အခန်း ၂၈

အခန်း (၂၈) - ငွေကုန်ကြေးကျခံရခြင်း

ယီတာ့မား၏ မျက်နှာအထက်ဝယ် ညို့မှိုင်း အုံ့မှိုင်းသော အရိပ်အယောင်တို့ ပိုမို ထင်ဟပ်လာပြီး “နင်တို့ အသားစားချင်တာနဲ့ ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ဟူသော စကားလုံးတို့သည် နှုတ်ခမ်းဖျားဝယ် တိုးထွက်လုနီးနီး ဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း ထိုစကားကို အပြင်သို့ ထုတ်ဖော် မပြောအပ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ နားလည်ထား၏။ အကြောင်းမူကား နောင်တစ်ချိန် အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်လာသည့်အခါ ကျားတုန်းရွှီးအပေါ်တွင်သာ မှီခိုအားထားရမည်ဟု ယီကျုံးဟိုင်က အကြိမ်ကြိမ် မှာကြား ထားဖူးသောကြောင့်တည်း။

ယီကျုံးဟိုင်၏ မျက်နှာ အမူအရာသည်လည်း ပျက်ယွင်းသွားရရှာသည်။ သို့သော် သူသည် ထုံးစံအတိုင်း လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာ နှုတ်ဆက်တတ်သည့် အလေ့အထကြောင့် အကျင့်ပါကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းမိလေသည်။

“တုန်းရွှီ... မင်း အခုထိ ထမင်း မစားရသေးဘူးလား။ အိမ်မှာ အခက်အခဲ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား”

သို့ရာတွင် ကျားတုန်းရွှီမှာမူ ထိုအမေးစကားကိုပင် စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား ချက်ချင်းပင် တူကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်ကာ ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာဖြင့် ပြောတော့လေသည်။

“ဆရာ... ဆရာက ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ ဂရုစိုက်ဆုံးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး။ အိမ်မှာ ပန့်ကန့်က အသားစားချင်တယ်ဆိုပြီး ပူဆာနေလို့ပါ။ ဒါတွေအားလုံး ယန်ချုံးဆိုတဲ့ ကောင်ကြောင့်ပဲ သူက နေ့တိုင်း အသားတွေ ချက်စားနေတော့ ပန့်ကန့်က အနံ့ရပြီး ဂျီကျတော့တာပေါ့။ ဆရာလည်း သိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း လစာနဲ့ မိသားစု တစ်စုလုံးကို ကျွေးမွေးနေရတာလေ။ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်တောင် ဝအောင် မစားရတဲ့ဥစ္စာ အသားဝယ်ဖို့ကျတော့ ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံရှိပါ့မလဲ။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော့်အမေက ပြောတယ်... မင်းဆရာက မင်းကို အချစ်ဆုံးပဲ။ သူကတော့ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သွားပြီး အသားဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံလေး ဘာလေး နည်းနည်းပါးပါး ချေးကြည့်ဦးဆိုလို့ ကျွန်တော် လာခဲ့တာပါ”

ထိုသို့ပြောရင်း ယီကျုံးဟိုင်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ယီကျုံးဟိုင်မှာ မိမိကိုယ်မိမိ နောင်တကြီးစွာ ရမိလျက် ပါးရိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရသည်။ အကျိုးအကြောင်း မရှိဘဲ အဘယ်ကြောင့်များ အခက်အခဲ ရှိသလားဟူ၍ သွားရောက် မေးမြန်းမိပါလိမ့်။ ယခုမူ အခြေအနေမှာ တောခွေးကို အိမ်အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားချေပြီ။ ယီတာ့မားမှာ ပို၍ပင် ဒေါသချောင်းချောင်း ထွက်သွားကာ စားပွဲအောက်မှ နေ၍ ယီကျုံးဟိုင်၏ ခြေသလုံးကို အားကုန် လှမ်းကန်လိုက်လေတော့သည်။ နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် ယီကျုံးဟိုင်မှာ “အား...” ဟု အော်ဟစ်မိရှာသည်။

ကျားတုန်းရွှီလည်း အံ့အားသင့်သွားကာ ယီကျုံးဟိုင်ကို အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ နေမကောင်းလို့လား”

