အခန်း ၃၉၆

အခန်း ၃၉၆။ တပည့်များကို ကာကွယ်ပေးသော ကြောင်စင်းကျားလေး ဆန်းပြောင် နှင့် အရိုက်ခံရသော ကြောင်ဝါကြီး

နေ့စဉ်ဘဝမှာ အေးချမ်းသာယာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

မကြာမီကာလအတွင်း ရွှီယန်က ထိုင်ဝမ်ကျွန်းဘက်သို့ သွားရောက်ကာ ထိုဘက်ရှိ ရှုခင်းများကို ခံစားရင်း ချစ်သူမိန်းကလေး၏ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

ဤအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးပါက သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကလည်း နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လယ်ယာခြံဝင်းဘက်သို့ သူ့ကို လာရောက်ရှာဖွေသူများမှာ ပို၍ပို၍ များပြားလာခဲ့သည်။

လူအများအပြားက သူ့ကို ပွဲလမ်းသဘင်များ တက်ရောက်ရန် ဖိတ်ကြားချင်ကြပြီး အချို့က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများ ဆွေးနွေးရန် ရောက်လာကြကာ အဆိုးဆုံးမှာ နိုင်ငံခြားသား နှစ်ယောက် ရောက်လာပြီး စွန့်စားရှာဖွေရေး အစီအစဉ်များတွင် ပါဝင်ပေးရန် လာရောက် ကမ်းလှမ်းခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

နိုင်ငံခြားရှိ အချို့သော အစီအစဉ်များက အတော်လေး ကြီးမားလှပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် တောတွင်းရှင်သန်ရေး၊ လူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းပေါ်တွင် ရှင်သန်ရေး စသည်တို့ ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြတ်သားစွာပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

လောလောဆယ်တွင် သူ့၌ တောတွင်းရှင်သန်ရေး အစီအစဉ်မျိုး လုံးဝ မရှိသေးချေ။

သူ လူသူကင်းမဲ့သော နယ်မြေများသို့ သွားရောက်ခြင်းမှာ ရတနာရှာဖွေရန်နှင့် ရှုခင်းများကို ခံစားရန်သာ ဖြစ်ပြီး ရှင်သန်ရေးအတွက် တစ်ခါမှ မသွားရောက်ခဲ့ဖူးပေ။

အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နိုင်ပါလျက်နှင့် တောရိုင်းထဲသို့ ဘာမှမယူဆောင်သွားဘဲ သွားရောက်ခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို နှိပ်စက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မြင်လေသည်။

ရရှိမည့် များပြားလှသော ဆုကြေးငွေများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ရွှီယန်က ယခုအခါ ငွေကြေး လုံးဝ မရှားပါးတော့ချေ။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှ ရရှိသော ဝင်ငွေကပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ ကြီးမားသော လယ်ယာခြံဝင်းကြီး တစ်ခု ရှိနေသေးသည်ကို ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

ယခုအခါ သူ၏ စုဆောင်းငွေများမှာ ယွမ်သန်းဆယ်ချီ ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ရာ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ဝယ်ယူရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူလှပေသည်။

သူ၏ ခြံဝင်းကိုလည်း အလွန် သပ်ရပ်လှပစွာ ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားလေသည်။

နေ့စဉ်ဘဝမှာ အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ထိုနေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်က အလုပ်အားနေသဖြင့် ရှောင်ဟေးနှင့် ယွမ်ပေါင်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရွာထဲတွင် လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုနှစ်ကောင်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်သွား၍ ရပြီး ဝံပုလွေပေါက်လေးကိုတော့ ရွာထဲသို့ လုံးဝ ခေါ်သွား၍ မရနိုင်ချေ။ ကလေးငယ်များကို လန့်ဖြတ်သွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွာလေးမှာ မည်သည့် အပြောင်းအလဲမှ မရှိသေးဘဲ လူသူလည်း မများပြားလှပေ။

အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းများ စိုက်ပျိုးထားကြပြီး ဝက်၊ နွား၊ သိုး အစရှိသည့် တိရစ္ဆာန်များကိုလည်း မွေးမြူထားကြလေသည်။

