အခန်း ၁၈၉

အခန်း ၁၈၉

ကြယ်ပြာဂြိုဟ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကျွန်းကြီးပေါ်တွင် ရှိနေစဉ် “ထွက်ခွာမည်” ဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကြယ်ပြာဂြိုဟ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။

ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်းကို သူ၏ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထိပ်၏ ထိပ်ဖျားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီပဲ။ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားလို့လား မသိဘူး။”

ကျန်းဟန် ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် ရှိရမည့်နေရာမှာ ယခုအခါ ဗလာကျင်းနေပြီး ဘာမှရှိမနေတော့ချေ။

ဤဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်လျှင် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် ရုတ်တရက် ပွင့်လာခြင်းနှင့် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့ရခြင်း နှစ်ခုစလုံးမှာ တစ်နေရာရာတွင် ထူးဆန်းနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားနေရသည်။

သို့သော် မည်သည့်အရာက အတိအကျ ထူးဆန်းနေသနည်းဆိုသည်ကိုမူ ကျန်းဟန် ကောင်းစွာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလေသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့...သွားကြစို့။”

ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်းကို ဆင့်ခေါ်ကာ စီးနင်းပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ အကြီးအကဲယောင်ကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူများ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြသဖြင့် ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ ရှိမနေကြတော့ချေ။ အကယ်၍ ၎င်းတို့နှင့် တွေ့ဆုံရပါက သာမည ပင်လယ်တွင် ရရှိခဲ့သမျှ ရတနာများကို သေချာပေါက် အလုခံရနိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းဟန် စိုးရိမ်နေသော အချက်လည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထိပ်တွင် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ တောင်စောင်းရှိ သူ၏ သစ်လုံးအိမ်လေးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ခရီးစဉ်မှ ရရှိခဲ့သော အကျိုးအမြတ်များကို ပြန်လည်ရေတွက်ကြည့်ရာ ကျန်းဟန်ကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ သာမည ပင်လယ်တွင် သူ လုယူရရှိခဲ့သော ရတနာမျိုးစုံ၏ တန်ဖိုးနှင့်တင် ရှစ်သန်းကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထိပ်တွင် အရှင်သခင်အဆင့် မိုးကြိုးအစွယ်တောဝက်ကို အမဲလိုက်ရာမှ ရရှိခဲ့သော အကျိုးအမြတ်များနှင့် သူ၏ မူလပိုင်ဆိုင်မှုများကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် စုစုပေါင်း တန်ဖိုးမှာ ယွမ် ဆယ်သန်းအထိ ရှိလာခဲ့သည်။

ယင်းမှာ ကျောင်းမှပေးသော ထောက်ပံ့ကြေး ၂.၅ သန်းကို ထည့်သွင်းတွက်ချက်ထားခြင်း မရှိသေးချေ။

“ရုတ်တရက်ကြီး နှစ်လလောက်အထိ ငွေရေးကြေးရေးအတွက် ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ သားရဲတွေအတွက် စွမ်းရည်ကျောက်ပြားတွေ ဝယ်ဖို့တောင် ငွေပိုငွေလျှံ ရှိသွားပြီ။ တကယ်ပဲ... လုယက်သတ်ဖြတ်တာက အချမ်းသာဖို့အတွက် ရွှေရောင်လမ်းစဉ်ပဲ။”

ကျန်းဟန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတောင်ထိပ်ပေါ်သို့ မတက်မီက ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်များ ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သူသည် သားရဲများကို ကိုယ်တိုင်လိုက်လံဖမ်းဆီးကာ ငွေရှာရမည်ဆိုပါက မည်မျှအထိ ကြာမြင့်မည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြွယ်ဝချမ်းသာစေရန် သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အလျင်မြန်ဆုံး ကြီးထွားလာနိုင်သည့် နည်းလမ်းပင်ဖြစ်သည်။

“ပြီးတော့ ဒါက မမြင်နိုင်တဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေကို ထည့်မတွက်ရသေးဘူး။”

