အခန်း ၁၈၂

အခန်း ၁၈၂

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျန်းဟန်သည် ဤတစ်ခေါက်ရလဒ်ကို အလွန်ကျေနပ်မိ၏။ သူ၏ လက်ကျန်ငွေများနှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက ယခုအခါ သူ့လက်ထဲတွင် ငွေသန်းချီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သားရဲများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ငွေရှာရခြင်းမှာ အလွန်ပင်ပန်းလှသော်လည်း ကျန်းဟန်သည် အခြားသော သားရဲထိန်းချုပ်သူများကဲ့သို့ပင် ယင်းကို အလွန်အမင်း နှစ်သက်သဘောကျမိသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်သာ လုံးလုံးလျားလျား အလုပ်လုပ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူစိုက်ထုတ်လိုက်သည့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတိုင်းအတွက် သူ၏အင်အားသည်လည်း ထိုပမာဏအတိုင်း လိုက်လံကြီးထွားလာမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထိပ်ဆီသို့ ဆက်လက်ဦးတည်ခဲ့ပြီး လမ်းခရီးတွင် မည်သည့် အရှင်သခင်အဆင့်သားရဲကိုမျှ ထပ်မံ၍ သွားရောက်ရမ်မဆွတော့ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

မိုးကြိုးအစွယ်တောဝက်ကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် ပိုင်လင်း၏ လက်ရှိအဆင့်ကို စမ်းသပ်ရန်သာဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းကို ပိုမိုနားလည်သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်ရာ ဤခရီးစဉ်၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သည့် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းဆီသို့ သဘာဝအတိုင်း ပြောင်းလဲသွားရမည် ဖြစ်သည်။

နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော ပိုင်လင်း၏ အကာအကွယ်ကြောင့် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်သည် ကျန်းဟန်အတွက် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ တိမ်တိုက်များထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် မိုးကြိုးများ၏ စွမ်းအားက ဒီရေကဲ့သို့ တိုးပွားလာကာ မိုးကြိုးများမှာ မိုးကြိုးရေတံခွန်ကြီးများအသွင်သို့ပင် ကူးပြောင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် ကျန်းဟန်နှင့် ပိုင်လင်းတို့သည် ဖိအားအနည်းငယ်မျှသာ ခံစားကြရသည်။

မိုးကြိုးများ ဆက်တိုက် ဗုံးကြဲခံနေရသော ဤနယ်မြေတွင် သက်ရှိဟူသမျှ လုံးဝကွယ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ မည်သည့်ပန်း၊ မြက် သို့မဟုတ် သားရဲကိုမျှ မတွေ့မြင်ရတော့ပေ။

သက်ရှိပုံစံ အများစုသည် ဤကဲ့သို့သော အဆက်မပြတ် ကျရောက်နေသည့် မိုးကြိုးရေတံခွန် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှင်သန်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။ မိုးကြိုးပစ်ခတ်မှုများကြောင့် မြေပြင်မှာ အလွန်အမင်း ပူပြင်းနေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးများသည်လည်း ထပ်ခါတလဲလဲ အရည်ပျော်ကာ ပြန်လည်ခဲသွားကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဂုဏ်သတ္တိများ လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသော မိုးကြိုးကျောက်တုံးများအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားကြသည်။

မိုးကြိုးရေတံခွန်ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။

နာမည်အတိုင်းပင်...။ ၎င်းသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ အဆုံးမရှိ စီးဆင်းကျလာသော မိုးကြိုးများပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံမျှနှင့်ပင် ငရဲကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း ကျန်းဟန်သည် ယခုအခါ သူ၏နဂါးကို စီးနင်း၍ ထိုပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအတွေ့အကြုံမှာ သူ၏အတိတ်ဘဝနှင့် ယခုဘဝ နှစ်ခုလုံးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး ဆန်းသစ်မှုနှင့် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

အတန်ငယ် ခရီးနှင်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် သန့်စင်သော မိုးကြိုးကျောက်တုံးအချို့မှာ မိုးကြိုးဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အနည်းငယ် ကောက်ယူခဲ့သေးသည်။

