အခန်း ၅၂၆

အခန်း (၅၂၆)

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထုရှန်းကျင်းစီ၏ ပညာသင်ကြားမှုသည် နှစ်နှစ်ဆယ်တိတိ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပေသည်။

ထိုနှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ထုရှန်းကျင်းစီအနေဖြင့် အိမ်သို့ပြန်ခွင့်မရှိဘဲ ကျောင်းတော်အတွင်း၌သာ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်လေ၏။

အနှစ်နှစ်ဆယ်ပြည့်မြောက်သွားပြီးနောက် ထုရှန်းကျင်းစီ၏ ပညာရေးမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်နေစေကာမူ သတ်မှတ်ချိန်ပြည့်သွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းခွာရမည်ဖြစ်ချေပြီ။

ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ထုရှန်းရှင်းဟွာက သူမ၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ရာ ကျောင်းတော်မှတပည့်တစ်ဦးက သူမနှင့်အခြားသူများကို ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံရန် လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ မသေမျိုးအဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေသော မဟာမိစ္ဆာကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

ဤကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ကျန်းသားရဲ၏ သွေးဆက်နွယ်မှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။

သို့တိုင်အောင် သူ၏ထံတွင် မည်သည့်မိစ္ဆာသွင်ပြင်လက္ခဏာမျှ ကျန်ရစ်မနေတော့ဘဲ မိစ္ဆာချီစွမ်းအင် အရိပ်အယောင်ဟူ၍ တစ်စက်ကလေးမျှပင် မရှိတော့ချေ။ ယင်းအစား သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးတွင် မွန်မြတ်ဖြောင့်မတ်သော အငွေ့အသက်များကသာ ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် အပြန်အလှန် နှုတ်ခွန်းဆက်စကား အနည်းငယ်ပြောဆိုပြီးနောက် ထုရှန်းရှင်းဟွာသည် သူမ၏သမီးဖြစ်သူကိုခေါ်ဆောင်ကာ ကျောင်းတော်၏ စာရင်းသွင်းခြင်းကိစ္စရပ်များကို အပြီးသတ်ဆောင်ရွက်လိုက်လေ၏။

ညနေစောင်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကိစ္စရပ်အားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး ထုရှန်းကျင်းစီအတွက် သီးသန့်ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မို၊ ယွဲ့ရှီနှင့် အခြားအစေခံမလေး နှစ်ဦးတို့ကလည်း ထိုခြံဝင်းအတွင်း၌ အတူတကွ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်လေသည်။

"ကျင်းစီ... အမေ ပြန်ရတော့မယ်"

နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်တွင် ထုရှန်းရှင်းဟွာက သူမ၏စကတ်ကို ဖွဖွလေးဖယ်ရှားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်လေးကို ကိုင်တွယ်ရင်း မခွဲခွာလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

"ဒီနေ့ကစပြီး ကျောင်းတော်မှာ သမီး သေချာစာသင်ပြီး ကျင့်ကြံရမယ်နော်။ တစ်ယောက်ယောက်က သမီးကို အနိုင်ကျင့်ရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ သမီး မတရားခံရတယ်လို့ ခံစားရရင်ဖြစ်ဖြစ် အမေ့ကို ပြောပြလို့ရတယ်။ အမေက သမီးဘက်ကနေ သေချာပေါက် ရပ်တည်ပေးမှာပါ"

"ဒါပေမဲ့ သမီးက အရမ်းမဆော့ရဘူးနော်။ ဆရာတွေကို ဒေါသထွက်အောင်မလုပ်ရသလို အတန်းဖော်တွေကိုလည်း အနိုင်မကျင့်ရဘူး။ အဲဒီလိုမဟုတ်ရင် အမေလည်း စိတ်ဆိုးမှာပဲ။ နားလည်လား"

"နားလည်ပါတယ် အမေ" ထုရှန်းကျင်းစီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ သူမ၏လှပသော မြေခွေးမျက်လုံးလေးများထဲတွင် ကြည်လင်နေသော မျက်ရည်စက်လေးများက ရစ်ဝဲနေချေပြီ။ "အမေ... တကယ်တော့ သမီး စာမသင်ချင်တော့ဘူး။ အမေနဲ့အတူ ပြန်လိုက်သွားပြီး အမေ့အနားမှာပဲ နေချင်တယ်"