တောင်ထဲတွင်လည်း သစ်သီးခြံများနှင့် မှိုနားရွက်ကျွဲ စိုက်ခင်းများ ရှိပြီး ရွာသူရွာသားများမှာ အဓိကအားဖြင့် ဤအရာများကို အားပြု၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြရလေသည်။

ဤဘက်တွင် အပေါများဆုံးမှာ စားစရာနှင့် ဝတ်စရာပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွာကော်မတီရုံးရှေ့မှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ရွှီယန်က ဆန်းပြောင် တစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ရန်ဖြစ်နေသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းနှင့် ရန်ဖြစ်နေသော အကောင်မှာ အလွန် ကြမ်းကြုတ်သော ကြောင်စင်းကျား အဝါရောင်လေး တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ဖက်တီးကြောင်ဝါကြီး ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤကြောင်ဝါကြီးမှာလည်း အလွန် ကြမ်းကြုတ် ရက်စက်လှပြီး ကောင်လေး နှစ်ကောင်မှာ တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် ဖက်လုံးကာ အဆက်မပြတ် လူးလှိမ့်နေကြပြီး လက်သည်းများဖြင့် တစ်ဖက်လူကို အဆက်မပြတ် ကုပ်ခြစ်နေကြရာ ကြောင်မွေးများမှာလည်း လေထဲတွင် လွင့်မျောနေလေသည်။

"ဒီကြောင်ဝါကြီး က တော်တော် ဆိုးတာပဲ... သိုင်းသမား တစ်ယောက်ပဲ"

ရွှီယန်က ဘေးမှနေ၍ ကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဟေးနှင့် မာလီနွိုက်ခွေး ယွမ်ပေါင်တို့လည်း ဤမြင်ကွင်းကို သတိထားမိသွားကြသည်။

ရှောင်ဟေးက အတော်လေး စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ရန်ဝင်ဆွဲခွဲပေးချင်သည့် အလား ထိုကောင်လေး နှစ်ကောင် ရှိရာဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားကာ အော်ဟောင်နေလေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ချစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် ကြောင်နှစ်ကောင်မှာ ရန်ဖြစ်ရသည်ကို အရှိန်တက်နေသဖြင့် ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။

နံရံပေါ်နှင့် သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင်လည်း အနည်းငယ် ပိန်လှီသော ကြောင်အချို့ ဝပ်နေကြပြီး ဤဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ရွှီယန် ရောက်လာသောကြောင့် ဖြစ်မည် ထင်ရပြီး ကြောင်ဝါကြီးက ဖိအား ကြီးမားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ကပျာကယာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဆန်းပြောင် က ၎င်းကို မည်သို့ အလွတ်ပေးမည်နည်း။ အနောက်မှ လိုက်သွားကာ လက်သည်းဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ ကုပ်ခြစ်လိုက်သေးသည်။

ကြည့်ရသလောက် ဤကြောင်နှစ်ကောင်၏ ရန်ကြွေးမှာ အသေအချာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

တောရွာမှ တောကြောင်များမှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်ပြီး ရန်ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ပါက ရန်ဖြစ်ရန် သွားနေသည့် လမ်းတွင်သာ ရှိနေတတ်ကြလေသည်။

ဆန်းပြောင် က ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှီယန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှီယန်က အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ၎င်း၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်းပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ တစ်ချက် ရထားပြီး သွေးများပင် ထွက်နေကာ ရရှိထားသော ဒဏ်ရာကလည်း မသေးငယ်လှပေ။

"မင်း လယ်ယာခြံဝင်း ထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေရင် ရနေတာကို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီဘက်ကို ရောက်လာတာလဲ"

ရွှီယန်က ၎င်းကို ပွေ့ချီကာ သေချာစွာ ကြည့်ရှုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သွားမယ်... အရင် ပြန်ရအောင်... မင်းကို ဆေးထည့်ပေးမယ်"

