အခန်း ၃၉၅

အခန်း ၃၉၅။ ကျောင်းသားများ၏ လက်တွေ့သင်ခန်းစာ နှင့် ပျံရှဉ့်ငယ်လေးများ

ရွှီယန်က ခွေးများကိုခေါ်ဆောင်ကာ တောင်နောက်ဘက်ဆီသို့ တောက်လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ ကန်ထရိုက်ယူထားသော ပေဆန်း ခေါ် မြောက်ဘက်တောင် ဖြစ်သည်။ မြောက်ဘက်တောင်သည် အနောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံး၏ အဝင်ဝဖြစ်ပြီး ဤဘက်ရှိ တောင်များတွင် သယံဇာတ ထိုမျှလောက် မကြွယ်ဝသဖြင့် လာရောက်သူ အလွန်နည်းပါးလေသည်။

ရွာဘေးတွင်လည်း တောင်များရှိပြီး ထိုတောင်များထဲတွင် တောဟင်းရွက်များနှင့် တိုင်းရင်းဆေးမြစ်များ အလွန်ပေါများသဖြင့် တောတောင်ရှာဖွေသူများ အားလုံး ထိုဘက်သို့သာ သွားကြလေသည်။ ယခုအခါ မြောက်ဘက်တောင်ကို ရွှီယန်က ကန်ထရိုက်ယူလိုက်ပြီဖြစ်ရာ အခြားသူများ ပို၍ပင် လာရောက်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ခွေးများက သစ်တောထဲတွင် ပြေးလွှားနေကြသည်။ ရှောင်ဟေးက ဝက်ဝံနက်ကို သွားရောက်ရှာဖွေကာ ဆော့ကစားနေလေသည်။ အရောင်တူညီသောကြောင့် ဖြစ်မည်ထင်ရပြီး ၎င်းတို့နှစ်ကောင် အတော်လေး တည့်ကြလေသည်။

အချိန်သိပ်မကြာခင်မှာပင် စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများက ဘတ်စ်ကားများစီး၍ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယနေ့သည် ပြင်ပလက်တွေ့သင်ခန်းစာဖြစ်ပြီး အားလုံး စိုက်ပျိုးထားသော ပန်းသစ်တော်သီးများ မည်သို့ရှိနေပြီကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်များအားလုံးကို ကျောင်းသားများ စိုက်ပျိုးထားခြင်းဖြစ်ပြီး လူတစ်ရာကျော်၏ လုပ်အားရလဒ်က အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။ အကယ်၍ အလုပ်သမားများကိုသာ စိုက်ပျိုးခိုင်းမည်ဆိုပါက မည်မျှကြာအောင် စိုက်ပျိုးရမည်ကိုပင် မသိနိုင်ချေ။

ကျောင်းသားများက ကားပေါ်မှဆင်းလာသောအခါ အထူးပင် ပျော်ရွှင်နေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက ဖုန်းများကို ကိုင်မြှောက်လျက် ရွှီယန်ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်လာကြသည်။ ရွှီယန်က ယခုအခါ ထိပ်တန်း တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူတစ်ဦးဖြစ်ရာ ဤအသက်အရွယ်ရှိ ကျောင်းသားများ၏ နှစ်သက်သဘောကျမှုကို မူလကတည်းက ရရှိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

"အစ်ကိုယန်... မင်္ဂလာပါ..."

"အစ်ကိုယန်... အစ်ကို ဆိုက်ဘေးရီးယားကို သွားခဲ့တဲ့ လိုက်ဖ်လွှင့်တာကို ကျွန်တော် ကြည့်ခဲ့တယ်... အရမ်း ကြမ်းတာပဲ..."

ကျောင်းသားများက အသီးသီး နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

ရွှီယန်ကလည်း ပြုံးကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြသ၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ကျောင်းသားများ အမျှော်လင့်ဆုံးအရာမှာ ဤကဲ့သို့သော လက်တွေ့သင်ခန်းစာမျိုး ပင်ဖြစ်သည်။ တချို့ကျောင်းသားများက အလွန်ဉာဏ်ကောင်းကြပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ထားလိုက်ကြသည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ ပီသစွာ ငွေကို မည်သို့ရှာဖွေရမည်ကို သိရှိကြလေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းထဲတွင် လူအရေအတွက်က လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

"ဒါ လောင်ရွှီ မဟုတ်ဘူးလား... လောင်ရွှီ က ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"စိုက်ပျိုးရေး တက္ကသိုလ် ရဲ့ ပြင်ပ သင်ခန်းစာလေ... သူက တက္ကသိုလ် ဆရာ တစ်ယောက် ဆိုတာကိုတောင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ..."

"ဆရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... အထူး ဖိတ်ကြားထားတဲ့ ပညာရှင်ပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ..."

"ဟင်... လောင်ရွှီ က သိုင်းပညာ လုပ်တယ်လို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ... အခုမှ လောင်ရွှီ က ပညာရေး ဘက်မှာ လုပ်တယ် ဆိုတာကို လာပြောပြနေကြတာလား..."

"သူက သိုင်းပညာ ကော ပညာရေး မှာပါ အဆင့်မြင့်တယ်လေ..."

ကျောင်းသားများ၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းက လျင်မြန်စွာပင် ဆူညံပွက်လောရိုက် လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေက အချိန်အကြာကြီး မခံလိုက်ချေ။ ဆရာက သတိထားမိသွားပြီးနောက် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ချက်ချင်း ပိတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကျောင်းသားများကလည်း ထိုအတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ရတော့သည်။ သို့သော် ဗီဒီယိုရိုက်ကူးခြင်းကိုတော့ ကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် အားလုံးက ရွှီယန်၏ မြင်ကွင်းများကို ရိုက်ကူးနေကြလေသည်။

ယနေ့သည် ပန်းသစ်တော်သီး အောင်မြင်မှု ရှိမရှိကို အကဲဖြတ်ရသော သင်ခန်းစာဖြစ်ပြီး ရွှီယန်က အကဲဖြတ်ဒိုင်လူကြီး ဖြစ်လေသည်။ မည်သည့်သစ်ပင်ကို မည်သူစိုက်ပျိုးထားမှန်း သူလည်း မသိရှိသဖြင့် တစ်ပတ်ခန့် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ပန်းသစ်တော်သီး ကိုင်းများ၏ ရှင်သန်နိုင်စွမ်းအပေါ် အကဲဖြတ် မှတ်ချက်ပေးလိုက်လေသည်။

အများစုမှာ အောင်မြင်ကြပြီး မအောင်မြင်သူ အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း ရွှီယန်က အနည်းငယ် ကူညီ၍ ညှိနှိုင်းပေးလိုက်ရာ အောင်မြင်သည်ဟုပင် သတ်မှတ်လိုက်လေသည်။ ကျောင်းသားများ အားလုံးကို အောင်ချက်ပေးရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကြိုးစားတတ်သော ဆရာများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။ စာမေးပွဲအမှတ် မကောင်းပါက ပုံမှန်အမှတ်များကို အနည်းငယ် ပို၍ပေးရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ကျောင်းသားများ အားလုံး အထူးပင် ပျော်ရွှင်နေကြပြီး ဘေးနားမှ အမှတ်စာရင်း မှတ်နေသော နည်းပြဆရာကလည်း ကြည့်ရင်း ပျော်ရွှင်နေလေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရွှီယန်၏ လက်ထဲတွင်တော့ အားလုံး အောင်မြင်ကြလေသည်။ ဤသည်မှာ တာဝန်မဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အားလုံးက အလွန်ကြိုးစား လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာပါက မတတ်နိုင်သဖြင့် အောင်မှတ်ပေးလိုက်ခြင်းကလည်း သဘာဝကျလှပေသည်။ ကျောင်းသားများက ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေကြလေသည်။

"အစ်ကိုယန်... အစ်ကို့ဆီမှာ တခြား သင်ခန်းစာတွေ ရှိသေးလား... ကျွန်တော် ထပ်တက်ချင်သေးတယ်..."

"နောက်ထပ် သင်ခန်းစာ တစ်ခုလောက် ထပ်ဖွင့်ပေးပါဦး... ခရက်ဒစ် ရမှတ် နည်းနည်း လိုနေသေးလို့ပါ..."

"နောက်ထပ် သင်ခန်းစာ တစ်ခု ထပ်ဖွင့်ပေးပါဦး..."

အားလုံးက အော်ဟစ်နေကြလေသည်။ ရွှီယန်က လက်ခါပြကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် သေချာလေး ပြောချင်တာက အားလုံး ဒီသင်ခန်းစာကို အောင်မြင်ကြတာ တကယ်ပဲ အားလုံးရဲ့ အရည်အချင်း ကြောင့်ပါ..."

"ကျွန်တော်က တကယ်ကို တရားမျှတ ပါတယ်..."

