အခန်း ၅၂၈

အခန်း (၅၂၈)

ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်။

သွယ်ဝိုက်သော မေးမြန်းမှုအချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် အဘယ်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ရှောင်မို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့လေ၏။

ကျင်းစီက သူ၏အတွက်ကြောင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်များနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မို တကယ်ပင် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးသွားခဲ့ရပေသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စက တကယ်တမ်းတွင် ထိုမျှအထိ လိုအပ်လှသည်တော့မဟုတ်ဟု ရှောင်မို ခံစားမိလေသည်။

အခြားသူများက သူ့ကို မည်သို့ရှုမြင်သည်ဖြစ်စေ သူတို့၏ကိစ္စသာ ဖြစ်ချေပြီ။

သူ မည်သို့ပြုမူနေထိုင်သည်နှင့် သူကိုယ်သူ မည်သို့ရှုမြင်သည်ဆိုသည်ကသာလျှင် သူ့ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စ ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ ကျင်းစီက သွားရောက်ဆော့ကစားချင်သည်ဆိုလျှင်လည်း သွားကစားရုံသာ ရှိပေသည်။

ထို့အပြင် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အချိန်ပိုမိုရရှိလာမည့်အချက်က အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟုပင် ရှောင်မို ခံစားနေခဲ့လေတော့သည်။

"မသွားချင်ပါဘူး။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေလေ။ သူတို့က နင့်ကို သူငယ်ချင်းမလုပ်ဘူးဆိုရင် ငါကလည်း သူတို့ကို သူငယ်ချင်းမလုပ်နိုင်ဘူး"

ရှောင်မိုက သူ၏အတွေးများကို ကျင်းစီအား ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏ပါးလေးများကို ဖောင်းကားကာ ခေါင်းသေးသေးလေးကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားလေ၏။

ကျင်းစီ၏ ချစ်စဖွယ်အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုက ပြုံးရုံသာပြုံးနေလိုက်ပြီး ဘာမျှထပ်မပြောတော့ချေ။

သို့ရာတွင် ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ထိုမိစ္ဆာမျိုးနွယ် မိန်းကလေးငယ်အချို့က ထုရှန်းကျင်းစီကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ရှာဖွေလာခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့က ထုရှန်းကျင်းစီအား တောင်းပန်ခဲ့ကြပြီး ရှောင်မိုလည်း အတူတကွ လာရောက်ဆော့ကစားနိုင်ကြောင်းနှင့် သူတို့က ရှောင်မို၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်လာရန်လည်း ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြောဆိုလာကြပေသည်။

မူလကတည်းက ထုရှန်းကျင်းစီသည် စိတ်နှလုံးနူးညံ့ပြီး ကြင်နာတတ်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။

သူတို့က သူတို့၏အမှားကို သိရှိကာ သူမကို တောင်းပန်လာကြသည့်အပြင် ရှောင်မိုနှင့်အတူ ဆော့ကစားရန်ပင် သဘောတူလာကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဆက်လက်၍ စိတ်ဆိုးနေရန် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အားနာလာမိချေပြီ။

"ရှောင်မို... နင် သူတို့ကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလားဟင်။ တကယ်လို့ နင် စိတ်ဆိုးနေသေးရင် သူတို့နဲ့ သွားမကစားတော့ဘူးလေ"

ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ထုရှန်းကျင်းစီက ရှောင်မိုကို မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ရပါတယ် သခင်မလေးရဲ့။ ကျွန်တော် စိတ်မဆိုးပါဘူး။ သခင်မလေး သူငယ်ချင်းအသစ်တွေ ပိုရလာတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲလေ"

ရှောင်မိုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။ မူလကတည်းက ဤကိစ္စကို သူ အလေးအနက် ထားမနေခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ဤမိစ္ဆာမျိုးနွယ် မိန်းကလေးငယ်လေးများက တကယ်တမ်း ဘာကို နားလည်နိုင်ကြမည်နည်း။

သူတို့၏မိသားစုများကြား အဆက်အသွယ်အချို့ ရရှိလာနိုင်စေရန် ထုရှန်းကျင်းစီနှင့် ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်လိုသည့် မိဘများ၏ စကားများကို လိုက်နာနေကြရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် သူတို့၏ မုန်းတီးမှုများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းက သူတို့အစကတည်းက လူသားများကို မုန်းတီးနေခဲ့ခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာကမ္ဘာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကိုယ်တိုင်က ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်တည်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်လေ၏။

