အခန်း ၁၈၃

အခန်း ၁၈၃

ဆိုင်ရှင်အိုကြီးသည် ခေါင်းရှစ်လုံးမြွေကို စီးနင်းကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်သွားပြီး ထိုခရီးစဉ်အတွင်း သူသည် အန္တရာယ်များစွာကို တိတ်တဆိတ် ထူးဆန်းစွာ ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူသည် မီးခိုးရောင် နဂါးငွေ့တန်းထဲ၌ မျောပါနေသော ပုံဆောင်ခဲမျိုးစုံကို လိုက်လံစုဆောင်းနေခဲ့၏။ အချို့မှာ သစ်ကြားသီး အရွယ်အစား၊ အချို့မှာ လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစား ရှိကြပြီး အချို့မှာမူ လူဦးခေါင်းခန့်အထိပင် ကြီးမားကြသည်။

သို့သော် ထိုအရာများသည် ကြီးမားလေလေ ၎င်းတို့ထုတ်လွှတ်သော စွမ်းအင်လှိုင်းက ပိုမိုအန္တရာယ်များလေလေ ဖြစ်သည်။ သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသောအလင်းတန်းများကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စဉ်ဆက်မပြတ် အသုံးပြုနေရသည်။ ထိုစီးဆင်းနေသောအလင်းတန်းသည် ထိမိရုံမျှဖြင့် အသားနှင့် သွေးများကို အရည်ပျော်စေနိုင်သည့် ထူးခြားသော ဖျက်ဆီးအားပြင်းသည့် ဒြပ်ပစ္စည်းတစ်မျိုးကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ဤနှလုံးသားမည်းနက်သော အဖိုးကြီးသည် အသေးစားလေးများကိုသာ ရွေးချယ်စုဆောင်းခဲ့ပြီး ကြီးမားသောအရာများကိုမူ ဇွတ်တရွတ် မထိရဲပေ။

“အဲဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ။”

ကျန်းဟန်သည်လည်း အသေးစားလေးအချို့ကို စုဆောင်းလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ ကစားနေမိသည်။

“သခင်... ဒီအရာထဲမှာ အရမ်းသိပ်သည်းတဲ့ နဂါးချီစွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတယ်။ ပြီးတော့ တချို့ထဲမှာ တခြားစွမ်းအားတွေလည်း ပါနေသေးတယ်။ ဒါက အတိအကျ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိပေမဲ့ နဂါးချီစွမ်းအင် ပါတဲ့ ပုံဆောင်ခဲတွေကတော့ အများကြီးပဲ။”

ပိုင်လင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါ ဒါတွေကို မင်းအတွက် သရေစာမုန့်အနေနဲ့ သုံးလို့ရတာပေါ့ ဟုတ်လား။”

ကျန်းဟန်က စူးစမ်းလိုသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒါတွေက အရသာမရှိဘူး။”

ပိုင်လင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က သူတို့ထက် ပိုပြီး အဆင့်မြင့်နေပြီ။ အခုအချိန်မှာ ဒါတွေကို စားလည်း အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ ဒီဟာတွေက နဂါးသွေးမျိုးဆက်ပါတဲ့ သားရဲတွေအတွက် သူတို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို သန့်စင်အောင် ကူညီပေးဖို့ စားသုံးဖို့ပဲ သင့်တော်တာ။”

“ဒီလိုကိုး။ ဒါဆိုရင်လည်း အရင်ဆုံး နည်းနည်းလောက် စုဆောင်းထားပြီးမှ ကြည့်ကြတာပေါ့။”

၎င်းတို့ကို ပိုင်လင်းအတွက် အစားအစာအဖြစ် အသုံးမပြုနိုင်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ သို့သော်လည်း ဤအရာများကို စုဆောင်းပြီး ရောင်းချ၍ရနိုင်သေးရာ ၎င်းတို့မှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသင့်ပေသည်။

