အခန်း ၁၉၀
Vol. 19 Ch. 190
အခန်း ၁၉၀
သူ့အိမ်တံခါးမှာ ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်ဟနေပြီး ဧည့်ခန်းထဲ၌ လူတစ်စု လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် လူလေးငါးဦးခန့်မှာ ပိန်လှီလှီ ကောင်လေးတစ်ဦးကို ဝိုင်းဝန်းဗိုလ်ကျ နှိပ်စက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“သေစမ်း... မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်လဲဆိုတာ မြန်မြန်ဝန်ခံလိုက်စမ်း။ အဖေက ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိတဲ့ ကောင်စုတ်ရဲ့။”
“ခွေးသူတောင်းစား... မင်းသာ ချင်းယောင်နားကို ထပ်ကပ်ရဲရင် ငါ မင်းရဲ့ ခွေးခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။ သူက ငါ့မိန်းမဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။”
“သူ့ရင်ခွင်ထဲက မြွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရိုက်သတ်ပစ်ကြစို့။”
“ရိုက်သတ်ပစ် ရိုက်သတ်ပစ်...။ သူ့ကို နာနာလေး သင်ခန်းစာပေးလိုက်ကြစမ်းပါ။”
၎င်းတို့ ငါးဦးစလုံးမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် အော်ဟစ်ပြောဆိုရင်း ပိန်လှီလှီ ကောင်လေးကို ဝိုင်းရံကာ ဝိုင်းဝန်းထိုးကြိတ် ဆဲဆိုနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ စိတ်ကျေနပ်မှု မရှိသေးသဖြင့် သူ၏အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မြွေကလေးကိုပါ ရိုက်သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
“မလုပ်ပါနဲ့။ ငါ့ရဲ့ မြွေစိမ်းလေးကို မသတ်ပါနဲ့။”
ကောင်လေးသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုလျက် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း သူ့ရှေ့မှ သန်မာထွားကြိုင်းသော ကောင်လေးငါးဦးကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။ မကြာမီ မြွေစိမ်းလေးမှာ လုယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
“ပြန်ပေး...ငါ့ကို ပြန်ပေးပါ...။”
ကောင်လေးက လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်၏။
“မင်းရဲ့ မြွေစိမ်းလေးကို ပြန်လိုချင်တာလား။ ဒါဆို ဒူးထောက်စမ်း။ ငါ့ကို သုံးကြိမ် ဦးခိုက်ပြီး ငါ့ဖိနပ်ကို လျှာနဲ့လျက်လိုက်။ မဟုတ်ရင် ဒီကောင့်ကို ရိုက်သတ်ပစ်မယ်။”
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ထွားကြိုင်းသော ကောင်လေးက လှောင်ပြောင်သရော်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ အခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း အသက်တစ်ဆယ့်လေးနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အရပ် ၁.၈ မီတာခန့် မြင့်မားကာ ထွားကြိုင်းသော လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
“ငါ ဦးခိုက်ပါ့မယ်။ မင်းဖိနပ်ကိုလည်း လျှာနဲ့ လျက်ပါ့မယ်။ မြွေစိမ်းလေးကို မသတ်ပါနဲ့။ မင်းတို့ကို တောင်းပန်ပါတယ်။”
သူ၏ အားနည်းချက်ကို အဖမ်းခံလိုက်ရသဖြင့် ပိန်လှီလှီ ကောင်လေးမှာ ဒူးထောက်၍ ထပ်ခါတလဲလဲ ဦးခိုက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိုကောင်လေး၏ ဖိနပ်ကို လျှာဖြင့် လျက်ပေးလိုက်ရတော့သည်။
“ဟားဟားဟား... မင်းတို့ ဒါကို ဗီဒီယိုရိုက်ထားတယ် မဟုတ်လား။ နောက်နေ့ကျရင် ချင်းယောင်ကို ပြလိုက်မယ်။ ဒီကောင်က ဘယ်လောက်တောင် သောက်သုံးမကျလဲဆိုတာ သူသိသွားစေရမယ်။”
ထွားကြိုင်းသော ကောင်လေးက ရယ်မောရင်း ဘေးမှလူများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရိုက်ထားပြီးပါပြီ လောင်တ။”
လက်အောက်ငယ်သားက ပြုံးကာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
“အခု မြွေစိမ်းလေးကို ငါ့ကို ပြန်ပေးလို့ရပြီလား... ကျောက်ယန်အန်း။”
ပိန်လှီလှီ ကောင်လေးက ကျောက်ယန်အန်း၏ လက်ထဲရှိ မြွေစိမ်းလေးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူ၏ဖခင်မှာ သူ မမွေးဖွားမီကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့သဖြင့် မိခင်မုဆိုးမနှင့်သာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ဤမြွေစိမ်းလေးမှာ သူ၏ဖခင် သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က သူ့အတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော လက်ဆောင် ဖြစ်သည်။
