အခန်း ၁၈၄

အခန်း ၁၈၄

“ဒါ ပိုင်လင်းကြောင့်လား။”

ကျန်းဟန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုလမ်းပြကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပိုင်လင်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။

ဤလမ်းပြရှိနေသရွေ့ သူ မည်သည့်အခါမျှ လမ်းပျောက်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းဟန်သည် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော ရှေ့မှောက်ရှိ သာမည ပင်လယ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊း အနောက်သို့ လှည့်ကာ ပိုင်လင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် စိတ်ကူးတစ်ခုဖြင့် ၎င်းကို သူ၏သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ပိုင်လင်းတစ်ယောက် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သခင်။”

ပိုင်လင်းက ကျန်းဟန်ကို အနည်းငယ် ဝေခွဲမရသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်၏။

“ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့။ မင်း အနောက်မှာ စောင့်နေစရာမလိုတော့ဘူး။”

ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်း၏ကျောပေါ်သို့ တက်စီးကာ ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို အသာအယာပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ သာမည ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားမည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားပြီဖြစ်ရာ ရှေ့တွင် ဘာရှိနေသည်ကို သိရှိနိုင်ရန် ဆက်လက်ချီတက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ သူ ပိုင်လင်းကို ကမ်းစပ်တွင် ချန်ထားရစ်၍ မရနိုင်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်သွားပြီး ပြန်မလာခဲ့ပါက ပိုင်လင်းသည် သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် ပိုင်လင်းကို တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

“ဟဲဟဲ... ဒါပေမဲ့ ရှေ့ဆက်ပြီး မသွားခင် ငါ့မှာ အရင်ဆုံး လုပ်စရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။”

ကျန်းဟန် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ မြူခိုးမျက်နှာဖုံး ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် မြူခိုးမျက်နှာဖုံးကို ထပ်မံအသုံးပြုကာ ပိုင်လင်းပုံသဏ္ဌာန်ကို အဖြူရောင်မြွေနဂါးတစ်ကောင်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။

၎င်းတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်များကို ပြောင်းလဲပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်းကို စီးနင်းကာ ထိုရာဇဝတ်ကောင်လေးဦးရှိရာ အဖွဲ့ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

“မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာကြတာလဲ။”

မီတာငါးဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော ပိုင်လင်းကို စီးနင်းထားသည့် ကျန်းဟန်သည် ထိုလူလေးဦး၏ ရှေ့၌ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ။”

ကျန်းဟန်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူသည် သာမညပင်လယ်တွင် သားရဲတစ်ကောင်ကို အမှန်တကယ် စီးနင်းနိုင်သည်ဟူသောအချက်ကြောင့် ထိုလူလေးဦးမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ ၎င်းတို့၏ လက်တွေ့ဘဝအပေါ် နားလည်ထားမှုများ လုံးဝပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

“မသေချင်ရင် ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေစမ်း။”

ကျန်းဟန်က သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစဥ်းလိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်အချို့ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဤလူလေးဦးအနက် အပေါင်းအပါသုံးဦးမှာ အနောက်တိုင်းမိန်းမပျက်၊ တောင်ပိုင်းကာမရူးနှင့် မြောက်ပိုင်းဖျင်ပြောင်ဟု လူသိများကြပြီး ကျန်းဟန် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော တုံးယင်နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ နှာဘူးသူခိုးလေးဦးဟု လူသိများကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှာမူ အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး မည်သည့်အချက်အလက်ကိုမျှ ချန်ထားရစ်ခြင်းမရှိချေ။ လူများစွာသည် ၎င်းတို့လေးဦးတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ရှိနေသည်ကိုပင် မသိကြချေ။

“တကယ်တော့... ဒီနေရာက အိမ်မွေးသားရဲတွေကို အကန့်အသတ်မဲ့ အလားအလာတွေ ရရှိစေနိုင်ပြီး သားရဲထိန်းချုပ်သူရဲ့ ပါရမီကို အားကောင်းစေတယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အကြီးအကျယ် တိုးပွားစေနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ကြားသိခဲ့ရလို့ ရွှေရောင်နဂါးပုလဲကို ခိုးယူပြီး ဒီနေရာကို လာခဲ့ကြတာပါ။”