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အားလုံးက ထပ်မံ၍ ရယ်မောလိုက်ကြပြန်သည်။ ဤသင်ခန်းစာက အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ထို့နောက် ရွှီယန်၏ ဗီဒီယိုများက ထပ်မံ၍ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြန်သည်။

ယခင်က သူ ဆိုက်ဘေးရီးယားသို့ စွန့်စားသွားလာခဲ့သော ဗီဒီယိုက အတော်လေး နာမည်ကြီးခဲ့ပြီး ယခုအခါ အင်တာနက်သုံးစွဲသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူက တောတောင်ရှာဖွေရေး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူ မဟုတ်တော့ဘဲ စွန့်စားရှာဖွေရေး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူ တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော ထိုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နိုင်သူ အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။ ပြိုင်ဘက်ကင်း တစ်ဦးတည်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်း သင်ခန်းစာက လျှင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ညနေ လေးနာရီခန့် အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ကျောင်းသားများ အားလုံး တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သစ်တောထဲတွင် ပြန်လည်၍ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြန်သည်။ သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ နောက်ပိုင်းတွင် ပန်းသစ်တော်သီးများ မှည့်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ရှိလေသည်။

ရွှီယန်က သစ်တောထဲတွင် ဆက်လက် လမ်းလျှောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပန်းသစ်တော်သီးတောမှနေ၍ ထင်းရှူးနီ တောဆီသို့ တောက်လျှောက် လမ်းလျှောက် သွားလိုက်သည်။ ခွေးများကလည်း ဘေးနားမှ လိုက်ပါလာကြလေသည်။

သူက ထင်းရှူးတော ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှဉ့်ငယ်လေး နှစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အတော်လေး ကောင်းမွန်သည် ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှဉ့်များ အနေဖြင့် အသက်ရှင် နေထိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ လည်း အတော်လေး ခက်ခဲလှပေသည်။ တိရစ္ဆာန် အများအပြားက ရှဉ့်များကို အစာအဖြစ် စားသုံးကြလေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် တောကြောင် ကဲ့သို့သော အကောင်များ ဆိုလျှင် တစ်ချက် ဖမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ကောင် သေချာပေါက် မိတတ်လေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ သစ်ခေါင်းပေါက် ပေါ်တွင် ချစ်စရာကောင်းသော ခေါင်းငယ်လေး သုံးလုံး လှုပ်ရှားနေသည်ကို ရွှီယန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အစကတော့ ရှဉ့်များဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့် သွားရလေသည်။

"ပျံရှဉ့် တွေ ပါလား..."

"ငါ့ဆီမှာလည်း ရှိနေတာလား..."

"ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ..."

ရွှီယန်က အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ပျံရှဉ့် များ၏ အမည်ပြောင်မှာ ပျံသန်းသော ရှဉ့် သို့မဟုတ် ပျံရှဉ့် ဟု ခေါ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ရုပ်ရည်က အလွန် လှပကာ ပုံစံလေးကလည်း ချစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ အထူးခြားဆုံး အချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြန့်ကားလိုက်ပါက အတောင်ပံများ ဖြစ်သွားပြီး အမြင့်မှနေ၍ လေဟုန်စီး ဆင်းသက်နိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။ ယခုအခါ လူအချို့က ပျံရှဉ့် များကို အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန် အဖြစ် မွေးမြူနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင်လေးတွေ က ဆိုက်ဘေးရီးယား မှာ တော်တော် များတယ်လို့ မှတ်မိတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကို သွားတုန်းက သူတို့ကို မြင်ခဲ့ဖူးသေးတယ်..."

"ငါ့ဆီမှာ လည်း ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုပဲ..."

ရွှီယန်က သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ပျံရှဉ့် များကို ကြည့်ရင်း ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်လာခဲ့သည်။

ဤအချိန် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပျံရှဉ့် သုံးကောင်က သစ်ခေါင်းပေါက် ထဲမှနေ၍ ခေါင်းပြူထွက်လာကာ ရွှီယန်ကို စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြင့် အကဲခတ်နေကြလေသည်။ ဤနေရာ က ရွှီယန်၏ နယ်မြေ ဖြစ်ကြောင်းကို ၎င်းတို့ မသိရှိကြသေးချေ။

ရွှီယန် က လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ၎င်းတို့ကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"လာ... ဒီဘက်ကို ခုန်ချခဲ့..."

