အခန်း ၂၇၇

အခန်း (၂၇၇) မင်းက တကယ် ယူရဲလို့လား

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေလေပြီ။

အပြင်ဘက်ရှိ ရွေ့လျားပစ်မှတ်များကို နှစ်ပိုင်းခွဲထားပြီး ချန်ဖုန်းနှင့် သခင်လေးနန်ကုန်းရိတို့က မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာပစ်မှတ်များကို အသီးသီး ပစ်ခတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

အကွာအဝေးမှာ မီတာငါးဆယ်ခန့် ရှိပေ၏။

ပစ္စတိုနှစ်လက်ကို တစ်လက်စီခွဲကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလေသည်။

သခင်လေးနန်ကုန်းရိက ကျီရွှယ်အာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"ရွှယ်အာ... တကယ်လို့ ဒီကောင်လေးက နောက်ကျရင် ယွမ်သန်းသုံးရာ မထုတ်ပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီအကြွေးက မင်းရဲ့ ပခုံးပေါ် ရောက်လာမှာနော်..."

ကျီရွှယ်အာသည် မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူမလည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကိစ္စရပ်အားလုံးက သူမကြောင့် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ချန်ဖုန်းသာ တကယ်ရှုံးနိမ့်သွားပြီး ယွမ်သန်းသုံးရာ မထုတ်ပေးနိုင်ပါက သူမက သူ၏ကိုယ်စား တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးရမည် ဖြစ်လေ၏။

သူမ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်ဖုန်းအနီးသို့ ရုတ်တရက် လျှောက်သွားကာ တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဘယ်လိုလဲ... သူ့ကို ငါပဲ ယှဉ်ပြိုင်လိုက်ရမလား... တကယ်လို့ ငါ သေချာလေး ကစားမယ်ဆိုရင် သူ့ကို နိုင်ကောင်းနိုင်နိုင်တယ်..."

ကျီရွှယ်အာ ဤစကားများကို ပြောဆိုချိန်တွင်ပင် သူမ၌ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူမက ချန်ဖုန်းထက် ပိုမိုကျွမ်းကျင်ပြီး အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးပိုများသည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ ခံစားနေရခြင်းသာ ဖြစ်၏။

"မလိုပါဘူး..."

ချန်ဖုန်းက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အဝတ်စတစ်စကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူကာ သူ၏မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ငါတို့ စကြမလား..."

"ဟင်..."

သခင်လေးနန်ကုန်းရိသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကောင်လေး... မင်းက ဒီလိုပုံစံနဲ့ တကယ် ကစားချင်တာလား... ကောင်းပြီလေ... ငါက အဆုံးထိ လိုက်ကစားပေးမယ်..."

သူသည် အသက်ခုနစ်နှစ်အရွယ်ကတည်းက သေနတ်များကို စတင်ကိုင်တွယ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေ၏။ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ အချို့လူများပင်လျှင် သူ၏ သေနတ်ကျွမ်းကျင်မှုလောက် မရင်းနှီးကြချေ။

မျက်လုံးပိတ်၍ သေနတ်ပစ်ခြင်းက သခင်လေးနန်ကုန်းရိအတွက် မည်သည့်စိန်ခေါ်မှုမျှ မဟုတ်ပေ။

သူကလည်း မျက်လုံးဖုံးရန် အဝတ်စတစ်စကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ ဒိုင်လူကြီးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"စတင်ပါ..."

ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သခင်လေးနန်ကုန်းရိသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အစိတ်အပိုင်းများကို ချက်ချင်း ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်သွက်လက်နေခဲ့သည်။ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း ထိုအရာများက သူ့အပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

"အစ်ကိုရိက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ..."

"အစ်ကိုရိရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် ကျည်ဆယ်တောင့်လုံး ပစ်ပြီးသွားတဲ့အချိန်အထိ အဲဒီကောင်လေးက သေနတ်တောင် တပ်ဆင်လို့ ပြီးဦးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ ပြုံးရွှင်နေကြလေသည်။ ချန်ဖုန်း အရှက်ကွဲသည်ကို ကြည့်ရန် ၎င်းတို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် ချန်ဖုန်းက စားပွဲပေါ်သို့ သူ၏လက်ဝါးဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်ကို ၎င်းတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့နောက် စားပွဲပေါ်ရှိ အစိတ်အပိုင်းများသည် ချက်ချင်းပင် ပစ္စတိုတစ်လက်အဖြစ်သို့ တပ်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဒါက..."

၎င်းတို့သာမကဘဲ ကျီရွှယ်အာပင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရပေ၏။

အလွန်မြန်လွန်းလှသည်။ မှော်ပညာတစ်ခုအလား ယုံကြည်နိုင်လောက်စရာ မရှိအောင်ကို မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

သခင်လေးနန်ကုန်းရိ၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်နေပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ သေနတ်တပ်ဆင်၍ တစ်ဝက်သာ ရှိသေးချိန်တွင် ချန်ဖုန်းက တပ်ဆင်ပြီးစီးသွားခဲ့လေပြီ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်။

"ဒိုင်း..."