၎င်းတို့အပြင် ထူးခြားသော ဝိညာဉ်အပင်အချို့သည်လည်း မိုးကြိုးများကြားတွင် မွေးဖွားလာတတ်သော်လည်း အများစုမှာ ရေရှည်ရှင်သန်ရန် ခက်ခဲလှ၏။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် မြင့်မားသော သန့်စင်မှုနှင့် အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

သူတို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ ရှေ့ရှိ မိုးကြိုးရေတံခွန်များသည် ပိုမိုသိပ်သည်းလာ၏။ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ခရမ်းရောင်၊ အနီရောင်နှင့် အပြာရောင် မိုးကြိုးများသည်လည်း ရံဖန်ရံခါ ပစ်ခတ်ကျဆင်းကြနေသည်။ ကျန်းဟန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုလျှင် အဆင့် ၅ မိုးကြိုးဒြပ်စင် သားရဲတစ်ကောင်ပင် ဤနေရာ၌ ရေရှည်ရှင်သန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“မင်း တောင့်ခံနိုင်သေးရဲ့လား။”

ကျန်းဟန်က ပိုင်လင်း၏ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။ မိုးကြိုးဒဏ် ခံနိုင်ရည်ရှိသည့်တိုင်အောင် ပိုင်လင်းတွင်လည်း ၎င်း၏ အကန့်အသတ် ရှိနေသေးသည်။

“သခင်... ကျွန်တော် တောင့်ခံနိုင်ပါသေးတယ်။ ပြီးတော့ ရှေ့က မိုးကြိုးတွေက အားနည်းသွားနေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။”

ပိုင်လင်းက ကျန်းဟန်ထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်နေသော မိုးကြိုးများသည် မည်းနက်သော လောင်ကျွမ်းရာများကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပျောက်ကင်းသွားပြီး ပိုင်လင်း၏ ခရမ်းရောင်အကြေးခွံများကိုပင် ပိုမိုတောက်ပကြည်လင်လာစေသည်။

“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ရှေ့ကို ဆက်သွားကြမယ်။”

ကျန်းဟန်က ရှေ့သို့ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်၏ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ လူတစ်ယောက်မျှပင် မတွေ့ရသေးချေ။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များ မှားယွင်းသွားခဲ့လေသလော။

ကျန်းဟန် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားမိသည်။

“ဝူးးး...အပြင်းထန်ဆုံး မိုးသက်မုန်တိုင်းက ရှေ့နားမှာပဲ ရှိတော့တယ်။”

ပိုင်လင်းက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ၎င်း၏အမြီးကို ယမ်းခါကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်၏ ထိပ်ဖျားသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပုံရသော်လည်း ပိုင်လင်းက မိုးကြိုးရေတံခွန်၏ နောက်တွင် ထူးခြားသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။

“ဒါက ဘာလဲ။”

မိုးကြိုးရေတံခွန်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ပတ်လည်တွင် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ ဝဲလည်နေသေးသော်လည်း မိုးကြိုးများမှာ ဤနေရာသို့ ပစ်ခတ်ခြင်းမရှိပေ။ ဤနေရာသည် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်၏ စစ်မှန်သော တောင်ထိပ် ဖြစ်ဟန်တူသည်။

“သခင်... အဲဒီ ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ထဲက နဂါးချီစွမ်းအင်က အရမ်း သိပ်သည်းလွန်းနေတယ်။”

ပိုင်လင်းသည် ၎င်း၏ ဧရာမနဂါးမျက်လုံးကြီးများဖြင့် သူ၏ရှေ့ရှိ ကြီးမားလှသော ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကြီးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ပြည့်ပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် တစ်ခုများလား။”

ကျန်းဟန် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်က ဘယ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသနည်း။ အထဲတွင် ဘာရှိနေသနည်း။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ မြင်ကွင်းတစ်ခုက မရည်ရွယ်ဘဲ အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျယ်ပြောလှသော ပြောင်းပြန်ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုထဲတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ရှေးကျသော ဧရာမနဂါးအလောင်းကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ နဂါးသွေးများက မြစ်များအသွင် စီးဆင်းနေပြီး နဂါးဝိညာဉ်များက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မုန်တိုင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေနေသည်။ ထို့ပြင် ထိုကမ္ဘာကြီး၏ ဗဟိုချက်တွင် နဂါးအမြီးကိုးချောင်း ဧရာမ မျက်လုံးတစ်လုံးမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် အိပ်စက်နေလေသည်။

