အခန်း ၁၈၆

အခန်း ၁၈၆

ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကျွန်းကြီးပေါ်သို့ ခြေမချနိုင်ခြင်းကြောင့် ကျန်းဟန် အလစ်အငိုက် မိသွားခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် မထိုးဖောက်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုက ကာဆီးထားသဖြင့် ကောင်းကင်ထက်မှနေ၍ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကျွန်းမကြီးအတွင်းရှိ ရှုခင်းများကိုလည်း မမြင်နိုင်ချေ။

ကျွန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက်မူ သူသည် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ သူလာခဲ့သောလမ်းအတိုင်း ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းရပေလိမ့်မည်။ သူ့တွင် လမ်းပြအဖြစ် ပိုင်လင်းရှိနေသဖြင့် ဤသည်မှာ သူ့အတွက် မခက်ခဲသော်လည်း ယင်းသို့ပြုလုပ်ပါက သူ၏ဦးဆောင်နိုင်မှုကို ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်ပြီး အဖိုးတန်ရတနာအချို့မှာလည်း ထိုလူများ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် နဂါးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ သာမညပင်လယ်၏ အဆုံးသတ်တွင် ဘာရှိနေသည်ကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုချင်သေးသည်။ ယခုအချိန်တွင် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် မထိုက်တန်လှပေ။

အနည်းငယ် စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သူသည် ပိုင်လင်း၏ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သာမည ပင်လယ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်၏။ ဤနည်းလမ်းဖြင့် ဟာကွက်ကို အသုံးချနိုင်မလားဟု စမ်းသပ်ကြည့်ချင်မိသည်။

ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ နင်းမိလိုက်သောအခါ သာမည ပင်လယ်မှ ပေးဆောင်သော စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုများမှာ ထပ်မံပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ပေ။ သို့သော် ကျွန်းပေါ်သို့ ခြေချရန် ထပ်မံကြိုးစားသောအခါတွင်မူ ထိုအတားအဆီးက ပိတ်ဆို့ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“ဟူး... ငါ ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ကျွန်းကြီးပေါ်ကို ဝင်ချင်ရင် တကယ်ပဲ အစကနေ ပြန်စရမယ့်ပုံပဲ။”

ကျန်းဟန် အနည်းငယ် နောင်တရသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ယခုအခါ နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့ပုံရသည်။ အသေအချာ တွေးတောပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် နဂါးကို စီးနင်းကာ စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့ကို ထပ်မံရှာဖွေရန်သာ ထွက်ခွာခဲ့လိုက်တော့သည်။

ကျန်းဟန် ထပ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်သော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လား၏။

“ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို နင့်ကို ပေးပြီးပြီပဲ။ နင် လောဘတက်ပြီး အတင်းအကျပ် ထပ်မတောင်းဆိုနဲ့။ နင့်သားရဲက နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်နေရင်တောင် အရာရာကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူး။”

“ငါ ဒီကိုလာတာ မင်းကို ဓားပြတိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။”

ကျန်းဟန် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ ယခင်က သူမထံမှ လုယူထားခဲ့သော သိုလှောင်အိတ်ကို ပြန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် နဂါးတစ်ကောင်းအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ဤအရာအားလုံးကို ပရိယာယ်တစ်ခုအဖြစ် ဟန်ဆောင်လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အခြားသူများအနေဖြင့် ပိုင်လင်းမှာ မည်သည့်နဂါးအမျိုးအစားဖြစ်ကြောင်း မသိသရွေ့ သူ့အတွက် ဘာမှအရေးမကြီးပေ။

စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့သည် ကျန်းဟန် ပြန်းပစ်ပေးလိုက်သော သိုလှောင်အိတ်ကို ဗီဇအရ ဖမ်းယူလိုက်၏။ သူမ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများအားလုံး တစ်ခုမကျန် ပြန်လည်ပါရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤသည်က သူမကို ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားစေပြီး ကျန်းဟန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“နင် ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ။”

