အခန်း ၁၈၈
Vol. 19 Ch. 188
အခန်း ၁၈၈
“လူငယ်လေး... အလွန်အကျွံ လုပ်မလာနဲ့။ ငါတို့ ကြယ်ပြာကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို ပေးမယ်လို့ ပြောပြီးပြီ။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းလိုချင်တာမှန်သမျှ အကုန်ရစေရမယ်။”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ အာမခံနိုင်တယ်။ အခုလောလောဆယ် ငါတို့ကိုယ်ပေါ်မှာရှိတဲ့ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေကိုတော့ မင်းကို မပေးနိုင်ဘူး။ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ခရီးအတွက် ဒါတွေက လိုအပ်သေးတယ်။”
အကြီးအကဲယောင် မပြောရသေးမီမှာပင် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့အနေဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ပေါ်ရှိ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများကို ကျန်းဟန်လက်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။
၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် အဆင့်နိမ့် သားရဲထိန်းချုပ်သူမျှသာဖြစ်သော ကျန်းဟန်သည် အလွန်အမင်း မောက်မာရိုင်းစိုင်းနေ၏။ သူသည် ၎င်းတို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
၎င်းတို့သာ သာမညပင်လယ်ထဲတွင် ရှိမနေပါက ကျန်းဟန်ကို သေချာပေါက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပညာပေးလိုက်ကြပေလိမ့်မည်။
အကြီးအကဲယောင်သည် ၎င်းတို့ကို တားဆီးခြင်းမပြုဘဲ ကျန်းဟန်ကို ကြင်နာတတ်သောမျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဤနေရာကနေ ထွက်တာနဲ့ ဒီအကျိုးကျေးဇူးတွေကို တကယ်ရရှိစေရမယ်လို့ ငါကိုယ်တိုင် အာမခံပါတယ်။”
“အဟက်...”
ကျန်းဟန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ချေ။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုထဲသို့ မိမိဘာသာ တစ်ဖန်ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဆောင်းရာသီကိုပင် ကျော်လွန်ရှင်သန်နိုင်ခြင်းမရှိသော ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို မေ့လျော့နေခဲ့သောကြောင့် ဆောင်းရာသီရောက်ရှိလာသည့်တိုင်အောင် ဝေဝေဝါးဝါး နေထိုင်နေခဲ့၏။ ထိုအချိန်ကျမှသာ ကျန်းဟန် ရုတ်တရက် နိုးထလာခဲ့သည်။ ရှင်သန်လိုစိတ် ပြင်းပြမှုက သူ့အတွင်း၌ ထာဝရအသက်ရှင်လိုသော ဆန္ဒကို တောက်လောင်စေခဲ့ပြီး ရုန်းကန်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သေခါနီးအချိန်မှ သစ္စာတရားကို နားလည်သိမြင်ခြင်းသည် ရှင်သန်ခြင်းမျှော်လင့်ချက်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ရန်သာ အထောက်အကူပြုပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယင်းက အကျိုးအမြတ် လုံးဝမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ နောက်ထပ် တစ်ကီလိုမီတာခန့် ခရီးပေါက်သွားသည့်အပြင် သူသည် ပိုင်လင်း၏ ခံစားချက်များကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့ပြီး ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းကို မယိမ်းမယိုင် လိုက်စားရန် သူ၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။
နေရာသစ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် အနောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ သေချာပေါက်ပင် အကြီးအကဲယောင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ မည်သည့်အဖိုးအခပေးရစေကာမူ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။
“လူငယ်လေး... ဒါတွေက ငါတို့ကိုယ်ပေါ်မှာရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးပဲ။ ဒါကိုယူပြီး မင်း ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်မြန်မြန် သွားလာနိုင်တာလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်းပါ။”
အကြီးအကဲယောင်သည် ကျန်းဟန် ထပ်မံထွက်ခွာသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စကားအများကြီးမပြောတော့ဘဲ သိုလှောင်အိတ်တစ်အိတ်ကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်သည် သိုလှောင်အိတ်ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ ထိုအိတ်ထဲတွင် စုစုပေါင်းတန်ဖိုး သုံးသန်းကျော်ရှိသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အပြည့်ပါရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံး မဟုတ်မှန်း ထင်ရှားလှသည်။
“မင်းတို့ကို ပြောပြရတာ ဘာမှမခက်ပါဘူး။ အကြောင်းပြချက်က ရိုးရိုးလေးပဲ။ အရင်ဆုံး စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုထဲကို ကိုယ့်အလိုအလျောက် နစ်မြုပ်လိုက်။ ပြီးမှ အဲဒီထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်အောင် ကြိုးစားရုံပဲ။”
ကျန်းဟန်က သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