ရွှီယန်က ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

သူက ကြောင်စင်းကျားလေးကို ပွေ့ချီကာ နောက်သို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး ကြောင်စင်းကျားလေး ကတော့ နံရံပေါ်ရှိ ကြောင်များကို လှမ်းကြည့်နေကာ တစ်ခုခုကို မှာကြားနေသည့် အလားပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန်က ၎င်း၏ အကြည့်များအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နံရံပေါ်ရှိ ကြောင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါမှသာ ဤကြောင်များ အများစုတွင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ဒဏ်ရာက မကြီးမားသော်လည်း အနိုင်ကျင့်ခံထားရကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ရွှီယန်က ချက်ချင်းပင် နားလည် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး... မင်းရဲ့ အရင်တုန်းက တပည့်တွေ ကြောင်ဝါကြီး ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံလိုက်ရလို့ လက်တုံ့သွားပြန်ချေပေးတာပေါ့ ဟုတ်လား"

ရွှီယန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကြောင်စင်းကျားလေး က ပြန်မဖြေဘဲ ရွှီယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်လုံးများကိုသာ မှေးစင်းထားလိုက်သည်။

ရွှီယန်က ဤအခြေအနေမျိုး ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ထိုဖက်တီးကြောင်ဝါကြီးမှာ ရန်စရန် လွယ်ကူသော ကြောင်တစ်ကောင် မဟုတ်ကြောင်း သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ဤဘက်တွင် အာဏာပြနေလောက်ကာ ဆန်းပြောင် ၏ တပည့်များက အကူအညီ လာတောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိလေသည်။

သူရဲကောင်း ဆန်သော အရိပ်အယောင် အချို့လည်း ပါဝင်နေလေသည်။

ဆန်းပြောင် ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ အလွန် မြင့်မားလှပြီး ထိုကြောင်ဝါကြီး က ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သော်လည်း ဆန်းပြောင် လည်း ဒဏ်ရာ အချို့ ရရှိခဲ့လေသည်။

လူများ ရှိသော နေရာတွင် တိုက်ခိုက်ရေး လောက ရှိသကဲ့သို့ ကြောင်များ ရှိသော နေရာတွင်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး လောက ရှိလေသည်။

တောရွာတွင် ကြောင်နှင့်ခွေးများ အထူး ပေါများလှပြီး ဤတိရစ္ဆာန်များက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် လူ့အဖွဲ့အစည်း များကို ဖွဲ့စည်းထားကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကြောင်နှင့် ခွေးတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အုပ်စုများ ရှိကြလေသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ၎င်းတို့၏ ဘဝများက အတော်လေး ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ပြန်လာသော လမ်းတွင် တောခွေးဂိုဏ်း တစ်ခုကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တောခွေး အတော်များများက ဘေးမှ ဖြတ်သွားကြပြီး အမြီးနံ့သာ လှုပ်ခါလျက် ရှောင်ဟေးကို လှမ်းကြည့်နေကြလေသည်။

ရှောင်ဟေးက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ရွှီယန်ကို ကြည့်ရင်း ရွှီယန်၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

"ရပြီ... မင်းတို့ နှစ်ကောင် သွားကစားကြ... ထမင်းစားချိန် ကျရင် ပြန်လာဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

ရွှီယန်က ရှောင်ဟေးနှင့် ယွမ်ပေါင်တို့ကို စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

ရွှီယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ဟေးက ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားပြီး တောခွေးဂိုဏ်း ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

၎င်း ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြား ခွေးများကလည်း ၎င်း၏ အနောက်မှ ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

မသိမသာ နှင့်ပင် ရှောင်ဟေး မှာ ဤတောခွေးဂိုဏ်း ၏ အဓိက အမာခံ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ယွမ်ပေါင် က အခြား တောခွေးဂိုဏ်း တစ်ခုမှ ဖြစ်ပြီး ၎င်း ကလည်း အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားကာ ရွာထဲရှိ လမ်းမပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ဝေးလံခေါင်သီသည့် ရွာမျိုးတွင် သူစိမ်းများ အတော်လေး နည်းပါးလှရာ ခွေးများ၏ လုံခြုံရေး အတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ် ပူပန်နေရန် မလိုအပ်ချေ။

ထို့အပြင် ဤဘက်တွင် ခွေးသား စားသူ အလွန် နည်းပါးပြီး ခွေးသူခိုး များလည်း ဤဘက်သို့ တစ်ခါမှ ရောက်မလာဖူးကြချေ။

ထို့ကြောင့် ရွှီယန် ကလည်း စိတ်အေးရလေသည်။

'လယ်ယာခြံဝင်း ထဲက ဒီကောင်လေးတွေ က တကယ်ပဲ စိတ်မချရဘူး... ဆန်းပြောင် က ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်နေပြီး ရှောင်ဟေး ကလည်း ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက အမာခံ ဖြစ်နေတယ်... အားလုံး ကိုယ့်တပည့် တွေ နဲ့ ကိုယ်ပဲ...'