ယီကျုံးဟိုင်သည် ပြင်းပြလှသော နာကျင်မှုကို အံကြိတ်အောင့်ခံလျက် ကမန်းကတမ်း တုံ့ပြန်လိုက်ရသည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ခြေထောက်ကို ခြင်ကိုက်သွားလို့ပါ”

ထို့နောက် အခက်တွေ့နေသည့် အမူအရာဖြင့် ဖျောင်းဖျလေသည်။

“တုန်းရွှီရာ... အခုချိန်က အားလုံး အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေကြတာပဲ။ ဆရာတို့အိမ်လည်း သိပ်ပြီး အဆင်ပြေလှတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ အသားစားတာကို လျှော့နိုင်သမျှ လျှော့စားကြတာပေါ့။ ပြီးတော့ အခုက လကုန်ခါနီးနေပြီဆိုတော့ မင်းကို ပိုက်ဆံပေးလိုက်ရင်တောင် အသားဝယ်ဖို့ အသားလက်မှတ်မှ မရှိတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

ကျားတုန်းရွှီက ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်ကာ တုံ့ပြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

“ဆရာ... ကျွန်တော့်အမေက ပြောတယ်။ လူကြီးတွေ အသား မစားရလည်း ကိစ္စ မရှိပေမဲ့ ပန့်ကန့်က ကြီးထွားဖွံ့ဖြိုးရမဲ့ အရွယ်ရောက်နေပြီလေ။ အသား မစားရလို့ မဖြစ်ဘူးတဲ့။ အာဟာရ မလုံလောက်ရင် အရပ် မရှည်ဘဲ နေလိမ့်မယ်။ နောင်ကျရင် ဆရာ့အတွက် အရိုးအိုး ခွဲပေးမဲ့သူ ဘယ်ရှိတော့မလဲ... ဟုတ်တယ်မလား”

ယီကျုံးဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံ၍ ပျက်ယွင်း သွားရပြန်သည်။ ဤသည်ကား ဆန်းပြားသော စကားလုံးတို့ဖြင့် သွယ်ဝိုက်၍ ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ပန့်ကန့်ကို အသားမကျွေးပါက သူ့အတွက် အိုစာမွေးစာ ပြုစုပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း အရွဲ့တိုက်နေခြင်းပင်။

ကျားတုန်းရွှီက စကားကို ဆက်လက်၍ ဆိုလေသည်။

“အသားလက်မှတ် ကိစ္စအတွက်လည်း ဆရာ စိတ်ချပါ။ အသားလက်မှတ် မရှိရင် ကျွန်တော် ချိုးငှက်ဈေးကွက်ကို သွားဝယ်မှာပါ။ ချိုးငှက်ဈေးကွက်က အသားတွေက အသားလက်မှတ် မလိုဘူး။ တစ်ကျင်းကို တစ်မောင်၊ နှစ်မောင်လောက်ပဲ ပိုပေးရတာပါ”

ယီကျုံးဟိုင်မှာ မတတ်သာသည့် အဆုံး ယီတာ့မားထံသို့ အကူအညီ တောင်းခံသည့် မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသော်လည်း ယီတာ့မားမှာမူ မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်လျက် တစ်ချက်ကလေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ချေ။ သူသည် တွန့်ဆုတ် နှေးကွေးသော လက်အစုံဖြင့် အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစအချို့ကို နှိုက်ယူလိုက်ပြီး တစ်ယွမ်တန် နှစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ စကားပင် မဟရသေးမှီ ယီကျုံးဟိုင်၏ လက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော ကျားတုန်းရွှီက ကပ်ချွဲကာ တောင်းဆိုပြန်သည်။

“ဆရာ... ပေးမဲ့အတူတူ နည်းနည်း ပိုပေးပါလား။ ခိုဈေးကွက်က အသားတွေက အခု တော်တော် ဈေးကြီးနေတာ ဆရာ သိရဲ့သားနဲ့”

ယီကျုံးဟိုင်၏ လက်အစုံမှာ ဒေါသနှင့် နှမြောစိတ်ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီးနောက် ငါးယွမ်တန် တစ်ရွက်ကို ပြောင်းလဲထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း အားနာပါးနာ ပြောလိုက်ရသည်။