ကျန်းဟန် လေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့ကို ကူညီခဲ့ခြင်း၊ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကျွန်းကြီး၏ ပိုင်ရှင်တစ်ဝက်ဖြစ်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း၊ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုမိုသန့်စင်လာခြင်းနှင့် သာမည ပင်လယ်အကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားခြင်း...ဤအရာအားလုံးမှာ မမြင်နိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးများ ဖြစ်ကြသည်။

မှန်ပါသည်။ မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို မသိသေးသော ထိုဂျယ်လီကဲ့သို့ အပြာရောင်ရတနာလေးလည်း ရှိနေသေးကာ ယင်းမှာ သာမညပင်လယ်မှ ရရှိခဲ့သော အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည် တောင်စောင်းရှိ သစ်လုံးအိမ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ တောင်ပေါ်တွင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အဝေးတွင်မူ ရွှေရောင်တိမ်တိုက်များ လွင့်မျောနေပြီး နတ်ဘုံနတ်နန်းနှင့် တူသော ရှုခင်းတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နေခဲ့သည်။

သူသည် သစ်လုံးအိမ်လေးရှေ့ရှိ လယ်ကွက်လေးထဲတွင် စိုက်ပျိုးထားခဲ့သော မိုးကြိုးနှလုံးသားမြက်ပင်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်လတာ ကြီးထွားပြီးနောက် ၎င်းတို့မှာ အတော်ပင် သန်စွမ်းစိမ်းလန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန် သင်ယူခဲ့သော အထူးစိုက်ပျိုးရေးနည်းစနစ်ကြောင့် အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ရှိနေသော မိုးကြိုးနှလုံးသားမြက်ပင်မှာ ဒုတိယအဆင့်၏ နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးနှလုံးသားမြက်ပင်အားလုံးကို နှုတ်ယူကာ သစ်လုံးအိမ်လေးကို သပ်ရပ်အောင် ရှင်းလင်းပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ဟုတ်ဟုတ်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ၎င်းနှင့်အတူ မိုးကြိုးတောင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့လိုက်တော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူသည် ဤနေရာသို့ အချိန်အတော်ကြာ ပြန်လာဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ ရက်စွဲကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ နိုဝင်ဘာ ၃ ရက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သာမညပင်လယ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နှောင့်နှေးခဲ့ရ၏။

ယခု ပြန်သွားမည်ဆိုပါက နိုင်ငံတော်အဆင့် ၂ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်းဥယျာဉ်သို့ သားရဲအသစ် သွားရောက်ရှာဖွေရန်အတွက် အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်းဥယျာဉ်သည် ၁၀ ရက်နေ့တွင် ဖွင့်လှစ်မည်ဖြစ်သဖြင့် သူ အချိန်မီ ရောက်ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မကြာမီ ကျန်းဟန်သည် မိုးကြိုးတောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့လိုက်၏။ တောတွင်းစျေးကွက်သို့ ပြန်ရာလမ်းတွင် သူသည် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေသဖြင့် သီချင်းလေးတညည်းညည်းနှင့် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

“ဂူးး ဂူးး”

ဟုတ်ဟုတ်သည် သစ်ပင်ထိပ်ဖျားမှနေ၍ မကျေမနပ်သံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျန်းဟန်အနေဖြင့် အလွန်အမင်း ပေါ့ဆလွန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှ အမှတ်တမဲ့ အသံမထွက်သင့်ပေ။