ရွှီယန်က စိတ်ထဲမှ တွေးတောလျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လယ်ယာခြံဝင်း အတွင်းရှိ တိရစ္ဆာန်များ အားလုံး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြရသဖြင့် ရွှီယန်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်း သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှီယန်က ဆေးအရက်နှင့် ပတ်တီး များကို ထုတ်ယူကာ ကြောင်စင်းကျားလေး၏ ဒဏ်ရာကို သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။

မူလက သူက ဆန်းပြောင် ၏ ခေါင်းကို ပတ်တီး ဖြင့် နှစ်ပတ်ခန့် ပတ်ပေးထားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အခြေအနေ မမှန်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

မူလက ခပ်မိုက်မိုက် နေတတ်သော ကြောင်စင်းကျားလေး မှာ အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင် နိုင်ပြီး ချစ်စရာ ကောင်းသွားကာ ခေါင်းကလည်း အနောက်သို့ လန်နေသဖြင့် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ခံထားရသည့် ခံစားချက်မျိုး ပေါက်နေလေသည်။

ရွှီယန်က မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိပြီး ၎င်း၏ ပတ်တီးကို ပြန်ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဤကောင်လေးက ပတ်တီး နှင့် မသင့်တော်ချေ။

ထို့ကြောင့် ဒဏ်ရာကို ပိုးသတ်ပေးရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ဂရုစိုက်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ထို့နောက် ရွှီယန်က ဆန်းပြောင် ကို လယ်ယာခြံဝင်း တွင် ကောင်းစွာ အနားယူစေလိုက်သည်။

သို့သော် ဆန်းပြောင် က သူ၏ စကားကို နားမထောင်ကြောင်း သိသာလှပြီး အောက်ချပေးလိုက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် မည်သည့် နေရာသို့ ထွက်ပြေးသွားမှန်း မသိတော့ချေ။

ကြောင်ဝါကြီး တစ်ကောင် ကတော့ ဒုက္ခ ရောက်ရတော့မည်မှာ သေချာလှပြီး အရိုက်ခံရလောက်သည်ဟု ခန့်မှန်းရလေသည်။

ရွှီယန် ကတော့ ကျီးကန်းဖြူ နှင့် ရက်ကွန်းလေး ကို အစာကျွေးပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ရတနာရှာဖွေရေး သံလိုက်အိမ်မြှောင် ကိစ္စကို လေ့လာနေလိုက်သည်။

နောက်တစ်ဆင့် ဘယ်ကို သွားရမည်ကို ကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကမ္ဘာ့မြေပုံ အားလုံး ပွင့်သွားပြီ ဖြစ်ရာ အာရှ နှင့် သြစတြေးလျ တိုက် တွင် သွားရောက်စရာ နေရာများ အလွန် များပြားလှပေသည်။

ရွှီယန်က အရှေ့တောင်အာရှ ဘက်ကိုတော့ စိတ်မဝင်စားချေ။

ထိုနေရာများက အလွန် ရှုပ်ထွေးလွန်းလှရာ အကယ်၍ တကယ် သွားဖြစ်ခဲ့မည် ဆိုလျှင်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရကာ အလုပ်စခန်းများ သို့ ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်ခံရပြီး အလုပ်ကြမ်းသမား အဖြစ် ခိုင်းစေခံရမည်ကို စိုးရိမ်ရလေသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ တကယ် ဖြစ်ခဲ့မည် ဆိုပါက နောက်ပိုင်း ဇာတ်လမ်းများက အထူးတပ်ဖွဲ့ ဝင် များ၏ ကြီးထွားလာမှု ဇာတ်လမ်းများ ဖြစ်သွားနိုင်လေသည်။