“တုန်းရွှီ... ဆရာ့မှာလည်း အခု လက်ထဲ သိပ်ငွေ မရွှင်ဘူးကွ။ မင်းရဲ့ဆရာကတော်ကလည်း နေ့တိုင်း ဆေးသောက်နေရတာ။ ဒီငွေ ငါးယွမ်ကိုတော့ ချွေချွေတာတာ သုံးပါဦးကွာ”

စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောရသေးမှီ ကျားတုန်းရွှီက ထိုငွေကို လောဘတကြီး လှမ်းယူလိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ပင် ကတိပေးလိုက်၏။

“ဆရာ... စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်”

ထို့နောက် လက်ထဲတွင် စားလက်စ ဖြစ်နေသော ပေါင်မုန့်တစ်ဝက်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ အကုန် ထိုးထည့်လိုက်ကာ စားပွဲပေါ်မှ အခြားပေါင်မုန့် တစ်လုံးကိုလည်း လှမ်း၍ ယူလိုက်ရင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပေါင်မုန့်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် အိမ်အပြင်သို့ အမြန်ဆုံး ခြေဦးလှည့် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

“ဆရာ... ဒါဆိုရင် ဆရာတို့ လင်မယားကို ကျွန်တော် မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် သွားပြီ။ မြန်မြန် ထမင်းစားကြပါတော့”

သူ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယီတာ့မားသည် ဒေါသမီး တဟုန်းဟုန်း တောက်လျက် ထမင်းပန်းကန်ကို စားပွဲခုံပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ဆောင့်ချလိုက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဆူပူ ကြိမ်းမောင်းလေတော့သည်။

“နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံ လာညှစ်နေတာ။ ဒီလိုနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရှေ့ဆက် ရပ်တည်နိုင်မှာလဲ။ ရှင်က သူ့ကို ရှင်တို့ အိုစာမွေးစာ လုပ်ခိုင်းမှာလား ဒါမှမဟုတ် ရှင်ကပဲ သူတို့မိသားစု တစ်စုလုံးကို ထိုင်လုပ်ကျွေးနေရမှာလား”

ယီကျုံးဟိုင်၏ မျက်နှာမှာလည်း အဆမတန် ညိုမှိုင်းသွားရသည်။ အိုမင်းမစွမ်းချိန်တွင် အားကိုးအားထား ပြုရန်အတွက် ကျားတုန်းရွှီကို အဘယ်ကြောင့်များ ရွေးချယ်ခဲ့မိပါလိမ့်ဟု ယခုအခါတွင် သူ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နောင်တရမိ နေချေပြီ။ ယခုမူ ကျားမိသားစုသည် ကပ်ပါးကောင် တစ်အုပ်ပမာ မိမိ၏ သွေးသား စွမ်းအားတို့ကို စုပ်ယူဝါးမြို နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုမှ နောင်တရခြင်းသည် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ရန်လည်း မစွမ်းသာတော့ချေ။ ထို့ပြင် ယခင်ကတည်းက စိုက်ထုတ် ရင်းနှီးခဲ့ရသော ငွေကြေးနှင့် အချိန်တို့မှာ အလွန်ပင် များပြားလှသဖြင့် ယခုမှ ဖြတ်တောက်လိုက်ပါက ယခင်က ပေးဆပ်ခဲ့သမျှ အားလုံးမှာ သဲထဲရေသွန် ဖြစ်ရချေတော့မည်။ ယီကျုံးဟိုင်အနေဖြင့် မစွန့်လွှတ်ရက် နိုင်ပါချေ။

ယခင်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို နှမြောရုံသာမက မိမိ၏ သိက္ခာနှင့် မျက်နှာပန်း ပျက်စီးရမည့် အရေးကိုလည်း သူ မလိုလားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် ကျားတုန်းရွှီကို လက်လျှော့လိုက်ပါက မိမိကိုယ်တိုင် လူရွေးမှားခဲ့ကြောင်း လူသိရှင်ကြား ဝန်ခံလိုက်သလို ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ရာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အကြီးအကဲ ‘ယီတာ့ယဲ့’ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ သြဇာတိက္ကမနှင့် ဂုဏ်ဒြပ်တို့ ညှိုးနွမ်းသွားမည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုမူ မှားမှန်း သိသော်လည်း ယီကျုံးဟိုင်မှာ မျက်စိမှိတ်၍ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရုံမှ တစ်ပါး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း ယီကျုံးဟိုင်သည် မိမိ၏ အနှစ်အသားများကို အောက်ခြေ မရှိသော တွင်းနက်ကြီးသို့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပစ်ထည့်နေရသည့် အဖြစ်ကိုမူ လုံးဝ ကျေနပ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် တခြားသူတစ်ဦးဦးကို မိမိ၏ နေရာတွင် အစားထိုး၍ တာဝန်ယူစေမည့် နည်းလမ်းကောင်း တစ်ခုကို သူ စတင် ကြံဆရပေတော့မည်။