နှာဘူးသူခိုးလေးဦး၏ ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် သူသည် ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်း အလွန်အမြင်ကျယ်သူဖြစ်ပြီး ကျန်းဟန်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိသောကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ကျန်းဟန် စီးနင်းထားသောအရာမှာ မြွေတစ်ကောင်နှင့် တူသော်လည်း ၎င်းမှာ သေချာပေါက် နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်ရမည်ဟု သူ အတပ်သိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မွေးရာပါ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော သတ္တဝါများဖြစ်သည့် စစ်မှန်သော နဂါးများသာလျှင် ဤနေရာရှိ သာမည ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို လျစ်လျူရှုနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပြီးပြည့်စုံသော နိယာမသံကြိုးကို ရရှိထားသည့် သားရဲတစ်ကောင်ပင်လျှင် ဤပင်လယ်၏ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်သာ တွားသွားနိုင်ပြီး ယခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းနိုင်စွမ်းမရှိချေ။

ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဤကတုံး ဝံပုလွေမျက်လုံး လူငယ်သည် မိမိတွင် ခုခံရန် အခွင့်အရေးမရှိကြောင်း သိလိုက်သည်။ စကားမပြောပါက သေရမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောဆိုပါက လူကုံထံတစ်ဦး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိနိုင်ကောင်း ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ရွှေရောင်နဂါးပုလဲလား။ မင်းသိထားသမျှ အကုန်ပြောစမ်း။”

ကျန်းဟန်သည် မိမိတွင် နဂါးတစ်ကောင် ရှိနေသည်ဟူသောအချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသမိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မသိရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် နေလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ကျွန်တော် အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့ပါတယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထိပ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားခဲ့ရပါတယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ နဂါးပုလဲတစ်လုံးကို သက်သေအမှတ်အသားအနေနဲ့ ရှာဖွေပြီး သွေးနဲ့ယဇ်ပူဇော်မယ်ဆိုရင် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါင်ကို ဖွင့်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိခဲ့ရပါတယ်။

အထဲကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သာမည ပင်လယ် ရှိနေတယ်။ နဂါးပုလဲရော၊ နဂါးချီပုံဆောင်ခဲတွေကပါ ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ပင်လယ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းဆီသို့ ရောက်ရုံနဲ့တင် အဲဒီမှာ သားရဲတွေကို အကန့်အသတ်မဲ့ အလားအလာတွေ ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး သားရဲထိန်းချုပ်သူရဲ့ ပါရမီကို အားကောင်းစေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို တိုးပွားစေနိုင်တဲ့ အရမ်းအံ့သြစရာကောင်းတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် အရင်းအမြစ်တွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပါတယ်။”

ထိုကတုံး ဝံပုလွေမျက်လုံး လူငယ်သည် သူသိသမျှ အရာအားလုံးကို နှုတ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်သည်။

“မင်းက တကယ်ပဲ အိပ်မက်ထဲကနေတစ်ဆင့် သိခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား။”

ကျန်းဟန် အနည်းငယ် သံသယဝင်သွား၏။

“တကယ်ကို အဲဒီလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်အနေနဲ့ သခင်ကြီးကို မလိမ်ရဲပါဘူး။ အကယ်၍ သခင်ကြီး သဘောတူမယ်ဆိုရင် ဒီငယ်သား သခင်ကြီးရဲ့နောက်ကနေ လိုက်ပါပြီး အလုပ်အကျွေးပြုပါရစေ။ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ရှိခဲ့ရင်လည်း သခင်ကြီးအတွက် ရှေ့ကနေ လမ်းပြစူးစမ်းပေးပါ့မယ်။ တခြား နားမလည်တာမျိုး ရှိရင်လည်း လွတ်လပ်စွာ မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန်လုံးကို ဖြေပေးပါ့မယ်။”

ဤကတုံး ဝံပုလွေမျက်လုံး လူငယ်သည် သူ၏လက်အောက်ရှိ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော လူသစ်သုံးယောက်နှင့်မတူဘဲ အလွန်အမြင်ကျယ်ပြီး အခြေအနေကို နားလည်လွန်းသည်။

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းတို့ကိုယ်ပေါ်မှာရှိတဲ့ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို အရင်ထုတ်ပေးစမ်း။”

ကျန်းဟန် မျက်နှာသေဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကို အသေခံဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး လာခဲ့ကြတာမို့လို့ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်း ဘာမှ ယူမလာခဲ့ကြဘူး သခင်ကြီး။ အကယ်၍ သခင်ကြီး တစ်ခုခု လိုချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အပြင်ရောက်မှ...”