ရှောင်လွှဲနိုင်ပါက ရှောင်လွှဲသင့်သည်ဟု သူ ထင်မြင်လေသည်။ ထို့အပြင် ထိုနေရာများရှိ တောရိုင်း သဘာဝ ကလည်း ကြည့်ရှုစရာ သိပ်မရှိလှချေ။

အရှေ့အလယ်ပိုင်း ဘက် ကတော့ မဆိုးလှချေ။

ရတနာရှာဖွေရေး အဆင့် မှာ ကောင်းမွန် သည် ဟု ရှိနေပြီး သဲကန္တာရ များ ရှိသလို အိုအေစစ် များလည်း ရှိကာ ရေနံ များ ရှိသလို သူဌေးကြီး များလည်း ရှိလေသည်။

နောက်ထပ် နေရာတစ်ခု ကတော့ ဟိမဝန္တာ တောင်ခြေ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဟိမဝန္တာ တောင်တန်း ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် အားလုံးက ဧဝရတ် တောင်ထွတ် ကို သတိရကြမည် ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဟိမဝန္တာ တောင်တန်းကြီး က အလွန် ကြီးမား ကျယ်ပြန့်လှပြီး အမြင့်ပေ အနည်းငယ် နိမ့်ကျသော နေရာများတွင် စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များ အရိပ်အာဝါသ ပေးနေကာ သဘာဝ ရှုခင်း များ က အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

နောက်တစ်ခု ကတော့ သြစတြေးလျ ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဘက်ရှိ တိရစ္ဆာန်များ အားလုံးက အတော်လေး ထူးခြားကြပြီး သမုဒ္ဒရာ ဘက် ကိုလည်း လှည့်လည် သွားလာနိုင်သေးသည်။

'အရှေ့အလယ်ပိုင်း... ဟိမဝန္တာ... သြစတြေးလျ...'

'ရတနာရှာဖွေရေး အဆင့် တွေ က အကုန်လုံး ကောင်းမွန် နေတာချည်းပဲ...'

'ရွေးချယ်စရာ နေရာတွေ တော်တော် များတာပဲ...'

ရွှီယန် တစ်ယောက် တစ်ခဏချင်း ရွေးချယ်ရ ခက်ခဲသော ရောဂါ စွဲကပ်သွားတော့သည်။

မည်သည့် နေရာကိုမဆို သွားချင်နေလေသည်။

ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဟိမဝန္တာ တောင်ခြေ သို့ သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူက အမြင့်ပိုင်း သို့ မတက်ဘဲ သစ်တော ဧရိယာ တွင်သာ လှုပ်ရှား သွားလာမည် ဖြစ်သည်။

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် နောက်ဆက်တွဲ ခရီးစဉ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွက်ချက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အလောတကြီး လုပ်စရာ မလိုချေ။

လယ်ယာခြံဝင်း ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု က အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီ ဖြစ်ရာ အခြေခံအားဖြင့် သူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ် ပူပန်နေရန် မလိုအပ်ဘဲ အလုပ်သမားများ က အလွန် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြလေသည်။

ထို့အပြင် အဆက်မပြတ် ဆက်လက် ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန် တွင် အပြင်ထွက်ကာ စူးစမ်းရှာဖွေရန်နှင့် ရင်ခုန် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရန် အချိန် ပိုမို များပြားလာခဲ့သည်။

လူငယ် ဘဝ တွင်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

အင်တာနက်သုံးစွဲသူများ ကလည်း ကြည့်ရှုရသည်ကို နှစ်သက်ကြလေသည်။

မကြာသေးမီက အလွန် နာမည်ကြီးနေသော ကမ္ဘာပတ် ခရီးသွား တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူ ကဲ့သို့ပင် ကွန်မန့်စာသားများ အားလုံးက ကျွန်တော့် ကိုယ်စား လွတ်လပ်ခွင့် ယူပေးပါ ဟူ၍သာ ဖြစ်လေသည်။

အားလုံးက အလုပ်ခွင် တွင် ပိတ်လှောင် ခံနေရသော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ အဝေးဆီသို့ မျှော်လင့်ချက် များ ရှိနေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကြည့်ရှုရုံမျှဖြင့် ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ညဘက် အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ကြောင်စင်းကျားလေး ဆန်းပြောင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင် ကုပ်ခြစ်ခံထားရသော ဒဏ်ရာ နှစ်ချက် ထပ်တိုးလာသော်လည်း မျက်နှာ အမူအရာ ကတော့ အလွန် မောက်မာနေပြီး ဂုဏ်ယူ ဝင့်ကြွားနေသည့် အရိပ်အယောင် အချို့ ပါဝင်နေလေသည်။