“မင်းကို မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်။ ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ကျွန်းကြီးပေါ်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မင်းသိလား။”

ကျန်းဟန်က သူမ၏မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုကာ မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီမှာ ရတနာတွေရှိတယ်။ ရတနာမျိုးစုံရှိတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်းတစ်ကျွန်းကနေ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ ယူခွင့်ရှိတယ်။ ပိုပြီးယူရင် အဲဒီကျွန်းကနေ ထွက်ခွာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ငါရထားတဲ့ အချက်အလက်ပဲ။”

စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောပြလိုက်သည်။

“မင်းလည်း ဒီအချက်အလက်ကို အိပ်မက်ကနေတစ်ဆင့် ရခဲ့တာလား။”

ကျန်းဟန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြသူများ၏ အင်အားမှာ ကွဲပြားကြသော်လည်း သူ၏နားလည်မှုအရ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဤနေရာနှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို အိပ်မက်များမှတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထိပ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သားရဲထိန်းချုပ်ရေးဌာန သို့မဟုတ် သားရဲထိန်းချုပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ မည်သူ့ကိုမျှ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင် နဂါးများနှင့် သက်ဆိုင်သော ဤကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့်နေရာတစ်ခုရှိကြောင်း ၎င်းတို့သာ သိရှိခဲ့ပါက ဤနေရာကို လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက ပိတ်ဆို့ထားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာရှိ ပြောင်းလဲမှုများသည် မကြာသေးမီကမှ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များလှသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း မိုးကြိုးတောင်ကို မည်သူမျှ အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အခြားအင်အားစုများကို ထည့်မပြောလျှင်ပင် နဂါးများကို သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း၏ သီးသန့်အခွင့်အရေးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော နဂါးထိန်းချုပ်သူဂိုဏ်းကတော့ သေချာပေါက် ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

“ဟုတ်တယ်။ သာမညပင်လယ်မှာ စည်းမျဉ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ တချို့စည်းမျဉ်းတွေကို အိပ်မက်တွေကတစ်ဆင့် သိခဲ့ရတာပဲ။”

စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဤအချက်အလက်ကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။ သူမအနေဖြင့် ဤအချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်ပါက ကျန်းဟန်သည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို တစ်ဦးတည်း သိမ်းပိုက်၍မရနိုင်မှန်း သိရှိသွားပြီး သူမကို ပစ်မှတ်ထားတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်ထားသည်။

အကယ်၍ ကျန်းဟန်က ရတနာများ ပိုမိုလိုချင်သည့်တိုင်အောင် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ သူမ ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ရတနာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည့်အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ ဓားပြတိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မတိုင်မီတွင် ကျန်းဟန်က သူမကို နှောင့်ယှက်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာလည်း သူမ၏ အစီအစဉ်အသေးစားလေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီလိုပြောရအောင်... တကယ်တော့ မင်းက စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါတို့ အပေးအယူတစ်ခု လုပ်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။”

ကျန်းဟန်က စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင်က ဘယ်လို အပေးအယူမျိုး လုပ်ချင်လို့လဲ။”

စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ဤအချက်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းဟန် သူမကို သိရှိနေခြင်းအပေါ် အံ့သြသွားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် အိမ်တွင်းအောင်းနေတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အတော်အတန် နာမည်ကျော်ကြားသူဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို သိရှိနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းသောအရာ မဟုတ်ပေ။

“မင်းကို အနီးဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံး ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ကျွန်းကြီးပေါ်ကို ခြေချနိုင်အောင် ငါလမ်းပြပေးနိုင်သလို မင်းလမ်းပျောက်တဲ့အခါမှာလည်း ငါကူညီပေးနိုင်တယ်။”

ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို နင်က ဘာလိုချင်တာလဲ။ ငါရှာတွေ့မယ့် ရတနာတွေကိုလား။”

စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ မေးပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ နင်က ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေရတာလဲ။ ငါတကယ် လမ်းပျောက်သွားရင်ရော နင်က ကူညီပေးနိုင်လို့လား။”

သူမသည် ကျန်းဟန် ကမ်းလှမ်းလာသော အခြေအနေများကို အတော်အတန် စိတ်ဝင်စားမိသည်။ သာမည ပင်လယ်ပေါ်တွင် ၎င်းတို့၏ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ကန့်သတ်ခံထားရပြီး မီတာတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူမ၏ အားကောင်းလှသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့်ပင် မီတာနှစ်ရာခန့်သာ မြင်နိုင်ပြီး အကြီးစား ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကျွန်းကြီးတစ်ခုနှင့် တိုးမတိုးဆိုသည်မှာ ကံတရားအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သာမညောင်ညလူသားများအားလုံးသည် လမ်းပျောက်နေကြသူများဖြစ်ရာ သာမည ပင်လယ်ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရခြင်းမှာ ကံတရားကိုသာ အားကိုးနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ကန့်သတ်မထားသည့်တိုင်အောင် လမ်းပြစနစ်မရှိဘဲ လှေလှော်ရင်း ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာထဲ၌ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေရသကဲ့သို့ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ အလွန်အမင်း ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထိုအရာ၏ ခက်ခဲမှုအဆင့်မှာ မြင့်မားလွန်းလှသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လူအများစုမှာ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို မြင်တွေ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုကျွန်းမှာ သေးငယ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကြီးမားသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကမ်းပေါ်သို့ တန်းတက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကျွန်းကို လွဲချော်သွားပါက သေခြင်းတရားသာ ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြိုနေနိုင်မှန်း သိရှိထားကြ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့တွင် ကောင်းကင်ထက်၌ ပျံသန်းနိုင်သော ကျန်းဟန်ကဲ့သို့ လမ်းပြတစ်ဦး ရှိနေမည်ဆိုပါက အကြီးစားကျွန်းတစ်ကျွန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခြေမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာမည်မှာ သေချာပြီး တိုက်အသစ်ကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်ပင် ပြဿနာရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

“ဟုတ်တယ်။ မင်းရှာတွေ့တဲ့ ရတနာတွေကို ငါနဲ့ တစ်ဝက်စီ ခွဲဝေရမယ်။”

ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ငါ သဘောတူတယ်။”

စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သဘောတူစာချုပ် ချုပ်ဆိုရန်အတွက် ဘာမှ ထုတ်မပြောခဲ့ချေ။ ဤနေရာတွင် သာမန်သားရဲများကို ထုတ်လွှတ်၍မရသဖြင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒါဆိုရင် ကောင်းပြီ။ ငါ လမ်းသွားစူးစမ်းလိုက်ဦးမယ်။ မင်း စောင့်နေလိုက်။ ပြီးရင် ငါ့ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်ရုံပဲ။”

ကျန်းဟန် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နဂါးကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်ကြီးမားသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့၏။

“ငါ့ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်ခဲ့။ အဲဒီ ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ကျွန်းကြီးက သိပ်မဝေးဘူး။”

ကျန်းဟန် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။”

စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ တစ်နေရာရာတွင် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။

ကျန်းဟန်၏ လမ်းပြမှုဖြင့် စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့သည် မလိုအပ်သော လမ်းကွေ့များစွာကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့၏။ နာရီဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ ၎င်းတို့သည် အကြီးအကဲ ယောင်နှင့် အခြားသူများကို တိတ်တဆိတ် ကျော်တက်သွားခဲ့ပြီးနောက် အရှေ့ဘက် ဘယ်ဘက်ဆီသို့ ဦးတည်ချိုးကွေ့လိုက်ကြသည်။

လျိုယွီနှင့် အခြားသူများသည် သာမည ပင်လယ်၏ စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုများကို တောင့်ခံနေရသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ ရွေ့လျားမှုမှာ အလွန်နှေးကွေးသည်။ သာမန်အခြေအနေတွင် ဤနာရီဝက်ခရီးစဉ်ကို နှစ်နာရီအတွင်းမှသာ ပြီးဆုံးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ငါ မရတော့ဘူး။ ဆက်ပြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး။”

စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ကူညီရန်အတွက် နဂါးချီပုံဆောင်ခဲတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးတတ်ပေသည်။ နောက်ထပ် နာရီဝက်ခရီးဆက်ပြီးနောက် သူမ၏ နဂါးချီပုံဆောင်ခဲများမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ။”

လျိုယွဲ့ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

“အရမ်းနီးနေပြီ။ သုံးနာရီအတွင်း ရောက်နိုင်တယ်။”

ကျန်းဟန် ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါက အရမ်းဝေးလွန်းသေးတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့မှာ နဂါးချီပုံဆောင်ခဲတွေ မကျန်တော့ဘူး။”

လျိုယွဲ့က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမ၏ နဂါးပုလဲမှာ မူလကတည်းက တစ်ပိုင်းတစ်စသာ ဖြစ်ပြီး မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် စောစီးစွာ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါတွင် သူမသည် နဂါးချီပုံဆောင်ခဲများကိုသာ လုံးလုံးလျားလျား အားကိုးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရော့ ဒီမှာ ယူလိုက်။”

ကျန်းဟန်သည် သူမထံသို့ နဂါးချီပုံဆောင်ခဲများ အပြည့်ပါဝင်သော အိတ်အကြီးတစ်အိတ်ကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်၏။

“အများကြီးပါလား။”

လျိုယွဲ့သည် အိတ်ထဲရှိ နဂါးချီပုံဆောင်ခဲများကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ယင်းမှာ သူမ စုဆောင်းရရှိခဲ့သည်ထက် သုံးဆမက ပိုမိုများပြားလှသည်။

“မြန်မြန်လုပ်...ဆက်သွားရဦးမယ်။”

ကျန်းဟန် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ ပိုင်လင်းရှိနေသရွေ့ သူသည် ဤကဲ့သို့သောအရာများကို စိတ်ကြိုက်စုဆောင်းနိုင်ပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အများအပြား ကျန်ရှိနေသေးသည်။

လျိုယွဲ့သည် နဂါးချီပုံဆောင်ခဲများကို အားကိုးပြီး သုံးနာရီအကြာတွင် ရှည်လျားသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ဧရာမ ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်းကို နောက်ဆုံးတွင် လှမ်းမြင်လိုက်ရတော့သည်။

ထိုကျွန်းမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင် တိုက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရကာ ၎င်းတို့ ယခင်က တွေ့ကြုံခဲ့ရသော ကျွန်းငယ်လေးများထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားလှသည်။

“ဒါ တိုက်ကြီးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာ နင်သေချာရဲ့လား။”

လျိုယွဲ့ အံ့သြတုန်လှုပ်သော မျက်နှာထားကို ထုတ်ပြောလိုက်မိသည်။ သူမသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်း၏အဆုံးသတ်ကိုပင် မမြင်နိုင်ချေ။

“မြန်မြန် တက်သွားလိုက်။”

ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်၏။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် ပင်မလမ်းကြောင်းမှ သွေဖည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အကြီးအကဲယောင်နှင့် အခြားသူများနှင့် အလွန်ဝေးကွာသောနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် လှမ်းကြည့်မိစဉ်က သူသည်လည်း ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းတည်ရှိနေသော ကျွန်းကြီးအား တိုက်ကြီးတစ်ခုဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိ၏။ သို့သော်လည်း ယင်းပေါ်မှ ပျံသန်းကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းသည် အလွန်ရှည်လျားသော်လည်း သိပ်မကျယ်ဝန်းသည့် ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