“ဘုန်းးးး”

ထိုကတုံး ဝံပုလွေမျက်လုံး လူငယ် စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ပိုင်လင်းသည် မိုးကြိုးလေးစင်းကို ရုတ်တရက် ထွေးထုတ်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ထိုလေးဦးကို ထိမှန်သွားပြီး သုံးဦး၏အသက်ကို ချက်ချင်းပင် အဆုံးစီရင်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းဟန်ကို အစကတည်းက စောင့်ကြည့်ကာ သတိထားနေခဲ့သည့် ဝံပုလွေမျက်လုံး ကတုံးလူငယ်တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူ၏သားရဲဖြစ်သော အရှင်သခင်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သံမဏိသွေးငါးမန်းကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ပိုင်လင်း၏ မိုးကြိုးလျှပ်စီး တိုက်ခိုက်မှုမှာ အတော်အတန် ကောင်းမွန်သော်လည်း အရှင်သခင်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်တွင်ရှိသော သားရဲတစ်ကောင်အတွက်မူ ယားယံရုံမျှသာ ရှိသည်။ ၎င်း၏ ခုခံကာကွယ်မှုကို ဖျက်ဆီးရန် မလုံလောက်သဖြင့် ထိုကတုံးလူငယ်ကို သေဆုံးသည်အထိ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

“မင်း ရက်စက်လှချည်လား။”

ထိုဝံပုလွေမျက်လုံး ကတုံးလူငယ်သည် ကျန်းဟန် ဤမျှ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ အမြဲတမ်း သတိရှိနေခဲ့၍သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် သံမဏိသွေးငါးမန်းကို စီးနင်းကာ လူများပြားရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ပြေးလိုက်၏။ ဤသာမန် သားရဲများသည် ၎င်းတို့၏ တိရစ္ဆာန်ဗီဇကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်ကြသေးသဖြင့် သာမညောက်ည သတ္တဝါများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး သာမညပင်လယ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စတင်နစ်မြုပ်တော့လေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ အားကောင်းလှသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် အတော်အတန် အလှမ်းဝေးသော အကွာအဝေးအထိ ဆက်လက် ထွက်ပြေးနိုင်သေးသည်။

“မင်း စောင့်နေလိုက်။ မင်းသာ ငါ့လက်ထဲရောက်လာလို့ကတော့ မင်းကို လူ့လောကရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခအပေါင်းကို သေချာပေါက် မြည်းစမ်းစေရမယ်။”

သူသည် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည့်တိုင် ကတုံးလူငယ်၏ ရင်ထဲတွင် သွေးမျက်ရည် ကျနေ၏။ သာမညပင်လယ်ထဲတွင် ထုတ်ယူလိုက်သော သားရဲများကိုမူ ၎င်းတို့သည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းဆီသို့ ရောက်ရှိပြီး အနားယူနိုင်ခြင်း မရှိသရွေ့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်း၍ မရနိုင်တော့ချေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်မှန်း ထင်ရှားနေပြီး သူသည် အရှင်သခင်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ကို တိုက်ရိုက် ဆုံးရှုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ယင်းက သူ၏ အနာဂတ် အလားအလာကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

သေချာပေါက်ပင် သူသည် နဂါးပုလဲများနှင့် နဂါးချီပုံဆောင်ခဲများကို သားရဲပေါ်တွင် အသုံးပြုကာ သာမညပင်လယ်ပြင်ပေါ်၌ ယာယီအားဖြင့် မျောပါနေစေနိုင်သော်လည်း သားရဲများတွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရှိနေသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် လူသားခန္ဓာကိုယ်ထက် ပိုမို၍ စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးစေကာ နဂါးပုလဲတစ်လုံးတည်းနှင့် ရေရှည် မခုခံနိုင်ချေ။

မိမိ၏ အသက်ရှင်ရေးအတွက် ထိုကတုံးလူငယ်သည် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရေရှည်မခံနိုင်သော သားရဲတစ်ကောင်ပေါ်တွင် ဤအဖိုးတန် ပစ္စည်းများကို မသုံးရက်ပေ။

သူ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ပြေးနိုင်သရွေ့ ကျန်းဟန်အား အဆပေါင်း ထောင်သောင်းမက ပြန်လည်ပေးဆပ်စေရမည်ဟု သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

“ဝုန်းးးး”

ထိုကတုံးလူငယ် မိမိကိုယ်ကို လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်နေသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် ပိုင်လင်းသည် ရုတ်တရက် နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