သို့သော် ကျန်းဟန်ကမူ ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် မိုးကြိုးတောင်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် စတင်ဝင်ရောက်စဉ်ကကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသည့် လူသစ်ကလေး မဟုတ်တော့ပေ။ အကယ်၍ သာမန်လူများက သူ့ကို လာရောက်ပြဿနာရှာချင်ကြပါက ယင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယနေ့တွင် သူ၏စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး သားရဲအချို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမပြုဘဲ လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုပါက သားရဲတစ်ကောင် သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း အနည်းဆုံးတော့ အမြုတေ သို့မဟုတ် ထိုသို့သောပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ရိတ်သိမ်းရယူလိုက်မည်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် တောတွင်းစျေးကွက်သို့ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ပြီး လမ်းခရီးတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အမဲလိုက်အဖွဲ့အချို့မှာလည်း သူ့အပေါ် မည်သည့်မကောင်းသော အကြံအစည်မျှ မကြံစည်ဝံ့ကြချေ။

သူသည် စီနီယာသားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့၏ သုတေသနပြုရာ သစ်လုံးအိမ်လေးဆီသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း သူမ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း မရှိသေးချေ။

“ဒါဆိုရင်တော့ သွားကြရအောင်။”

ကျန်းဟန်က ဟုတ်ဟုတ်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ လျိုယွဲ့သည် သာမညပင်လယ်တွင် ရှိနေသေးပြီး ပြန်မလာသေးခြင်း ဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူသည်လည်း ဤနေရာ၌ အချိန်ဆွဲမနေတော့ပေ။

ရှန်းဟွာမြို့ငယ်လေးဆီသို့ ပြန်လာနေစဉ်အတွင်း ကျန်းဟန်သည် သူ၏ဖုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ ရက်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သဖြင့် သူ၏ဖုန်းထဲတွင် မဖြေရှင်းရသေးသော မက်ဆေ့ခ်ျများစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူ့တွင် ဆက်သွယ်ရမည့်သူ အများအပြားမရှိချေ။ မက်ဆေ့ခ်ျများစွာ ရှိနေခြင်းမှာ အရေအတွက်များပြားလွန်းခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့တွင် ထိုလူအနည်းငယ်ဆီမှသာ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့ထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျအများဆုံး ပေးပို့ထားသူမှာ လီဇီဝေဖြစ်ပြီး ခရိုင်လေးခုပူးတွဲပြိုင်ပွဲ အကြောင်းကို ပြောထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် မူလက ယွမ် သုံးသန်း တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က အစပိုင်းတွင် ငါးသိန်း ပေးရန်သာ ပြန်လည်အကြောင်းပြန်ခဲ့သည်။ ကျန်းဟန်သည် ဆက်သွယ်မှုဧရိယာပြင်ပသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သောကြောင့် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ၎င်းတို့က တစ်သန်းအထိ တိုးမြှင့်ပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ၁.၅ သန်းအထိ တိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က သာမညပင်လယ်တွင် သူ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် ယနေ့နံနက်ပိုင်းက ပေးပို့ထားသော မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရှိနေသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ဆီမီးဖိုင်နယ်ပွဲစဉ်များ ရှိနေသောကြောင့် မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး အခြေအနေသစ်များကို ကမ်းလှမ်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အနေဖြင့် ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးနိုင်သရွေ့ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုသို့ သွားရောက်ကာ ဝိညာဉ်အပင်ဥယျာဉ်ကို ရှင်းလင်းခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ယင်းအတွင်း၌ သားရဲများစွာနှင့် ဝိညာဉ်အပင်များစွာ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့တွင် လုံလောက်သော အင်အားသာရှိပါက သန်းပေါင်းများစွာ ရှာဖွေရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဟန်သည် လီဇီဝေထံသို့ ချက်ချင်းပင် မက်ဆေ့ခ်ျပြန်ပို့လိုက်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ကျင်းပမည့် ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရန် သဘောတူလိုက်သည်။

ယင်းအပြင် အခြားသော မက်ဆေ့ခ်ျများမှာ နှုတ်ဆက်စကားများနှင့် ဖိတ်ကြားချက်များသာ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာ တုံးရွှမ်း ဟုခေါ်သော မိန်းကလေးထံမှဖြစ်ကာ အခြားမက်ဆေ့ခ်ျများမှာ လျိုတုံး၊ ဟုန်ရွှယ်နှင့် အခြားသူများထံမှ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်သည် ၎င်းတို့အနက် အများစုကို အချိန်မရှိကြောင်း ပြောကာ အကြမ်းဖျင်းသာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

