အခန်း ၂၁
Vol. 3 Ch. 21
အခန်း (၂၁) - ချုံးဇီတစ်ယောက် ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး မဖြတ်သန်းတော့ဘူးလား
နေ့လယ်စာ သုံးဆောင်ပြီးနောက် ယခင်က အပ်နှံထားခဲ့သော အဝတ်အစားများ သွားရောက်ယူရန် အချိန်ကျပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရမိကြသည်နှင့် ယန်ချုံးနှင့် ယွီရှို့တို့ နှစ်ဦးသား အပြင်သို့ အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။
အထည်ချုပ်ဆိုင်သို့ ခြေချမိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချန်ရွှယ်ရူက သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်မြင်ချင်းပင် အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆီးကြို နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
“လာကြပြီပဲ မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးရေ။ အဝတ်အစားတွေက မနေ့ကတည်းက ချုပ်ပြီးသားကွဲ့။ မောင်ရင်တို့ လာစမ်းဝတ်ကြည့်မှာကိုပဲ စောင့်နေတာ ဒါပေမဲ့ လုံးဝ ရောက်မလာကြဘူးနော်”
ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း ချုပ်လုပ် ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သော အဝတ်အထည်များကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ယန်ချုံးအား လှမ်း၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။
“မောင်လေး... မင်း ဒီမှာ ခဏ ထိုင်စောင့်ဦးနော်။ အစ်မ ညီမလေးကို အထဲခေါ်သွားပြီး အဝတ်အသစ် သွားစမ်း ဝတ်ပေးလိုက်ဦးမယ်”
ထို့နောက် သူမသည် ဖရဲစေ့တစ်ဆုပ်ကိုပါ ယန်ချုံး၏ လက်တွင်းသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထည့်ပေးခဲ့ပြီး ယွီရှို့ကို ဆွဲကာ နောက်ဘက်ရှိ အခန်းငယ်ဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ အဖော်ကင်းမဲ့ကာ ပျင်းရိပျင်းတွဲ ဖြစ်နေသော ယန်ချုံးတစ်ယောက် လက်ထဲမှ ဖရဲစေ့ အနည်းငယ်ကို ဖောက်စားနေမိသည်။ ယခု သူစားနေသော ဖရဲစေ့များ၏ အရသာမှာ ရိုးရိုး ဖရဲစေ့များနှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်မွှေးပျံ့သော အရသာထူးတစ်မျိုးကို ဆောင်နေလေသည်။
အချိန်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ပြီးနောက် အခန်းလိုက်ကာစ ပွင့်ဟသွားကာ ချန်ရွှယ်ရူက ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ ထွက်လာရင်း တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်သည်။
“မောင်လေး... မြန်မြန်ကြည့်စမ်း။ မင်းရဲ့ ဇနီးလေးကို မှတ်မိသေးရဲ့လား”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူမက ကိုယ်ကို ဘေးသို့ အသာဖယ်ပေးလိုက်ရာ နောက်ကွယ်မှ ယွီရှို့၏ အဆင်းသဏ္ဌာန်က ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ယန်ချုံး၏ မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားရလေသည်။ အဝတ်အစားသစ်ကို ဆင်ယင်ထားသော ယွီရှို့မှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမို၍ နုပျို ချောမောနေပြီး မကြာမီ လင်ခန်း ကျားခန်း ဝင်တော့မည့် သတို့သမီးငယ်လေး တစ်ဦးအလား အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ကျက်သရေ ရှိလွန်းလှသဖြင့် ယန်ချုံးမှာ မျက်တောင် မခတ်တမ်း ငေးမောကြည့်နေမိတော့သည်။