သို့သော် ပျံရှဉ့် များက မျက်နှာသာ လုံးဝ မပေးဘဲ အောက်သို့ ခုန်မချလာကြချေ။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ မရင်းနှီးသေးသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

တုံ့ပြန်မှု မရှိသော်လည်း ရွှီယန် က အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း မရှိချေ။ ရွှီယန်က အိတ်ကပ်ထဲတွင် စမ်းသပ် ရှာဖွေလိုက်ရာ မြေပဲစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူက အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် မြေပဲစေ့များကို ကိုင်မြှောက်လျက် သစ်ခေါင်းပေါက် ဝဆီသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။

ရွှီယန်၏ လက်ကို မြင်သောအခါ ကောင်လေးများ က သစ်ခေါင်းပေါက် ထဲသို့ ချက်ချင်း ပုန်းအောင်းသွားကြတော့သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် မြေပဲစေ့၏ အနံ့ကို ရသောအခါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းများကို အသီးသီး ပြူထွက်လာကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေကြပြန်သည်။

မြေပဲစေ့များက လက်တစ်ကမ်း တွင် ရှိနေရာ ပျံရှဉ့်ငယ်လေး တစ်ကောင်က လက်လှမ်းယူရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အခြား ပျံရှဉ့် တစ်ကောင်က ၎င်းကို ချက်ချင်း ဖိထားလိုက်လေသည်။ ၎င်း၏ ပုံစံမှာ ဤသို့ ပြောနေသည့် အလားပင် ဖြစ်လေသည်။

'စိတ်အေးအေးထားစမ်း... ဒါ ထောင်ချောက် ဖြစ်နိုင်တယ်...'

သို့သော် မြေပဲစေ့ ၏ အနံ့က အလွန် မွှေးပျံ့လွန်းလှရာ ၎င်း ကိုယ်တိုင်ပင် သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် အချိန် သိပ်မကြာခင်မှာပင် ဤပျံရှဉ့် များက မြေပဲစေ့များကို စတင် ယူငင်ကြတော့သည်။ တစ်ဖက်မှ ပါးစပ်ဖြင့် အခွံခွာရင်း အခြား တစ်ဖက်မှ ရွှီယန်ကို စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြင့် အကဲခတ်နေကြလေသည်။

ရွှီယန် ကတော့ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ မြေပဲစေ့များ စားပြီးသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ခွေးများကို ခေါ်ဆောင်၍ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ဒုတိယနေ့ သို့ ရောက်သောအခါ ရွှီယန် က ၎င်းတို့ကို ထပ်မံ လာရောက် ကြည့်ရှုပြီး အစာ ဆက်လက် ကျွေးမွေးလေသည်။ ဤကောင်လေးများက အလွန် ချစ်စရာ ကောင်းလှရာ အစာကျွေးရသည့် ခံစားချက် ကလည်း မဆိုးလှချေ။

ဤတစ်ကြိမ် တွင်တော့ ပျံရှဉ့် များ၏ သတ္တိ က အတော်လေး ကြီးမားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှီယန်၏ လက်ဖဝါး ပေါ်သို့ပင် ခုန်တက်ရဲလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ခေါက်ပြီး တစ်ခေါက် လာရောက်ရင်း ၎င်းတို့ နှင့် ရွှီယန် တို့လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင် လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အနေတော် ဖြစ်ပြီဟု ထင်မှတ်သောအခါ ရွှီယန် က နောက်တစ်ကြိမ် ခပ်ဝေးဝေးတွင် ရပ်လျက် သစ်ခေါင်းပေါက် ပေါ်ရှိ ပျံရှဉ့် များကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လာ... ဒီဘက်ကို ပျံလာခဲ့..."

ပျံရှဉ့် ငယ်လေးများ က ရွှီယန်၏ လက်ကို ကြည့်ရင်း အလွန် စမ်းသပ် ကြည့်ချင်နေကြလေသည်။ သတ္တိ အထူး ကောင်းမွန်သော တစ်ကောင် က လိုဏ်ခေါင်းပေါက် တွင် ခြေထောက်ကို တိုက်ရိုက် နင်းထားလိုက်ပြီးနောက် အားကုန်သုံးကာ တစ်ချက် ခုန်လိုက်ရာ အောက်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ခုန်ဆင်းလာတော့သည်။ လေထဲသို့ ရောက်သောအခါ ၎င်းက ခြေလက် လေးဖက်ကို ချက်ချင်း ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး စွန်ငယ်လေး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လေဟုန်စီး ဆင်းသက်လာတော့သည်။

ဤကောင်လေးများ က အတော်လေး ထူးဆန်းလှပေသည်။ ပျံရှဉ့် များ ဖြစ်သော်လည်း လေဟုန်စီး နိုင်ကြလေသည်။ သဘာဝလောက တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း တစ်မျိုးတည်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကောင်လေး က ရွှီယန်၏ လက်ဖဝါး ပေါ်သို့ အလွန် တိကျစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ရွှီယန် က ၎င်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"မဆိုးဘူးပဲ... မင်းတို့ကို အလကား အစာကျွေးထားရတာ မဟုတ်ဘူးပဲ..."