ကျန်းဟန်အနေဖြင့် ဤနဂါးချီပုံဆောင်ခဲများကို အသုံးပြုပြီး အခြားနဂါးတစ်ကောင်ကို ထပ်မံမွေးမြူရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူသည် ပိုင်လင်းတစ်ကောင်တည်းကိုပင် ကျွေးမွေးရန် မနည်းရုန်းကန်နေရသည် ဖြစ်ရာ အခြားတစ်ကောင်ကို ထပ်မံမွေးမြူခြင်းက ဒုက္ခရှာရာသာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ပိုင်လင်းသည် နဂါး၏ မူလသွေးနှင့် ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် ၎င်းကြီးပြင်းလာသရွေ့ အားအကောင်းဆုံး နဂါးတစ်ကောင် သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက အခြားနဂါးများကို ဤကဲ့သို့ နည်းလမ်းမျိုးဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဒုက္ခခံ မွေးမြူနေတော့မည်နည်း။

အကယ်၍ သူ မွေးမြူမည်ဆိုလျှင်ပင် အနာဂတ်တွင် အရင်းအမြစ်များအတွက် စိုးရိမ်စရာမလိုတော့သည့် အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ကျမှသာ သူ စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားပေလိမ့်မည်။

ဤနှလုံးသားမည်းနက်သော အဖိုးကြီးနောက်သို့ နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် လိုက်ပါပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် နေရာအသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာရှိ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများသည် ယခင်နေရာထက် ပိုမိုထူထပ်သိပ်သည်း၏။ ကျန်းဟန်သည် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် အမြင်အာရုံဖြင့် ဆယ်မီတာခန့် အကွာအဝေးကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အခြား ပိုမိုအားကောင်းသော အဆင့်မြင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူများဆိုလျှင် ၎င်းတို့ပတ်ပတ်လည် မီတာတစ်ရာခန့်ကိုသာ အလွန်ဆုံး မြင်တွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ဤနေရာတွင် အမြင်အာရုံလောက်ပင် အသုံးမဝင်ချေ။

ဤနေရာသည် လုံးဝသစ်လွင်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့၏ရှေ့မှောက်တွင် အဆုံးမရှိသော နက်မှောင်သည့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် အဆုံးမရှိဘဲ မှင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေကာ အလင်းရောင်အားလုံးကို ၎င်းထဲသို့ စုပ်ယူသွားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

လက်ရှိတွင် ထိုလူများ ရောက်ရှိနေသော အနေအထားမှာ ပင်လယ်ပြင်၏ အစွန်းပိုင်းတွင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ကမ်းခြေဟူ၍ မရှိဘဲ မီးခိုးရောင် နဂါးငွေ့တန်း၏ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ရှိသည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာတွင် အခြားလူများ၏ ပုံရိပ်များ ပိုမိုများပြားလာပြီး အားလုံးပေါင်း အရေအတွက် ဒါဇင်အနည်းငယ်ခန့် ရှိသည်။ ကျန်းဟန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဤဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်း ဤနေရာတွင် ရှိနေပုံရသည်။

နှလုံးသားမည်းနက်သော အဖိုးကြီးအပြင် ကျန်းဟန်သည် အလိုရှိနေသည့် ရာဇဝတ်ကောင် တုံးယင်၏ ကြံရာပါများကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုလူသုံးယောက်သည် ဝတ်ရုံနက်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝံပုလွေမျက်လုံးများရှိသည့် ကတုံးဆံတောက် လူငယ်တစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ပါနေကြသည်။ ထိုလူငယ်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်နဂါးပုလဲတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ မည်းနက်သော ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

“အဲဒါ ရွှေရောင်နဂါးပုလဲပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ...သူတို့က တရားခံတွေပဲ။”

ကျန်းဟန် တစ်ယောက်တည်း တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ ဤလူလေးယောက်စလုံးမှာ အလိုရှိနေသည့် ရာဇဝတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများနှင့် ရွှေရောင်နဂါးပုလဲကို ယူဆောင်သွားပါက မြူခိုးအဖွဲ့အစည်း သို့မဟုတ် သားရဲထိန်းချုပ်ရေးဗျူရိုထံမှ မြင့်မားသော ဆုကြေးငွေကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

ထိုကတုံးလူငယ်သည် အရှင်သခင်အဆင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားပြီး ၎င်း၏နောက်တွင် အခြား အားကောင်းသော အရှင်သခင်အဆင့် သားရဲနှစ်ကောင်လည်း လိုက်ပါနေသည်။

ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့၏ မြင်ကွင်းမှာ ကန့်သတ်ခံထားရသည့်တိုင်အောင် ကျန်းဟန်အနေဖြင့် ချက်ချင်းလက်ငင်း သေဆုံးစေနိုင်သော ထိုအန္တရာယ်ရှိသည့် ဖျက်ဆီးအားပြင်း အမြုတေများကို အသုံးမပြုပါက အောင်မြင်ရန် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဤအဖွဲ့အပြင် ကျန်းဟန်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အခြားအဖွဲ့တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ ထိုအဖွဲ့တွင် လူငါးဦး ပါဝင်ပြီး အားလုံးမှာ မြူခိုးမျက်နှာဖုံးများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် မြူခိုးအဖွဲ့အစည်း၏ အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်လာသော ဆံပင်ဖြူရောင်နှင့် အဖိုးကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟန်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအဖိုးကြီးသည် မမျှော်လင့်ဘဲ အနောက်သို့ ပြန်လည်လှည့်ကြည့်၏။

သူသည် ကျန်းဟန်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဆဌမအာရုံမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ထက်မြက်လှသည်။

ဤအဖိုးကြီးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်တန်ရာဘဲ မြူခိုးအဖွဲ့အစည်း၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျန်းဟန် သံသယဖြစ်မိသည်။

ဤလူများမှလွဲ၍ အခြားသူများမှာမူ တစ်ဦးတည်း သို့မဟုတ် နှစ်ဦး၊ သုံးဦးပါဝင်သော အဖွဲ့ငယ်လေးများဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသည်။

“အချိန်ကျပြီ...။ သွားကြစို့။ ဒီ သာမည ပင်လယ်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ဖြတ်ကျော်ရမယ်။ မင်းတို့ ဘာပဲရရ၊ ကိုယ့်အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။ ငါပြောခဲ့တဲ့ အရာတွေကိုလည်း စုဆောင်းဖို့ မမေ့ကြနဲ့။”

မြူခိုးအဖွဲ့အစည်းမှ မုတ်ဆိတ်ဖြူအဖိုးကြီးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် မည်းနက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ တစ်ဦးတည်း လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုသမုဒ္ဒရာသည် သိသိသာသာ လှိုင်းထန်နေသော်လည်း ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်သွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုကို လိုက်၍ အခြားသူများလည်း စတင်လှုပ်ရှားကာ သာမညပင်လယ်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ သားရဲများကိုမူ အားလုံး ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ကြ၏။ ဤအနက်ရောင် သမုဒ္ဒရာထဲတွင် သားရဲများက အသုံးဝင်ပုံမရချေ။

ကျန်းဟန်သည် ဇွတ်ရွတ်မလုပ်ဆောင်ဘဲ ထိုလူများ၏ လှုပ်ရှားမှုကိုသာ စောင့်ကြည့်နေ၏။

သူသည် အလွန်ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို အလွန်လျင်မြန်စွာပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ အားလုံးမှာ လူသားများဖြစ်ကြသော်လည်း အချို့မှာ အလွန်အလှမ်းဝေးသည်အထိ လျှောက်လှမ်းနိုင်ပြီး ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ အချို့မှာမူ မရှည်မဝေး လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ထက်ဝက်ခန့် ရေနစ်မြုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း သိလား ပိုင်လင်း။”

ကျန်းဟန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး သခင်။”

ပိုင်လင်းက ၎င်း၏ ဧရာမဦးခေါင်းကြီးကို ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းဟန်သည် လူတစ်ဦးမှာ ခေါင်းအထိ နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ ထိုသူမှာ အလိုရှိနေသည့် ရာဇဝတ်ကောင်အဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အရေးကြုံလာသည်ကို မြင်လျှင် ထိုသူသည် စောစောက မီးခိုးရောင် နဂါးငွေ့တန်းမှ စုဆောင်းရရှိခဲ့သော နဂါးချီပုံဆောင်ခဲကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ မည်းနက်နေသော ရေထုနှင့် ထိတွေ့မိသောအခါ ထိုပုံဆောင်ခဲသည် သူ့ကို အတွင်းမှ ကာကွယ်ပေးသည့် ဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာစေခဲ့သည်။