ယွီရှို့မှာ အစပိုင်းတွင် ရှက်ရွံ့ရွံ့ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း သူမအား စိုက်ကြည့်နေသော ယန်ချုံး၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်တွင်း၌ ချိုမြိန် နွေးထွေးသွားကာ လေသံ တိုးတိုးလေးဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။
“အစ်ကို... လှရဲ့လားဟင်”
ထိုအခါမှ ယန်ချုံးသည်လည်း အသိစိတ် ပြန်လည်ဝင်လာကာ အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဖြေသည်။
“လှတာပေါ့... သိပ်လှတာပေါ့ကွာ။ သတို့သမီးလေးအတိုင်းကို လှနေတာပဲ”
“မောင်လေးကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ ဒီလောက်လှတဲ့ ဇနီးလေးကို ယူထားရတာ။ အစ်မက မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ မင်းကိုတောင် အားကျမိတယ်ကွယ်”
ချန်ရွှယ်ရူကပါ ဘေးမှနေ၍ ဝင်ရောက် ချီးမွမ်းလိုက်လေသည်။ ယွီရှို့မှာ ရင်တွင်း၌ ကြည်နူး ပီတိလှိုင်းများ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် အခြားအပေါ်အင်္ကျီသစ် တစ်ထည်ကို ထပ်မံစမ်းသပ် ဝတ်ဆင်ကြည့်ရာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ကွက်တိကျကာ အလွန်တရာ အဆင်ပြေလှသဖြင့် နှစ်ဦးသားစလုံး အထူးပင် ကျေနပ် အားရသွားကြသည်။
“ဆိုင်ရှင် အစ်မကြီး ဒီအင်္ကျီချုပ်တာ တကယ် လက်ရာမြောက်တယ်”
ယန်ချုံးက အားရပါးရ ချီးမွမ်းလိုက်ရင်း ကျန်ရှိနေသေးသော အထည်ဖိုးငွေများကို ရှင်းလင်း ပေးချေလိုက်သည်။ ချန်ရွှယ်ရူက ယန်ချုံး၏ ငွေရှင်းရာတွင် ပွင့်လင်း ပြတ်သားလှသော အမူအကျင့်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလွန် သဘောကျသွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆိုလေသည်။
“မောင်လေး... မင်းက ပွင့်လင်းပြတ်သားတဲ့ လူဆိုတော့ အစ်မလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောမယ်။ ကဲ... မင်းကို တစ်ယွမ် လျှော့ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကတိပေးနော် နောက်ဆို အဝတ်အစားချုပ်ရင် အစ်မဆီပဲ လာရမယ်”
ဤဆိုင်ရှင် အစ်မကြီးသည် လူမှုရေးနှင့် စီးပွားရေး သဘောတရားကို အလွန်နားလည် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပေသည်။ ယန်ချုံးကလည်း သဘောတကျ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဆိုသည်။
“ရပါတယ် ဆိုင်ရှင် အစ်မကြီး။ ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်။ သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့မှာပါ”
ငွေရှင်းလင်းပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို ထုပ်ပိုးယူဆောင်ကာ ဆိုင်ပြင်သို့ ထွက်ခွာမည်ပြုစဉ် ယန်ချုံး၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားမိသည်။
“ဒါနဲ့ ဆိုင်ရှင် အစ်မကြီး... စောစောက ကျွန်တော့်ကို ပေးတဲ့ ဖရဲစေ့က ဘယ်က ဝယ်တာလဲ”
“စားလို့ကောင်းလို့လား”