“မင်း ဒါကို လိုချင်တာလား။”
ကျောက်ယန်အန်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ လှောင်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဖြတ်ခနဲ လှုပ်ရှားကာ မြွေစိမ်းလေးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
“အဆင့်မရှိတဲ့ အမှိုက်ကောင်သက်သက်ပဲကို။ ရော့... ငါ မင်းကို ပြန်ပေးပြီးပြီနော်။ ဒါက မင်းကိုယ်တိုင် မဖမ်းမိတာပဲ။”
“မဟုတ်ဘူး...”
ပိန်လှီလှီ ကောင်လေးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုထွားကြိုင်းသော ကောင်လေးနှင့် အသက်နှင့်ရင်း၍ တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့သို့ အတင်းတိုးဝင်သွားတော့သည်။
သို့သော် သူသည် ဤလူအနည်းငယ်ကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လက်သီး၊ ခြေထောက်များဖြင့် ဝိုင်းဝန်းထိုးကြိတ် ကန်ကျောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ မြွေစိမ်းလေးကဲ့သို့ပင် သွေးအန်သည်အထိ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။
“မင်းတို့ ငါ့အိမ်ထဲမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ မင်းတို့ကို ဘယ်သူ ဝင်ခွင့်ပြုလို့လဲ။”
ဤအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသော ကျန်းဟန်သည် အခန်းထဲရှိ လူအနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျန်းဟန်နှင့် ဟုတ်ဟုတ် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ထိုကောင်လေးများမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြ၏။ သို့သော်လည်း မကြာမီ ကျောက်ယန်အန်းတစ်ယောက် ကျန်းဟန်ကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
“ငါက ဘယ်သူလဲမှတ်နေတာ။ မင်းကိုး... မင်းလို ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ အမှိုက်ကောင်က ဘာလို့ ဒီလောက် မောက်မာပြနေတာလဲ။ မင်း သားရဲထိန်းချုပ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်သွားရုံနဲ့ အထင်ကြီးစရာကောင်းနေပြီလို့ ထင်မနေနဲ့။ ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ခေါင်းဆောင်အဆင့်သားရဲကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ မင်းသာ ငါ့ကို လက်ဖျားနဲ့ထိရဲရင် သူ မင်းကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်ကွ။”
ကျန်းဟန်ကို မှတ်မိသွားပြီးနောက် ကျောက်ယန်အန်းသည် မကြောက်ရွံ့သည့်အပြင် ကျန်းဟန်ကိုပါ သူ၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် နင်းခြေချင်နေခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ လောင်တရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ခေါင်းဆောင်အဆင့် သားရဲကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာကွ။”
တစ်ဦးက စတင်လှုံ့ဆော်လိုက်သည်နှင့် ကျန်ရှိသောလူများကလည်း ဘေးမှဝင်ရောက် ကူညီအော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ကျန်းဟန်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ကြချေ။
“လစ်ကြစမ်း။”
ကျန်းဟန်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး စကားတစ်လုံးတည်းကိုသာ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ လွှမ်းခြုံပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ကောင်လေးများမှာ ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
၎င်းတို့သည် ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် အပူရှိန်အပြင်းအထန် ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရပြီး အသက်ပင် ဝဝမရှူနိုင်တော့ဘဲ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် သေလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့သည် သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
“မင်း... မင်း စောင့်နေလိုက်စမ်း။”