သစ်တောထဲတွင် ပျံရှဉ့် အနည်းငယ် ထပ်တိုးလာသဖြင့် ရွှီယန်၏ စိတ်အခြေအနေ က အတော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူက ဤကဲ့သို့သော ရှားပါး တိရစ္ဆာန် များကို မွေးမြူရသည်ကို အလွန် နှစ်သက်လေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် စနစ်၏ အချက်ပြသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ပျံရှဉ့် များ၏ ခင်မင်မှုကို ရရှိပါသည်]

[ခင်မင်မှု ဆုလာဘ် ကို ရရှိပါသည်... လေဟုန်စီး ပျံသန်းရေး ဝတ်စုံ (လေထီး ပါဝင်သည်) သုံးစုံ]

ရွှီယန် ကြားလိုက်ရသည်က ခင်မင်မှု ဆုလာဘ် ပင် ဖြစ်လေသည်။ တိရစ္ဆာန်များ၏ ခင်မင်မှု ဆုလာဘ် ကို သူ မရရှိခဲ့သည်မှာ အလွန် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ရာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရရှိသောအခါ ခံစားချက် က အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပေသည်။

'နှမြောစရာ ကောင်းတာက ပျံသန်းရေး ဝတ်စုံ ဖြစ်နေတာပဲ... လေဟုန်စီး ပျံသန်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု မဟုတ်ဘူး...'

'ကျွမ်းကျင်မှုသာ ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာ...'

'အခုက လေဟုန်စီး ပျံသန်းတာကို မလုပ်တတ်သေးတော့ ဒီဝတ်စုံကို သိမ်းထားလည်း သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်သေးဘူး...'

ရွှီယန်က စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေလိုက်သည်။

သို့သော် ဆုလာဘ် နှင့် ပျံရှဉ့် ၏ ထူးခြားချက် တို့ အကြား ဆက်စပ်မှု က အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။ ဤကောင်လေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုများ က လေဟုန်စီး ပျံသန်းရေး ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူသားများ နှင့် တကယ်ကို အလွန် တူညီလှပေသည်။ ကောင်လေး က ရွှီယန်၏ လက်ထဲတွင် အထူးပင် စကားနားထောင်နေလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဒုတိယမြောက် ပျံရှဉ့် က ပထမ တစ်ကောင် ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း ကလည်း သစ်ခေါင်းပေါက် ပေါ်တွင် ရပ်လျက် ပျံသန်းရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။ ၎င်းက အမြင့်ကြီး ခုန်တက်လိုက်ပြီးနောက် လေဟုန်စီး ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွှီယန် က လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ၎င်းကို ဖမ်းယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ဒုတိယမြောက် ပျံရှဉ့် က အကွာအဝေးကို သေချာစွာ တွက်ချက်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း သိသာလှပြီး ပျံသန်းသည့် အကွာအဝေး က တိုတောင်းလွန်းသဖြင့် ရွှီယန်၏ လက်ပေါ်သို့ လုံးဝ မကျရောက်နိုင်ဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လျှောကျသွားတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရွှီယန် က အလျင်စလို သွားရောက်ကာ ၎င်းကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤကောင်လေး မြေကြီးပေါ် ကျဆင်းသည့် အရှိန် က မမြန်ဆန်သဖြင့် အသက်ဝင် လှုပ်ရှားနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

တောင်ကုန်း တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားရသည့် ခံစားချက် က တကယ်ကို မဆိုးလှချေ။ သစ်တောထဲရှိ တိရစ္ဆာန်များ ကလည်း တဖြည်းဖြည်း နှင့်ပင် များပြားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီယန် က ပျံရှဉ့် နှစ်ကောင် နှင့် အချိန် အတန်ကြာအောင် ဆော့ကစားပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို သစ်ခေါင်းပေါက် ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ ဤနေရာတွင် ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန် နေထိုင်နိုင်ပါက ရပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ အတွက်တော့ ရွှီယန်၏ ထင်းရှူးနီ တောအုပ် က ရှားပါးလှသော သာယာလှပသည့် နိဗ္ဗာန်ဘုံ တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။