နောက်အခိုက်၌ မိုးကြိုးများ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသော မိုးကြိုးသံကြိုးတစ်ခုသည် သံမဏိသွေးငါးမန်းပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို သမုဒ္ဒရာထဲ၌ နှစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်ပြီး သံမဏိသွေးငါးမန်း၏ အရှိန်အဟုန်ကို လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားစေကာ မည်းနက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားစေတော့သည်။

“အားးးး မင်း သေသင့်တယ်။ ငါ မင်းကို ရန်လည်းမစဘူး။ ပြစ်မှားတာမျိုးလည်း မရှိခဲ့ဘူး။ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ။ ငါလည်း မင်းကို အသနားလည်း ခံပြီးပြီ။ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို အမြစ်ပြတ်အောင် သတ်ချင်နေရသေးတာလဲ။”

ထိုကတုံးလူငယ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူသည် ကျန်းဟန်ကို မည်သို့ ပြစ်မှားမိသွားသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူသည် မိမိ၏ ကျန်ရှိနေသော အရှင်သခင်အဆင့် သားရဲနှစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို သာမညပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ ယာယီ မနစ်မြုပ်စေရန် နဂါးချီပုံဆောင်ခဲများကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းဟန်ထံသို့ သူ၏ အားအကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ကွက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ပိုင်လင်းက နဂါးကျိန်စာကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ ထိုကတုံးလူငယ်သည် မိမိအနေဖြင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် မည်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေမျှ မရှိတော့ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့ပြီး သေတ္တာထဲက ဖားကဲ့သို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ သေဆုံးရသည့်တိုင်အောင် ကျန်းဟန်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ဆွဲခေါ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းဟန်သည် ထိုလူအနေဖြင့် ပိတ်မိနေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုန်းကန်လိမ့်မည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်၏။ သူသည် ပိုင်လင်း၏ နဂါးကျိန်စာကို အလွန်အလှမ်းဝေးသော အကွာအဝေးမှနေ၍ ကြိုတင်ထုတ်လွှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည့်အပြင် ထို့နောက်တွင်လည်း ပိုမိုဝေးကွာသောနေရာသို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့သဖြင့် ဤသားရဲနှစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လွယ်ကူစွာပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

“ဝေါင်းးးး”

၎င်းသည် နောက်ထပ် နဂါးဟိန်းသံတစ်ချက်ကိုပင် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုသားရဲနှစ်ကောင်ကို ချုပ်နှောင်ရန်အတွက် နဂါးကျိန်စာ မိုးကြိုးသံကြိုးကို ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်ပြန်သည်။ မကြာမီ ၎င်းတို့၏ နဂါးချီစွမ်းအင်များ ခန်းခြောက်သွားခဲ့ပြီး ပိုင်လင်း၏ စဉ်ဆက်မပြတ် နှောင့်ယှက်တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ၎င်းတို့သည် သာမည ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ နစ်မြုပ်သွားကြတော့သည်။

“ဘာလို့လဲ... မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို အသည်းအသန် သတ်ချင်နေရတာလဲ။”

ကျန်းဟန် ပြန်လည်ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ထိုကတုံးလူငယ်က အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ နာကျည်းမုန်းတီးမှုများမှာမူ ပိုမိုပြင်းထန်လာ၏။ အကယ်၍ သူသာ ရန်ငြိုးဖွဲ့တတ်သော ဝိညာဉ်ဆိုးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မည်ဆိုပါက ကျန်းဟန်ကို ထာဝရ ခြောက်လှန့်ကာ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်မတ်တပ်မရပ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

“ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား။ ငါက ဥပဒေကို လိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းက ရွှေရောင်နဂါးပုလဲကို ခိုးယူထားတဲ့ အလိုရှိနေတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက်လေ။ မင်းကို သတ်ပစ်တာက ငါ့အတွက် လုံးဝတရားမျှတပြီး သဘာဝကျတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်တဲ့အပြင် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ငါ့ကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ်တောင် ချီးကျူးကြလိမ့်ဦးမယ်။”

ကျန်းဟန် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းကို ဖြတ်ယူကာ လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။

သဘာဝကျစွာပင် သူသည် မည်သည့်တရားမျှတမှုကိုမှ အမှန်တကယ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဓိကအားဖြင့် ဤဦးခေါင်းမှာ တန်ဖိုးရှိပြီး ဥပဒေနှင့်လည်း ညီညွတ်သောကြောင့် ငွေကြေးနှင့် လဲလှယ်ရန်အတွက် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်မူ မှန်ခြင်း၊ မှားခြင်းဟူသည်မှာ ရိုးရှင်းစွာပင် မရှိချေ။