ချန်ရွှယ်ရူက တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“စားလို့ ကောင်းလို့ပါ။ ဘယ်က ဝယ်လဲ သိချင်လို့... ကျွန်တော့်ဇနီးလေး စားဖို့အတွက် အိမ်ကို နည်းနည်း ဝယ်သွားချင်လို့ပါ”
ယန်ချုံးက ရိုးရိုးသားသားပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ချန်ရွှယ်ရူက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောသည်။
“ဒါကိုတော့ မင်း ဝယ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်မကိုယ်တိုင် လှော်ထားတာလေ။ အိမ်လုပ် သဘာဝ ပျားရည်လေး နည်းနည်း ထည့်ထားတာပေါ့”
“ဩော်... ဒါကြောင့်မို့လို့ ချိုမြိန်ပြီး ပျားရည်နံ့လေး မွှေးနေတာကိုး”
ယန်ချုံးက နားလည် သဘောပေါက်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ချန်ရွှယ်ရူက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့်…
“မင်း စားရတာ ကြိုက်တယ်ဆိုရင် အိမ်ယူသွားဖို့ နည်းနည်း ထည့်ပေးလိုက်မယ်လေ”
ထိုသို့ဆိုကာ ဘေးနားရှိ သတင်းစာ တစ်ရွက်ကို ဆွဲယူ၍ ဖရဲစေ့အချို့ကို သေသပ်စွာ ထုပ်ပိုးပြီး ယန်ချုံး၏ လက်တွင်းသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ ယန်ချုံးက ကျသင့်ငွေ ပေးချေရန် ဟန်ပြင်လိုက်သောအခါ ချန်ရွှယ်ရူက မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်ရင်း ပြောသည်။
“မောင်လေးရယ်... ဖရဲစေ့ တစ်ဆုပ်တင်ပဲကို ပိုက်ဆံပေးနေရသေးလား။ နောက်ဆို အစ်မဆီမှာ အဝတ်အစားတွေ ခဏခဏ လာချုပ်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီကွယ်”
ချန်ရွှယ်ရူက ထိုသို့ တားမြစ်လိုက်သဖြင့် ယန်ချုံးလည်း အတင်းအကျပ် ဆက်မပေးတော့ဘဲ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ ဆိုင်ရှင် အစ်မကြီး။ ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်”
ဆိုင်ထဲမှအထွက် လမ်းလျှောက်လာစဉ် ယွီရှို့က မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
“အစ်ကို... ဒီဆိုင်ရှင် အစ်မကြီးက ရုပ်လှရုံတင် မကဘူး။ လူကလည်း တကယ် သဘောကောင်းတာပဲနော်”
“သူတို့က တကယ့် စီးပွားရေးသမားတွေလေကွာ။ အမြတ်အစွန်း အသေးအဖွဲလေးတွေကို သိပ်ပြီး မတွက်ကပ်ဘူး။ ဒါမှလည်း စီးပွားရေး အကြီးအကျယ် လုပ်နိုင်မှာပေါ့”
ယန်ချုံးက ရှင်းပြလိုက်သည်။
သူတို့နေထိုင်ရာ အိမ်ဝင်းအနီးသို့ ရောက်ခါနီးဆဲဆဲတွင် ယွီရှို့က ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံလေး ပြုလိုက်မိသည်။
“ဟာ... အစ်ကို ကျွန်မ အဝတ်ဟောင်း ပြန်လဲဖို့ မေ့သွားတယ်ပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လူတွေက ကျွန်မကိုပဲ ကြည့်နေကြတာကိုး”
စင်စစ်အားဖြင့်မူ ဆိုင်အတွင်း၌ အဝတ်အစားသစ်ကို စမ်းသပ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့သဖြင့် မိမိ၏ အဝတ်ဟောင်းကို ပြန်လည် လဲလှယ်ရန် လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီး အဝတ်သစ်ကြီးဖြင့်ပင် လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
“ငါကတော့ မမေ့ပါဘူး။ မင်းကို အဝတ်အသစ်ပဲ ဝတ်ထားစေချင်တာ။ ဒီအဝတ်အသစ်က မင်းနဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်တာပဲ။ ငါရဲ့ အဝတ်ဟောင်းတွေ ဝတ်ထားတာထက် အများကြီး ပိုလှတာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အသစ်ကြီးလေ။ ကျွန်မ နှစ်သစ်ကူးကျမှ ဝတ်မလို့ပါ။ အခုဝတ်လို့ ညစ်ပတ်သွားရင် နှမြောစရာကြီး”