ကလေးငယ်များဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် ချမှတ်ပေးထားသော စံနမူနာများကို လိုက်နာကျင့်သုံးကြပြီး မျိုးဆက်တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြခြင်းမျှသာ ဖြစ်လေတော့သည်။

"လူသားမျိုးနွယ်... မိစ္ဆာမျိုးနွယ်"

ညဉ့်ယံအချိန် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေစဉ် ရှောင်မိုသည် ဤမေးခွန်းကို တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အဖြေမှ ရရှိမလာခဲ့ချေ။

လဝက်ခန့် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့လေ၏။

ထုရှန်းကျင်းစီက ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်ရှိ ဘဝနှင့် တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာခဲ့ပေသည်။

ထို့အပြင် ထုရှန်းကျင်းစီမှာ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်လှပသည့်အပြင် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးလည်း ကောင်းမွန်သောကြောင့် သူမတွင် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းငယ်ငယ်လေးများ အတော်အတန် ရရှိလာခဲ့ချေပြီ။

သို့သော် ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏အချိန်အားလုံးကို ဆော့ကစားခြင်း၌သာ ကုန်ဆုံးမနေခဲ့ပေ။

စာသင်ရမည့်အချိန်တွင် စာသင်ပြီး ကစားရမည့်အချိန်တွင် ကစားရန် သူမ၏မိခင်မှာကြားခဲ့သော စကားများကိုလည်း ကောင်းစွာ နားထောင်ခဲ့လေ၏။

စာသင်ခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ထုရှန်းကျင်းစီက အလေးအနက်အထားဆုံးသော ကျောင်းသူလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ရှောင်မိုကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးချေ။

ထုရှန်းကျင်းစီက အိမ်စာများကို နားမလည်သည့်အခါတိုင်း ရှောင်မိုကို ချက်ချင်းမေးမြန်းလေ့ရှိပြီး ရှောင်မိုကလည်း သဘာဝကျကျပင် သူမအား စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြပေးခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုက ဆရာသင်ကြားပေးခဲ့သည့် သင်ခန်းစာများကို ရှင်းပြနေသည်ကို နားထောင်နေရသည့် အကြိမ်တိုင်း၌ ထုရှန်းကျင်းစီ၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများက တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေလေ့ရှိလေ၏။

သင်ခန်းစာတစ်ခုကို အလေးအနက်ထား ရှင်းပြနေချိန်တွင် ရှောင်မိုက အလွန်အမင်း ကြည့်ကောင်းနေသည်ဟု သူမ တွေးတောမိလေတော့သည်။

ပြီးတော့ ရှောင်မိုက တကယ်ကို အံ့မခန်းနိုင်စရာကောင်းလှကြောင်းကိုလည်း သူမ ခံစားမိပေသည်။

သူက အပြင်ဘက်မှနေ၍သာ အတန်းများကို ခိုးနားထောင်ရပြီး သူ၏သံသယများကို ရှင်းလင်းပေးမည့် ဆရာတစ်ဦးမျှ မရှိပါဘဲလျက် သူမထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ သင်ယူတတ်မြောက်နေခဲ့ချေပြီ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထုရှန်းကျင်းစီ ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ တစ်လတိတိ ကြာမြင့်သွားခဲ့လေ၏။

ထုရှန်းရှင်းဟွာသည်လည်း အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု ကြာတိုင်း သူမ၏သမီးဖြစ်သူထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်လေ့ ရှိပေသည်။

ထုရှန်းရှင်းဟွာ ရောက်လာတိုင်း၌ သမီးဖြစ်သူ၏ ကျောင်းစာများကို စစ်ဆေးလေ့ရှိပြီး အတန်းပိုင်ဆရာထံမှလည်း သမီးဖြစ်သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အကြောင်းကို မေးမြန်းတတ်လေသည်။

ဤအချက်က ထုရှန်းကျင်းစီကို အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်စေခဲ့ချေပြီ။

သူမ၏မိခင်က သူမကို စစ်ဆေးခြင်းက တစ်ကဏ္ဍဖြစ်သော်လည်း ဆရာဖြစ်သူကလည်း သူမ၏အကြောင်းကို မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ ရံဖန်ရံခါ တိုင်တောတတ်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ဆရာဖြစ်သူက တိုင်တောလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရိုက်နှက်ဆုံးမမှုကို ခံရတော့မည်သာ ဖြစ်လေ၏။

