အခန်း ၂၇၉

အခန်း (၂၇၉) ပိုင်ရိဟန် အမဲလိုက်ခံနေရခြင်း

အဇူရာနန်းတော်နှင့် ပတ်သက်သော ကြေညာချက်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နယ်စပ်ပြင်ပ မြေအောက်လောကတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားလေ၏။

ယနေ့ခေတ်တွင် အဇူရာနန်းတော်သည် နာမည်ကျော်ကြားနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး အဇူရာနန်းတော်သခင်အသစ်မှာ ပို၍ပင် နက်နဲလှပေသည်။

သာမန်အဖွဲ့အစည်းများသည် သူတို့ကို လုံးဝ မစော်ကားရဲကြချေ။

ယွမ် ဘီလီယံ ၁၀ ဆုကြေးငွေနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့၏။

အချို့သော လုပ်ကြံသူအဖွဲ့အစည်းများနှင့် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံး လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။

ပိုင်ရိဟန်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်ကြောင်းကိုလည်း ၎င်းတို့ နားလည်ထားကြ၏။ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ပါက အနိုင်ရရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှသာ မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

မရေမတွက်နိုင်သော အဖွဲ့အစည်းများသည် ပိုင်ရိဟန်ကို ရှာဖွေနေကြပြီး မြေကြီးကို သုံးပေခန့် တူး၍ ရှာဖွေမတတ် ဖြစ်နေကြပေ၏။

ဤအချိန်၌ နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင်ရှိ တောအုပ်တစ်ခုအတွင်း၌။

ပိုင်ရိဟန်သည် လူခြောက်ရာကျော်ကို ဦးဆောင်ကာ ရူးသွပ်စွာ ဆုတ်ခွာနေခဲ့သည်။

သူ အဇူရာနန်းတော်မှ ခွဲထွက်လာကတည်းက သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော အဖွဲ့ဝင် တစ်ထောင်ကျော် ရှိခဲ့ပေ၏။ သို့သော် ဤကာလအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် ယခုအခါ သူ့တွင် လူခြောက်ရာကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ကျစ်..."

ပိုင်ရိဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသောအရာမှာ

နောက်မှလိုက်လာသူများသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိထားသော်လည်း သူ့ကို အမဲလိုက်ရန် လိုက်လာကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့ အကုန်လုံးက ဘယ်လိုမှ သတ်လို့မကုန်နိုင်ဘူး။

ထိုပိုးကောင်များက သူ၏ ခြေရာများကို မည်သို့ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြောင်း မည်သူမျှ မသိသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင် ပုန်းနေစေကာမူ ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားကြပေ၏။

ပြီးတော့ ယခုအချိန်

လီငါးရာဝန်းကျင်အတွင်း၌။

အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု ပိုင်ရိဟန်၏ ဦးတည်ရာသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြ၏။ သူသည် ရေစီးကြောင်း၏ ဗဟိုချက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သည့်နေရာသို့သွားစေကာမူ လူများကို ပိုမိုဆွဲဆောင်နိုင်နေပေသည်။

မကြာခင်တွင် သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ပိုင်ရိဟန်တို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ပိုင်ရိဟန်၏ အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာပြီး အဆုံးအစမရှိသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သတ်... သူတို့အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်စမ်း..."

"ငါ ပိုင်ရိဟန် က အဇူရာနန်းတော်သခင် မဟုတ်တော့ရင်တောင် ကြုံတဲ့သူ လာအနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးကွ..."

"မင်းတို့ ထိတ်လန့်သွားတဲ့အထိ ငါ သတ်ပစ်မယ်... ငါ့ကို နောက်ထပ် မဆန့်ကျင်ရဲတော့တဲ့အထိ မင်းတို့ကို သတ်ပစ်မယ်..."

သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အားက ပြေးဝင်လာသော ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးအား နှစ်ပိုင်း တိုက်ရိုက် ခွဲချလိုက်ပေသည်။

ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း လူတစ်ယောက်သေမယ်…

ပိုင်ရိဟန်သည် ညာလက်တွင် ဓားကိုကိုင်ထားပြီး ဘယ်လက်ဖြင့် ထိုးကြိတ်လိုက်သည်။

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ အခြားလူတစ်ဦး၏ ရင်ဘတ် ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရလေ၏။

ခွန်အားပဲဖြစ်ဖြစ်... အမြန်နှုန်းပဲဖြစ်ဖြစ်... တုံ့ပြန်မှုအမြန်နှုန်းပဲဖြစ်ဖြစ်...

ထိုနေရာရှိ မည်သူမျှ သူ့ကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သူ၏ဘေးရှိ အဘိုးကြီးလျို သည်လည်း လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်နေခဲ့ပေ၏။

သူ၏ အသက်ခြောက်ဆယ် သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆယ်အရွယ်ကို အထင်မသေးလိုက်ပါနှင့်။ သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များက သာမန် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်နေပေသည်။

အဘိုးကြီးလျိုသည် သံလက်အိတ်တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူနှင့် ထိတွေ့မိသူတိုင်းသည် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ရင်ဘတ်ဖောက်ထွင်းခံရလေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ အလောင်းကောင်တောင်တန်းများနှင့် သွေးပင်လယ်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသူများဖြစ်ကြပြီး ဤကဲ့သို့သော သတ်ဖြတ်မှုမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မည်သည့် သနားညှာတာမှုမျှ မပြသကြချေ။

သတ်ဖြတ်မှုများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေခဲ့၏။

အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတစ်ခုလုံးသည် မညှာမတာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ပိုင်ရိဟန်၏ ဘက်က လူအနည်းငယ်တွင် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ များ မရှိသော်လည်း ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ရှိနေသေးပေ၏။

၎င်းတို့သည် အသက်ရှင်ခြင်းကိုဖြစ်စေ၊ သေဆုံးခြင်းကိုဖြစ်စေ မကြောက်ရွံ့ကြချေ။

အပြန်အလှန် ပျက်စီးရမည်ဆိုလျှင်ပင် ၎င်းတို့၏ရှေ့ရှိ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

"သတ်..."

"သတ်..."

"သတ်..."

တစ်နေ့တွင် သူသည် ချန်ဖုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးရလိမ့်မည်ဟု ပိုင်ရိဟန် ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ လျှို့ဝှက်စွာ အရင်နာလန်ထူရန်ဖြစ်ပြီး နာလန်ထူပြီးနောက် အဇူရာနန်းတော်နှင့်အတူ နယ်စပ်ပြင်ပ စစ်မြေပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ဖြစ်ပေ၏။လက်ရှိ ဤကဲ့သို့သော အလှည့်အပြောင်းမျိုး ဖြစ်လာမည်ဟု မည်သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက နန်းတော်သခင်၏သားသည် သေဆုံးသွားခြင်းမရှိဘဲ ကံကြမ္မာ၏ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် အဇူရာနန်းတော်ကို ပြန်လည်ရယူသွားလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

၎င်းက သူ၏ အစီအစဉ်များအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေ၏။

သူ ပိုတွေးလေလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အဆုံးအစမရှိသော ဒေါသများကို ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်အဖြစ်သို့သာ ပြောင်းလဲနိုင်တော့၏။

"ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့်တွေ... ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့်တွေနဲ့များ ငါ့ကို ဝိုင်းသတ်ချင်နေတာလား... ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

"ငါ ထွက်သွားချင်ရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မှာလဲ..."

"ငါက မင်းတို့ကို ပြဿနာမရှာတာပဲ ကံကောင်းနေပြီ... အခု မင်းတို့က ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား... မင်းတို့ဆီမှာ အဲဒီလို စွမ်းရည်မျိုး ရှိတယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား..."