မူလက ထုရှန်းကျင်းစီသည် သူမ ကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူမကို ကြီးကြပ်ရန် မိခင်ဖြစ်သူ ရှိနေတော့မည်မဟုတ်ဘဲ သူမအလိုရှိသလို ကစားနိုင်ကာ အလွန်ပျော်ရွှင်ရမည်ဟု တွေးထင်ထားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ မိန်းကလေးငယ်၏ရင်တွင်း၌ အလွန်အမင်း ခွဲခွာရခက်နေခဲ့လေတော့သည်။

"အရူးမလေးရယ်... မိန်းကလေးတစ်ယောက်က စာမသင်ဘူးဆိုရင် အကြောင်းအကျိုး အဆိုးအကောင်းကို နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး" ထုရှန်းရှင်းဟွာက သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်လေ၏။ "နောက်ပိုင်း သမီး ကြီးလာလို့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သမီးက အရူးလုပ်ခံနေရမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျောင်းတော်မှာ ဆော့ဖို့ချည်းပဲ မတွေးနေနဲ့။ လိမ္မာရမယ်နော်... ကြားလား"

"သ... သမီး သိပါတယ်။ ကျင်းစီ သေချာပေါက် လိမ္မာပါ့မယ်။ အမေက ကျင်းစီဆီကို ခဏခဏ လာလည်ရမယ်နော်" ထုရှန်းကျင်းစီက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်ပေသည်။

"အင်းပါ... အမေက ကျင်းစီဆီကို လတိုင်းမှာ အကြိမ်တော်တော်များများ လာလည်ပါ့မယ်"

ထုရှန်းရှင်းဟွာက သမီးဖြစ်သူ၏ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ဖွဖွလေးဆွဲညှစ်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ယွဲ့ရှီနှင့် ရှောင်မိုတို့ကို ကျင်းစီအား ကောင်းစွာစောင့်ရှောက်ရန် ညွှန်ကြားချက်အနည်းငယ် ပေးလိုက်လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ထုရှန်းရှင်းဟွာသည် သူမ၏သမီးဖြစ်သူကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖက်တွယ်ထားပြီးနောက်မှ ကျောင်းတော်မှ မခွဲချင်ခွဲချင်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သူမ၏မိခင် တဖြည်းဖြည်း ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း ထုရှန်းကျင်းစီသည် ထိုနေရာ၌ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် မှင်တက်စွာ ရပ်နေခဲ့ချေပြီ။

ညစာစားချိန်ရောက်သောအခါ ပုံမှန်အားဖြင့် စားသောက်ရန် အလွန်တက်ကြွလေ့ရှိသော ထုရှန်းကျင်းစီမှာ ခံတွင်းမတွေ့တော့ဘဲ သူမ၏ပန်းကန်လုံးလေးကိုသာ ငေးမောကြည့်နေခဲ့ပေသည်။

ယွဲ့ရှီက အချိန်အတော်ကြာ ချော့မော့ပြီးနောက်တွင်မှ ထုရှန်းကျင်းစီမှာ အနည်းငယ်မျှ စားသောက်တော့လေ၏။

မကြာမီ ညဉ့်နက်ယံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထုရှန်းကျင်းစီနှင့် အခြားသူများ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရေချိုးဆောင်၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် အနားယူရန် သူတို့၏အခန်းများသို့ ပြန်သွားကြလေတော့သည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ လူသူကင်းမဲ့ကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေချေပြီ။

ထိုအချိန်ရောက်မှသာ ရှောင်မိုသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ရေအေးအေး ခပ်ယူကာ လျင်မြန်စွာ ရေချိုးသန့်စင်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူက ကျောက်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင်ထိုင်ကာ လမင်းအဆီအနှစ်များကို စုပ်ယူရင်း ဆန်ဝါမဟာအိပ်မက် ကျမ်းစာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရွတ်ဆိုနေလေတော့သည်။

လရောင်က ရှောင်မို၏ပတ်လည်တွင် စုစည်းလာကာ မှိန်ပျပျ အလင်းစက်ဝန်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ညလေပြေတစ်ခုက ရှောင်မို၏ နှာခေါင်းဖျားကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားလေ၏။