ယင်းက ထိုပြောင်းပြန် ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်နေနိုင်သလော။

ကျန်းဟန် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း မဖြစ်နိုင်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုကမ္ဘာကြီးသည် အလွန် ရှေးကျပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ၎င်း၏ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရုံမျှဖြင့်ပင် ၎င်း၏ရတနာများကို လောဘတက်ချင်ကြသည့် ဤကြယ်ပြာရှိ လူသားများကို မှုတ်ထုတ်ပစ်ရန် လုံလောက်သည်။

သို့သော် ထိုနေရာမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်နေရာကိုမျှ သူ မတွေးတောနိုင်တော့ချေ။

“သခင်... ကျွန်တော်တို့ အထဲဝင်ကြည့်ကြမလား။”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်လင်း၏ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုက ကျန်းဟန်၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

“ပထမဆုံး အပေါ်တက်ပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရအောင်။”

ကျန်းဟန်လည်း အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားမိသည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ ဘာမှမရရှိခဲ့ပေ။ ဤနေရာတွင် ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့်အရာ မရှိဘဲ တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက်မှာ ဤဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်သာ ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင် အထဲဝင်ပြီး တစ်ချက်လောက်ကြည့်ရအောင်။”

ကျန်းဟန် တွေးတောပြီးနောက် အထဲဝင်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ လှည့်ပြန်သွားပါက အလွန် ပျင်းစရာကောင်းလှပေမည်။ ထို့ပြင် သူ၏ စိတ်အာရုံကလည်း ဤနေရာက မရိုးရှင်းကြောင်း ပြောပြနေခဲ့သည်။

ပိုင်လင်းသည် ချက်ချင်းပင်သူ့ကိုတင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းဟန် စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ နေရာလွတ်အသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

ပတ်ပတ်လည်တွင် အဆုံးမရှိသော မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့က အဝေးကြီးအထိ ဆန့်တန်းနေ၏။ တိမ်တိုက်များမှလွဲ၍ သူ ဘာကိုမျှ မမြင်ရ၊ မခံစားရပေ။ လူသားများ သို့မဟုတ် အခြား မည်သည့်အရာမျှလည်း မရှိချေ။

“ဒါက နဂါးငွေ့တန်းလား။”

ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်း၏ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သူ၏လက်များကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည့် မီးခိုးရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကဲ့သို့သော အရာများကို ကြည့်ရှုနေမိသည်။

“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး သခင်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ နဂါးချီစွမ်းအင်တွေ အများကြီး ပါဝင်နေတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ အဝေးကြီးကို မြင်နိုင်ပြီး အရာအများကြီးကို ခံစားသိရှိနိုင်တယ်။”

ပိုင်လင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အရာတွေ အများကြီးလား။ အထဲမှာ ဘာတွေရှိလို့လဲ။”

ကျန်းဟန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ပိုင်လင်း၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက သူ့ထက် ပိုမိုအသုံးဝင်ပုံရသည်။

“ကျွန်တော် သခင်နဲ့ မျှဝေပေးမယ်။”

ပိုင်လင်းက ၎င်း၏ အာရုံခံမြင်ကွင်းကို လျင်မြန်စွာ မျှဝေပေးလိုက်၏။ ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်း၏ မြင်ကွင်းတွင် ဤမီးခိုးရောင် နဂါးငွေ့တန်းများသည် အတားအဆီးတစ်ခု မဟုတ်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပိုင်လင်းသည် အလွန်အလှမ်းဝေးသောနေရာအထိ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

ဤနေရာလွတ်ထဲတွင် မတူညီသော ပစ္စည်းများစွာ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် မတူညီသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ထူးဆန်းသော သားရဲအမြုတေများနှင့် တူလှသည်။ အချို့မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ၎င်းတို့ကို ထိမိပါက သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အသွင်ရှိကာ အချို့မှာမူ အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသည်။