ထို့သို့ပြောရင်း ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်လေ၏။

သူ၏ခြေထောက်အောက်ရှိ အလောင်းများသည် တောင်တန်းများကဲ့သို့ စုပုံနေပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။ သို့သော် ဤသွေးများသည် သူ၏သွေးများ မဟုတ်ချေ။ ရန်သူများ၏ သွေးများသာ ဖြစ်၏။

ငါးမိနစ်မပြည့်မီမှာပင် တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

ပိုင်ရိဟန်တွင် လူလေးရာကျော် ကျန်ရှိနေသေးပေ၏။

အဝေးမှ လိုက်လံနေသော အဖွဲ့အစည်းများသည် ပိုင်ရိဟန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားပုံရသည်။

၎င်းတို့က မိုက်မဲသူများ မဟုတ်ကြချေ။ အချည်းနှီး အသက်မစွန့်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်၌ မည်သူမျှ ပိုင်ရိဟန်ကို မတားဆီးနိုင်ချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် အဝေးမှသာ လိုက်ပါသွားကြတော့၏။

၎င်းတို့ ဆက်လက် လှုပ်ရှားရန် မရဲရင့်ကြတော့ချေ။

"ဟွန့်... စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကောင်တွေ..."

ပိုင်ရိဟန်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိပုံစံက ရန်သူတွေအတွက် ပစ်မှတ်အဖြစ် အခု အရမ်းကြီးနေပြီ... အားလုံး လူဆယ်ယောက်တစ်ဖွဲ့ခွဲပြီး ချက်ချင်း လူစုခွဲကာ ပုန်းအောင်းဖို့ နေရာရှာကြစမ်း..."

"နားလည်ပါပြီ..."

လူအုပ်ကြီး ချက်ချင်း လူစုခွဲသွားကြလေ၏။

၎င်းတို့၏ တည်ရှိနေမှုက ပိုင်ရိဟန်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

"နန်းတော်သခင်..."

အဘိုးကြီးလျို သည် ပိုင်ရိဟန်အား နန်းတော်သခင်ဟု ခေါ်လေ့ရှိပုံရပေ၏။ သူက သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အခု အခြေအနေက မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး...အဇူရာနန်းတော်ကို ငါတို့ သေချာပေါက် ပြန်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အခု ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ..."

"ဘယ်သူက ပြန်ယူလို့မရဘူးလို့ ပြောလဲ..."

ပိုင်ရိဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ပြန်ယူဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဇူရာနန်းတော်ဆိုတာ ငါ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပမ်းစား တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပဲ... ပြီးတော့ စီးပွားရေး လမ်းကြောင်း အမြောက်အမြားကို ငါ ဆက်သွယ်နိုင်သေးတယ်..."

"ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လက်လျှော့လိုက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ဒါဆို အခု ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ..."

အဘိုးကြီးလျိုက သူ၏စကားများကို အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက အဇူရာနန်းတော်ကို ပြန်ရနိုင်သည်ဟု ပြောလျှင် သူ သေချာပေါက် ပြန်ရလိမ့်မည် ဖြစ်ပေ၏။

ပိုင်ရိဟန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လောကကြီးက ကျယ်ပြန့်ပါတယ်... ငါ့အတွက် နေစရာနေရာ တကယ်ပဲ မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

သူ စကားပြော၍ ပြီးဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့၏။

"ဝမ်လျန်..."

ပိုင်ရိဟန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

သူနှင့် ဤလူမှာ ပြိုင်ဘက်ဟောင်းများ ဖြစ်ကြပြီး ထိုအချိန်က သူရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများသည် တစ်ဖက်လူ ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ဒဏ်ရာများသက်သာ လာရန်အတွက် အချိန်သုံးနှစ်တိတိ ဂရုစိုက်ကုသခဲ့ရလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝမ်လျန်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေပေ၏။

"ပိုင်ရိဟန်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ..."