၎င်းကို မြင်မှသာ ကျန်းဟန်သည် ဤနဂါးချီပုံဆောင်ခဲ၏ အသုံးပြုပုံနည်းလမ်းကို နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားတော့သည်။ ဤအရာသည် နဂါးမျိုးနွယ် သားရဲများကို မွေးမြူနိုင်ရုံသာမက လူများကို ဤအနက်ရောင် သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ရန်လည်း ကူညီပေးနိုင်သည်။

“ပိုင်လင်း မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်ကြည့်နေ။ ငါ သွားပြီး စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ အဆင်မပြေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။”

ကျန်းဟန်က တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ထိုအနက်ရောင် သမုဒ္ဒရာက အမှန်တကယ် ဘာလဲဆိုတာကို သိရှိနိုင်ဖို့ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခြားသူများနှင့် အတော်အတန် လှမ်းသောနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ပင်လယ်ကမ်းစပ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ရေကို ထိတွေ့ကြည့်လိုက်၏။ ပင်လယ်ရေသည် အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်နေပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားကာ သာမန်ပင်လယ်ရေနှင့် ဘာမှ မထူးခြားပုံရသည်။

သို့သော် ပင်လယ်ရေနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့်အမျှ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အချက်အလက်တစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာ၏။ ဤပင်လယ်ကို သာမည ပင်လယ်ဟု ခေါ်ဆိုကြောင်းနှင့် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော သတ္တဝါများသာလျှင် လမ်းလျှောက်ဖြတ်ကျော်ကာ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေသည်။

“သာမည ပင်လယ်လား... ဆိုလိုတာက သာမညောင်ည သတ္တဝါတွေအားလုံး ပင်လယ်ထဲမှာ သေဆုံးကြရမှာဖြစ်ပြီး ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ သတ္တဝါတွေပဲ ဖြတ်ကျော်နိုင်မယ်ပေါ့။”

ကျန်းဟန် ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထားဖြင့် အနောက်သို့ လှည့်ကာ ပိုင်လင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းကို သာမန်သတ္တဝါဟု သတ်မှတ်၍မရနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

ထိုလူများသည် နဂါးချီပုံဆောင်ခဲများကို အသုံးပြုပြီး မိမိကိုယ်ကို ကူညီနိုင်ကြလျှင် အကယ်၍ သူသာ မူလသွေးနှင့် ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်ကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုမည်ဆိုပါက တစ်ဖက်ကမ်းသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းဟန် တွေးတောမိသော်လည်း သာမည ပင်လယ်ထဲသို့ သူကိုယ်တိုင်သာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အံ့သြစရာကောင်းလှသည်။ သူ ခြေလှမ်းလှမ်းကာ သာမည ပင်လယ်ပြင်ပေါ်သို့ နင်းလိုက်သောအခါ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ တိုက်ရိုက် မတ်တပ်ရပ်နေနိုင်ခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း သူ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။ အစပိုင်းတွင် အဆင်ပြေခဲ့သော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျံ့လွင့်ဖွယ် အတွေးမျိုးစုံ ပေါ်လာခဲ့သည်။ လောကီလူသားတို့၏ ဖြစ်ခြင်း၊ ပျက်ခြင်း၊ မွေးဖွားခြင်း၊ အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း၊ ချစ်သူနှင့် ခွဲခွာရခြင်း၊ မုန်းတီးနာကျည်းခြင်း၊ မပြည့်ဝသော အလိုဆန္ဒများနှင့် အခြားသော အတွေးမျိုးစုံ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရုန်းကြွလာ၏...။

ကျန်းဟန်သည် ၎င်းထဲတွင် လမ်းပျောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သာမည ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားလိမ့်မည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ထာဝရအသက်ဖြစ်သော်လည်း ဤသွေးဆောင်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အစပိုင်းတွင် သူ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စတင်ကာ လမ်းပျောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူ လမ်းပျောက်သွားသည့်တိုင်အောင် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် လမ်းပြတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းမှ ရုန်းထွက်နိုင်စေခဲ့ကာ ထိုမှတစ်ဆင့် သာမညပင်လယ်ပေါ်တွင် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားနိုင်စေခဲ့သည်။