မကြာမီ လီဇီဝေသည် သူ ရှန်းဟွာမြို့ငယ်လေးသို့ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိမည်ကို မေးမြန်းသည့် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပေးပို့လာခဲ့ပြီး သူ့အတွက် ကြိုဆိုပွဲညစာစားပွဲကို တည်ခင်းဧည့်ခံချင်ကြောင်း ပြောလာခဲ့သည်။

ကျန်းဟန် ထိုမက်ဆေ့ခ်ျကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူသည် ရှန်းဟွာမြို့ငယ်လေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း အမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ပြီးနောက် အိမ်သို့ပြန်ကာ ကြည့်ရှုလိုသဖြင့် လီဇီဝေ၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဖုန်းကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အိမ်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် ထိုအိမ်လေးနှင့် ခွဲခွာနေခဲ့ရသည်မှာ နှစ်လကျော်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့၌ မည်သည့်ဆွေမျိုးသားချင်းမျှ မရှိသော်လည်း အိမ်သို့ပြန်ကာ ကြည့်ရှုလိုသော စိတ်ဆန္ဒ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ဟုတ်... မင်း ခေါင်းဆောင်အဆင့်ရဲ့ နှောင်းပိုင်းကို ရောက်ဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား။”

ကျန်းဟန်သည် လမ်းလျှောက်ရင်း ဟုတ်ဟုတ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဟုတ်ဟုတ်သည် ယခုအခါ အတော်ပင် ကြီးမားနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ပုခုံးပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ၎င်းသည် ပျံသန်းရန်အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး သူ၏အရှေ့ ဘယ်ဘက်တွင် ပျံသန်းရင်း သူနှင့် နှစ်မီတာ၊ သုံးမီတာခန့် အကွာအဝေးကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းထားသည်။

“ဂူး...”

ဟုတ်ဟုတ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ၎င်း အဆင့်တက်ရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။ ၎င်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်မှုမှာ လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ အဆင့် ၃ အတွင်းတွင် မည်သည့်အတားအဆီးမျှ မရှိတော့သဖြင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် လုံလောက်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား စုဆောင်းမှုသာ လိုအပ်တော့သည်။

“ငါတို့ ဒီကကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ပြီးသွားရင် ၁၅ ရက်နေ့လောက်ကျရင် သွေးနက်တွင်းကို ထွက်ခွာပြီး မင်းရဲ့ အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းကို စတင်ကြတာပေါ့။”

ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မူလက သူသည် ဟုတ်ဟုတ်၏ အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းကို ဦးစွာ လုပ်ဆောင်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ပိုင်လင်း၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း အခြေအနေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဟုတ်ဟုတ်၏ အခြေအနေများမှာ များစွာ ပိုမိုရိုးရှင်းသည်။

သို့သော် မိုးကြိုးတောင်တွင် သင့်တော်သော ပတ်ဝန်းကျင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် သူသည် ပိုင်လင်း၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းကို ဦးစွာ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ပိုင်လင်း၏ အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဟုတ်ဟုတ်၏ အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဂူးးး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟုတ်ဟုတ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည်လည်း မိမိ၏ အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းကို လုပ်ဆောင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဤအရာကို အမြဲတမ်း တောင့်တနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ပိုမိုအစွမ်းထက်လာရန်မှာ အမြဲတမ်း ၎င်း၏ အကြီးမားဆုံးသော ပန်းတိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

၎င်းတို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် လူနှင့် ငှက်တို့သည် သူ၏အိမ်ရှိရာ လူနေရပ်ကွက်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင်မူ သူသည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အခြေအနေတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ယင်းမှာ သူ၏အိမ်သည် ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်ခြင်း ခံထားရပြီး အိမ်တွင်း၌ လူအချို့ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။