“လူငယ်လေး... မင်း ဘယ်သူ့ကို လာလိမ်ချင်နေတာလဲ။ မင်းက ငါတို့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခိုင်းနေတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုကနေ အကြိမ်တိုင်း အချိန်မီ ရုန်းထွက်နိုင်ရတာလဲဆိုတာ မြန်မြန်ပြောပြစမ်း။”
“ငါတို့ မင်းကို ဒီလောက်အများကြီးပေးခဲ့တာ ဒီလိုစကားမျိုး ကြားချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းသိတာတွေအကုန်လုံး ငါတို့ကို ပြောပြစမ်း။”
ကျန်းဟန်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲယောင်၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ကျန်းဟန်က ၎င်းတို့ကို လူပြိန်းကဲ့သို့ ကစားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
မိမိကိုယ်တိုင် စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုထဲသို့ နစ်မြုပ်ခြင်းဆိုသည်မှာ သေကြောင်းကြံစည်ခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ အချိန်မီ နိုးမလာနိုင်ပါက တိုက်ရိုက်သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။
“မှန်တယ်။ ငါသိချင်တာက မင်း ဘာကြောင့် အကြိမ်တိုင်း စိတ်အာရုံကနေ အချိန်မီ နိုးထလာနိုင်ရတာလဲဆိုတာပဲ။ အကယ်၍ မင်း ငါ့ကိုပြောပြရင် ငါ မင်းကို ဒီထက်မကတဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ထပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးနိုင်တယ်။”
အကြီးအကဲယောင်ကလည်း သူ၏မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
၎င်းတို့သည် ကျန်းဟန် စိတ်အာရုံထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်ကို အချိန်အတော်ကြာာကတည်းက သတိပြုမိခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ အဓိကသိချင်သည်မှာ သူသည် မည်သို့ကြောင့် အချိန်မီ နိုးထလာနိုင်ရသနည်း ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
“အဲဒါကတော့... သဘာဝအတိုင်းပဲလေ။ ငါ့မှာ ခိုင်မာတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခုရှိနေပြီး စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုရဲ့ လှည့်စားမှာတွေကို မကြောက်လို့ပေါ့။
မင်းတို့က သာမညပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုထဲကို မနစ်မြုပ်ရဲရင် မင်းတို့ ဘယ်တော့မှ တစ်ဖက်ကမ်းကို ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး။
ပြီးတော့ မင်းတို့မှာ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ သတ္တိတောင်မရှိဘူး။ အဲ့တော့ မင်းတို့အားလုံးက သာမညောင်ည လူသားတွေဖြစ်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း သာမညပင်လယ်ကို သဘာဝကျစွာပဲ ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျန်းဟန်က အသာအယာရယ်မောရင်း သူ၏လက်များကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
သူသည် အခွင့်ထူးခံအနေအထားမှနေ၍ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်များ၌ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် ကူညီပေးမည့် ပိုင်လင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ် လမ်းညွှန်မှုရှိနေသဖြင့်သာ ဤမျှ အကြောက်အလန့်မရှိ စမ်းသပ်ရဲခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ သူ့တွင် ပိုင်လင်းသာမရှိပါက သူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
သာမန်လူများအတွက်မူ ဤသို့စမ်းသပ်ရန်မှာ တကယ့်ကို အသက်နှင့်ရင်း၍ လောင်းကစားလုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော သေချာမှုမျိုး မရှိဘဲနှင့်မူ ဤကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ကစားရဲကြမည်မဟုတ်ပေ။
“မင်းပြောတာ တကယ်လား။”
အကြီးအကဲယောင်သည် သံသယဝင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းဟန်ပြောသည်ကို သေချာပေါက် မယုံကြည်ပေ။
“မယုံရင်လည်း ထားလိုက်ပေါ့။ မင်းတို့ဘာသာပဲ အေးအေးဆေးဆေး ကစားနေကြတော့။”
ကျန်းဟန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုထဲသို့ မိမိဘာသာ တစ်ဖန်ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြန်သည်။
ကျန်းဟန်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ကြည့်ပြီး အကြီးအကဲယောင်နှင့် အခြားသူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ မည်သူမျှ ထိုကဲ့သို့ စမ်းသပ်မှုမျိုးကို မလုပ်ရဲကြချေ။
ရှေးစကားအတိုင်းပင်...လူသည် အသက်ကြီးလာလေလေ၊ ပို၍ သတ္တိနည်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာလည်း ထိုသို့ပင်ဖြစ်ကာ အရာရာကို အလွန်အမင်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ သတ္တိနှင့် ထက်မြက်မှုများကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။
ကျန်းဟန်သည် ၎င်းတို့၏မျက်စိရှေ့မှ ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင်အောင် ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သူတစ်ဦးမျှ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ဝံ့ခဲ့ကြချေ။