ထို့ကြောင့် ထုရှန်းရှင်းဟွာ ရောက်လာတိုင်း ထုရှန်းကျင်းစီက သူမ၏မိခင်ကို မြန်မြန်ပြန်သွားစေချင်နေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် မိခင်ဖြစ်သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ ထုရှန်းကျင်းစီသည် သူမ၏မိခင်က သူမကိုလာကြည့်ရန် စောစောပြန်လာနိုင်ပါစေဟု မျှော်လင့်မိပြန်လေတော့သည်။

ဤကာလအတွင်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စာသင်ခန်းသို့သွား၍ သင်ခန်းစာများကို နားထောင်ခြင်းမှလွဲ၍ ရှောင်မိုသည် သူ၏အချိန်အများစုကို ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဆန်ဝါမဟာအိပ်မက် ကို ကျင့်ကြံရင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့လေ၏။

သခင်မကြီးထုရှန်းက ရှောင်မိုအား အမိန့်တိုကင်ပြားတစ်ခု ပေးထားခဲ့ပေသည်။ ထိုတိုကင်ပြားဖြင့် ရှောင်မိုသည် ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်၏ သိုလှောင်ရုံမှ လိုအပ်သော ဝိညာဉ်အပင်များ၊ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများနှင့် ဆေးလုံးများကို သွားရောက်ထုတ်ယူခွင့် ရှိလေသည်။

အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ရှောင်မို၏ ကျင့်ကြံခြင်းအရင်းအမြစ်များမှာ အလွန်အမင်း ပေါများကြွယ်ဝနေခဲ့ပြီး တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အရင်းအမြစ် အနည်းအကျဉ်းလေးအတွက် ဟိုပြေးဒီလွှားနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံနေစရာ မလိုခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် သခင်မကြီးထုရှန်းက ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်သို့ လာရောက်တိုင်း၌ ရှောင်မို၏ သံသယများကို ရှင်းလင်းပေးရန်အတွက် အချိန်အနည်းငယ် အသုံးပြုပေးလေ့ရှိပေသည်။

စုစုပေါင်း ခုနစ်လတာ အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ရှောင်မို၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ ဆယ့်နှစ်ဆင့်မြောက်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

သူသည် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့လေ၏။

ဤနှစ်ဝက်တာကာလအတွင်း အစေခံမလေးယွဲ့ရှီ၏ ရှောင်မိုအပေါ် အမြင်ကလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် ယွဲ့ရှီက ရှောင်မိုသည် သူရရှိထားသော မျက်နှာသာပေးမှုများကြောင့် မောက်မာလာလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ သခင်မကြီးနှင့် သခင်မလေးတို့၏ ယုံကြည်မှုကြောင့် လူတိုင်းကို အထင်အမြင်သေးလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူ၏နေရာတွင်သူသာ နေထိုင်ခဲ့လေ၏။ သခင်မလေး၏ စာသင်ကြားမှုနှင့် ဆော့ကစားမှုများတွင် အဖော်ပြုပေးခြင်းမှလွဲ၍ သူ၏အချိန်များကို ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်မို၏ ပညာသင်ကြားမှုကလည်း အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

အခြားသော စာကြည့်ဆောင်အစေခံများက စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် တငိုက်ငိုက်တမျဉ်းမျဉ်း ဖြစ်နေကြချိန်၌ ရှောင်မိုတစ်ယောက်တည်းကသာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အလေးအနက် နားထောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ရှောင်မိုသည် နောက်လှည့်ကာ သခင်မလေးကိုပင် ကိုယ်ပိုင်သင်ခန်းစာများ ပြန်လည်ပို့ချပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မို၏ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီကလည်း အလွန်အမင်း အံ့မခန်းနိုင်စရာ ကောင်းလွန်းလှလေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ သူ စတင်ခြေချခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် နီးကပ်လာသည့်အချိန်အထိ ခြုံငုံကြည့်လျှင် စုစုပေါင်း ရှစ်လတာ အချိန်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့လေတော့သည်။

ယွဲ့ရှီက သခင်မကြီး၏ အမြော်အမြင်ကြီးမားမှုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လေးစားသွားမိချေပြီ။

ဤလူသားမျိုးနွယ် ကလေးငယ်သည် တကယ်ကို အတော်လေး ထူးခြားပြောင်မြောက်လွန်းလှပေသည်။

သို့ရာတွင် ရှောင်မိုကို အထူးခြားဆုံးဖြစ်စေသည့်အရာမှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အပေါ်ထားရှိသည့် သူ၏သဘောထားပင်ဖြစ်ကြောင်း ယွဲ့ရှီ ခံစားမိလေ၏။

ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်၌ လူသားမျိုးနွယ် အစေခံများစွာ ရှိနေသော်လည်း သူတို့အားလုံးက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ကြပြီး တစ်ခုခုများ မှားယွင်းလုပ်ဆောင်မိပါက ဟင်းတစ်ခွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြဲတမ်း ကျိုးနွံစွာ ပြုမူနေထိုင်ကြလေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုကတော့ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့ချေပြီ။ သူက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံ မပေါ်ခဲ့ပေ။

ထိုမိစ္ဆာမျိုးနွယ် စာကြည့်ဆောင်အစေခံများက သူ့အား ကံကောင်းသွားတဲ့ ရုပ်ချောတဲ့ကောင်လေး ဟူ၍ ကွယ်ရာတွင် တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲလေ့ရှိပြီး သူသာ ထုရှန်းအိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရခဲ့ပါက သူတို့၏ဖိနပ်များကို သုတ်ပေးရန်ပင် အရည်အချင်းပြည့်မီမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်ကို ရှောင်မို မကြာခဏ ကြားသိနေခဲ့ရသော်ငြားလည်း။

ရှောင်မိုက လုံးဝကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

ယွဲ့ရှီ ခံစားမိသည်မှာ ရှောင်မိုအနေဖြင့် ပြန်လည်မပြောဆိုရဲခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏နားထဲတွင် ခွေးဟောင်သံများ ပြည့်နှက်နေသည်ဟုသာ ခံစားနေရပြီး လမ်းဘေးမှ ခွေးရိုင်းများကို အာရုံစိုက်နေစရာ လုံးဝမလိုဟု ယူဆထားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

"အစ်မယွဲ့ရှီ... ကျွန်တော် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်အတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ ဆေးလုံးအချို့ သွားထုတ်လိုက်ဦးမယ်။ သခင်မလေး နေ့လယ်အိပ်ရာကနိုးလာလို့ ကျွန်တော့်ကို မေးရင် အစ်မ ပြောပြထားပေးပါဦး"

ဤနေ့တွင် ရှောင်မိုသည် သူ၏ချီသန့်စင်ခြင်း ဆယ့်နှစ်ဆင့်မြောက်က ပြီးပြည့်စုံသည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏အုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် အုတ်မြစ်ချခြင်း ဆေးလုံးအချို့ သွားရောက်ထုတ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ဟန်ရှန်းကျောင်းတော်၏ ဆေးခန်းမက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဤတောင်ထွတ်၏ အထွတ်အထိပ်၌ တည်ရှိနေရာ သွားလိုက်ပြန်လိုက်အတွက် အချိန်သိပ်ကြာမည် မဟုတ်ပေ။

"သွားလေ" ယွဲ့ရှီက သူမ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်ပေသည်။ "ညစာစားချိန်အမီ စောစောပြန်လာခဲ့နော်။ မဟုတ်ရင် သခင်မလေးက နင့်အကြောင်းချည်းပဲ အမြဲညည်းညူနေလိမ့်မယ်"

"ကျွန်တော် သိပါတယ်"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရှောင်မို ဆေးလုံးများကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးက အလွန် ချောမွေ့ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဆေးခန်းမ၏ ပင်မတံခါးများအပြင်ဘက်သို့ ရှောင်မို ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် မလှမ်းမကမ်းမှ အော်ဟစ်သံများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများကို သူ ကြားလိုက်ရချေပြီ။

ရှောင်မိုက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် သခင်လေးများ၏ စာကြည့်ဆောင်အစေခံအချို့က အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးအား အဆက်မပြတ် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

မိန်းကလေးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေပြီး အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေခဲ့သော်လည်း အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဝိုင်းရံခံလိုက်ရကာ အကျပ်ရိုက်သွားလေတော့သည်။

ကျိန်ဆဲမှုများ ပြင်းထန်လာချိန်တွင် ဦးဆောင်နေသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အစေခံက ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ မိန်းကလေး၏ ခေါင်းဆီသို့ တကယ်ပင် ပစ်ပေါက်လိုက်ချေပြီ။

မိန်းကလေးက သူမ၏ခေါင်းကို လွှဲဖယ်ကာ လည်ပင်းကို ပုလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလိုက်လေ၏။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မိန်းကလေးမှာ မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားလိုက်ရပေ။

မိန်းကလေးက သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူမ၏ရှေ့တွင်ရပ်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။