ရှောင်မိုက နှာခေါင်းကိုပင့်ကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ လေပြေထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော သင်းပျံ့သည့်ရနံ့လေးတစ်ခု ပါဝင်လာကြောင်း သိရှိလိုက်ရချေပြီ။

မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်မိုသည် သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ထုရှန်းကျင်းစီကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ မြေခွေးအမြီးကြီးက ဟိုဘက်ဒီဘက် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး သူမ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးလေးများက ရှောင်မိုကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေလေ၏။ "ရှောင်မို... နင့်ကိုယ်ကနေ ဘယ်လိုလုပ် အလင်းရောင်တွေ ထွက်နေတာလဲ"

"အဲဒါက ငါကျင့်ကြံနေတဲ့ ကျင့်စဉ်ပညာရပ်ကြောင့်ပါ" ရှောင်မိုက သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပေသည်။

"ကျင့်စဉ်ပညာရပ် ဟုတ်လား။ တကယ်လို့ နင့်ရဲ့ကျင့်စဉ်ကို ငါကျင့်ကြံရင်ကော နင့်လိုမျိုး အလင်းရောင်တွေ ထွက်လာနိုင်လားဟင်" ထုရှန်းကျင်းစီက သိချင်စိတ်ပြည့်နှက်စွာ မေးလိုက်လေ၏။

"ဖြစ်နိုင်လောက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးအနေနဲ့ ဒီကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံစရာ မလိုပါဘူး။ သခင်မလေးရဲ့ မွေးရာပါ ကျင့်စဉ်ပညာရပ်ကတင် မဟာတာအိုကို ရရှိဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ" ရှောင်မိုက ရှင်းပြလိုက်လေတော့သည်။

အမြီးကိုးချောင်း ကောင်းကင်မြေခွေး၏ သွေးဆက်နွယ်မှုသည် စစ်မှန်သောနဂါး၊ စစ်မှန်သောဖီးနစ်ငှက်၊ ထန်ရှဲ၊ ကျန်း နှင့် တိကျန်း တို့ကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားသားရဲများနှင့် တန်းတူ တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

ထိုသို့သော နတ်ဘုရားသားရဲများသည် သူတို့၏သွေးဆက်နွယ်မှုအတွင်း၌ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး သူတို့၏ အသက်အရွယ်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ထိုစွမ်းရည်များကို အလိုအလျောက် နားလည်သဘောပေါက်လာမည် ဖြစ်လေ၏။

ထို့ကြောင့် အခြားသော ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များကို လေ့လာခြင်းဖြင့် အာရုံလွင့်စင်ခံနေရန် မလိုအပ်ပေ။

"အိုး..." ထုရှန်းကျင်းစီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် မမေးတော့ချေ။

သူမက ခြေထောက်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိုက်ထားကာ ဒူးခေါင်းပေါ်တွင် မေးစေ့လေးကို တင်ထားပြီး မြေခွေးမျက်လုံးလေးများကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ရင်း အဝေးမှ ကြယ်ရောင်စုံနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေလေတော့သည်။

ရှောင်မိုက ထုရှန်းကျင်းစီ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ကြည့်ရင်း စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။ "အရမ်းလည်း ညဉ့်နက်နေပြီကို သခင်မလေးက ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ"

"အိပ်မပျော်လို့ပါ"

ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ပါးလေးများကို ဖောင်းကားကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏လက်မောင်းသေးသေးလေးများက ဒူးခေါင်းကို ပို၍ပင် တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားလိုက်ပေသည်။

"အရင်တုန်းက ငါက အမေ့ကို အရမ်းတင်းကျပ်လွန်းတယ်၊ အရာရာကို ထိန်းချုပ်ချင်လွန်းတယ်လို့ အမြဲညည်းညူခဲ့ဖူးတယ်။ ငါအမြဲတမ်း တွေးခဲ့တာက ငါလိုချင်သလောက် ဆော့ကစားဖို့ချည်းပဲလေ"

"ဒါပေမဲ့ အခု အမေမရှိတော့တဲ့အခါ ငါ တကယ်ပဲ အသားမကျနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်"

"ရှောင်မို..." ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ခေါင်းကို လှည့်ကာ ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။ "ငါက အရမ်းထူးဆန်းနေသလားဟင်"

"မထူးဆန်းပါဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါပြလိုက်ပေသည်။ "ဒါက လူ့သဘာဝပါပဲ"

ထုရှန်းကျင်းစီက ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါက လူသားမှ မဟုတ်တာ"

ရှောင်မို ခဏမျှ ကြက်သေရိုက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် စကားကို ပြန်ပြင်လိုက်ချေပြီ။ "ဒါဆို မိစ္ဆာသဘာဝလို့ ဆိုရမှာပေါ့"

"..."