"ဒိုင်း..."

"ဒိုင်း..."

ဆက်တိုက်ဆိုသလို သေနတ်သံဆယ်ချက် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ရွေ့လျားပစ်မှတ်ကို မှန်ကန်သွားခဲ့ပေသည်။

ငါးစက္ကန့်ပင် မပြည့်သေးချေ။ ချန်ဖုန်းသည် ပစ္စတိုကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှ အဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်လေ၏။

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လူတိုင်းက သူ့အား မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့၏။

ချန်ဖုန်း ပစ်မှတ်ကို မှန်သည်ဖြစ်စေ မမှန်သည်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံးတော့ သူ သေနတ်တပ်ဆင်သည့် အမြန်နှုန်းမှာ ယုံကြည်နိုင်လောက်စရာ မရှိအောင် အံ့မခန်းဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

သခင်လေးနန်ကုန်းရိသာ မျက်လုံးဖွင့်ထားလျှင်ပင် ဤအမြန်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ထပ် သေနတ်သံဆယ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သခင်လေးနန်ကုန်းရိသည် သူ၏မျက်လုံးများမှ အဝတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးနေလေသည်။

သူအလွန် လောကြီးသွားခဲ့သည်။ ဤကောင်လေးက ဤမျှလောက် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ သူ့ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေခဲ့သောအရာမှာ ချန်ဖုန်းသည် ရွေ့လျားပစ်မှတ် ဆယ်ခုစလုံးကို အမှန်တကယ် ပစ်ခတ်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ခုစီတိုင်းမှာ ဗဟိုတည့်တည့်သို့ မှန်ကန်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။

သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ခြောက်ခုသာ မှန်ကန်ခဲ့လေသည်။

"ငါ ရှုံးသွားပြီ..."

သခင်လေးနန်ကုန်းရိသည် ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံနိုင်သူတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် လူအများအပြား ကြည့်ရှုနေကြသဖြင့် သူ၏ ကတိစကားကို ဖျက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူက ချန်ဖုန်းအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"လောင်းကြေးက လောင်းကြေးပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီသေနတ်ပစ်ကွင်းကို ငါ အရမ်း ကြိုးစားပမ်းစား တည်ဆောက်ခဲ့ရတာ... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အားထုတ်မှုတွေ အများကြီး ပါဝင်နေတယ်... သေနတ်ပစ်ကွင်းကိုပေးဖို့တော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းရဲ့ ဘဏ်အကောင့်နံပါတ်ကို ပေးပါ... ငါ ယွမ်သန်းသုံးရာ လွှဲပေးလိုက်မယ်..."

“နန်ကုန်းမိသားစုဝင်တွေ အားလုံးက ယုံကြည်ရလောက်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူးလား…”

ချန်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ငါတို့ သေနတ်ပစ်ကွင်းကို လောင်းကြေးအဖြစ် သုံးဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်လေ... မင်း ရှုံးသွားပြီ... အခု သေနတ်ပစ်ကွင်းက ငါ့ဟာပဲ... ဘာလဲ... သခင်လေးနန်ကုန်း... မင်းက ကတိဖျက်ချင်နေတာလား..."

"ကျေးဇူးကန်းတဲ့ အလုပ်တွေ မလုပ်နဲ့နော်..."

သခင်လေးနန်ကုန်းရိမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာသူ မဟုတ်သော်လည်း နန်ကုန်းမိသားစုဝင် တစ်ဦးဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးမှာ သာမန်လူများ၏ အမြင်တွင် အောက်ခြေ၌ မရှိချေ။ ယခုအခါ သာမန်ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မေးခွန်းထုတ်ရဲသည်တဲ့လား။

"သခင်လေးနန်ကုန်းရိ... နင်က ရှုံးမဲမဲနေတာပဲလို့ ငါထင်တယ်..."

ဘေးတွင်ရပ်နေသော ကျီရွှယ်အာက လက်ပိုက်ကာ သူ့အား အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထိတ်လန့်မှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေ၏။

"နင်..."

ကျီရွှယ်အာက ချန်ဖုန်းဘက်မှ ဝင်ပြောပေးသည်ကို မြင်သောအခါ သခင်လေးနန်ကုန်းရိသည် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ကာ

သူ၏ ဒေါသကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားကာ ချန်ဖုန်းအား အထက်စီးမှကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ကျိုတိုမှာ မိသားစုကြီးငါးစု ရှိတယ်... ငါ့ရဲ့ နန်ကုန်းမိသားစုက အဲဒီထဲက တစ်ခုပဲ... သေနတ်ပစ်ကွင်းက ငါ့နန်ကုန်းမိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကွ... အဲဒါကို မင်းဆီ ပေးလို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက တကယ် ယူရဲလို့လား..."