“နှမြောစရာ ဘာရှိလဲ။ ညစ်ပတ်ရင် လျှော်လိုက်ရင် ရတာပဲ။ ဒါ့အပြင် နှစ်သစ်ကူးကျရင် နောက်ထပ် အသစ်တစ်ထည် ထပ်ချုပ်ရင် ပြီးတာပဲဥစ္စာ”
ယန်ချုံးက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ယွီရှို့က ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ရမ်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“မဖြစ်ပါဘူး ဖြုန်းတီးရာ ကျလွန်းတယ်။ အခုမှ အသစ်ချုပ်ထားတာကို နောက်ထပ် မချုပ်ချင်တော့ဘူး”
ယန်ချုံးက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ရင်း သူမ၏ နုဖတ်နေသော ပါးပြင်လေးအား အသာအယာ ဆွဲဆိတ်ကာ ချစ်စနိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“အသည်းယားစရာ ကောင်မလေးပဲ။ မင်းအတွက် အဝတ်အသစ် ချုပ်ပေးတာကိုတောင် မယူချင်ဘူးတဲ့လား။ ဘာပူစရာရှိလဲ တို့အိမ်မှာ ပိုက်ဆံရှိတာပဲ။ အဝတ်အသစ် တစ်ထည် နှစ်ထည်မကလို့ နေ့တိုင်းချုပ်ပေးရင်တောင် အစ်ကို ချုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
ယွီရှို့လည်း ယနေ့မှပင် ရရှိခဲ့သော ငွေတစ်ရာကျော်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားကာ ချက်ချင်းပင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွားလျက်…
“အစ်ကို... ကျွန်မ ယုံပါတယ်”
ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် စကားတပြောပြောဖြင့် အိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ ခြေချလာခဲ့ကြလေသည်။ အိမ်ရှေ့ဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ရပ်ကွက်အတွင်းရှိ အဒေါ်ကြီးများနှင့် အဘွားကြီးများမှာ စပ်စုလိုသော သိချင်စိတ်ပြင်းပြင်းဖြင့် သူတို့အနီးသို့ ဝိုင်းအုံ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။
“ဟယ်... ရှို့အာ... ဒါ အခုမှ ချုပ်လာတဲ့ အဝတ်အသစ်လား။ သိပ်လှတာပဲ ဟေ့”
“ဟုတ်ပါ့ ဟယ်... ဒီပိတ်စက တကယ်လှတာပဲ။ သမဝါယမ ဆိုင်မှာတောင် ဒီလောက်လှတဲ့ ပိတ်စမျိုး မတွေ့ဖူးဘူး”
“ပြီးတော့ လက်ရာကလည်း တကယ့်ကို ကိုယ်လုံးနဲ့ ကွက်တိပဲ။ ဒါက သာမန်အပ်ချုပ်သမား ချုပ်နိုင်တဲ့ လက်ရာမျိုး မဟုတ်ဘူးနော်”
“ရှို့အာ... ဒီအဝတ်အစားအသစ်က ချုံးဇီ အခုတင် ချုပ်ပေးတာလား။ ဘယ်လောက်ကုန်လဲဟင်... အတော်လေး ကုန်မှာပဲနော်”
ထိုစကားများကြောင့် ယွီရှို့၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ အလွန်တရာ ကြည်နူးပီတိ ဖြစ်သွားရကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလှသော လေသံလေးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုချုံးက ကျွန်မတို့ လက်ထပ်တော့မှာမို့လို့ သူရဲ့ အဝတ်ဟောင်းတွေကို ဆက်မဝတ်ခိုင်းတော့ဘဲ အသစ်တစ်ထည် ချုပ်ပေးတာပါ။ တစ်ထည်လုံးကို ၁၈ ယွမ် ကုန်ပါတယ်”
“၁၈ ယွမ်တောင်လား” ဟူသော အာမေဍိတ်သံများနှင့် အတူ အဒေါ်ကြီးများမှာ အံ့သြမှင်သက်ကာ လျှာတသပ်သပ် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