“ဒီကောင်မှာ ငါတို့ကို မပြောပြတဲ့ ထူးခြားတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေတာ သေချာတယ်။ မဟုတ်ရင် သူ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အကြိမ်တိုင်း အောင်မြင်နေမှာလဲ။”
“ဟုတ်တယ်။ ဒီကောင်က မရိုးသားဘူး။ ငါတို့ ကြယ်ပြာကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ့ကို သေချာပေါက် ပညာပေးရမယ်။”
၎င်းတို့အုပ်စုသည် အရှက်ရခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ကြောင့် ကျိန်ဆဲလိုက်ကြ၏။
သို့သော် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ကြယ်ပြာသို့ အမှန်တကယ် ပြန်သွားနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ကိုမူ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ရေရေရာရာမရှိကြချေ။ ယခင်က ထိုထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကျွန်းငယ်အချို့ကို လွဲချော်ခဲ့ပြီးကတည်းက ၎င်းတို့သည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းနှင့်မျှ ထပ်မံမကြုံတွေ့ရတော့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်းဟူသော ဟာကွက်ကို အားကိုးလျက် သာမညပင်လယ်ပြင်ထဲတွင် ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ ချီတက်နေခဲ့သည်။ နောက်ထပ်တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ သူ မည်မျှအထိ ခရီးပေါက်သွားသည်ကို မသိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အခြား ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်းနှင့် ထပ်မံတိုးမိခဲ့သည်။
ထိုကျွန်းသည် အလွန်ကြီးမားကာ စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး သူ ကူရှာပေးခဲ့သော လျိုယွဲ့၏ ကျွန်းထက် လုံးဝ မသေးငယ်ချေ။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းဟန်သည် ကျွန်းပေါ်သို့ တက်ရောက်၌ မည်သည့်ကာကွယ်ရေးအတားအဆီး၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းမှ မခံခဲ့ရပေ။
“ကြည့်ရတာ ဒါက ပိုင်လင်းကို အသုံးချဖို့ အမှန်ကန်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ကျန်းဟန်သည် ကျွန်းငယ်လေးပေါ်သို့ ခြေချရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူသည် ဤနေရာတွင် စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ပြီးပြည့်စုံသော စွမ်းအားစည်းမျဉ်းကွင်းဆက် ရှိသော သားရဲတစ်ကောင်သည် သာမညပင်လယ်ပေါ်ရှိ လူတစ်ဦးအား စိတ်ဝိညာဉ် လမ်းညွှန်မှုပေးနိုင်သည်ဟု သံသယဖြစ်မိသည်။ ၎င်းတို့သည် ပိုင်လင်းကဲ့သို့ အားကောင်းမကောင်းဆိုသည်မှာမူ ပြောရန် ခက်ခဲလှသည်။
ကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ကျန်းဟန် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေခဲ့၏။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင် မည်သည့် အပင်မျှ ရှိမနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မဟုတ်သေး...ဤနေရာ၌ မည်သည့်သက်ရှိသတ္တဝါမျှ လုံးဝမရှိဟု ပြောလျှင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။ ကျောက်ခဲများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး ဗလာကျင်းနေခဲ့သည်။
“ကျွန်းပေါ်မှာ ရတနာတွေ အပြည့်ရှိတယ်လို့ မပြောကြဘူးလား။ ဒီကျောက်ခဲတွေက ရတနာတွေ ဖြစ်နေလို့လား။”
ကျန်းဟန်သည် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိသဖြင့် ဘေးသို့ ပြန်ပစ်ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ပိုင်လင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကျွန်းပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ကျွန်းတစ်ခုလုံးမှာ ဤကဲ့သို့ပင် ဗလာကျင်းနေပြီး ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အရာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။
“ပိုင်လင်... မင်း ထူးခြားတဲ့အရာတစ်ခုခုကို သတိထားမိသေးလား။”
ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်း၏ ချောမွေ့သော အကြေးခွံများကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“သခင် ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘူး။”
ပိုင်လင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးထဲတွင် မြင်တွေ့ရသည်မှာလည်း ကျန်းဟန် မြင်တွေ့ရသည်နှင့် ထူးမခြားနားပင် ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်း၏အလယ်ဗဟို၌ ရပ်တန့်လိုက်၏။
အနည်းငယ် စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သူသည် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် စွမ်းအင်အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်ခဲအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီ ထိုကျောက်ခဲသည် ရေပြာရောင် အလင်းလုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ရတနာက ပြင်ပကမ္ဘာကလာတာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတာပဲ။”