ဘေးတွင်ရပ်နေသော ကျီရွှယ်အာက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပေသည်။

ဟုတ်သည်… သူမက သခင်လေးနန်ကုန်းရိ၏ လက်စားချေမှုကို ကြောက်ရွံ့မည်မဟုတ်သော်လည်း ချန်ဖုန်းကရော မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

ချန်ဖုန်း၏ နောက်ခံအမှတ်အသားသည်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်ဟု သူမ တွေးထင်ထားသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမြစ်တွယ်နေသော နန်ကုန်းမိသားစုပင် ဖြစ်လေ၏။

မိသားစုကြီးငါးစုမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် လူလုံးထွက်ပြလေ့ မရှိသော်လည်း မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ချန်ဖုန်းကသာ သခင်လေးနန်ကုန်းရိကို တကယ်စော်ကားမိပါက သူ ပြဿနာကြီးကြီးမားမားနှင့် ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။

သူမ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ချန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့၏။

"မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ငါက သေနတ်ပစ်ကွင်းကို လောင်းထားတာ... အဲဒါကို ငါ ယူမှာပဲ... နန်ကုန်းမိသားစုလေး တစ်ခုက အဲဒီလောက်တောင် ကြီးကျယ်နေတာလား..."

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်နှင့် ဤသည်က လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ပွက်လောရိုက်သွားစေခဲ့ပေ၏။ ဤကောင်လေးက အလွန်အမင်း မောက်မာလွန်းလှသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ..."

သခင်လေးနန်ကုန်းရိသည် ဒေါသထွက်မည့်အစား ရယ်မောလိုက်လေ၏။ သူက အနောက်ဘက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးဝမ်... သူ့အတွက် လွှဲပြောင်းစာချုပ်တွေ လုပ်ပေးလိုက်... မင်းက ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ထို့နောက် သေနတ်ပစ်ကွင်း၏ တာဝန်ခံသည် ချန်ဖုန်းအား မေးမြန်းရန် ပြေးလာခဲ့၏။ ထို့နောက် စာရွက်စာတမ်းများကို ချန်ဖုန်းထံသို့ ချက်ချင်း လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ကျီရွှယ်အာက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ဆူပူပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"နင် သခင်လေးနန်ကုန်းရိကို မစော်ကားခဲ့သင့်ဘူး... နင် သေနတ်ပစ်ကွင်းကို ရလိုက်ပေမဲ့ သခင်လေးနန်ကုန်းရိရဲ့ စရိုက်အရဆိုရင် သူက အနှေးနဲ့အမြန် ပြန်ယူမှာပဲ... ဒါ့အပြင် နန်ကုန်းမိသားစုက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူးနော်... ချန်ဖုန်း... ငါ ဒါတွေအကုန်လုံး ပြောပြနေတာ ရှန်ယန်းယန်းကြောင့်ပဲ... နင်... ဒီလောက် မဆင်မခြင် မလုပ်သင့်ဘူး..."

"နန်ကုန်းမိသားစုက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်လို့လား..."

ချန်ဖုန်းက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူ ဤသေနတ်ပစ်ကွင်းကို တကယ် လိုအပ်နေခဲ့ပေ၏။ မြို့လယ်ခေါင်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးကွာသော်လည်း နေရာမှာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။

ဤနေရာက ပတီးရိုဆော နေထိုင်ရန်အတွက် ပြီးပြည့်စုံပေသည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတန်ကြာက ပတီးရိုဆောသည် နယ်စပ်မှ ကျိုတိုသို့ သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကတည်းက ချန်ဖုန်းသည် သင့်လျော်သော နေရာတစ်ခုကို မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။ ဤနေရာမှာတော့ တကယ်ကို ပြီးပြည့်စုံလှသည်။

"နင်... ဟူး..."

ကျီရွှယ်အာသည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဆောင့်လိုက်၏။ ယနေ့အတွက် သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ချန်ဖုန်းအား မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းရန် ဖြစ်ပေသည်။ ဤအချိန်၌ ထိုအရာအတွက် သူမတွင် စိတ်အခြေအနေ မရှိတော့ချေ။

"ငါ သွားတော့မယ်..."

ကျီရွှယ်အာက ခေါင်းခါပြပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။

ချန်ဖုန်းက ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

သူ၏ မိဘများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူများနှင့် ကျီမိသားစုတွင် ဆက်စပ်မှု ရှိ၊ မရှိ သိရှိနိုင်ရန်အတွက် ကျီရွှယ်အာကို သူ ဆက်သွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ထို့နောက် သေနတ်ပစ်ကွင်း၏ တာဝန်ခံကို သူ ခေါ်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် ယခုမှစ၍ ပတီးရိုဆော၏ နေထိုင်ရာနေရာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အများပြည်သူ ကြည့်ရှုရန် မသင့်လျော်တော့ချေ။

နစ်နာကြေး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပေးချေပြီးနောက် ဝန်ထမ်းများအားလုံးကို အလုပ်ဖြုတ်လိုက်လေသည်။

ခနအကြာတွင် ချန်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ဆီသို့ လေချွန်လိုက်၏။ ပတီးရိုဆောက အလျင်အမြန် ပျံသန်းဆင်းသက်လာပြီး အပြင်ဘက်ကွင်းပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်ဖုန်းသည် အိုယန်မိသားစုအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့တော့၏။