ကျောက်ယန်အန်းသည် ခြိမ်းခြောက်စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး နောက်သို့ပင် ပြန်မလှည့်ကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား အနည်းငယ်မှာလည်း နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှ မဟရဲတော့ဘဲ ကိုယ်စီလှည့်ကာ ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။
ကျန်းဟန်အနေဖြင့် ဤလူများကို အနည်းငယ် မှတ်မိနေသေးသည်။ သူ၏ ယခင်ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ဤလူများ၏ မကြာခဏ ဗိုလ်ကျနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
ဤကလေးများသာမကဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အဒေါ်ကြီးများကလည်း သူ့အပေါ် မကောင်းသော စိတ်ထားများ ရှိခဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် သူ၏အိမ်မှ ပစ္စည်းများကို မကြာခဏ ခိုးယူခြင်း သို့မဟုတ် သူ၏မြေကွက်နှင့် သစ်ပင်များကို ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကလေးများကိုလည်း အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားကြသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ မြွေစိမ်းလေးကို ကယ်ဝင်ပေးပါ။ မင်းက သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်ဆိုတော့ သူ့ကို သေချာပေါက် ကယ်တင်ပေးနိုင်မှာပါ။”
ကျောက်ယန်အန်းနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပိန်လှီလှီ ကောင်လေးက ပြေးဝင်လာပြီး ကျန်းဟန်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ သူ၏ မြွေစိမ်းလေးကို ကယ်တင်ပေးရန် မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် အကူအညီတောင်းခံလာခဲ့သည်။
ကျန်းဟန်သည် ထိုပိန်လှီလှီ ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။
“ကယ်ပေးဖို့က မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကို ဘာလို့ ကူညီရမှာလဲ။ ငါ မင်းကို သိတောင်မသိဘူးလေ။”
“မင်း မြွေစိမ်းလေးကို ကယ်တင်ပေးသရွေ့... မင်းခိုင်းတာမှန်သမျှ ကျွန်တော် အကုန်လုပ်ပေးပါ့မယ်။”
ပိန်လှီလှီ ကောင်လေးက ကပျာကယာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ခုနက ကောင်တွေကို သွားပြီး ထိုးကြိတ်လိုက်။ အဲဒါဆိုရင် ငါ မင်းရဲ့ မြွေစိမ်းလေးကို ကယ်တင်ပေးမယ်။”
ကျန်းဟန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့၍ လျှောက်လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့တွင် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေ၍ ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပိန်လှီလှီ ကောင်လေးသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သော်လည်း မကြာမီ သူ၏မျက်ဝန်းများမှ ခိုင်မာပြတ်သားသွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် သွားမယ်။”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် အပြင်သို့ ထွက်ရန် လှည့်လိုက်၏။
“မင်း။သွားနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ သူတို့ ခဏနေရင် ပြန်လာကြလိမ့်မယ်။”
ကျန်းဟန်က လှမ်းတားလိုက်သည်။
“ဒါဆို... မြွေစိမ်းလေးကို အရင်ဆုံး ကယ်ပေးလို့ရမလား။”
“မရဘူး။ သူက အခုချက်ချင်း သေဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားရုံပဲ။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ပိန်လှီလှီ ကောင်လေးသည် သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ချေ။ သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် အင်အားကြီးမားလိုသော ပြင်းပြသည့် စိတ်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ကျန်းဟန်သည် သူ၏အိမ်ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်၏။ အိမ်ထဲတွင် ပစ္စည်းအများကြီး မရှိသော်လည်း အရာရာတိုင်းမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး အချို့ပစ္စည်းများမှာလည်း ပျောက်ဆုံးနေသဖြင့် သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တာ ဒီကောင်ပဲ။”
“အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း။ မင်းက ဘယ်ကောင်မို့လို့ ငါ့ညီကို လာထိရဲတာလဲကွ။”
ဆံပင်အဝါရောင်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးက အခန်းဆီသို့ လှမ်း၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ပြောနေတာလား။”
ကျန်းဟန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်က အခန်းထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ထိုဆံပင်ဝါနှင့်လူငယ်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အေး... မင်းကို ပြောနေတာ။ ဒါဆို ငါ့ညီကို နှိပ်စက်တဲ့ကောင်က မင်းပေါ့။ သူ့ကို အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်တောင်းပန်စမ်း။ မဟုတ်ရင် ပန်းတွေ ဘာလို့ နီရဲနေလဲဆိုတာ မင်းကို ငါ ပြရလိမ့်မယ်။”
ဤဆံပင်ဝါနှင့်လူငယ်မှာ ရှန်းဟွာအထက်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းသားမဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားပြီး ကျန်းဟန်၏ နာမည်ကိုလည်း မသိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် အစောကြီးကတည်းက ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် သူ၏ သားရဲ ခေါင်းဆောင်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ငွေရောင်အကြေးခွံကျားသစ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ကျန်းဟန်သည် ဘေးနားရှိ ဟုတ်ဟုတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ဟုတ်ဟုတ်သည် အမိန့်ကို နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
“ဂူးးး”
အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဟုတ်ဟုတ်သည် ငွေရောင်အကြေးခွံကျားသစ်၏ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ခြေသည်းများဖြင့် အောက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ကုတ်ချလိုက်တော့သည်။
“မင်း သေချင်နေတာပဲ။ ငွေရောင်အကြေးခွံကျားသစ်... သူ့ကို ပညာပေးလိုက်စမ်း။”
ဆံပင်ဝါနှင့်လူငယ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငွေရောင်အကြေးခွံကျားသစ်သည် အဖြူရောင် စွမ်းအင်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ဝုန်း...”
အလွန်အစွမ်းထက်ပုံရသော ထိုစွမ်းအင်များသည် ဟုတ်ဟုတ်၏ ခြေသည်းများအောက်တွင် တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ငွေရောင်အကြေးခွံကျားသစ်သည် ဟုတ်ဟုတ်၏ ဖိနင်းထားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ်သွားခဲ့ရသည်။
“မင်း စောစောက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ပြန်ပြောကြည့်ပါဦး။”
ကျန်းဟန်က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်း သေချင်နေတာပဲ။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ကျောက်ယင်ချွမ်းရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းသိအောင် ပြရသေးတာပေါ့။”
ဆံပင်ဝါနှင့်လူငယ်သည် အခြား သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ခေါင်းဆောင်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိ ငွေရောင်နှုတ်သီးစာကလေးကို ထပ်မံထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ငွေရောင်နှုတ်သီးစာကလေး တိုက်ခိုက်မှု မစတင်နိုင်သေးမီမှာပင် ဟုတ်ဟုတ်သည် အရိပ်အလင်းဓား အချို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ကောင်းကင်မှ မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားစေခဲ့သည်။
“မင်း... မင်းက အတိအကျ ဘယ်သူလဲ။”
တဒင်္ဂအတွင်းမှာပင် ဆံပင်ဝါနှင့်လူငယ် ကျောက်ယင်ချွမ်းသာမက သူ၏အနောက်ရှိ ကျောက်ယန်အန်းနှင့် အခြားသူများပါ ဆွံ့အအံ့သြသွားကြရသည်။
၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် ဤရပ်ဝန်း၌ အမြဲတမ်း ပြိုင်ဘက်ကင်း တိုက်ခိုက်နိုင်သူမှာ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်နှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားပြီး သူတို့အမှိုက်ကောင်ဟု ထင်ထားသူ၏ လက်အောက်တွင် ချက်ချင်းပင် လဲပြိုသွားခဲ့ရသည်။
ဤသည်မှာ လုံးဝ သိပ္ပံနည်းမကျပေ။