“အမလေး... ဒီချုံးဇီက တကယ် ပိုက်ဆံချမ်းသာတာပဲ။ အဝတ်တစ်ထည် ချုပ်တာကို ဒီလောက်အများကြီး သုံးရတယ်လို့။ ဒါက မိသားစုတစ်စုရဲ့ တစ်လစာ စားစရိတ်နဲ့တောင် ညီမျှနေပြီပဲ”
“ဟုတ်ပါ့တော်... လုံးဝကို မထင်ရဘူး။ ဒီချုံးဇီက ပုံမှန်ဆိုရင် ငတ်ငတ်ပြတ်ပြတ်နဲ့ အဝတ်အစား မွဲမွဲပဲ ဝတ်တတ်တာ... ဒီလောက် ပိုက်ဆံရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”
“ညည်းတို့က ဘာသိလို့လဲ။ ချုံးဇီက ပိုက်ဆံရှိတာကို အပြင် မပြတာဟဲ့... ကိုယ့်အတွက်ကျ မသုံးဘဲ ဇနီးသည်အတွက်ကျတော့ အကုန်သုံးပေးတာ။ ရှို့အာ... ညည်းကတော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ ချုံးဇီက ညည်းကို ဒီလောက် အလိုလိုက်တာ”
ထိုအချိန် ယန်အိမ်တော်အတွင်း၌မူ စန်းတာ့မားတစ်ယောက် အလွန်အမင်း အားကျ ငေးမောနေသော လေသံဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား မြည်တွန် တောက်တီးနေလေသည်။
“လောင်ယန်... ဟိုက ယွီရှို့ကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဘယ်လောက် ကံကောင်းလဲ။ ချုံးဇီက သိပ်အလိုလိုက်တာပဲ။ ၁၈ ယွမ်တောင် အကုန်ခံပြီး အဝတ်ချုပ်ပေးတယ်။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီ... ၁၈ ယွမ်တန်တဲ့ အဝတ်အစားမျိုး တစ်ခါမှ မဝတ်ဖူးသေးဘူး”
ယန်ပုကွေ့ကမူ ဇနီးသည်၏ စကားကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုလေသည်။
“ဟွန်း... ဒီနေ့ ငါးရောင်းလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရှိလို့ လက်ဖွာနေတာ နေမှာပေါ့။ ဒီကောင်က ဘဝကို ဘယ်လို စေ့စပ်တွက်ချက်ပြီး နေရမလဲဆိုတာ တကယ်မသိဘူး။ စကားပုံရှိတယ်မဟုတ်လား... ‘စားလို့လည်း မမွဲဘူး၊ ဝတ်လို့လည်း မမွဲဘူး၊ မတွက်ချက်တတ်ရင်ပဲ ဆင်းရဲလိမ့်မယ်’ တဲ့။ ရှေ့လျှောက် ဖြတ်သန်းရမဲ့ နေ့ရက်တွေက အရှည်ကြီး ရှိသေးတာ... သူသာ ဒီလိုမျိုး ပိုက်ဆံဖြုန်းနေရင် နောက်ကျရင် ငိုရမဲ့ ရက်တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်”
စန်းတာ့မားက စိတ်ပျက် လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်ကတော့ နေ့တိုင်း ဒီဟာတွက်ချက် ဟိုဟာတွက်ချက်နဲ့ပဲ... ရှင်ရဲ့ ဘဝကရော ဘယ်လောက်များ အဆင်ပြေသွားလို့လဲ”
ထိုအခါ ယန်ပုကွေ့က မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကာ လေသံမာမာဖြင့် ပြန်လည် ပက်ခွာလိုက်သည်။
“ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ငါတစ်ယောက်တည်း လစာနဲ့ လူခြောက်ယောက်ကို လုပ်ကျွေးနေရတာ... အငတ်မသေတာပဲ တော်တော်ဟုတ်နေပြီ။ မင်းက ဘယ်လို ဘဝကောင်းမျိုးကို လိုချင်နေသေးတာလဲ။ ဒါထက် မင်းရဲ့ သားကြီးကိုပဲ ကြည့်ဦး... အသက်လည်း ဒီလောက်ကြီးနေပြီ။ အလုပ်လည်း မရှိသေးဘူး။ နောက်ကျရင် သူ အိမ်ထောင်ကျရင် မိသားစုကို ဘယ်လိုလုပ် ကျွေးမလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ငါရဲ့ လစာ တစ်လစာတည်းနဲ့ လူခုနစ်ယောက်ကို လုပ်ကျွေးခိုင်းဦးမလို့လား”