အရေးကြီးဆုံးအနေဖြင့် သူသည် လူတစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုသူမှာ အဖိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အရှင်သခင်အဆင့် သားရဲသုံးကောင်နှင့်အတူ မလှမ်းမကမ်းတွင် ဝဲလည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူသည် ဤလူကို မှတ်မိနေ၏။ ထိုလူမှာ တရားမဝင် ပစ္စည်းမျိုးစုံကို လိုက်လံစုဆောင်းတတ်သည့် တောတွင်းစျေးကွက် မှ မှောင်ခိုစျေးကွက် ကုန်သည်ကြီး နှလုံးသားမည်းနက်သော အဖိုးကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟန်သည် တစ်ကြိမ်က ဤလူ၏ ငွေညှစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးပြီး အချက်အလက်တစ်ခု ဝယ်ယူရန်အတွက် ၁၀၀၀၀၀ ပေးခဲ့ရဖူးသည်။

“သွားကြစို့။ အနားကိုသွားပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရအောင်။”

ကျန်းဟန် စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုစနစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

မကြာမီ သူသည် ပိုင်လင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆိုင်ရှင်အိုကြီး၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။ ဤလူသည် လှည့်စားတတ်ပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းသော မျက်နှာထား ရှိသည်။

သူသည် အရှင်သခင်အဆင့်ရှိ ခေါင်းရှစ်လုံးမြွေနဂါး၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသည်။

“ရှစ်ကလေး... မင်း တကယ်ပဲ ဘာမှ အာရုံမရဘူးလား။

နဂါးသွေးမျိုးဆက်ရှိတဲ့ သားရဲတွေက ဒီနေရာမှာ အားသာချက် ရနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ အသုံးမဝင်ရတာလဲ။ မင်းမှာလည်း ယင်တိုက်စားခြင်း ပင်လယ်နဂါးရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ရှိနေတာပဲလေ။”

“ငါ ဒါကို သုံးမှ ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်။”

အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံဝဲလည်ပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်အိုကြီးသည် အစိမ်းရောင် ပုလဲလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းရှစ်လုံးမြွေနဂါးအား ၎င်းကို အရောင်ဆိုးရန်အတွက် လတ်ဆတ်သော သွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်စေခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုအစိမ်းရောင် ရတနာပုလဲလုံးသည် မီးခိုးရောင် နဂါးငွေ့တန်း၏ နက်ရှိုင်းရာဆီသို့ ဆန့်တန်းသွားသော အပမချည်မျှင်များကဲ့သို့ လမ်းကြောင်းလိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းရှစ်လုံးမြွေနဂါးအား ၎င်းနောက်သို့ လိုက်ပါရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်သွားခဲ့သည်။

“ငါတို့ သူ့နောက်ကို လိုက်ပြီး သူ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။”

ကျန်းဟန်က အနည်းငယ် တွေးတောပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မူလက ဤနှလုံးသားမည်းနက်သော ကုန်သည်အိုကြီးကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ကို သတ်ပစ်ခြင်းက ကြီးမားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။ အခြားအရာများကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် ထိုအရှင်သခင်အဆင့် သားရဲသုံးကောင်တည်းနှင့်ပင် ငွေအမြောက်အမြား တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ထိုလူသည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားခြင်း၊ လုယက်ခြင်းနှင့် လူသတ်ခြင်းများကို အမြောက်အမြား ကျူးလွန်ထားသည့် မှောင်ခိုကုန်သည်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကျန်းဟန်အနေဖြင့် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် မည်သည့် အပြစ်ရှိစိတ်ကိုမျှ ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် လူတစ်ယောက်က ထိပ်ဆုံးသို့ တက်လှမ်းချင်ပါက လုယက်တိုက်ခိုက်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ နည်းလမ်းများသည် သံမဏိကဲ့သို့ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်ရပေမည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အကျိုးရှိစေရန် အခြားသူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ဤလောက၏ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်က ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ကရုဏာတရားများကိုသာ ဖက်တွယ်ထားမည်ဆိုပါက ထာဝရအသက်ကို လိုက်လံရှာဖွေရန် စဉ်းစားမနေသင့်တော့ချေ။

သို့သော် ဤအဖိုးကြီးတွင် အစွမ်းအစအချို့ ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ခဏလောက် ထပ်မံစောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကိုပင် သိရှိနိုင်လောက်ပြီး ထို့နောက်မှ သူ့ကို သတ်ပစ်လျှင်လည်း နောက်မကျသေးပေ။

ပိုင်လင်းသည်လည်း ချက်ချင်းပင် နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားတော့သည်။