ကျန်းဟန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ရတနာကို ကြည့်ကာ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤသာမညပင်လယ်ရှိ အရာရာတိုင်းသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေ၏။
သင့်အနေဖြင့် ၎င်းကို ရတနာတစ်ခုဟု ယုံကြည်သရွေ့ ၎င်းသည် စစ်မှန်သော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သူ၏လက်ထဲတွင် ဤအပြာရောင်ရတနာ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်းပေါ်တွင်လည်း ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပန်းမန်များ၊ သစ်ပင်များ၊ စမ်းချောင်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေကန်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သတင်းစကားတစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ ဤကျွန်းသည် သူ့ကြောင့် နိုးကြွလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ရတနာများကို မွေးဖွားပေးတော့မည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် လက်တွေ့တွင် ဤကျွန်း၏ပိုင်ရှင်တစ်ဝက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ရတနာများကို မွေးဖွားသန့်စင်ပြီးပါက သူသည် ကျွန်းပေါ်သို့ တက်ရောက်လာမည့် အခြားသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး အနိုင်ရရှိမှသာလျှင် ဤကျွန်း၏ စစ်မှန်သော သခင်ဖြစ်လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ယခုအခါ သူ့တွင် ထွက်ခွာခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ဤကျွန်းမှနေ၍ ကြယ်ပြာသို့ တိုက်ရိုက်ပြန်သွားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဤနေရာသို့ ပြန်လာကာ ဤအမှတ်မှနေ၍ ခရီးစဉ်ကို ပြန်လည်စတင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အတိအကျ ဘာကြီးလဲ။”
ကျန်းဟန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ရတနာကို ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ ဂျယ်လီကဲ့သို့သော အပြာရောင်အလင်းလုံးလေး ဖြစ်ပြီး မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို သူ လုံးဝ လမ်းစရှာမရ ဖြစ်နေသည်။
အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် သူသည် ၎င်းကို ဦးစွာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် ကျန်းဟန်သည် ဆက်လက်၍ စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ကျောက်ခဲများမှာ ကျောက်ခဲများအဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေပြီး မည်သည့်ရလဒ်မျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။
“ဒါကြောင့်မို့လည်း လူတစ်ယောက်က ကျွန်းတစ်ကျွန်းကနေ ရတနာတစ်ခုပဲ ရနိုင်တယ်လို့ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။”
ကျန်းဟန် အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပိုင်လင်းကို စီးနင်းကာ ကျွန်းပေါ်မှ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး သာမညပင်လယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
သူသည် တစ်ရက်ထက်မက ပျံသန်းခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်ကမ်းခြေကို မြင်တွေ့ရမည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိသေးချေ။ လက်ရှိတွင် ပိုင်လင်း၏ ပုံမှန်အရှိန်မှာ တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၁၅၀ အထိ ရောက်ရှိနိုင်သဖြင့် တစ်ရက်လျှင် ကီလိုမီတာ ၃၆၀၀ ခန့်အထိ ပျံသန်းနိုင်ကြောင်း သိထားသင့်သည်။
ဤသည်မှာ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း ပျံသန်းသည့် အကွာအဝေးဖြစ်ပြီး ထိုသို့ပျံသန်းသည့်တိုင်အောင် အဆုံးသတ်ကို မမြင်တွေ့ရသေးချေ။ ယင်းက သာမညပင်လယ်သည် သူခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေခဲ့သည်။ မျက်ကန်း ပျံသန်းနေရုံဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်၏ နိုးကြားတက်ကြွမှုအပေါ်တွင်သာ အားကိုးရပေလိမ့်မည်။
“ထားလိုက်ပါတော့ ကြယ်ပြာကိုပဲ ပြန်ကြရအောင်။”
ကျန်းဟန်သည် သူ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်ပြီး ဤနေရာတွင် ဆက်လက်စူးစမ်းရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ချေ။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အခြေအနေများကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ပြီးမှသာ ပြန်လာတော့မည်။
လက်ရှိတွင် သူသည် ဤနေရာ၏ အခြေအနေများကို လုံးဝ သဘောမပေါက်သေးချေ။ သူသည် အချိန်များစွာ ပိုလျှံနေသော အကြီးအကဲယောင်ကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။
သူ့အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး နေ၍မရနိုင်ချေ။ လောလောဆယ်တွင် သူ၏အင်အားကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်ရန်မှာ သူ၏ အဓိကပန်းတိုင် ဖြစ်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ထွက်ခွာရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဆက်ရှိနေပါကလည်း အခြားထူးခြားသည့်အရာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။