သားကြီးဖြစ်သူ ယန်ကျဲချန်၏ အကြောင်းကို ရုတ်တရက် ထည့်သွင်း ပြောဆိုမိသွားသောအခါ စန်းတာ့မား၏ မျက်နှာပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းသွားရကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆိုလေသည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း အဘိုးကြီးရယ်... ရှင်ပဲ နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားပြီး သူ့အတွက် အလုပ်တစ်ခုလောက် ရှာပေးပါဦး။ နေ့တိုင်း အလုပ်မရှိဘဲ လျှောက်သွားနေတာ... နောက်ကျရင် ယွီလိကပါ သူ့ကို ထားခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ယန်ပုကွေ့က လေးလံသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း စိတ်ပျက် လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ငါက မူလတန်းကျောင်း ဆရာတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ကျောင်းမှာလည်း အလုပ်သမား မခေါ်ဘူးလေ”
စန်းတာ့မားက အလယ်ဝင်းဘက်ဆီသို့ မျှော်ငေးကြည့်လိုက်ရင်း အကြံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
“ဒါမှမဟုတ် ရှင် လောင်ယီ ဆီသွားပြီး အကူအညီ တောင်းကြည့်ပါလား။ ကျားကန်းစက်ရုံမှာ လမ်းကြောင်းရှိမလားလို့လေ။ သူက အဆင့် ၈ ဝါရင့် စက်ပြင်ဆရာပဲ... စက်ရုံမှူးရှေ့မှာလည်း မျက်နှာပွင့်တယ်မဟုတ်လား”
သို့ရာတွင် ယန်ပုကွေ့က လက်မခံနိုင်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ မမေးဖူးဘူး ထင်နေလား။ အဲဒီလောင်ယီက တကယ် စိတ်ပုပ်တာကွ။ အလုပ်နေရာ တစ်နေရာရဖို့ ယွမ် ၈၀၀ တောင်းတယ်။ ငါ စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ နိုင်ငံပိုင် စက်ရုံရဲ့ အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်း နေရာတစ်ခုအတွက် ပေါက်ဈေးက ယွမ် ၅၀၀ ပဲ ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကိုကျ ယွမ် ၈၀၀ တန်းတောင်းတာ... ဒါက ငါ့ကို အတိအလင်း ဓားပြတိုက်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ ငါက ဘယ်ကနေ ယွမ် ၈၀၀ သွားရှာရမှာလဲ”
စန်းတာ့မားက သက်ပြင်း တချချဖြင့် ထပ်မံ၍ အကြံပြုပြန်သည်။
“ကျားကန်းစက်ရုံက အလုပ်နေရာကို တို့တွေ မဝယ်နိုင်မှတော့... သားကြီးကို အပြင်မှာ ကျပန်းအလုပ်လေး ဘာလေး ထွက်လုပ်ခိုင်းရင် မကောင်းဘူးလား။ ဟိုချုံးဇီရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ လိုက်လုပ်ရင်တောင် အိမ်မှာ အလကား ထိုင်နေတာ ထက်စာရင် တော်သေးတာပေါ့”
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ယန်ပုကွေ့က အလျင်အမြန် လက်ကာ ပြလိုက်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။
“တော်စမ်းပါ... ဒီလို လမ်းဘေးလူမိုက်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကျပန်းအလုပ် လိုက်လုပ်တာ ဘာအလားအလာ ရှိမှာလဲ။ အသေအလဲ လုပ်မှ တစ်ရက်ကို ပြားဂဏန်း အနည်းငယ်ပဲ ရတာ။ ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့သားကို ထုပ်ပိုးအိတ်ကြီးတွေ သွားထမ်းခိုင်းရင် သူကော ထမ်းနိုင်လို့လား”
နောက်ဆုံးတွင်မူ စန်းတာ့မားတစ်ယောက် လွန်စွာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်သွားရကာ သောက ပွေလီစွာ ညည်းတွား လိုက်ရလေတော့သတည်း။
“ဒါလည်း မရ၊ ဟိုဟာလည်း မဖြစ်နဲ့... ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ”