမ၏ အရှက်အကြောက် ကင်းမဲ့လှသော ‘ဓားပြယုတ္တိ’ ကြောင့် ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားကြရသည်။ ယန်ချုံးမှာ ပို၍ပင် ဆွံ့အသွားကာ သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

‘ဒီလောက် ဦးနှောက် မရှိတဲ့ စကားမျိုးကို မင်း ပြောထွက်တယ်ပေါ့’

သူ စကားပြန် မပြောရသေးမှီမှာပင် ယွီရှို့က အိမ်ထဲမှ နေ၍ အသံကြားကာ ပြေးထွက်လာသည်။ သူမသည် ယန်ချုံး၏ အရှေ့တွင် ကာကွယ် ရပ်တည်လိုက်ပြီး ကျားကျန်းရှစ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လျက် ပြန်လည် ပက်ချလိုက်သည်။

“စားချင်ရင် ရှင်တို့ဘာသာ သွားဖမ်းကြလေ။ ဒါက ကျွန်မ ယောကျ်ား တစ်နေကုန် ပင်ပန်းခံပြီး ဖမ်းလာတဲ့ တောကြက်။ ဘာလို့ ရှင်တို့ကို ကျွေးရမှာလဲ။ ရှင်ကများ ကျွန်မတို့ကို လူကြီးမိဘ ရိုသေဖို့ ပြောရသေးတယ်။ ရှင့်အပြုအမူက အသက်ကြီးပြီး အကျင့်မကောင်းတာ။ အသက်ကြီးတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဗိုလ်ကျနေတာ”

“နင်...”

ကျားကျန်းရှစ်မှာ ဒေါသကြောင့် အသံများပင် တုန်ယင်သွားသည်။

“နင်လို ကောင်မစုတ်က ငါတို့ခြံထဲက လူလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ နင် ဝင်ပြောစရာ လိုလို့လား”

ယွီရှို့က တစ်ဖဝါးမျှ ဆုတ်မပေးဘဲ ပြန်လည် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို ခြံထဲကလူ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ငါက အစ်ကိုချုံးရဲ့ ဇနီးပဲ။ ရှင် ငါတို့အိမ်က တောကြက်ကို စားချင်တာတော့ လုံး ဝမရဘူး။ ငါ သဘောမတူဘူး”

ကျားကျန်းရှစ်က မဲ့ရွဲ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“လမ်းဘေးက ကောက်ရတဲ့ သူတောင်းစားမလေးကများ သူများဇနီး လုပ်နေရသေးတယ်။ ထွီး”

လက်ပါလာခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခန်း

ထိုစကားသံပင် မဆုံးလိုက်။ ယန်ချုံးသည် သူ၏ ရှေ့မှ ယွီရှို့ကို ဘေးသို့ ညင်သာစွာ ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ မိန်းမကြီး၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဖြောင်း…

ကျားကျန်းရှစ်မှာ အသိစိတ်ပင် မဝင်နိုင်သေးမှီ ပြင်းထန်လှသော ပါးရိုက်ချက်ကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုမတတ် ယိမ်းထိုးသွားသည်။ သူမသည် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း နာကျင်နေသော ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ အရှေ့မှ ယန်ချုံးကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ခဏမျှ ကြောင်အ သွားခဲ့သည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ လူအများမှာလည်း ယန်ချုံးတစ်ယောက် ဤသို့ ချက်ချင်း လက်ပါလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အားလုံး မှင်သက် ဆွံ့အသွားကြသည်။

အတော်အတန်ကြာမှသာ ကျားကျန်းရှစ်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဝက်သတ်သံကဲ့သို့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ပါတော့သည်။

“လူသတ်နေပါပြီ။ ယီကျုံးဟိုင်... ရှင်က ခြံထဲက တာဝန်ခံ ပထမဦးလေးလေ။ ဒီကောင်စုတ်လေးက လူကြီးကို နှိပ်စက်နေတာကို ရှင် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေမှာလား”

ထိုအခါမှသာ လူအများ၏ အကြည့်များသည် အဝေးမှ ယီကျုံးဟိုင်ထံသို့ တညီတညွတ်တည်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ယီကျုံးဟိုင်က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာကြောကို တင်းထားလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ယန်ချုံး... မင်း လွန်လွန်းလှပြီ။ ခြံထဲက လူကြီးသူမကိုတောင် ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့”

ဤအချိန်တွင် အိမ်ထဲမှ ကျားတုန်းရွှီ နှင့် ချင်ဟွိုင်ရူ တို့သည် အခြေအနေ မဟန်မှန်း သိသဖြင့် အလျင်စလို ပြေးထွက်လာကြသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရက်သား ဖြစ်နေသော မိခင်ကို မြင်သောအခါ ကျားတုန်းရွှီက ပြာပြာသလဲ မေးလိုက်သည်။

“အမေ... ဘာဖြစ်တာလဲ”

ကျားကျန်းရှစ်က ယန်ချုံးကို လက်ညှိုး ငေါက်ငေါက်ထိုးကာ တိုင်တောလေသည်။

“တုန်းရွှီ... ဒီ ‘ယန်’ ဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေးက ငါ့ကို ရိုက်တယ်”

ကျားတုန်းရွှီ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားကာ အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ယန်ချုံးနှင့် အသေအလဲ တိုက်ပွဲဝင်မည့်ဟန် ပြင်လိုက်သည်။

“ယန်ချုံး... မင်း ငါ့အမေကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ ငါ ဒီနေ့ မင်းနဲ့ အသေအလဲ တိုက်မယ်”

ယန်ချုံးက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ မျက်စိထဲ မထည့်သည့် ဟန်ဖြင့် အေးစက်စက် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

“လူကြီးသူမကို ရိုက်တယ် ဟုတ်လား။ သူကလည်း လူကြီးသူမ စာရင်းဝင်လို့လား။ အသက်ကြီးပြီး အကျင့်မကောင်း ပါးစပ်ကလည်း မသီမသန့်နဲ့။ ငါ့ဇနီးကို ဆဲရဲရင် ငါကလည်း သူ့ကို ရိုက်ရဲတယ်”