ယန်ချုံးတို့ အိမ်ဂေဟာတွင်မူ မိမိတို့ စားသုံးခဲ့သော ယုန်သားဟင်း တစ်နပ်ကြောင့် ယီကျုံးဟိုင်မှာ ဤမျှလောက် ဒုက္ခပင်လယ် ဝေသွားရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ ညစာ သုံးဆောင်ပြီးသည်နှင့် စောစောစီးစီးပင် အိပ်စက် အနားယူခဲ့ကြသည်။ မူလက ယန်ရှောင်ကျွမ်းနှင့် ယွီရှို့ကို အခန်းတွင်း၌ အတူတူ သိပ်ရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း လိမ္မာရေးခြား ရှိလှသော ယန်ရှောင်ကျွမ်းက လုံးဝ ငြင်းဆန်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ ကုတင်အသေးလေး ပေါ်တွင်သာ နေရာပြင်၍ အိပ်စက်ခဲ့သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်က အိမ်အတွင်း၌ လူတစ်ယောက် တိုးလာခြင်းသည် နေ့စဉ်လူမှုဘဝ အတွက် အတော်လေး အဆင်မပြေမှု ဖြစ်စေကြောင်း ယန်ချုံးကို သတိပေးနှိုးဆော် လိုက်သကဲ့သို့ ရှိစေသည်။ ထို့ပြင် ရှေ့ဆက်ရမည့် နေ့ရက်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်း ထပ်မံ ရရှိရန် နည်းလမ်းရှာဖွေ ရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ ထို့ပြင် ထိုအခန်းမှာလည်း မိမိတို့အိမ်နှင့် အလွန်အမင်း ဝေးကွာ၍ မဖြစ်ချေ။

ထိုစဉ် သူ့ဦးနှောက်ထဲသို့ ရှာကျူး၏ အိမ်ဘေးရှိ အခန်းငယ်လေး တစ်ခန်း ချက်ချင်း ထင်ဟပ်လာသည်။ ယခင်က သံမဏိစက်ရုံမှ လူငယ် နည်းပညာရှင် တစ်ဦး ထိုအခန်းငယ်တွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နောင်တွင် ထိုသူမှာ နယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့တာဝန် ကျသွားသဖြင့် ၎င်းအခန်းကို ရပ်ကွက်ရုံးမှ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခန်းလေးမှာ ကျဉ်းမြောင်းသော်လည်း လူတစ်ယောက် အခြေချရန် အတွက်မူ လုံလောက်မှု ရှိပေသည်။ အကယ်၍ ထိုအခန်းကိုသာ ရရှိခဲ့ပါက ယန်ရှောင်ကျွမ်းကို ပေးနေလိုက်လျှင် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ထိုအခန်းငယ်လေးကို တပ်မက်မောစွာဖြင့် မျက်စိကျနေသူများမှာ တစ်ယောက်မက ရှိနေချေသည်။ ကျားကျန်းရှစ်၊ လျိုဟိုင်ကျုံးနှင့် ယန်ပုကွေ့တို့အားလုံးက ထိုအခန်းကို ရရှိရန်အတွက် ချိန်ရွယ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျားမိသားစုတွင် အခန်းတစ်ခန်းတည်းသာ ရှိပြီး ယခုအခါ အဘွား၊ သားနှင့် မြေး သုံးဆက်မှ လူငါးယောက်တို့သည် ပြွတ်သိပ် ကျပ်ညပ်စွာ နေထိုင်နေရသဖြင့် ကျားကျန်းရှစ်မှာ ထိုအခန်းကို မိမိလက်ဝယ် သိမ်းပိုက်နိုင်ရန် အစဉ်အမြဲ အိပ်မက် မက်နေသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမတို့ အိမ်တွင် ကျားတုန်းရွှီ တစ်ဦးတည်းသာ မြို့ပြ အိမ်ထောင်စု စာရင်းဝင် ဖြစ်သဖြင့် ရပ်ကွက်ရုံးက အခန်းတစ်ခန်းသာ ခွဲဝေချထား ပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမအနေဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက် တောင်းဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း အရာမထင်ခဲ့ချေ။