ထုရှန်းကျင်းစီသည် ရှောင်မိုက သူမအား စကားလွှဲကာ ဖြေရှင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း သူမ စိတ်မကွက်ခဲ့ပေ။ သူမ၏မေးစေ့လေးကို ဒူးခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားရင်း ဆက်ပြောလေတော့သည်။

"တကယ်တော့ ငါ စာမသင်ချင်တော့ဘူး။ အိမ်ပဲ ပြန်ချင်တယ်"

"မိန်းကလေးတွေက အကြောင်းအကျိုး အဆိုးအကောင်းကို နားလည်ဖို့နဲ့ အနာဂတ်မှာ ယောကျ်ားတွေ လှည့်စားတာ မခံရအောင် စာသင်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ အမေက ပြောပေမဲ့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ငါထင်တယ်"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်မိုက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ရှောင်မို... နင်က တကယ်ကို တုံးအတာပဲ"

ထုရှန်းကျင်းစီ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ နှင်းပွင့်အလား ဖြူဖွေးနူးညံ့နေသော မြေခွေးအမြီးလေးက ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကို ဖွဖွလေး လာရောက်ပုတ်ခတ်သွားပေသည်။

"ငါက အရူးမှ မဟုတ်တာ။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်က ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ လှည့်စားလို့ရမှာလဲ"

"ငါ့ကို လှည့်စားနိုင်မယ့် တစ်ဦးတည်းသောသူက အနာဂတ်မှာ ငါချစ်ရမယ့်သူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ငါက သူ့ကို ချစ်ပြီးသားဖြစ်နေမှတော့ သူဘာပြောပြော ယုံကြည်မှာပဲလေ။ ဒါဆို စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်နေရတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့လို့လဲ"

"ရှောင်မို... ငါပြောတာ မှန်တယ်လို့ နင် မထင်ဘူးလား"

သခင်မလေး၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရှောင်မို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။ "သခင်မလေး ပြောတာကလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ အမှန်တရား ပါဝင်နေပါတယ်"

"ဟုတ်တယ်မလား... ဟုတ်တယ်မလား" ရှောင်မိုက သူမကို ထောက်ခံကြောင်း မြင်သောအခါ ထုရှန်းကျင်းစီက ကိုယ်ကိုမတ်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေတော့သည်။ "ဒါကြောင့်မလို့ အမေက အရမ်းတုံးအတာပဲလို့ ငါပြောတာပေါ့..."

ရှောင်မိုက ပြန်လည်မတုံ့ပြန်တော့ဘဲ မှိန်ဖျော့ဖျော့သာ ပြုံးနေလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆို ရှောင်မို... နင်ကကော ငါ့ကို လှည့်စားမှာလား" ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ခေါင်းကို လှည့်ကာ ရှောင်မို၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကျကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ချေပြီ။

"ငါ လှည့်စားမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

"ငါလည်း နင် အဲဒီလိုလုပ်မယ်လို့ မထင်ပါဘူး" ထုရှန်းကျင်းစီ၏ မျက်လုံးလေးများက လခြမ်းကွေးလေးများအလား ကွေးညွှတ်သွားလေတော့သည်။ "ဒါ့အပြင် နင်က အမေ့လိုပဲ နည်းနည်းလေး တုံးအတယ်။ နင်ကသာ ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ ချက်ချင်း မြင်နိုင်မှာပဲ။ ငါက အရမ်းကို ဉာဏ်ကောင်းတာ"

"တကယ်ပါပဲ"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဝေးရှိ ကြယ်တာရာဂလက်ဆီကြီးကို ငေးကြည့်နေလေ၏။ ကြယ်ရောင်များအောက်ရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးအတွင်း၌ ကလေးနှစ်ယောက်၏ အရိပ်လေးများက ပို၍ပို၍ ရှည်လျားလာခဲ့ပေသည်။

"သခင်မလေးက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းလွန်းပါတယ်"