ဒီနေ့ ရန်ဖြစ်ရာတွင် ၎င်း အနိုင်ရခဲ့ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

မိမိ၏ တပည့်များကို အောင်မြင်စွာ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုကြောင်ဝါကြီး ကိုလည်း ရိုက်နှက် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

၎င်း ထိုသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီယန် က ၎င်းကို ထပ်မံ ဆေးကုသ ပေးလိုက်သည်။

ရွှီယန် လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ကြောင်၏ စရိုက်က ပုံသွင်းပြီးသား ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ စကား အများကြီး ပြောနေ၍လည်း မည်သည့် အကျိုးမှ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်း အတိုင်းသာ အသက်ရှင် နေထိုင်ခွင့် ပြုလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန် က ဆန်းပြောင် ကို ဆေးထည့်ပေးနေချိန်တွင် မိန်းကွန်းကြောင် က ဘေးမှနေ၍ ကြည့်ရှုနေလေသည်။

ဤမိန်းကွန်းကြောင် က အလွန် ကြီးမားနေပြီ ဖြစ်ပြီး ပုံကြီးချဲ့ရလောက်အောင်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်၍ပင် မရလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။

အလုပ်သမားများ က ဤကြောင်ကို တောကြောင် သို့မဟုတ် ကာရာကယ် ကြောင် ဟုပင် ထင်မှတ်နေကြလေသည်။

သို့သော် အလွန် ချစ်စရာ ကောင်းသော မျက်နှာ အမူအရာ က ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ကြောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။

မိန်းကွန်းကြောင် က အပြင်ထွက်ရသည်ကို မနှစ်သက်ဘဲ ရွှီယန်၏ ခြံဝင်း ထဲမှ ပြေးထွက်ရသည်ကို မကြိုက်ချေ။ အလွန် အိမ်တွင်းအောင်း တတ်လေသည်။

၎င်းက ကြောင်စင်းကျားလေး လာသည်ကို မြင်သောအခါ စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြင့် အနားသို့ တိုးသွားတတ်လေသည်။

အရွယ်အစား အရ ပြောရမည် ဆိုလျှင် ကြောင်စင်းကျားလေး မှာ မိန်းကွန်းကြောင် ၏ ခြေတစ်ဖက်လောက်ပင် မမြင့်ဘဲ ဆန်းပြောင် က ၎င်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပါက အရုပ်ငယ်လေး တစ်ရုပ် နှင့်ပင် တူနေလေသည်။

သို့သော် ဩဇာ အာဏာ အရ ပြောရမည် ဆိုလျှင်တော့ လုံးဝ ကွာခြားလှပေသည်။

ဆန်းပြောင် က ယခုအခါ မိန်းကွန်းကြောင် ၏ ဘေးတွင် ဝပ်နေရသည်ကို အတော်လေး နှစ်သက်နေပုံ ရပြီး ဤမျှ ကြီးမားသော တပည့် တစ်ကောင် ရှိနေခြင်းက အလွန် မိုက်သည်ဟု ခံစားနေရပုံ ပေါ်လေသည်။

၎င်းက ဤကဲ့သို့သော စရိုက် ရှိပြီး အစ်ကိုကြီး လုပ်ရသည်ကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရွှီယန် က ဆန်းပြောင် ကို ဆေးထည့်ပေးနေပြီး မိန်းကွန်းကြောင် က ဘေးမှနေ၍ ကြည့်နေကာ ခွေးများ က ခြံဝင်းထဲတွင် အနားယူသူက အနားယူ ဆော့ကစားသူက ဆော့ကစား နေကြလေသည်။

ရက်ကွန်းလေး က ရှောင်ဟေး ၏ အနားသို့ ကပ်ကာ အနားယူနေလေသည်။

လယ်ယာခြံဝင်း က ယခင် အတိုင်းပင် အသက်ဝင် လှုပ်ရှားမှု များနှင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။