ထို့နောက် သားသုံးယောက်ရှိသော လျိုဟိုင်ကျုံးလည်း ရှိသေးသည်။ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူ လျိုကွမ်ချီမှာ အိမ်၌ အခန်း မလောက်ငသဖြင့် သူများအိမ်တွင် ဝင်အိပ်ရသော သမက်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဇနီးသည် မိသားစုနှင့် အတူ နယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ အလုပ်လုပ်ကိုင် သွားခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်မှာ ခေါင်းကြီး လျိုဟိုင်ကျုံး၏ ရင်တွင်း၌ ဘယ်သောအခါမျှ မလဲလျောင်းနိုင်သော ဒဏ်ရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူကလည်း ထိုအခန်းကို ရယူကာ နောက်ပိုင်းတွင် လျိုကွမ်ထျန်း သို့မဟုတ် လျိုကွမ်ဟိုင်တို့ကို ပေးနေရန် ကြံစည်ထား၏။

ထို့ပြင် ယန်ပုကွေ့လည်း ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူ့အိမ်တွင် သားသမီးများ ပိုမိုများပြား လှသည်။ အထူးသဖြင့် အကြီးဆုံးသား ယန်ကျဲချန်မှာ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ကျော်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ လက်ထပ်ထိမ်းမြားရန် အခန်းတစ်ခုကို အလောတကြီး လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ရပ်ကွက်ရုံးသို့ သွားရောက် လျှောက်ထားရာတွင် ပယ်ချခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ရပ်ကွက်ရုံး၏ အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းလှ၏။ ခြံဝင်းအတွင်း အခန်းလိုအပ်နေသူ အလွန်အမင်း များပြားလှပြီး “ဘုန်းကြီးများ၍ ဆွမ်းနည်းရသည့်” အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သူ့ကိုမဆို ခွဲဝေ ပေးပါက မတရားသလို ဖြစ်သွားမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ လိုချင်ပါက ငွေကြေးပေးဆောင်၍ ဝယ်ယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။

“ငွေပေးပြီး ဝယ်ယူရမည်” ဟူသော စကားလုံးကြောင့် အကြီးအကဲ ‘တာ့ယဲ့’ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။ အခန်းတစ်ခန်းလျှင် ယွမ် ရာချီ ပေးဆောင်ရမည် ဖြစ်ရာ ယန်ပုကွေ့ အနေဖြင့် ဤမျှ များပြားလှသော ငွေကြေးကို မည်သို့လျှင် အကုန်အကျ ခံရက်ပါမည်နည်း။ လျိုဟိုင်ကျုံးသည်လည်း ဝေခွဲမရ တွေဝေနေမိသည်။ သူ၏ လစာငွေမှာ မနည်းလှသော်လည်း သုံးစွဲရမည့် နေရာများက အလွန် များပြားလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ပြီး အခွင့်အကောင်းကြုံပါက ဈေးနှုန်းကို ထပ်မံနှိမ်၍ ဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

သြဇာတိက္က မရှိလှသော အကြီးအကဲ ‘တာ့ယဲ့’ နှစ်ဦးနှင့် စွာတေးလန် မိန်းမကြီးတစ်ဦးတို့ ဝိုင်းအုံတပ်မက် နေကြသည့် ကြားမှ ဤအခန်းကို ရယူနိုင်ရန်မှာ လွယ်ကူလှသော ကိစ္စ မဟုတ်ကြောင်း ယန်ချုံး ကောင်းစွာ သိရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိအနေဖြင့် အမြန်ဆုံး လက်ဦးမှု ရယူရမည်ဖြစ်ပြီး ငွေကုန်ကြေးကျလည်း အနည်းငယ် ခံရပေတော့မည်။