"သွားသေလိုက်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီ ဟုတ်လား..."

ပိုင်ရိဟန်၏ မျက်နှာတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ဝမ်လျန်... အခု ငါတို့ကြားက ပဋိပက္ခကို ဖြေရှင်းချင်တာ သေချာလို့လား... တခြားသူတွေ အကျိုးအမြတ် ရသွားမှာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား..."

"မင်း ဘာဆိုလိုချင်တာလဲ..."

ဝမ်လျန်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်၏။

သူ၏ ခွန်အားမှာ ပိုင်ရိဟန်ထက် အနည်းငယ် သာလွန်သော်လည်း သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ ထိုမျှ မလွယ်ကူလှချေ။ ၎င်းက အပြန်အလှန် ပျက်စီးသွားစေမည့် အခြေအနေတစ်ခုထက် မပိုခဲ့ချေ။

ပိုင်ရိဟန်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ပဋိပက္ခက အဇူရာနန်းတော်မှာ စတင်ခဲ့တာပဲ... ငါက အဇူရာနန်းတော်သခင် ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက မင်းကို ဝိုင်းသတ်ဖို့က ငါ့သခင်ရဲ့ အမိန့်ပဲ..."

"ငါ့သခင် သေသွားပြီ... အခု သူ့သားက အဇူရာနန်းတော်ကို ပြန်လည်ရယူသွားပြီ..."

"ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ရန်သူက ငါမဟုတ်ဘဲ လက်ရှိ အဇူရာနန်းတော်သခင် ဖြစ်သင့်တယ်...ငါတို့က အခုလက်ရှိ ရန်သူတွေ မဖြစ်သင့်ဘူး..."

ဤကိစ္စများသည် အဇူရာနန်းတော်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များဖြစ်ပြီး လူအများစုမှာ တကယ်ပင် မသိကြချေ။ ဝမ်လျန်မှာ ၎င်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေ၏။

သူ၏ အကြည့်များသည် ပိုင်ရိဟန်အပေါ်သို့ စုစိုက်ကျရောက်နေပြီး သူ လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။

ဝမ်လျန်က မေးလိုက်၏။"မင်း ဆိုလိုတာက..."

ပိုင်ရိဟန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ ရန်သူကနေ မိတ်ဆွေအဖြစ် ဘာလို့ မပြောင်းလဲနိုင်ရမှာလဲ..."

"မင်းနဲ့ အဇူရာနန်းတော်က ရန်ငြိုးရှိနေတုန်းပဲ...အဇူရာနန်းတော်က အနှေးနဲ့အမြန် မင်းကို ရှင်းလင်းလိမ့်မယ်... အခု ဘာလို့ ငါတို့ မပူးပေါင်းဘဲ အဇူရာနန်းတော်ကို အတူတူ ပြန်မတိုက်ခိုက်ရမှာလဲ..."

"နိုင်ငံဆယ်ခု မဟာမိတ်တပ်ကလည်း အခု အင်အားစုဆောင်းနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်..."

"အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက သူတို့ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ဒုတိယတိုက်ပွဲ စတင်ဖို့လည်း သိပ်မကြာတော့ဘူး…အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ဒါ ငါတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ..."

ဝမ်လျန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သို့သော် နောက်ခဏတွင် သူက မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ရုတ်တရက် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပိုင်ရိဟန်က အသေးအဖွဲ ရန်ငြိုးလေးကအစ လက်စားချေတတ်တယ်လို့ သူတို့ ပြောကြတာ အမှန်ပဲ...ဒီအကြံပြုချက်ကို ငါ စဉ်းစားကြည့်မယ်..."

ဤသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အဘိုးကြီးလျိုက စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။

"နန်းတော်သခင်..."

"သွားကြစို့... သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးတာနဲ့ ငါ့ကို လာရှာလိမ့်မယ်..."

ပိုင်ရိဟန်က ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ယခုအခါ အနည်းငယ် နေရသက်သာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။