“နင့်ဘက်ကသာ ဒီပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအပေါ် ရိုးသားမယ်ဆိုရင် ငါလည်း ငါ့ကတိအတိုင်း သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်မှာပါ။”

လျိုယွီက ကျန်းဟန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ကျွန်းပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်တော့သည်။ ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် သူမအနေဖြင့် ကျန်းဟန်ကို ကြောက်ရွံ့နေရန် မလိုအပ်တော့သော်လည်း ကျန်းဟန်မရှိပါက သူမသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် ကတိတည်ရန် ဆန္ဒရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျေးဇူးကို ရန်ကြွေးဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်တတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ကျန်းဟန်က ပြဿနာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ လျိုယွဲ့ ကျွန်းပေါ်သို့ တက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် သူမနှင့် အဆက်အသွယ် ထပ်မံပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး သူမကို မမြင်နိုင်တော့သလို သူမ၏ အသံကိုလည်း မကြားရတော့ချေ။

“လောလောဆယ်တော့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ အဆင်မပြေရင် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ပြီး အစကနေ ပြန်စကြမယ်။”

ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပိုင်လင်းကို ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်တွေးဆထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ လျိုယွဲ့ကို ကူညီခဲ့ခြင်း၏ အဓိကအချက်မှာ သူမကို သာမညပင်လယ်အတွင်း နစ်မြုပ်မသွားစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းညွှန်မပေးပါက လူအများစုမှာ ပင်လယ်ထဲတွင် သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ အလွန်များလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကျွန်းများ၏ အရေအတွက်မှာ မများပြားလှဘဲ အကြီးစားကျွန်းများမှာ ပိုမို၍ပင် နည်းပါးသောကြောင့်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျိုယွဲ့အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မိခြင်းကြောင့်သာ သူ ဤသို့ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အကျိုးအမြတ်များအပါအဝင် အချက်အလက်များစွာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် ချမှတ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပထမဦးစွာ လျိုယွဲ့သာ ဤနေရာတွင် မသေဆုံးခဲ့ပါက သူ့အတွက် ကြယ်ပြာတွင် ယုံကြည်စိတ်ချရသော သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ဦး ထပ်မံတိုးပွားလာမည်ဖြစ်ပြီး သူမသည် သူ့အတွက် ဆေးရည်များ ဖော်စပ်ပေးနိုင်မည့်အပြင် သူမထံမှလည်း သားရဲမွေးမြူရေးပညာရပ်များကို လေ့လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ဤသိသာထင်ရှားသည့် အသက်ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးကြောင့် လျိုယွဲ့သည် သူ့အတွက် အခြား ကိစ္စရပ်များကိုလည်း ပိုမိုလုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင်တစ်ဦးအား သံယောဇဉ်အရဖြစ်စေ၊ အကျိုးအမြတ်အရဖြစ်စေ ကျန်းဟန်အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားသည်ကို မမြင်တွေ့လိုပေ။

သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်မှာလည်း သဘာဝကျစွာ ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီး သူမကို ကယ်တင်ခြင်းမှာလည်း ၎င်းတို့၏ ခိုင်မာသော သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်ကြောင့် ဖြစ်သဖြင့် ကယ်တင်ရကျိုး နပ်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်မှုရ၊ မရဆိုသည်ကိုမူ သူသည် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မအောင်မြင်ခဲ့ပါက သူကိုယ်တိုင် အစကနေ ပြန်စရုံသာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပိုင်လင်း၏ လမ်းပြမှုရှိနေသဖြင့် သူ့အတွက် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။

လျိုယွီကို ကယ်တင်နိုင်သရွေ့ သူသည် မည်သည့် ဆုံးရှုံးမှုမျှ မရှိတော့ဘဲ နောက်ဆက်တွဲရရှိလာမည့် မည်သည့်ရလဒ်မဆို ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်အဖြစ်သာ သတ်မှတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။